Adhyaya 7

Verse 1

सूत उवाच । इत्युक्ता मुनिना साध्वी सा विप्रवनिता पुनः । तं प्रणम्याथ पप्रच्छ शिवपूजाविधेः क्रमम्

Sinabi ni Sūta: Nang masabihan ng muni, ang banal na babaeng brāhmaṇa ay muling yumukod sa kanya, at saka nagtanong tungkol sa sunod-sunod na paraan ng pagsamba kay Śiva.

Verse 2

शांडिल्य उवाच । पक्षद्वये त्रयोदश्यां निराहारो भवेद्यदा । घटीत्रयादस्तमयात्पूर्वं स्नानं समाचरेत्

Sinabi ni Śāṇḍilya: Sa ikalabintatlong araw ng buwan sa alinmang kalahating buwan, kapag nagsasagawa ng pag-aayuno, dapat magsagawa ng paliligo tatlong ghaṭī bago lumubog ang araw.

Verse 3

शुक्लांबरधरो धीरो वाग्यतो नियमान्वितः । कृतसंध्याजपविधिः शिवपूजां समारभेत्

Nakasuot ng puting kasuotan, matatag at mahinahon, pigil ang pananalita, at tapat sa mga panata; matapos nang wasto ang Sandhyā at ang japa, simulan ang pagsamba kay Śiva.

Verse 4

देवस्य पुरतः सम्यगुपलिप्य नवांभसा । विधाय मंडलं रम्यं धौतवस्त्रादिभिर्बुधः

Sa harap ng diyos, ang marunong na deboto ay dapat maingat na pahiran at linisin ang lugar sa sariwang tubig; saka iguhit ang isang marikit na maṇḍala, gamit ang nilabhang tela at iba pang dalisay na bagay.

Verse 5

वितानाद्यैरलंकृत्य फलपुष्पनवांकुरैः । विचित्रपद्ममुद्धृत्य वर्णपंचकसंयुतम्

Palamutian ito ng mga tabing at iba pa, ng mga bunga, bulaklak, at sariwang usbong; at ilatag ang isang kahanga-hangang anyong-loto, na may limang kulay na pagkakabuo.

Verse 6

तत्रोपविश्य सुशुभे भक्तियुक्तः स्थिरासने । सम्यक्संपादिताशेष पूजोपकरणः शुचिः

Doon umupo sa marikit at matatag na upuan, puspos ng debosyon; dalisay, at maayos na naihanda ang lahat ng kasangkapan sa pagsamba, maging handa sa pagsasagawa.

Verse 7

आगमोक्तेन मंत्रेण पीठमामंत्रयेत्सुधीः । ततः कृत्वात्मशुद्धिं च भूतशुद्ध्यादिकं क्रमात्

Sa mantrang itinuro sa mga Āgama, tawagin ng marunong ang banal na luklukan (pīṭha). Pagkaraan, ayon sa wastong pagkakasunod, isagawa ang paglilinis ng sarili at ang mga ritong nagsisimula sa bhūtaśuddhi (paglilinis ng mga elemento).

Verse 8

प्राणायामत्रयं कृत्वा बीजवर्णैः सबिंदुकैः । मातृका न्यस्य विधिवद्ध्यात्वा तां देवतां पराम्

Matapos isagawa ang tatluhang pagpipigil ng hininga (prāṇāyāma), at gamitin ang mga bīja-silaba na may bindu (tunog-ilong), marapat na ilagay nang wasto ang nyāsa ng mga titik na Mātr̥kā sa katawan; saka, ayon sa tuntunin, magnilay sa Kataas-taasang Diyos.

Verse 9

समाप्य मातृका भूयो ध्यात्वा चैव परं शिवम् । वामभागे गुरुं नत्वा दक्षिणे गणपं नमेत्

Pagkatapos ganapin ang Mātr̥kā-nyāsa, magnilay muli sa Kataas-taasang Śiva. Pagkaraan, yumukod sa Guru sa kaliwang panig, at magbigay-galang kay Gaṇapa (Gaṇeśa) sa kanang panig.

Verse 10

अंसोरुयुग्मे धर्मादीन्न्यस्य नाभौ च पार्श्वयोः । अधर्मादीननंतादीन्हृदि पीठे मनुं न्यसेत्

Sa magkapares na balikat at hita, ilagak ang Dharma at ang iba pa; at sa pusod at sa mga tagiliran, ilagak ang Adharma at ang iba pa, at si Ananta at ang iba pa—pagkatapos ay ilagak ang mantra (manu) sa luklukan ng puso (pīṭha).

Verse 11

आधारशक्तिमारभ्य ज्ञानात्मानमनुक्रमात् । उक्तक्रमेण विन्यस्य हृत्पद्मे साधुभाविते

Mula sa Ādhāra-Śakti, at sunod-sunod hanggang sa mismong prinsipyo ng Kaalaman, ilagak ayon sa wastong pagkakasunod na binanggit, sa pusong-lotus na mahusay na napagyaman sa pagsasanay.

