Prakarana 15

Verse 298 (दोहा/सोरठा)

सो मैं तुम्ह सन कहउँ सबु सुनु मुनीस मन लाई।। राम कथा कलि मल हरनि मंगल करनि सुहाइ।।141।।

so maiṁ tumha sana kahauṁ sabu sunu munīsa mana lāī. rāma kathā kali mala harani maṅgala karani suhāī. ||141||

Darum will ich dir alles darlegen—höre, o Fürst der Weisen, mit gesammelt-aufmerksamen Geist. Die Erzählung von Rāma ist wonnig zu hören: Sie tilgt den Makel des Kali-Zeitalters und lässt heilsames Glück erstehen.

Verse 299 (चौपाई)

स्वायंभू मनु अरु सतरूपा। जिन्ह तें भै नरसृष्टि अनूपा।। दंपति धरम आचरन नीका। अजहुँ गाव श्रुति जिन्ह कै लीका।। नृप उत्तानपाद सुत तासू। ध्रुव हरि भगत भयउ सुत जासू।। लघु सुत नाम प्रिय्रब्रत ताही। बेद पुरान प्रसंसहि जाही।। देवहूति पुनि तासु कुमारी। जो मुनि कर्दम कै प्रिय नारी।। आदिदेव प्रभु दीनदयाला। जठर धरेउ जेहिं कपिल कृपाला।। सांख्य सास्त्र जिन्ह प्रगट बखाना। तत्व बिचार निपुन भगवाना।। तेहिं मनु राज कीन्ह बहु काला। प्रभु आयसु सब बिधि प्रतिपाला।।

svāyaṃbhū manu aru śatarūpā | jinha teṃ bhai nara-sṛṣṭi anūpā || daṃpati dharama ācarana nīkā | ajahũ gāva śruti jinha kai līkā || nṛpa uttānapāda suta tāsū | dhruva hari-bhagata bhayau suta jāsū || laghu suta nāma priyrabrata tāhī | beda purāna prasaṃsahi jāhī || devahūti puni tāsū kumārī | jo muni kardama kai priya nārī || ādi-deva prabhu dīna-dayālā | jaṭhara dhareu jehĩ kapila kṛpālā || sāṃkhya sāstra jinha pragaṭa bakhānā | tatva bicāra nipuna bhagavānā || tehĩ manu rāja kīnha bahu kālā | prabhu āyasu saba bidhi pratipālā ||

Svayambhuva Manu und Shatarupa, von ihnen stammte das einzigartige Geschlecht der Menschen. Jenes edle Paar übte die Rechtschaffenheit so vollkommen, dass noch heute die Veden den Pfad besingen, den sie wiesen. Uttanapada war ihr königlicher Sohn, dessen Sohn war Dhruva, der Geweihte Haris. Der jüngere Sohn hieß Priyavrata, den die Veden und Puranas preisen. Auch Devahuti war seine Tochter, die geliebte Gattin des Weisen Kardama. In ihrem Schoß nahm der uranfängliche Herr, gnädig den Niedrigen, als der barmherzige Kapila Geburt. Er legte die Sankhya-Shastra klar dar und war als Bhagavan höchst bewandert im Erkennen der wahren Prinzipien. So herrschte Manu lange Zeit und erfüllte in jeder Weise des Herrn Gebot.

Verse 300 (दोहा/सोरठा)

होइ न बिषय बिराग भवन बसत भा चौथपन। हृदयँ बहुत दुख लाग जनम गयउ हरिभगति बिनु।।142।।

hoi na biṣaya birāga bhavana basata bhā cautʰapana. hṛdayã bahuta dukha lāga janama gayau haribhagati binu. ||142||

Keine Entsagung gegenüber Sinnesgenüssen ist in mir erwacht, obwohl ich lange im Hausstand gefestigt bin und das reife Alter erreicht habe. In meinem Herzen brennt tiefer Kummer: Mein Leben ist dahingeglitten ohne Bhakti zu Hari.

