Adhyaya 14

Verse 1

सूत उवाच । प्राप्तसिंहासनो वीरो भद्रायुः स महीपतिः । प्रविवेश वनं रम्यं कदाचिद्भार्यया सह

スータは語った。王座に就いたのち、勇者バドラーユは大地の主として、ある時、妻とともに麗しき森へと入った。

Verse 2

तस्मिन्विकसिताशोकप्रसूननवपल्लवे । प्रोत्फुल्लमल्लिकाखंडकूजद्भ्रमरसंकुले

そこは—新芽とアショーカの花がほころび、満開のジャスミンの房に蜂の羽音が満ちる場所であった—

Verse 3

नवकेसरसौरभ्यबद्धरागिजनोत्सवे । सद्यः कोरकिताशोकतमालगहनांतरे

—新たな花粉の香りがサフランのごとく漂い、恋に染まる人々の歓びを結び起こし、濃きタマーラの林の奥ではアショーカがようやく蕾を結んだばかりであった—

Verse 4

प्रसूनप्रकरानम्र माधवीवनमंडपे । प्रवालकुसुमोद्द्योतचूतशाखिभिरञ्चिते

マーダヴィーの蔓の林に設けられた楼閣にて――花房の重みに枝はしなだれ、珊瑚の紅に輝く花をつけたマンゴーの枝が飾りとなって――その場は光り満ち、祝祭の趣に包まれていた。

Verse 5

पुन्नागवनविभ्रांतपुंस्कोकिलविराविणि । वसन्तसमये रम्ये विजहार स्त्रिया सह

麗しき春の時、プンナーガの林には雄のコーキラ（カッコウ）の声が飛び交って響き、王は后とともにそこで遊楽した。

Verse 6

अथाविदूरे क्रोशंतौ धावंतौ द्विजदंपती । अन्वीयमानौ व्याघ्रेण ददर्श नृपसत्तमः

そのとき遠からぬ所で、最勝の王は、泣き叫びつつ走る婆羅門の夫婦が虎に追われているのを見た。

Verse 7

पाहि पाहि महाराज हा राजन्करुणानिधे । एष धावति शार्दूलो जग्धुमावां महारयः

「お守りください、お守りください、大王よ――慈悲の宝庫なる君よ！この虎が恐るべき速さで駆け寄り、我らを喰らわんとしております！」

Verse 8

एष पर्वतसंकाशः सर्वप्राणिभयंकरः । यावन्न खादति प्राप्य तावन्नौ रक्ष भूपते

「あれは山のごとき巨体、あらゆる生きものを震え上がらせます。追いついて喰らわれる前に――お守りください、王よ！」

Verse 9

इत्थमाक्रंदितं श्रुत्वा स राजा धनुराददे । तावदागत्य शार्दूलो मध्ये जग्राह तां वधूम्

そのような叫びを聞くや、王は弓を取り上げた。だがその時、虎が駆け込み、まさに人々のただ中で花嫁をさらった。

Verse 10

हा नाथ नाथ हा कांत हा शंभो जगतः पते । इति रोरूयमाणां तां यावज्जग्राह भीषणः

彼女は「主よ、主よ！愛しき方よ！シャムブよ、世の主よ！」と泣き叫んだが、その嘆きのさなか、恐るべき獣が彼女をつかんだ。

Verse 11

तावत्स राजा निशितैर्भल्लैर्व्याघ्रमताडयत् । न च तैर्विव्यथे किंचिद्गिरींद्र इव वृष्टिभिः

そこで王は鋭い矢で虎を射たが、虎は少しも苦しまなかった。雨に打たれても揺るがぬ山頂のようであった。

Verse 12

स शार्दूलो महासत्त्वो राज्ञोस्त्रैरकृतव्यथः । बलादाकृष्य तां नारीमपाक्रामत सत्वरः

その大いなる虎は王の武器に傷つかず、女を力ずくで引きずり、たちまち逃げ去った。

Verse 13

व्याघ्रेणापहृतां पत्नीं वीक्ष्य विप्रोऽतिदुःखितः । रुरोद हा प्रिये बाले हा कांते हा पतिव्रते