Verse 12

नवशक्तिमये रम्ये ध्यायेद्देवमुमापतिम् । चन्द्रकोटिप्रतीकाशं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम्

Sa kaaya-ayang loob na dako na binubuo ng siyam na kapangyarihan, magnilay sa Panginoon, kay Umāpati—nagniningning na tila sampung milyong buwan, ang Tatlong-Mata, ang may koronang buwan (Candraśekhara).

Verse 13

आपिंगलजटाजूटं रत्नमौलिविराजितम् । नीलग्रीवमुदारांगं नागहारोपशोभितम्

Magnilay sa Kanya: ang mapulang-kayumangging buhók na gusot ay nakapulupot sa tuktok; ang putong ay kumikislap sa mga hiyas; bughaw ang lalamunan, marangal ang anyo, at pinapalamutian ng kuwintas na mga ahas.

Verse 14

वरदाभयहस्तं च धारिणं च परश्वधम् । दधानं नागवलयकेयूरांगदमुद्रिकम्

Taglay Niya ang mga kamay na nagbibigay ng biyaya at walang-takot, at hawak Niya ang palakol; suot Niya ang mga pulseras na ahas, mga armlet, palamuting pang-itaas na bisig, at mga singsing.

Verse 15

व्याघ्रचर्मपरीधानं रत्नसिंहासने स्थितम् । ध्यात्वा तद्वाम भागे च चिंतयेद्गिरिकन्यकाम्

Magnilay sa Kanya na nakadamit ng balat ng tigre at nakaupo sa trono na hitik sa hiyas; pagkaraan, sa Kanyang kaliwang panig, pagnilayan ang Anak ng Bundok, si Pārvatī.

Verse 16

भास्वज्जपाप्रसूनाभामुदयार्कसमप्रभाम् । विद्युत्पुंजनिभां तन्वीं मनोनयननंदिनीम्

Pagnilayan ang payat na Diyosa—kumikinang na tila mapusyaw na bulaklak ng hibiscus, nagniningning na gaya ng sumisikat na araw, tulad ng bugso ng kidlat, na nagbibigay-ligaya sa isip at mga mata.

Verse 17

बालेंदु शेखरां स्निग्धां नीलकुंचितकुन्तलाम् । भृंगसंघातरुचिरां नीलालकविराजिताम्

Pagnilayan Siya na may gasuklay na gasuklay na gasuklay na buwan; makinang at may maitim na kulot na buhok—kaakit-akit na tila kawan ng mga bubuyog—at nagniningning sa malalim na bughaw na mga hibla.

Verse 18

मणिकुंडलविद्योतन्मुखमंडलविभ्रमाम् । नवकुम्कुमपंकांक कपोलदलदर्पणाम्

Nagniningning ang kaniyang mukha sa liwanag ng mga hikaw na may hiyas; at ang kaniyang mga pisngi—gaya ng mga talulot na wari’y salamin—ay may bakas ng sariwa at mapulang paste ng bagong kuṅkuma.

Verse 19

मधुरस्मितविभ्राजदरुणाधरपल्लवाम् । कंबुकंठीं शिवामुद्यत्कुचपंकजकुड्मलाम्

Sa tamis ng kaniyang ngiti, nagningas ang mapulang mga labi na parang malalambot na usbong; ang kaniyang leeg ay gaya ng kabibe, at ang mapalad na Śivā ay may dibdib na nakataas na tila mga umuusbong na lotus.

Verse 20

पाशांकुशाभयाभीष्टविल सत्सु चतुर्भुजाम् । अनेकरत्नविलसत्कंकणांकितमुद्रिकाम्

Apat ang kaniyang mga bisig, masayang tangan ang pāśa (pisi), ang aṅkuśa (pamatnubay), ang mudrā ng walang-takot, at ang tanda ng pagkakaloob ng biyaya; at ang kaniyang mga kamay ay pinalamutian ng mga pulseras at singsing na kumikislap sa maraming hiyas.

Verse 21

वलित्रयेण विलसद्धेमकांचीगुणान्विताम् । रक्तमाल्यांबरधरां दिव्यचंदनच र्चिताम्

Pinalamutian ng tatlong marikit na tiklop at ng kumikislap na gintong tali ng baywang, siya’y may suot na pulang kuwintas ng bulaklak at pulang kasuotan, at pinahiran ng banal na paste ng sandalwood.

Verse 22

सर्वसंगीतविद्यासु न मत्तोऽन्यास्ति काचन । मम योगेन तुष्यंति सर्वा अपि सुरस्त्रियः

Sa lahat ng mga agham ng musika, wala nang iba pang tulad ko; sa bisa ng aking yogic na kapangyarihan, nalulugod ang lahat ng mga asawa ng mga diyos.

Verse 23

एवं ध्यात्वा महादेवं देवीं च गिरि कन्यकाम् । न्यासक्रमेण संपूज्य देवं गंधादिभिः क्रमात्

Sa gayon, matapos pagnilayan si Mahādeva at ang Diyosa, ang Anak ng Bundok, sambahin ang Diyos ayon sa wastong ayos—gawin ang nyāsa ayon sa turo, saka ihandog ang sandal at iba pang upacāra nang sunud-sunod.