Verse 301 (चौपाई)

बरबस राज सुतहि तब दीन्हा। नारि समेत गवन बन कीन्हा।। तीरथ बर नैमिष बिख्याता। अति पुनीत साधक सिधि दाता।। बसहिं तहाँ मुनि सिद्ध समाजा। तहँ हियँ हरषि चलेउ मनु राजा।। पंथ जात सोहहिं मतिधीरा। ग्यान भगति जनु धरें सरीरा।। पहुँचे जाइ धेनुमति तीरा। हरषि नहाने निरमल नीरा।। आए मिलन सिद्ध मुनि ग्यानी। धरम धुरंधर नृपरिषि जानी।। जहँ जँह तीरथ रहे सुहाए। मुनिन्ह सकल सादर करवाए।। कृस सरीर मुनिपट परिधाना। सत समाज नित सुनहिं पुराना ।

barabasa rāja sutahi taba dīnhā | nāri sameta gavana bana kīnhā || tīratha bara naimiṣa bikhyātā | ati punīta sādhaka sidhi dātā || basahiṁ tahāṁ muni siddha samājā | tahaṁ hiyaṁ haraṣi caleu manu rājā || pantha jāta sohahiṁ mati-dhīrā | gyāna bhagati janu dhareṁ sarīrā || pahuṁce jāi dhenumati tīrā | haraṣi nahāne niramala nīrā || āe milana siddha muni gyānī | dharama dhuraṁdhara nṛpa-ṛṣi jānī || jahaṁ-jahaṁ tīratha rahe suhāe | muninha sakala sādara karavāe || kṛsa sarīra muni-paṭa paridhānā | sata samāja nita sunahiṁ purānā |

Aus purer Notwendigkeit wurde der Prinz dann fortgeschickt; mit seiner Gattin begab er sich in den Wald. Dort lag der berühmte heilige Furtort von Naimish, höchst reinigend, ein Spender der Vollendung an den ernsthaften Sucher. Dort weilte eine Gemeinschaft von Weisen und Vollendeten; und dorthin machte sich König Manu mit Freude im Herzen auf den Weg. Auf dem Wege leuchteten die Standhaften, als hätten Erkenntnis und Hingabe Gestalt angenommen und wären gewandelt. Als sie das Ufer der Dhenumati erreichten, badeten sie freudig in den makellosen Wassern. Siddhas, Weise und Weise der Erkenntnis kamen, ihn zu empfangen, und erkannten ihn als einen König-Weisen, Vorderster in der Last des Dharma. Wo immer schöne Pilgerstätten waren, ließen die Weisen sie alle ehrfurchtsvoll aufsuchen. Mager von Gestalt, in Asketengewänder gehüllt, hielten sie stets die Gemeinschaft der Wahrhaftigen und hörten täglich die Puranas.

Verse 302 (दोहा/सोरठा)

द्वादस अच्छर मंत्र पुनि जपहिं सहित अनुराग। बासुदेव पद पंकरुह दंपति मन अति लाग।।143।।

dvādasa acchara mantra puni japahiṃ sahita anurāga | bāsudeva pada paṅkaruha daṃpati mana ati lāga ||143||

Wieder und wieder sprechen sie das zwölfsilbige Mantra; ihr Japa ist von Liebe durchtränkt. Und der Geist des frommen Paares haftet mit inniger Kraft an den Lotosfüßen Vāsudevas.

Verse 303 (चौपाई)

करहिं अहार साक फल कंदा। सुमिरहिं ब्रह्म सच्चिदानंदा।। पुनि हरि हेतु करन तप लागे। बारि अधार मूल फल त्यागे।। उर अभिलाष निंरंतर होई। देखअ नयन परम प्रभु सोई।। अगुन अखंड अनंत अनादी। जेहि चिंतहिं परमारथबादी।। नेति नेति जेहि बेद निरूपा। निजानंद निरुपाधि अनूपा।। संभु बिरंचि बिष्नु भगवाना। उपजहिं जासु अंस तें नाना।। ऐसेउ प्रभु सेवक बस अहई। भगत हेतु लीलातनु गहई।। जौं यह बचन सत्य श्रुति भाषा। तौ हमार पूजहि अभिलाषा।।

karahiṁ ahāra sāka phala kandā | sumirahiṁ brahma saccidānandā || puni hari hetu karana tapa lāge | bāri adhāra mūla phala tyāge || ura abhilāṣa niṁratara hoī | dekha na yana parama prabhu soī || aguna akhaṇḍa anaṁta anādī | jehi ciṁtahiṁ paramārathabādī || neti neti jehi beda nirūpā | nijānanda nirupādhi anūpā || saṁbhu biraṁci biṣṇu bhagavānā | upajahiṁ jāsu aṁsa teṁ nānā || aiseu prabhu sevaka basa ahaī | bhagata hetu līlā-tanu gahaī || jauṁ yaha bacana satya śruti bhāṣā | tau hamāra pūjahi abhilāṣā ||