虎に妻を奪われたのを見て、バラモンは悲嘆に沈み、声を上げて泣いた。「ああ、愛しい人よ！やさしき娘よ！いとしき方よ！貞節の妻よ！」

Verse 14

एकं मामिह संत्यज्य कथं लोकांतरं गता । प्राणेभ्योपि प्रियां त्यक्त्वा कथं जीवितुमुत्सहे

私をここに独り残して、どうして他の世界へ逝ってしまったのですか。命の息よりも愛しいあなたを捨てられて、どうしてなお生き続けようという心が起こりましょう。

Verse 15

राजन्क्व ते महास्त्राणि क्व ते श्लाघ्यं महद्धनुः । क्व ते द्वादशसाहस्रमहानागातिगं बलम्

王よ、いまやあなたの大いなる武器はどこにあるのですか。誉れ高きその大弓はどこに。さらに、十二千の大象をも凌ぐと謳われたその力はどこにあるのですか。

Verse 16

किं ते शंखेन खङ्गेन किं ते मंत्रास्त्रविद्यया । किं च तेन प्रयत्नेन किं प्रभावेण भूयसा

法螺と剣があなたに何の役に立ちましょう。真言と武器の術を知ることが何の役に立ちましょう。肝心の時に叶わぬなら、あらゆる努力も、まして大いなる「力」も、何の益がありましょう。

Verse 17

तत्सर्वं विफलं जातं यच्चान्यत्त्वयि तिष्ठति । यस्त्वं वनौकसं जंतुं निवारयितुमक्षमः

それらはすべて空しくなりました。あなたに残る他の何ものも同じです。森に棲む獣のごとき者、その荒き襲撃者を、あなたは止めることができないのですから。

Verse 18

क्षात्त्रस्यायं परो धर्मः क्षताद्यत्परिरक्षणम् । तस्मात्कुलोचिते धर्मे नष्टे त्वज्जीवितेन किम्

これこそがクシャトリヤの最上のダルマ、すなわち傷ついた者と苦しむ者を守護することです。ゆえに、家柄にふさわしい務めが失われたなら、あなたの命に何の価値がありましょう。

Verse 19

आर्तानां शरणार्तानां त्राणं कुर्वंति पार्थिवाः । प्राणैरर्थैश्च धर्मज्ञास्तद्विहीना मृतोपमाः

ダルマを知る王は、苦しむ者と帰依して庇護を求める者を、命と財を賭しても救い護る。その心なき者は、死せるに等しい。

Verse 20

धनिनां दानहीनानां गार्हस्थ्याद्भिक्षुता वरा । आर्तत्राणविहीनानां जीवितान्मरणं वरम्

施しなき富者には、家住の生よりも乞食の身が勝る。苦しむ者を救わぬ者には、生きるより死ぬほうが勝る。

Verse 21

वरं विषादनं राज्ञो वरमग्नौ प्रवेशनम् । अनाथानां प्रपन्नानां कृपणानामरक्षणात्

王にとっては、嘆きに沈むこと、さらには火中に入ることさえ、身寄りなき者、帰依して身を委ねる者、貧しき者を守らぬより勝る。

Verse 22

इत्थं विलपितं तस्य स्ववीर्यस्य च गर्हणम् । निशम्य नृपतिः शोकादात्मन्येवमचिंतयत्

そのような嘆きと、自らの武勇への非難を聞いて、王は悲しみに沈み、心中にこのように思い巡らした。

Verse 23

अहो मे पौरुषं नष्टमद्य दैवविपर्ययात् । अद्य कीर्तिश्च मे नष्टा पातकं प्राप्तमुत्क टम्

ああ、天命の逆転により、今日わが男らしさは失われた。今日、わが名声もまた滅び、重き罪が我に降りかかった。

Verse 24

धर्मः कालोचितो नष्टो मन्दभाग्यस्य दुर्मतेः । नूनं मे संपदो राज्यमायुष्यं क्षयमेष्यति