Verse 24

पंचभिर्ब्रह्मभिः कुर्यात्प्रोक्तस्थानेषु वा हृदि । पृथक्पुष्पांजलिं देहे मूलेन च हदि त्रिधा

Sa limang Brahma-mantra, isagawa ang ritwal sa mga binanggit na lugar—o sa loob ng puso. Sa katawan, mag-alay ng magkakahiwalay na dakot ng bulaklak; at sa pamamagitan ng mūla-mantra, sa puso, maghandog nang tatluhan.

Verse 25

पुनः स्वयं शिवो भूत्वा मूलमंत्रेण साधकः । ततः संपूजयेद्देवं बाह्यपीठे पुनः क्रमात्

Muli, ang sādhaka—na nagiging si Śiva mismo sa pamamagitan ng mūla-mantra—ay dapat muling sumamba sa Diyos, ayon sa wastong ayos, sa panlabas na upuan o altar.

Verse 26

संकल्पं प्रवदेत्तत्र पूजारंभे समाहितः । कृतांजलिपुटो भूत्वा चिंतयेद्धृदि शंकरम्

Sa pagsisimula ng pūjā, na payapa at nakatuon, ipahayag doon ang saṅkalpa. Pagkaraan, na magkadikit ang mga palad sa paggalang, pagnilayan si Śaṅkara sa loob ng puso.

Verse 27

ऋणपातकदौर्भाग्यदारिद्र्यविनिवृत्तये । अशेषाघविनाशाय प्रसीद मम शंकर

Upang maalis ang utang, kasalanan, malas, at karalitaan—at upang mapuksa ang lahat ng kasamaan—maging mahabagin ka sa akin, O Śaṅkara.

Verse 28

दुःखशोकाग्निसंतप्तं संसारभयपीडितम् । बहुरोगाकुलं दीनं त्राहि मां वृषवाहन

Sinusunog ng apoy ng dalamhati at pighati, pinahihirapan ng takot sa pag-iral sa sansāra, nilalagnat sa maraming karamdaman at lubhang walang magawa—iligtas mo ako, O Sakay sa Toro (Śiva).

Verse 29

आगच्छ देवदेवेश महादेवाभयंकर । गृहाण सह पार्वत्या तव पूजां मया कृताम्

Dumating Ka, O Diyos ng mga diyos, O Mahādeva na nagkakaloob ng kawalang-takot. Tanggapin Mo—kasama si Pārvatī—ang pagsambang aking inihandog sa Iyo.

Verse 30

इति संकल्प्य विधिवद्ब्राह्मपूजां समाचरेत् । गुरुं गणपतिं चैव यजेत्सव्यापसव्ययोः

Sa gayong paglalagak ng panata (saṅkalpa), dapat isagawa nang wasto ang brāhma-pūjā. Sambahin din ang Guru at si Gaṇapati—sa kanan at kaliwang panig, ayon sa tamang pagkakasunod.

Verse 31

क्षेत्रेशमीशकोणे तु यजेद्वास्तोष्पतिं क्रमात् । वाग्देवीं च यजेत्तत्र ततः कात्यायनीं यजेत्

Sa sulok na Īśāna, sambahin ang Kṣetreśa; pagkaraan, ayon sa wastong pagkakasunod, sambahin ang Panginoon ng Vāstu. Doon din sambahin ang Diyosa ng Pananalita, at saka sambahin si Kātyāyanī.

Verse 32

धर्मं ज्ञानं च वैराग्यमैश्वर्यं च नमोंऽतकैः । स्वरैरीशादिकोणेषु पीठपादाननुक्रमात् । आभ्यां बिंदुविसर्गाभ्यामधर्मादीन्प्रपूजयेत्

Sa mga pantig na ‘namo’ at sa mga patinig, sambahin ang Dharma, Kaalaman, Pagkawalang-kapit (Vairāgya), at Kapangyarihang-Panginoon (Aiśvarya)—ilagay sa sulok na Īśāna at sa iba pang sulok ayon sa ayos ng pīṭha at mga bahagi nito. Sa dalawang tanda, bindu at visarga, sambahin nang wasto ang Adharma at ang iba pa (mga kabaligtaran).

Verse 33

सत्त्वरूपैश्चतुर्दिक्षु मध्येऽनंतं सतारकम् । सत्त्वादींस्त्रिगुणांस्तं तु रूपान्पीठेषु विन्यसेत्

Sa apat na dako, ilagak ang mga anyo ng Sattva; at sa gitna, si Ananta kasama ng ‘tāraka’. Pagkaraan, itatag sa mga pīṭha ang mga anyong binubuo ng tatlong guṇa—mula sa Sattva.

Verse 34

अत ऊर्ध्वच्छदे मायां सह लक्ष्म्या शिवेन च

Pagkatapos nito, sa ibabaw na takip, ilagak si Māyā—kasama si Lakṣmī at si Śiva.