Sie lebten von Grünem, Früchten und Wurzeln und hielten Brahman, Sein, Bewusstsein, Wonne, stets im Gedenken. Dann unternahmen sie um des Herrn willen Bußübungen, lebten nur von Wasser und verzichteten selbst auf Wurzeln und Früchte. In ihren Herzen war ein ununterbrochenes Verlangen: mit ihren Augen jenen höchsten Herrn selbst zu schauen. Jenen Eigenschaftslosen, Unteilbaren, Unendlichen, Anfangslosen, den die Sucher der höchsten Wahrheit betrachten; den die Veden durch die Methode von nicht dies, nicht dies zu bezeichnen suchen, selbstwonnesam, unbedingtes, unvergleichliches; aus dessen Teilmanifestationen in vielfältiger Weise Shiva, Brahma und Vishnu entstehen; selbst Er wird von seinen Dienern gemeistert und nimmt um der Geweihten willen einen Körper des göttlichen Spiels an. Wenn dieses Wort der geoffenbarten Schrift wahr ist, dann wird unser Wunsch, ihn zu verehren, sicherlich erfüllt werden.

Verse 304 (दोहा/सोरठा)

एहि बिधि बीतें बरष षट सहस बारि आहार। संबत सप्त सहस्त्र पुनि रहे समीर अधार।।144।।

ehi bidhi bīteṁ baraṣ ṣaṭ sahas bāri āhāra | saṁbat sapta sahastra puni rahe samīra adhāra ||144||

So vergingen sechstausend Jahre, da er sich allein von Wasser nährte; und weitere siebentausend Jahre blieb er einzig vom Hauch, vom Lebensatem (Prāṇa), getragen.

Verse 305 (चौपाई)

बरष सहस दस त्यागेउ सोऊ। ठाढ़े रहे एक पद दोऊ।। बिधि हरि तप देखि अपारा। मनु समीप आए बहु बारा।। मागहु बर बहु भाँति लोभाए। परम धीर नहिं चलहिं चलाए।। अस्थिमात्र होइ रहे सरीरा। तदपि मनाग मनहिं नहिं पीरा।। प्रभु सर्बग्य दास निज जानी। गति अनन्य तापस नृप रानी।। मागु मागु बरु भै नभ बानी। परम गभीर कृपामृत सानी।। मृतक जिआवनि गिरा सुहाई। श्रबन रंध्र होइ उर जब आई।। ह्रष्टपुष्ट तन भए सुहाए। मानहुँ अबहिं भवन ते आए।।

baraṣa sahasa dasa tyāgeu soū. ṭhāṛhe rahe eka pada doū.. bidhi hari tapa dekhi apārā. manu samīpa āe bahu bārā.. māgahu bara bahu bhā̃ti lobhāe. parama dhīra nahĩ calahĩ calāe.. asthimātra hoi rahe sarīrā. tadapi manāga manahĩ nahĩ pīrā.. prabhu sarbagya dāsa nija jānī. gati ananya tāpasa nṛpa rānī.. māgu māgu baru bhai nabha bānī. parama gabhīra kṛpāmṛta sānī.. mṛtaka jiāvani girā suhāī. śrabana raṁdhra hoi ura jaba āī.. hraṣṭa-puṣṭa tana bhae suhāe. mānahũ abahĩ bhavana te āe..