不運にして心の迷える者には、時にかなったダルマは失われる。まことに、我が繁栄も王国も、寿命さえも、今や衰滅へと向かう。

Verse 25

अपुंसां संपदो भोगाः पुत्रदारधनानि च । दैवेन क्षणमुद्यंति क्षणादस्तं व्रजंति च

優柔不断なる者には、繁栄と享楽—子ら、妻、財—は宿命により一瞬立ち現れ、次の瞬間には沈みて消え去る。

Verse 26

अत एनं द्विजन्मानं हतदारं शुचार्दितम् । गतशोकं करिष्यामि दत्त्वा प्राणानपि प्रियान्

ゆえに、妻を失い悲嘆に責められるこの再生の人を、我が愛しき命の息をも捧げて、憂いより解き放とう。

Verse 27

इति निश्चित्य मनसा भद्रायुर्नृपसत्तमः । पतित्वा पादयोस्त्वस्य बभाषे परिसांत्वयन्

かく心に定めたバドラーユ—王の中の最勝者—はその足もとにひれ伏し、慰めの言葉をもって語りかけた。

Verse 28

कृपां कुरु मयि ब्रह्मन्क्षत्रबंधौ हतौजसि । शोकं त्यज महाबुद्धे दास्याम्यर्थं तवेप्सितम्

憐れみを垂れたまえ、婆羅門よ。われは名ばかりの刹帝利、力を失える者。大いなる知慧の人よ、悲しみを捨てよ。望むものはすべて与えよう。

Verse 29

इदं राज्यमियं राज्ञी ममेदं च कलेवरम् । त्वधीनमिदं सर्वं किं तेऽभिलषितं वद

この国、この王妃、そしてこの我が身さえも――ここにあるすべては汝の御支配のもとにある。告げよ、何を望むのか。

Verse 30

ब्राह्मण उवाच । किमादर्शेन चांधस्य किं गृहैर्भैक्ष्यजीविनः । किं पुस्तकेन मूर्खस्य ह्यस्त्रीकस्य धनेन किम्

バラモンは言った。「盲人に鏡が何の役に立とうか。托鉢で生きる者に家が何の役に立とうか。愚か者に書が何の役に立とうか。妻なき者に財が何の役に立とうか。」

Verse 31

अतोऽहं गतपत्नीको भुक्तभोगो न कर्हिचित् । इमां तवाग्रमहिषीं कामार्थं दीयतां मम

ゆえに私は――妻を失い、いまだ歓楽を味わったこともない者として――欲望のために、そなたの第一の王妃を我に与えよと願う。

Verse 32

राजोवाच । ब्रह्मन्किमेष धर्मस्ते किमेतद्गुरुशासनम् । अस्वर्ग्यमयशस्यं च परदाराभिमर्शनम्

王は言った。「バラモンよ、これは汝の言う『ダルマ』なのか。いかなる師の教えがこのようなものか。他人の妻に触れることは天に至る道ではない。恥辱である。」

Verse 33

दातारः संति वित्तस्य राज्यस्य गजवाजिनाम् । आत्मदेहस्य वा क्वापि न कलत्रस्य कर्हिचित्

財を施す者も、国を施す者も、象や馬を施す者もいる。どこかには己の身さえ捧げる者もあろう。だが、いかなる時も、自らの妻を施すことはない。

Verse 34

परदारोपभोगेन यत्पापं समुपार्जितम् । न तत्क्षालयितुं शक्यं प्रायश्चित्तशतैरपि

他人の妻を享受して積み重ねた罪は、たとえ百の贖罪行をもってしても洗い清めることはできない。

Verse 35

ब्राह्मण उवाच । अपि ब्रह्मवधं घोरमपि मद्यनिषेवणम् । तपसा नाशयिष्यामि कि पुनः पारदारिकम् । तस्मात्प्रयच्छ मे भार्यामिमां त्वं ध्रुवमन्यथा

バラモンは言った。「恐るべき婆羅門殺しの罪でさえ、酒を飲む罪でさえ、私は苦行（タパス）によって滅ぼす。ましてや他人の妻に関わるこのことなどなおさらだ。ゆえにその妻を私に与えよ。さもなくば滅びは必定である。」