Verse 35

तदंते चांबुजं भूयः सकलं मंडलत्रयम् । पत्रकेसरकिंजल्कव्याप्तं ताराक्षरैः क्रमात्

Sa dulo nito, muling bumuo ng isang lotus—na binubuo ng ganap na tatlong maṇḍala—na ang mga talulot, hibla, at polen ay unti-unting napupuno ng mga pantig na tāraka.

Verse 36

पद्मत्रयं तथाभ्यर्च्य मध्ये मंडलमादरात् । वामां ज्येष्ठां च रौद्रीं च भागाद्यैर्दिक्षु पूजयेत्

Sa gayon, matapos sambahin ang tatlong lotus, sambahin nang may paggalang ang maṇḍala sa gitna. Sa mga dako, sambahin si Vāmā, Jyeṣṭhā, at Raudrī, gamit ang mga bahagi na nagsisimula sa Bhāga bilang mga palatandaan.

Verse 37

वामाद्या नव शक्तीश्च नवस्वरयुता यजेत् । हृदि बीजत्रयाद्येन पीठमंत्रेण चार्चयेत्

Mula kay Vāmā, sambahin ang siyam na Śakti na kaugnay ng siyam na patinig. Sa puso (gitna), sambahin sa pīṭha-mantra, na nagsisimula sa tatlong bīja-pantig.

Verse 38

आवृत्तैः प्रथमांगैश्च पंचभिर्मूर्त्तिशक्तिभिः । त्रिशक्तिमूर्त्तिभिश्चान्यैर्निधिद्वयसमन्वितैः

Siya (Sadāśiva) ay sambahin na napaliligiran ng unang mga bilog na bumabalot: ng limang kapangyarihang nahahayag bilang mga banal na anyo, at ng iba pang mga anyo-kapangyarihang may tatlong enerhiya, kalakip ang dalawang kayamanang nidhī.

Verse 39

अनंताद्यैः परीताश्च मातृभिश्च वृषादिभिः । सिद्धिभिश्चाणिमाद्याभिरिंद्राद्यैश्च सहायुधैः

Siya ay dapat pagnilayan na napaliligiran nina Ananta at ng iba pa, ng mga Ina-Diyosa (Mātṛkā), nina Vṛṣa at ng mga kasama, ng mga siddhi na nagsisimula sa Aṇimā, at nina Indra at iba pang mga diyos, kalakip ang kani-kanilang mga sandata.

Verse 40

वृषभक्षेत्रचंडेशदुर्गाश्च स्कंदनंदिनौ । गणेशः सैन्यपश्चैव स्वस्वलक्षणलक्षिताः

Si Vṛṣabha, Kṣetrapāla, Caṇḍeśa, at Durgā; si Skanda at Nandin; si Gaṇeśa at ang pinunò ng hukbo rin—bawat isa ay dapat itatag at sambahin na may kani-kaniyang sagisag at natatanging katangian.

Verse 41

अणिमा महिमा चैव गरिमा लघिमा तथा । ईशित्वं च वशित्वं च प्राप्तिः प्राकाम्यमेव च

Aṇimā at Mahimā, Garimā at Laghimā; Īśitva at Vaśitva; Prāpti at Prākāmya rin—ito ang walong siddhi na dapat pagnilayan.

Verse 42

अष्टैश्वर्याणि चोक्तानि तेजोरूपाणि केवलम् । पंचभिर्ब्रह्मभिः पूर्वं हृल्लेखाद्यादिभिः क्रमात

Sa gayon ay ipinahayag ang walong aiśvarya—pawang maningning na mga anyo. Bago sa mga iyon, sa wastong pagkakasunod, naroon ang limang Brahmā na nagsisimula kay Hṛllekha at ang iba pa.

Verse 43

अंगैरुमाद्यैरिंद्राद्यैः पूजोक्ता मुनिभिस्तु तैः । उमाचंडेश्वरादींश्च पूजयेदुत्तरादितः

Ang pagsambang ito’y itinuro ng mga pantas—sa mga banal na bahagi na nagsisimula kay Umā at sa mga diyos na nagsisimula kay Indra. Pagkaraan, ayon sa kasunod na ayos, sambahin si Umā, si Caṇḍeśvara, at ang iba pa.

Verse 44

एवमावरणैर्युक्तं तेजोरूपं सदाशिवम् । उमया सहितं देवमुपचारैः प्रपूजयेत्

Sa ganitong paraan, matapos maihanay ang mga pabalat na kalagayan (āvaraṇa), sambahin si Sadāśiva—na anyong dalisay na liwanag—kasama si Umā, at parangalan ang Panginoon sa ganap na mga upacāra.

Verse 45

सुप्रतिष्ठितशंखस्य तीर्थैः पंचामृतैरपि । अभिषिच्य महादेवं रुद्रसूक्तैः समाहितः

Sa tubig mula sa mga banal na tīrtha at sa limang nektar (pañcāmṛta), na ibinubuhos sa pamamagitan ng matibay na naitatag na kabibe, gawin ang abhiṣeka kay Mahādeva—na may matatag na pagninilay habang binibigkas ang mga Rudra-sūkta.