Zehntausend Jahre verzichtete er auf alle Genüsse, stand unbeweglich, einen Fuß erhoben, den anderen aufgesetzt. Als sie seine grenzenlose Buße sahen, kamen Brahma und Vishnu immer wieder in seine Nähe. Sie drängten ihn auf vielerlei Weise: Bitte um eine Gabe! Doch der höchst Standhafte ließ sich durch keine Aufforderung bewegen. Sein Körper war auf wenig mehr als Knochen reduziert; selbst dann berührte keine Spur von Schmerz seinen Geist. Der allwissende Herr erkannte ihn als seinen eigenen Diener und verstand das einzelsinnige Ziel jenes Asketen. Da erklang eine Stimme vom Himmel: Bitte, bitte um eine Gabe! Tief und feierlich, getränkt von nektargleicher Barmherzigkeit. Jenes lebenserweckende Wort, als es durch die Ohren in sein Herz eindrang, war höchst segensreich. Sogleich wurde sein Körper frisch und stark, als wäre er gerade von zu Hause gekommen.

Verse 306 (दोहा/सोरठा)

श्रवन सुधा सम बचन सुनि पुलक प्रफुल्लित गात। बोले मनु करि दंडवत प्रेम न हृदयँ समात।।145।।

śravaṇa sudhā sama bacana suni pulaka praphullita gāta | bole manu kari daṇḍavat prema na hṛdayaṁ samāta ||145||

Als er jene Worte vernahm – dem Ohr süß wie Nektar –, da erbebte sein ganzer Leib und erblühte vor Wonne. Manu sprach, nachdem er sich zuerst in voller Niederwerfung verneigt hatte; denn die Liebe in seinem Herzen ließ sich nicht mehr halten.

Verse 307 (चौपाई)

सुनु सेवक सुरतरु सुरधेनु। बिधि हरि हर बंदित पद रेनू।। सेवत सुलभ सकल सुख दायक। प्रनतपाल सचराचर नायक।। जौं अनाथ हित हम पर नेहू। तौ प्रसन्न होइ यह बर देहू।। जो सरूप बस सिव मन माहीं। जेहि कारन मुनि जतन कराहीं।। जो भुसुंडि मन मानस हंसा। सगुन अगुन जेहि निगम प्रसंसा।। देखहिं हम सो रूप भरि लोचन। कृपा करहु प्रनतारति मोचन।। दंपति बचन परम प्रिय लागे। मुदुल बिनीत प्रेम रस पागे।। भगत बछल प्रभु कृपानिधाना। बिस्वबास प्रगटे भगवाना।।

sunu sevaka surataru suradhenū | bidhi hari hara bandita pada renū || sevata sulabha sakala sukha dāyaka | pranata-pāla sacarācara nāyaka || jaũ anātha hita hama para nehū | tau prasanna hoi yaha bara dehū || jo sarūpa basa siva mana māhīṁ | jehi kārana muni jatana karāhīṁ || jo bhusuṇḍi mana mānasa haṁsā | saguna aguna jehi nigama prasaṁsā || dekhahiṁ hama so rūpa bhari locana | kṛpā karahu pranatārati mocana || dampati bacana parama priya lāge | mudula binīta prema-rasa pāge || bhagata bachala prabhu kṛpānidhānā | bisvabāsa pragaṭe bhagavānā ||

Höre, o Diener, o Wunscherfüllender Baum, o Himmelskuh, Staub von den Füßen, die Brahma, Vishnu und Shiva anbeten! Leicht zu dienen, Spender jeder Freude, Beschützer der Hingebungsvollen, Herr alles Bewegten und Unbewegten: Wenn du wahrlich liebevolle Rücksicht nimmst auf das Wohl der Schutzlosen, dann sei gnädig und gewähre diese Gabe: Jene Gestalt, die in Shivas Herzen weilt, um derentwillen Weise mit Disziplin ringen; jene Gestalt, an der Bhushundis Geist, der Schwan auf dem See des Manas, sich erfreut, und die die Veden preisen als mit Eigenschaften und jenseits von Eigenschaften; mögen wir jene gleiche Gestalt schauen, unsere Augen erfüllend. Zeige Erbarmen, o Befreier von der Not derer, die sich verneigen. Der Worte des Paares waren überaus lieb; sanft und demütig waren sie getränkt vom Saft der Liebe. Der Herr, Liebhaber seiner Geweihten, Ozean des Erbarmens, der Bhagavan, Herr des Universums, offenbarte sich.