Verse 36

अरक्षणाद्भयार्तानां गंतासि निरयं ध्रुवम् । इति विप्रगिरा भीतश्चिंतयामास पार्थिवः । अरक्षणान्महत्पापं पत्नीदानं ततो वरम्

「恐れに苦しむ者を守らぬなら、汝は必ず地獄に堕ちる。」バラモンの言葉に怯えた王は思案した。「守護を怠るのは大罪だ。ゆえに妻を与えるほうが、より小さな悪である。」

Verse 37

अतः पत्नीं द्विजाग्र्याय दत्त्वा निर्मुक्तकिल्विषः । सद्यो वह्निं प्रवेक्ष्यामि कीर्तिश्च निहिता भवेत्

「ゆえに、最勝のバラモンに妻を与えて罪を離れ、ただちに火中に入ろう。かくして我が名声は確立されるであろう。」

Verse 38

इति निश्चित्य मनसा समुज्ज्वाल्य हुताशनम् । तं ब्राह्मणं समाहूय ददौ पत्नीं सहोदकाम्

かく心に決して聖火を燃え立たせ、彼はそのバラモンを呼び寄せ、授与の証として水の作法を添えて妻を与えた。

Verse 39

स्वयं स्नातः शुचिर्भूत्वा प्रणम्य विबुधेश्वरान् । तमग्निं द्विः परिक्रम्य शिवं दध्यौ समाहितः

彼は自ら沐浴して清浄となり、神々の主たちに礼拝した。ついでその聖火を二度巡り、心を統一してシヴァを観想した。

Verse 40

तमथाग्नौ पतिष्यंतं स्वपदासक्तचेतसम् । प्रत्यदृश्यत विश्वेशः प्रादुर्भूतो जगत्पतिः

そして彼が火中に身を投じようとしたその時、御足に心を結びつけていた彼の前に、宇宙の主・諸世界の君が顕現した。

Verse 41

तमीश्वरं पंचवक्त्रं त्रिनेत्रं पिनाकिनं चन्द्रकलावतंसम् । आलंबितापिंगजटाकलापं मध्यंगतं भास्करकोटितेजसम्

彼はその主を見た。五つの御顔、三つの御眼、ピナーカの弓を携え、三日月を髪飾りとし、黄褐の結髪（ジャター）を垂らして—千万の太陽にも等しい光輝を放っていた。

Verse 42

मृणालगौरं गजचर्मवाससं गंगातरंगो क्षितमौलिदेशम् । नागेंद्रहारावलिकंकणोर्मिकाकिरीटकोट्यंगदकुंडलोज्ज्वलम्

蓮の繊維のように白く、象皮をまとい、頭上にはガンガーの波がたゆたう。蛇王の首飾り、連なる腕輪と腕飾り、そして輝く冠と耳飾りにより、まばゆく光っていた。

Verse 43

त्रिशूलखट्वांगकुठारचर्ममृगाभयेष्टार्थपिनाकहस्तम् । वृषोपरिस्थं शितिकंठमीशं प्रोद्भूतमग्रे नृपतिर्ददर्श

王は、主が眼前に顕現するのを見た。青き喉の御方は牡牛に坐し、その御手には三叉戟、カトヴァーンガ、斧、皮、鹿、無畏の印、願いを成就する授与、そしてピナーカの弓が備わっていた。

Verse 44

अथांबराद्द्रुतं पेतुर्दिव्याः कुसुमवृष्टयः । प्रणेदुर्देवतूर्याणि देवाश्च ननृतुर्जगुः

すると天よりたちまち神妙なる花の雨が降りそそいだ。天界の楽器は鳴り響き、神々は歓喜して舞い歌った。

Verse 45

तत्राजग्मुर्नारदाद्याः सनकाद्या सुरर्षयः । इन्द्रादयश्च लोकेशास्तथाब्रह्मर्षयोऽमलाः