Verse 46

कल्पयेद्विविधैर्मंत्रैरासनाद्युपचारकान् । आसनं कल्पयेद्धैमं दिव्यवस्त्रसमन्वितम्

Sa iba’t ibang mantra, nararapat ihanda ang dalawang uri ng mga upacāra na nagsisimula sa āsana. Ihanda ang isang ginintuang upuan, na may kasamang maringal na kasuotan.

Verse 47

अर्घ्यमष्टगुणोपेतं पाद्यशुद्धोदकेन च । तेनैवाचमनं दद्यान्मधुपर्कं मधूत्तरम्

Maghandog ng arghya na may walong mapalad na sangkap, at ng pādya na mula sa dalisay na tubig. Sa tubig ding iyon magbigay ng ācāmana, at saka ihandog ang madhuparka—na pinainam ng pulot.

Verse 48

पुनराचमनं दत्त्वा स्नानं मंत्रै प्रकल्पयेत् । उपवीतं तथा वासो भूषणानि निवेदयेत् । गंधमष्टांगसंयुक्तं सुपूतं विनिवेदयेत्

Pagkaraang maghandog muli ng ācamanā, ihanda ang banal na paliligo na may mga mantra. Pagdaka’y ialay ang sagradong sinulid, mga kasuotan at mga palamuti, at maghandog ng lubhang dalisay na pabango na binuo sa walong mapalad na sangkap.

Verse 49

ततश्च बिल्वमंदारकह्लारसरसीरुहम् । धत्तूरकं कर्णिकारं शणपुष्पं च मल्लिकाम्

Pagkaraan nito, maghandog ng mga dahon ng bilva, mga bulaklak ng mandāra, kahlāra at lotus mula sa lawa, gayundin ng dhattūra, karṇikāra, mga bulaklak ng śaṇa, at mallikā (sampagita).

Verse 50

कुशापामार्गतुलसीमाधवीचंपकादिकम् । बृहतीकरवीराणि यथालब्धानि साधकः

Ang nagsasagawa ay maghandog, ayon sa makakamtan, ng damong kuśa, apāmārga, tulasī, mādhavī, campaka at iba pa, kasama ang bṛhatī at karavīra—anumang matagpuan.

Verse 51

निवेदयेत्सुगंधीनि माल्यानि विविधानि च । धूपं कालागरूत्पन्नं दीपं च विमलं शुभम्

Maghandog ng sari-saring mababangong mga kuwintas ng bulaklak at mga garland. Mag-alay ng insenso na inihanda mula sa itim na agaru (kālāguru), at isang dalisay at mapalad na ilawan.

Verse 52

विशेषकम् । अथ पायसनैवेद्यं सघृतं सोपदंशकम् । मोदकापूपसंयुक्तं शर्करागुडसंयुतम्

Bilang natatanging handog, mag-alay ng matamis na pāyasa bilang naivedya, na may ghee at mga kasamang panghimagas; kasama ang mga modaka at āpūpa, na tinimplahan ng asukal at jaggery.

Verse 53

मधुनाक्तं दधियुतं जलपानसमन्वितम् । तेनैव हविषा वह्नौ जुहुयान्मंत्रभाविते

Pinahiran ng pulot, hinaluan ng gatas-na-maasim, at sinamahan ng inuming tubig—sa gayong handog ding yaon, ihulog sa banal na apoy, na pinabanal ng mga mantra.

Verse 54

आगमोक्तेन विधिना गुरुवाक्यनियंत्रितः । नैवेद्यं शंभवे भूयो दत्त्वा तांबूलमुत्तमम्

Pinipigil at ginagabayan ng salita ng guru, ayon sa paraang itinuro sa mga Āgama, muli’y maghandog ng naivedya kay Śambhu, at saka mag-alay ng pinakamainam na tāmbūla (nganga).

Verse 55

धूपं नीराजनं रम्यं छत्रं दर्पणमुत्तमम् । समर्पयित्वा विधिवन्मंत्रैर्वेदिकतांत्रिकैः

Matapos ihandog nang wasto ang insenso, ang kaaya-ayang nīrājana (pagwawagayway ng ilaw), ang payong, at ang napakainam na salamin, isagawa ang ritwal nang nararapat sa mga mantrang Vaidika at Tantrika.

Verse 56

यद्यशक्तः स्वयं निःस्वो यथाविभवमर्चयेत् । भक्त्त्या दत्तेन गौरीशः पुष्पमात्रेण तुष्यति

Kung hindi kaya at salat sa yaman, sumamba ayon sa sariling kakayahan. Ang Panginoon ni Gaurī ay nalulugod sa handog na may debosyon—kahit isang bulaklak lamang.

Verse 57

अथांगभूतान्सकलान्गणेशादीन्प्रपूजयेत् । स्तवैर्नानाविधैः स्तुत्वा साष्टांगं प्रणमेद्बुधः

Pagkaraan, sambahin nang wasto ang lahat ng mga kasangkapang bahagi (ng ritwal), simula kay Gaṇeśa. Pagpupuri sa kanila sa sari-saring mga himno, ang marunong na deboto’y magpatirapa nang buong katawan.

