श्रीकृष्ण उवाच । कुम्भकर्ण इति ख्यातः पूर्वमासीन्निशाचरः । रामबाणहतस्याभूच्छिरश्छिन्नं सुदुर्मतेः
śrīkṛṣṇa uvāca | kumbhakarṇa iti khyātaḥ pūrvamāsīnniśācaraḥ | rāmabāṇahatasyābhūcchiraśchinnaṃ sudurmateḥ
শ্ৰীকৃষ্ণ ক’লে: “আগতে কুম্ভকৰ্ণ নামে খ্যাত এজন নিশাচৰ দানৱ আছিল। ৰামৰ বাণে সেই দুষ্টজন নিহত হোৱাত তাৰ মূৰ কাটি পৃথক হৈ গ’ল।”
Śrī Kṛṣṇa
Type: kshetra
Listener: Vṛkodara (Bhīma)
Scene: Kṛṣṇa narrates: the rākṣasa Kumbhakarṇa, slain by Rāma’s arrows; the severed head implied, with epic battlefield aura in the background.
Adharma, however mighty, meets its end; Purāṇas link moral history with sacred landscape.
Not explicitly named in this verse; it introduces the mythic origin behind a marvel in the landscape.
None.