そこへナーラダらが来臨し、サナカをはじめとする天の聖仙たちが集った。さらにインドラら諸世界の護り主と、汚れなきブラフマリシたちも到来した。

Verse 46

तेषां मध्ये समासीनो महादेवः सहोमया । ववर्ष करुणासारं भक्तिनम्रे महीपतौ

その中に坐していたマハーデーヴァは、ウマーとともに、信愛にひれ伏す王に慈悲の精髄を注ぎ降ろした。

Verse 47

तद्दर्शनानंदविजृंभिताशयः प्रवृद्धबाष्पांबुपरिप्लुतांगः । प्रहृष्टरोमा गलगद्गदाक्षरं तुष्टाव गीर्भिर्मुकुलीकृतांजलिः

その神なる御姿を拝した歓喜に胸は花開き、涙は流れて身を濡らし、毛は逆立ち、声は詰まって言葉も途切れがちとなった。彼は合掌し、讃歌をもって主を讃えた。

Verse 48

राजोवाच । नतोस्म्यहं देवमनाथमव्ययं प्रधानमव्यक्तगुणं महांतम् । अकारणं कारणकारणं परं शिवं चिदानंदमयं प्रशांतम्

王は言った。「私は神に礼拝いたします。拠り所なきにして、しかも一切の拠り所、滅びなき御方。原初のプラダーナにして広大、徳相は未顕。無因にして諸因の因。至上のシヴァ、意識と歓喜より成り、まことに寂静なる御方。」

Verse 49

त्वं विश्वसाक्षी जगतोऽस्यकर्त्ता विरूढधामा हृदि सन्निविष्टः । अतो विचिन्वंति विधौ विपश्चितो योगैरनेकैः कृतचित्तरोधैः

あなたは宇宙の証人、この世の創り主。あなたの光輝は堅く定まり、心の内に住まわれる。ゆえに賢者は、心を制し、多くのヨーガという修行によってあなたを求める。

Verse 50

एकात्मतां भावयतां त्वमेको नानाधियां यस्त्वमनेकरूपः । अतींद्रियं साक्ष्युदयास्तविभ्रमं मनःपथात्संह्रियते पदं ते

一如を観ずる者には、あなたは唯一者。さまざまな傾向の心には、あなたは多くの姿となって現れる。あなたの真実は感官を超え、証人の覚知が起これば、あなたの真の位は心の道から退き、言葉にできなくなる。

Verse 51

तं त्वां दुरापं वचसो धियाश्च व्यपेतमोहं परमात्मरूपम् । गुणैकनिष्ठाः प्रकृतौ विलीनाः कथं वपुः स्तोतुमलंगिरो मे

あなたは言葉によっても、思惟によっても到り難く、迷いを離れ、至上の自己の姿を具えたお方。けれども私の言葉はプラクリティのグナに沈み、それに執している。どうしてこの声であなたの御姿を讃え尽くせようか。

Verse 52

तथापि भक्त्याश्रयतामुपेयुस्तवांघ्रिपद्मं प्रणतार्तिभंजनम् । सुघोरसंसारदवाग्निपीडितो भजामि नित्यं भवभीतिशांतये

それでも、信愛に帰依する者は、ひれ伏す者の苦を砕くあなたの蓮華の御足に到る。恐ろしいサンサーラの野火に焼かれつつ、世の生滅への恐れを鎮めんがため、私は常にあなたを礼拝する。

Verse 53

नमस्ते देव देवाय महादेवाय शंभवे । नमस्त्रिमूर्तिरूपाय सर्गस्थित्यंतकारिणे

礼拝します、神々の神、マハーデーヴァ、シャンブ。礼拝します、トリムールティの御姿として、創造・維持・解消をなすお方よ。

Verse 54

नमो विश्वादिरूपाय विश्वप्रथमसाक्षिणे । नमः सन्मात्रतत्त्वाय बोधानंदघनाय च

宇宙の根源そのものなる御姿、万有の最初の証人なる御方に礼拝します。純粋なる有そのもの、覚知と歓喜の凝結たる御方に礼拝します。

Verse 55

सर्वक्षेत्रनिवासाय क्षेत्रभिन्नात्मशक्तये । अशक्ताय नमस्तुभ्यं शक्ताभासाय भूयसे

あらゆる聖なる場とあらゆる身に住し、御力がそれぞれの場において多様な自己として現れる御方に礼拝します。いかなる制約と依存をも超えつつ、遍く力の光輝として顕現する御方に、重ねて帰依し奉ります。