Verse 58

ततः प्रदक्षिणीकृत्य वृषचंडेश्वरादिकान् । पूजां समर्प्य विधिवत्प्रार्थयेद्गिरिजापतिम्

Pagkaraan, matapos ikutin nang pakanan si Vṛṣa, si Caṇḍeśvara at ang iba pang mga tagapaglingkod ni Śiva, at maihandog nang wasto ang pagsamba ayon sa ritwal, saka manalangin sa Girijā-pati, ang Panginoon ni Pārvatī.

Verse 59

जय देव जगन्नाथ जय शंकर शाश्वत । जय सर्व सुराध्यक्ष जय सर्वसुरार्चित

Tagumpay sa Iyo, O Diyos, Panginoon ng sansinukob! Tagumpay sa Iyo, O Śaṅkara, ang Walang-hanggan! Tagumpay sa Iyo, pinuno ng lahat ng mga deva! Tagumpay sa Iyo, sinasamba ng lahat ng mga diyos!

Verse 60

जय सर्वगुणातीत जय सर्ववरप्रद । जय नित्य निराधार जय विश्वंभराव्यय

Tagumpay sa Iyo, na lampas sa lahat ng katangian! Tagumpay sa Iyo, tagapagkaloob ng bawat biyaya! Tagumpay sa Iyo, ang Walang-hanggang hindi nangangailangan ng sandigan! Tagumpay sa Iyo, tagapagtaguyod ng sansinukob, ang Di-nasisira!

Verse 61

जय विश्वैकवेद्येश जय नागेंद्रभूषण । जय गौरीपते शंभो जय चंद्रार्धशेखर

Tagumpay sa Iyo, O Panginoon na nakikilala bilang iisang tunay na realidad ng sansinukob! Tagumpay sa Iyo, na pinalalamutian ng hari ng mga ahas! Tagumpay sa Iyo, O Śambhu, Panginoon ni Gaurī! Tagumpay sa Iyo, na may kalahating buwan sa tuktok ng ulo!

Verse 62

जय कोट्यर्कसंकाश जयानंतगुणाश्रय

Tagumpay sa Iyo, na nagniningning na tila sampung milyong araw! Tagumpay sa Iyo, na siyang tahanan ng walang-hanggang mga kagalingan!

Verse 63

जय रुद्र विरूपाक्ष जयाचिंत्य निरंजन । जय नाथ कृपासिंधो जय भक्तार्तिभञ्जन । जय दुस्तरसंसारसागरोत्तारण प्रभो

Tagumpay sa Iyo, O Rudra, Panginoong Malawak ang Mata! Tagumpay sa Iyo, ang Di-maaarok at Walang-dungis! Tagumpay sa Iyo, O Nātha, karagatan ng habag! Tagumpay sa Iyo, tagapawi ng dalamhati ng mga deboto! Tagumpay sa Iyo, O Prabhu, na tumatawid sa mga nilalang sa mahirap tawiring dagat ng saṃsāra!

Verse 64

प्रसीद मे महादेव संसारार्त्तस्य खिद्यतः । सर्वपापभयं हृत्वा रक्ष मां परमेश्वर

Mahabagin Ka sa akin, O Mahādeva; ako’y pinahihirapan ng saṃsāra at lupaypay sa dalamhati. Alisin Mo ang takot na bunga ng lahat ng kasalanan, at ingatan Mo ako, O Kataas-taasang Panginoon!

Verse 65

महादारिद्र्यमग्नस्य महापापहतस्य च । महाशोकविनष्टस्य महारोगातुरस्य च

(Mahabagin) sa taong nalulubog sa matinding karalitaan, at sa taong tinamaan ng mabibigat na kasalanan; sa taong winasak ng napakalaking dalamhati, at sa taong pinahihirapan ng mabagsik na karamdaman.

Verse 66

ऋणभारपरीतस्य दह्यमानस्य कर्मभिः । ग्रहैः प्रपीड्यमानस्य प्रसीद मम शंकर

Mahabagin Ka sa akin, O Śaṅkara—ako’y nabibigatan sa pasaning utang, sinusunog ng mga bunga ng aking mga gawa, at pinahihirapan ng (masasamang) impluwensiya ng mga planeta.

Verse 67

दरिद्रः प्रार्थयेदेवं पूजांते गिरिजापतिम् । अर्थाढ्यो वापि राजा वा प्रार्थयेद्देवमीश्वरम्

Sa gayon, sa pagtatapos ng pagsamba, manalangin ang dukha kay Girijā-pati sa ganitong paraan; gayundin, maging mayaman man o maging hari, dapat manalangin sa Panginoon, ang Kataas-taasang Tagapamahala.