Verse 308 (दोहा/सोरठा)

नील सरोरुह नील मनि नील नीरधर स्याम। लाजहिं तन सोभा निरखि कोटि कोटि सत काम।।146।।

nīla saroruh nīla mani nīla nīradhar syāma | lājahin tana sobhā nirakhi koṭi koṭi sata kāma ||146||

Blau wie der blaue Lotos, blau wie der Saphir, blau wie die regengetränkte Wolke ist der dunkelglänzende Herr (Śyāma). Beim Anblick der Herrlichkeit seiner Gestalt werden Kamas zu Kamas – ja Hunderte von Millionen – beschämt.

Verse 309 (चौपाई)

सरद मयंक बदन छबि सींवा। चारु कपोल चिबुक दर ग्रीवा।। अधर अरुन रद सुंदर नासा। बिधु कर निकर बिनिंदक हासा।। नव अबुंज अंबक छबि नीकी। चितवनि ललित भावँती जी की।। भुकुटि मनोज चाप छबि हारी। तिलक ललाट पटल दुतिकारी।। कुंडल मकर मुकुट सिर भ्राजा। कुटिल केस जनु मधुप समाजा।। उर श्रीबत्स रुचिर बनमाला। पदिक हार भूषन मनिजाला।। केहरि कंधर चारु जनेउ। बाहु बिभूषन सुंदर तेऊ।। करि कर सरि सुभग भुजदंडा। कटि निषंग कर सर कोदंडा।।

śarada mayaṅka badana chabi sīṁvā. cāru kapola cibuka dara grīvā. adhara aruṇa rada sundara nāsā. bidhu-kara nikara binindaka hāsā. nava abuñja aṁbaka chabi nīkī. citavani lalita bhāvaṁtī jī kī. bhukuṭi manoja cāpa chabi hārī. tilaka lalāṭa paṭala dutikārī. kuṇḍala makara mukuṭa sira bhrājā. kuṭila kesa janu madhupa samājā. ura śrī-vatsa rucira bana-mālā. padika hāra bhūṣana mani-jālā. kehari kaṁdhara cāru janeū. bāhu bibhūṣana sundara teū. kari-kara sari subhaga bhuja-daṇḍā. kaṭi niṣaṅga kara sara kodaṇḍā.

Sein Angesicht übertraf den Herbstmond an Glanz; lieblich waren seine Wangen, sein Kinn und sein schlanker Hals. Seine Lippen waren purpurrot, seine Zähne schön, seine Nase wohlgeformt; sein Lächeln übertraf ein Bündel von Mondstrahlen. Frisch wie neu erblühende Lotusblumen waren seine schönen Augen; sein bezaubernder Blick raubte das Herz. Seine Augenbrauen besiegten die Anmut des Liebesbogens; das Tilak auf seiner breiten Stirn erstrahlte in Pracht. Makara-förmige Ohrringe und eine Krone glitzerten auf seinem Haupt; seine lockigen Haare waren wie ein Bienenschwarm. Auf seiner Brust glänzte das heilige Srivatsa und eine schöne Waldgirlande; Perlenhalsketten und edelsteinbesetzter Schmuck schmückten ihn. Löwenhaft waren seine Schultern; auf ihm lag der heilige Faden; schön waren auch die Ornamente an seinen Armen. Seine anmutigen Arme glichen Elefantenrüsseln; an seiner Hüfte trug er den Köcher, die Pfeile und den mächtigen Bogen.

Verse 310 (दोहा/सोरठा)

तडित बिनिंदक पीत पट उदर रेख बर तीनि।। नाभि मनोहर लेति जनु जमुन भवँर छबि छीनि।।147।।

taṛit binindaka pīta paṭ udara rekha bara tīni. nābhi manohara leti janu jamuna bhavaṁra chabi chīni. ||147||

Sein gelbes Gewand überstrahlte den Blitz; und auf seinem Leib waren drei höchst glückverheißende Linien. Sein lieblicher Nabel schien die ganze Schönheit der wirbelnden Strudel der Yamunā zu rauben. ||147||

Verse 311 (चौपाई)