Verse 56

निराभासाय नित्याय सत्यज्ञानांतरात्मने । विशुद्धाय विदूराय विमुक्ताशेषकर्मणे

一切の幻影の現れを離れた常住の御方、内なる本質が真実と智である御方に礼拝します。清浄にして彼岸なる御方、残る業をことごとく解脱した御方に礼拝します。

Verse 57

नमो वेदांतवेद्याय वेदमूलनिवासिने । नमो विविक्तचेष्टाय निवृत्तगुण वृत्तये

ヴェーダーンタによって知られ、ヴェーダの根源に住する御方に礼拝します。行為はことごとく離欲にして、グナの動きに染まらぬ御方に礼拝します。

Verse 58

नमः कल्याणवीर्याय कल्याणफलदायिने । नमोऽनंताय महते शांताय शिवरूपिणे

吉祥なる勇力を具え、吉祥の果を授け給う御方に礼拝します。無限にして大いなる御方、平安そのもの、御姿がシヴァ—吉祥なる善—である御方に礼拝します。

Verse 59

अघोराय सुघोराय घोराघौघ विदारिणे । भर्गाय भवबीजानां भंजनाय गरीयसे । नमो विध्वस्तमोहाय विशदात्मगुणाय च

畏れなき御方に、また至って峻厳なる御方に—恐怖の群れを裂き砕く御方に—礼拝します。光輝の破壊者バルガに、世の生成の種子を打ち砕く最も尊き御方に礼拝します。迷妄を滅し、本性の徳が澄みきり無垢なるあなたに礼拝します。

Verse 60

पाहि मां जगतां नाथ पाहि शंकर शाश्वत । पाहि रुद्र विरूपाक्ष पाहि मृत्युंजयाव्यय

お守りください、世界の主よ。お守りください、永遠なるシャンカラよ。お守りください、ルドラよ、三つ目の主よ。お守りください、ムリティユンジャヤよ、不滅にして死を征する御方よ。

Verse 61

शम्भो शशांककृतशेखर शांतमूर्ते गौरीश गोपतिनिशापहुताशनेत्र । गंगाधरांधकविदारण पुण्यकीर्ते भूतेश भूधरनिवास सदा नमस्ते

シャンブよ—月を頂に戴き、寂静の姿なる御方よ。ガウリーの主よ—その御眼は太陽・月・火である。ガンガーを戴く御方、アンダカを裂き滅ぼす御方、聖なる名声の主よ。万有の主、山に住まう御方よ—常にあなたに礼拝いたします。

Verse 62

सूत उवाच । एवं स्तुतः स भगवान्राज्ञा देवो महेश्वरः । प्रसन्नः सह पार्वत्या प्रत्युवाच दयानिधिः

スータは言った。王にこのように讃えられ、福徳の主マヘーシュヴァラは満悦された。慈悲の大海なるパールヴァティーと共に、主は答えられた。

Verse 63

ईश्वर उवाच । राजंस्ते परितुष्टोऽस्मि भक्त्या पुण्यस्तवेन च । अनन्यचेता यो नित्यं सदा मां पर्यपूजयः

イーシュヴァラは言った。王よ、汝の信愛とこの聖なる讃歌によって、我は汝に深く満足した。汝は心を分かたず、常に絶えず我を礼拝してきた。

Verse 64

तव भावपरीक्षार्थं द्विजो भूत्वाहमागतः । व्याघ्रेण या परिग्रस्ता सैषा दैवी गिरींद्रजा

汝の内なる志の真実を試すため、我は婆羅門の姿となってここに来た。虎に捕らえられたかに見えた「山の主の娘たる王女」は、まことに神なる顕現であった。

Verse 65

व्याघ्रो मायामयो यस्ते शरैरक्षतविग्रहः । धीरतां द्रष्टुकामस्ते पत्नीं याचितवानहम्

その虎は――汝の矢を受けても身に傷を負わぬ――ただマーヤーの作りし幻の姿にすぎぬ。我は汝の不動の勇を見んとして、汝の妻を求めた。

Verse 66

अस्याश्च कीर्तिमालिन्यास्तव भक्त्या च मानद । तुष्टोऽहं संप्रयच्छामि वरं वरय दुर्लभम्