Verse 68

दीर्घमायुः सदारोग्यं कोशवृद्धिर्बलोन्नतिः । ममास्तु नित्यमानन्दः प्रसादात्तव शंकर

Sa biyaya Mo, O Śaṅkara, nawa’y magkamit ako ng mahabang buhay, walang putol na kalusugan, pagdami ng yaman, at pagtaas ng lakas; at nawa’y laging manahan sa akin ang walang hanggang kagalakan.

Verse 69

शत्रवः संक्षयं यांतु प्रसीदन्तु मम ग्रहाः । नश्यन्तु दस्यवो राष्ट्रे जनाः संतु निरापदः

Nawa’y mapuksa ang mga kaaway; nawa’y maging mapagpala sa akin ang mga graha; nawa’y maglaho ang mga tulisan sa kaharian; at nawa’y manatiling ligtas sa panganib ang mga tao.

Verse 70

दुर्भिक्षमारीसंतापाः शमं यांतु महीतले । सर्वसस्यसमृद्धिश्च भूयात्सुखमया दिशः

Nawa’y mapayapa sa ibabaw ng lupa ang taggutom, salot, at mga pagdurusa; nawa’y sumagana ang lahat ng ani; at nawa’y mapuno ng kaginhawahan ang lahat ng dako.

Verse 71

एवमाराधयेद्देवं प्रदोषे गिरिजापतिम् । ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाद्दक्षिणाभिश्च तोषयेत्

Sa ganitong paraan dapat sambahin ang Panginoon, ang asawa ni Girijā, sa oras ng Pradoṣa; pagkaraan ay pakainin ang mga brāhmaṇa at pasayahin sila sa pamamagitan ng mga handog na dakṣiṇā.

Verse 72

सर्वपापक्षयकरी सर्वदारिद्र्यनाशिनी । शिवपूजा मया ख्याता सर्वाभीष्टवरप्रदा

Ang pagsamba kay Śiva (Śiva-pūjā) na aking ipinahayag ay pumupuksa sa lahat ng kasalanan, nag-aalis ng bawat anyo ng karalitaan, at nagkakaloob ng lahat ng minimithing biyaya.

Verse 73

महापातकसंघातमधिकं चोपपातकम् । शिवद्रव्यापहरणादन्यत्सर्वं निवारयेत्

Kahit ang bunton ng malalaking kasalanan, at maging ang mga kasalanang pangalawa, ay maaaring mapawi—ngunit hindi ang pagnanakaw ng ari-arian ni Śiva.

Verse 74

ब्रह्महत्यादिपापानां पुराणेषु स्मृतिष्वपि । प्रायश्चित्तानि दृष्टानि न शिवद्रव्यहारिणाम्

Para sa mga kasalanang gaya ng brahmahatyā, may mga pag-aaring prāyaścitta na nakikita sa mga Purāṇa at Smṛti; ngunit para sa mga nagnanakaw ng ari-arian ni Śiva, wala ni isa.

Verse 75

बहुनात्र किमुक्तेन श्लोकार्धेन ब्रवीम्यहम् । ब्रह्महत्याशतं वापि शिवपूजा विनाशयेत्

Ano pa ang saysayin nang marami? Sa kalahating taludtod ay sinasabi ko: ang pagsamba kay Śiva ay nakapapawi kahit ng sandaang brahmahatyā.

Verse 76

मया कथितमेतत्ते प्रदोषे शिवपूजनम् । रहस्यं सर्वजंतूनामत्र नास्त्येव संशयः

Ito ang sinabi ko sa iyo: ang pagsamba kay Śiva sa Pradoṣa ay isang lihim na aral na pinakamakapangyarihan para sa lahat ng nilalang—dito’y walang pag-aalinlangan.

Verse 77

एताभ्यामपि बालाभ्यामेवं पूजा विधीयताम् । अतः संवत्सरादेव परां सिद्धिमवाप्स्यथ

Gawin ang pagsambang ito sa ganitong paraan kahit ng dalawang batang ito; at dahil dito, sa loob lamang ng isang taon ay makakamtan ninyo ang pinakamataas na siddhi.

Verse 78

इति शांडिल्यवचनमाकर्ण्य द्विजभामिनी । ताभ्यां तु सह बालाभ्यां प्रणनाम मुनेः पदम्

Nang marinig ang mga salita ni Śāṇḍilya, ang babaeng brāhmaṇa—kasama ang dalawang batang lalaki—ay nagpatirapa nang may paggalang sa paanan ng pantas.

Verse 79

विप्रस्त्र्युवाच । अहमद्य कृतार्थास्मि तव दर्शनमात्रतः । एतौ कुमारौ भगवंस्त्वामेव शरणं गतौ

Wika ng babaeng brāhmaṇa: “Ngayong araw, ganap na ako sa pagkatamo lamang ng iyong darśana. O Mapalad, ang dalawang batang ito’y sa iyo lamang lumapit bilang kanlungan.”

Verse 80

एष मे तनयो ब्रह्मञ्छुचिव्रत इतीरितः । एष राजसुतो नाम्ना धर्मगुप्तः कृतो मया

“Ito ang aking anak, O Brahman; siya’y kilala sa pangalang Śucivrata, ang may dalisay na panata. At ito naman ang anak ng hari, na pinangalanan kong Dharmagupta.”