पद राजीव बरनि नहि जाहीं। मुनि मन मधुप बसहिं जेन्ह माहीं।। बाम भाग सोभति अनुकूला। आदिसक्ति छबिनिधि जगमूला।। जासु अंस उपजहिं गुनखानी। अगनित लच्छि उमा ब्रह्मानी।। भृकुटि बिलास जासु जग होई। राम बाम दिसि सीता सोई।। छबिसमुद्र हरि रूप बिलोकी। एकटक रहे नयन पट रोकी।। चितवहिं सादर रूप अनूपा। तृप्ति न मानहिं मनु सतरूपा।। हरष बिबस तन दसा भुलानी। परे दंड इव गहि पद पानी।। सिर परसे प्रभु निज कर कंजा। तुरत उठाए करुनापुंजा।।

pada rājīva barani nahi jāhīṁ | muni mana madhupa basahiṁ jenha māhīṁ || bāma bhāga sobhati anukūlā | ādiśakti chabinidhi jagamūlā || jāsu aṁsa upajahiṁ gunakhānī | aganita lacchi umā brahmānī || bhṛkuṭi bilāsa jāsu jaga hoī | rāma bāma disi sītā soī || chabi-samudra hari rūpa bilokī | eka-ṭaka rahe nayana paṭ rokī || citavahiṁ sādara rūpa anūpā | tṛpti na mānahiṁ manu satarūpā || haraṣa bibasa tana dasā bhulānī | pare daṇḍa iva gahi pada pānī || sira parase prabhu nija kara kañjā | turata uṭhāe karuṇā-puñjā ||

Die Lotusfüße, keine Worte können sie voll beschreiben, in denen die bienengleichen Sinne der Weisen ihre Wohnung nehmen. Auf seiner linken Seite, in vollkommener Harmonie, erstrahlt Sita: die ureigene Kraft, die Wurzel der Welt, ein Schatzhaus der Schönheit. Aus nur einem Teil von ihr entstehen die Minen der Tugenden, zahllose Lakshmis, Umas und Brahmanis. Durch das bloße Spiel ihrer Augenbrauen entsteht das Universum; ebendiese Sita sitzt zur Linken Ramas. Als sie das Meer der Schönheit erblickten, die Haris Gestalt ist, standen sie mit festem Blick da, als wären ihre Augenlider zurückgehalten. Ehrfurchtsvoll schauten sie auf jene unvergleichliche Gestalt; der Sinn, der hundert Gestalten annimmt, wollte keine Sättigung annehmen. Überwältigt von Freude, vergessend des Körpers Zustand, fielen sie wie starre Stäbe und umfassten seine Füße mit ihren Händen. Der Herr berührte ihre Häupter mit seiner eigenen Lotushand, und sogleich erhob der Born des Erbarmens sie auf.

Verse 312 (दोहा/सोरठा)

बोले कृपानिधान पुनि अति प्रसन्न मोहि जानि। मागहु बर जोइ भाव मन महादानि अनुमानि।।148।।

bole kṛpānidhāna puni ati prasanna mohi jāni | māgahu bara joi bhāva mana mahādāni anumāni ||148||

Da sprach der Schatz des Erbarmens abermals; mein Herz erkennend, war Er überaus erfreut. „Erbitte eine Gnade – was immer dein Sinn begehrt“, sprach der höchst freigebige Herr, der mein Anliegen schon erkannt hatte.

Verse 313 (चौपाई)

सुनि प्रभु बचन जोरि जुग पानी। धरि धीरजु बोली मृदु बानी।। नाथ देखि पद कमल तुम्हारे। अब पूरे सब काम हमारे।। एक लालसा बड़ि उर माही। सुगम अगम कहि जात सो नाहीं।। तुम्हहि देत अति सुगम गोसाईं। अगम लाग मोहि निज कृपनाईं।। जथा दरिद्र बिबुधतरु पाई। बहु संपति मागत सकुचाई।। तासु प्रभा जान नहिं सोई। तथा हृदयँ मम संसय होई।। सो तुम्ह जानहु अंतरजामी। पुरवहु मोर मनोरथ स्वामी।। सकुच बिहाइ मागु नृप मोहि। मोरें नहिं अदेय कछु तोही।।

suni prabhu bacana jori juga pānī | dhari dhīraju bolī mṛdu bānī || nātha dekhi pada kamala tumhāre | aba pūre saba kāma hamāre || eka lālasā baṛi ura māhī | sugama agama kahi jāta so nāhīṃ || tumhahi deta ati sugama gosāīṃ | agama lāga mohi nija kṛpanāīṃ || jathā daridra bibudha-taru pāī | bahu saṃpati māgata sakucāī || tāsu prabhā jāna nahiṃ soī | tathā hṛdayã mama saṃsaya hoī || so tumha jānahu antarajāmī | puravahu mora manoratha svāmī || sakuca bihāi māgu nṛpa mohi | moreṃ nahiṃ adeya kachu tohī ||