誉れを授ける者よ、汝の信愛と、このキールティマーリニーの信愛とにより、我は満足した。ゆえに汝に一つの恩寵を与える。得難きものといえど、願いを選べ。

Verse 67

राजोवाच । एष एव वरो देव यद्भवान्परमेश्वरः । भवतापपरीतस्य मम प्रत्यक्षतां गतः

王は言った。「神よ、我が願いはただこれのみ。世の苦熱に責められるこの身に、至上の主たるあなたが直に現れ、我が眼前に来給うたこと。」

Verse 68

नान्यं वरं वृणे देव भवतो वरदर्षभात् । अहं च सेयं सा राज्ञी मम माता च मत्पिता

我は他の恩寵を求めぬ、神よ、授与者の中の雄牛よ。願わくは我とこの王妃、そして我が母と父とが、みな御恩寵にあずからんことを。

Verse 69

वैश्यः पद्माकरो नाम तत्पुत्रः सुनयाभिधः । सर्वानेतान्महादेव सदा त्वत्पार्श्वगान्कुरु

ヴァイシャにしてパドマー カラという者がおり、その子はスナヤと呼ばれる。おおマハーデーヴァよ、彼らすべてを常に御身の傍らに侍する従者となしたまえ。

Verse 70

सूत उवाच । अथ राज्ञी महाभागा प्रणता कीर्तिमालिनी । भक्त्या प्रसाद्य गिरिशं ययाचे वरमुत्तमम्

スータは語った。ついで幸いなる王妃キールティマーリニーは伏して礼拝し、信愛をもってギリーシャを喜ばせ、最上の恩寵を願い求めた。

Verse 71

राज्ञ्युवाच । चंद्रांगदो मम पिता माता सीमंतिनी च मे । तयोर्याचे महादेव त्वत्पार्श्वे सन्निधिं सदा

王妃は言った。「我が父はチャンドラーンガダ、母はシーマンティニー。おおマハーデーヴァよ、彼らのために、常に御身の傍らに在ることを願い奉る。」

Verse 72

एवमस्त्विति गौरीशः प्रसन्नो भक्तवत्सलः । तयोः कामवरं दत्त्वा क्षणादंतर्हितोऽभवत्

「そのとおりに。」信者を慈しむガウリーシャは喜び、望みの恩寵を授けるや、たちまち姿を消した。

Verse 73

सोपि राजा सुरैः सार्धं प्रसादं प्राप्य शूलिनः । सहितः कीर्तिमालिन्या बुभुजे विषयान्प्रियान्

その王もまた、神々とともにシュ―リンの恩寵を得た。キールティマーリニーを伴い、彼はこの世の愛すべき享楽を味わった。

Verse 74

कृत्वा वर्षायुतं राज्यमव्याहतबलोन्नतिः । राज्यं पुत्रेषु विन्यस्य भेजे शंभोः परं पदम्

衰えぬ力と増しゆく繁栄をもって一万年にわたり国を治めたのち、王権を子らに託し、シャンブ（シヴァ）の至上の住処に到達した。

Verse 75

चंद्रांगदोपि राजेंद्रो राज्ञी सीमंतिनी च सा । भक्त्या संपूज्य गिरिशं जग्मतुः शांभवं पदम्

王チャンドラーンガダも王妃シーマンティニーも、ギリシャ（主シヴァ）を篤く礼拝し、シャンブの住処たるシャーンバヴァの境地へと赴いた。

Verse 76

एतत्पवित्रमघनाशकरं विचित्रं शम्भोर्गुणानुकथनं परमं रहस्यम् । यः श्रावयेद्बुधजनान्प्रयतः पठेद्वा संप्राप्य भोगविभवं शिव मेति सोंते

この不思議にして最上の秘奥、シャンブの徳を語る物語は清浄であり、罪を滅する。戒めをもってこれを誦し、または賢者に聞かせる者は、世の享楽と繁栄を得たのち、ついにはシヴァに至る。