Als sie die Worte des Herrn hörte, faltete sie beide Hände; Geduld sammelnd, sprach sie in sanften Worten: „O Meister, beim Schauen deiner Lotusfüße sind nun alle meine Wünsche erfüllt. Doch eine große Sehnsucht verbleibt in meinem Herzen, eine solche, die weder leicht noch schwer zu nennen ist. Dir, o Herr, ist es am leichtesten zu gewähren; doch mir erscheint sie durch meine eigene Unwürdigkeit unerreichbar. Wie wenn ein armer Mann den himmlischen Wunscherfüllungsbaum findet, zögert er, viel zu erbitten, da er seine wahre Kraft nicht kennt, so entsteht auch ein Zweifel in meinem Herzen. Du bist der Kenner alles Inneren; erfülle, o Gebieter, meines Herzens Verlangen. Leg meine Scheu ab und heiße mich bitten, o König: denn für mich gibt es nichts, das dir nicht gegeben werden könnte.“

Verse 314 (दोहा/सोरठा)

दानि सिरोमनि कृपानिधि नाथ कहउँ सतिभाउ।। चाहउँ तुम्हहि समान सुत प्रभु सन कवन दुराउ।।149।।

dāni siromaṇi kṛpānidhi nātha kahauṁ satibhāu. cāhauṁ tumhahi samāna suta prabhu sana kavan durāu..149..

O Herr, Kronjuwel unter den Gebern, Hort der Barmherzigkeit – dies trage ich Dir mit wahrhaftigem Herzen vor: Ich erbitte einen Sohn, der Dir gleich ist; vor Dir, o Gebieter, wo wäre Raum für Verbergen oder Zurückhalten?

Verse 315 (चौपाई)

देखि प्रीति सुनि बचन अमोले। एवमस्तु करुनानिधि बोले।। आपु सरिस खोजौं कहँ जाई। नृप तव तनय होब मैं आई।। सतरूपहि बिलोकि कर जोरें। देबि मागु बरु जो रुचि तोरे।। जो बरु नाथ चतुर नृप मागा। सोइ कृपाल मोहि अति प्रिय लागा।। प्रभु परंतु सुठि होति ढिठाई। जदपि भगत हित तुम्हहि सोहाई।। तुम्ह ब्रह्मादि जनक जग स्वामी। ब्रह्म सकल उर अंतरजामी।। अस समुझत मन संसय होई। कहा जो प्रभु प्रवान पुनि सोई।। जे निज भगत नाथ तव अहहीं। जो सुख पावहिं जो गति लहहीं।।

dekhi prīti suni bacana amole | evam-astu karuṇānidhi bole || āpu sarisa khojauṁ kahã jāī | nṛpa tava tanaya hoba maiṁ āī || satarūpahi biloki kara joreṁ | debi māgu baru jo ruci tore || jo baru nātha catura nṛpa māgā | soi kṛpāla mohi ati priya lāgā || prabhu parantu suṭhi hoti ḍhiṭhāī | jadapi bhagata hita tumhahi sohāī || tumha brahmādi janaka jaga svāmī | brahma sakala ura antarajāmī || asa samujhata mana saṁsaya hoī | kahā jo prabhu pravāna puni soī || je nija bhagata nātha tava ahāhīṁ | jo sukha pāvahiṁ jo gati lahahīṁ ||

Als er ihre Liebe sah und jene unschätzbaren Worte hörte, antwortete der Schatz des Erbarmens: „So sei es.“ „Wohin soll ich gehen, um meinesgleichen zu suchen? O König, ich bin gekommen, dein Sohn zu werden.“ Dann blickte er auf Satarupa mit gefalteten Handflächen und sprach: „O Königin, bitte um die Gabe, die dir gefällt.“ „Die Gabe, o Herr, die jener weise König erbeten hat, o Barmherziger, diese allein ist mir überaus teuer. Doch, Herr, es scheint Anmaßung zu sein, obwohl es dir ziemt, zum Wohl eines Geweihten. Du bist der Vater von Brahma und den anderen, der Meister der Welt; du bist Brahman, der Innerste Kenner jedes Herzens. So verstehend, entsteht ein Zweifel in meinem Sinn: Wird das, was der Herr angenommen hat, wirklich in Erfüllung gehen? Denn jene, die deine eigenen Geweihten sind, o Meister, welche Freude erlangen sie, welchen letzten Zustand erlangen sie!“

Verse 316 (दोहा/सोरठा)

सोइ सुख सोइ गति सोइ भगति सोइ निज चरन सनेहु।। सोइ बिबेक सोइ रहनि प्रभु हमहि कृपा करि देहु।।150।।

soi sukha soi gati soi bhagati soi nija carana sanehu. soi bibeka soi rahani prabhu hamahi kṛpā kari dehu..150..

Das allein ist Seligkeit, das allein das wahre Ziel der Seele; das allein ist Bhakti – ja, das allein ist Liebe zu Deinen heiligen Füßen. Eben jene Unterscheidungskraft und eben jene rechte Lebensordnung, o Herr, gewähre mir in Deinem Erbarmen.

Verse 317 (चौपाई)

सुनु मृदु गूढ़ रुचिर बर रचना। कृपासिंधु बोले मृदु बचना।। जो कछु रुचि तुम्हेर मन माहीं। मैं सो दीन्ह सब संसय नाहीं।। मातु बिबेक अलोकिक तोरें। कबहुँ न मिटिहि अनुग्रह मोरें । बंदि चरन मनु कहेउ बहोरी। अवर एक बिनति प्रभु मोरी।। सुत बिषइक तव पद रति होऊ। मोहि बड़ मूढ़ कहै किन कोऊ।। मनि बिनु फनि जिमि जल बिनु मीना। मम जीवन तिमि तुम्हहि अधीना।। अस बरु मागि चरन गहि रहेऊ। एवमस्तु करुनानिधि कहेऊ।। अब तुम्ह मम अनुसासन मानी। बसहु जाइ सुरपति रजधानी।।

sunu mṛdu gūṛha rucira bara racanā. kṛpāsiṃdhu bole mṛdu bacanā.. jo kachu ruci tumhera mana māhīṃ. maiṃ so dīnh saba saṃsaya nāhīṃ.. mātu bibeka alokika toreṃ. kabahuṃ na miṭihi anugraha moreṃ. baṃdi carana manu kaheu bahorī. avara eka binati prabhu morī.. suta biṣaika tava pada rati hoū. mohi baṛa mūṛha kahai kina koū.. mani binu phani jimi jala binu mīnā. mama jīvana timi tumhahi adhīnā.. asa baru māgi carana gahi raheū. evamastu karuṇānidhi kaheū.. aba tumha mama anuśāsana mānī. basahu jāi surapati rajadhānī..

„Höre diese sanfte, tiefe und angenehme edle Rede“: so sprach der Ozean der Barmherzigkeit in zarten Worten. „Welches Verlangen auch immer in deinem Herzen aufgekommen ist, das habe ich gewährt, lass keinen Zweifel bestehen. Mutter, deine Unterscheidungskraft ist wundersam über das Gewöhnliche hinaus; niemals soll meine Gnade zurückgezogen werden.“ Zu seinen Füßen verneigend, sprach der Sinn erneut: „Noch eine Bitte, o Herr, habe ich. Lass mich, wie ein Kind vor dir, liebende Hingabe zu deinen Füßen haben; lass niemanden mich deshalb sehr töricht nennen. Wie eine Schlange ohne ihr Juwel, wie ein Fisch ohne Wasser, so ist mein Leben von dir abhängig. Eine solche Gabe erbittend, klammerte ich mich an seine Füße; der Schatz des Erbarmens sprach: ‚So sei es.‘ ‚Nun gehorche meinem Befehl und gehe wohne in der Stadt des Herrn der Götter.‘“