Verse 81

एतावहं च भगवन्भवच्चरणकिंकराः । समुद्धरास्मिन्पतितान्घोरे दारिद्र्यसागरे

“Kami—ang dalawang ito at ako—O Mapalad, ay mga lingkod sa iyong mga paa. Iahon mo kami, na nahulog sa kakila-kilabot na dagat ng karalitaan.”

Verse 82

इति प्रपन्नां शरणं द्विजांगनामाश्वास्य वाक्यैरमृतोपमानैः । उपादिदेशाथ तयोः कुमारयोर्मुनिः शिवाराधनमंत्र विद्याम्

Sa gayon, inaliw ng pantas ang babaeng brāhmaṇa na nagkanlong, sa mga salitang tila amṛta; at saka itinuro niya sa dalawang batang lalaki ang banal na mantra-vidyā para sa pagsamba kay Śiva.

Verse 83

अथोपदिष्टौ मुनिना कुमारौ ब्राह्मणी च सा । तं प्रणम्य समामंत्र्य जग्मुस्ते शिवमंदिरात्

Nang maituro ng muni ang dalawang binata at ang babaeng brāhmaṇa, sila’y yumukod sa kanya, nagpaalam nang may paggalang, at nagtungo sa templo ni Śiva.

Verse 84

ततः प्रभृति तौ बालौ मुनिवर्योपदेशतः । प्रदोषे पार्वतीशस्य पूजां चक्रतुरंजसा

Mula noon, ang dalawang binatang iyon, ayon sa dakilang aral ng pinakamahusay na muni, ay kusang nagsagawa ng pagsamba sa Panginoon ni Pārvatī tuwing oras ng pradoṣa.

Verse 85

एवं पूजयतोर्देवं द्विजराजकुमारयोः । सुखेनैव व्यतीयाय तयोर्मासचतुष्टयम्

Sa gayong pagsamba nila sa Panginoon—ng anak ng brāhmaṇa at ng prinsipe—ang apat na buwan ay lumipas sa kanila nang payapa at maginhawa.

Verse 86

कदाचिद्राजपुत्रेण विनासौ द्विजनंदनः । स्नातुं गतो नदीतीरे चचार बहुलीलया

Minsan, ang anak ng brāhmaṇa—na wala ang prinsipe—ay nagtungo sa pampang ng ilog upang maligo, at naglibot doon nang masiglang naglalaro.

Verse 87

तत्र निर्झरनिर्घातनिर्भिन्ने वप्र कुट्टिमे । निधानकलशं स्थूलं प्रस्फुरंतं ददर्श ह

Doon, sa batong latag ng bunton na nabiyak dahil sa bagsik ng talon, nakita niya ang isang malaking banga ng kayamanan na kumikislap nang maliwanag.

Verse 88

तं दृष्ट्वा सहसागत्य हर्षकौतुकविह्वलः । दैवोपपन्नं मन्वानो गृहीत्वा शिरसा ययौ

Pagkakita niya roon, agad siyang sumugod, nalulunod sa galak at pagkamangha. Inakala niyang kaloob na buhat sa langit, kaya’t buong paggalang niya itong ipinatong sa ulo at dinala.

Verse 89

ससंभ्रमं समानीय निधाय कलशं बलात् । निधाय भवनस्यांते मातरं समभाषत

Sa matinding pananabik, dali-dali niya itong dinala at, sa lakas ng pagsisikap, ibinaba ang banga. Inilagay niya ito sa gilid ng bahay; saka niya kinausap ang kanyang ina.

Verse 90

मातर्मातरिमं पश्य प्रसादं गिरिजापतेः । निधानं कुम्भरूपेण दर्शितं करुणात्मना

“Ina, ina—tingnan mo itong biyaya ng Panginoon, ang Asawa ni Girijā (Śiva)! Sa habag, ipinamalas niya ang isang kayamanan na nag-anyong banga.”

Verse 91

अथ सा विस्मिता साध्वी समाहूय नृपात्मजम् । स्वपुत्रं प्रतिनंद्याह मानयन्ती शिवार्चनम्

Pagkaraan, ang banal at mabuting ginang, namangha, ay ipinatawag ang anak ng hari. Pinagpala niya ang sariling anak at nagsalita, na nagbibigay-pugay sa pagsamba kay Śiva.

Verse 92

शृणुतां मे वचः पुत्रौ निधानकलशीमिमाम् । समं विभज्य गृह्णीतं मम शासनगौरवात्

“Mga anak, pakinggan ninyo ang aking salita: ang banga ng kayamanang ito’y paghatian ninyo nang pantay, at tanggapin ninyo ito, bilang paggalang sa bigat ng aking utos.”

Verse 93

इति मातुर्वचः श्रुत्वा तुतोष द्विज नंदनः । प्रत्याह राजपुत्रस्तां विस्रब्धः शंकरार्चने

Nang marinig ang mga salita ng ina, natuwa ang anak ng Brahmana. Pagkaraan, ang prinsipe’y sumagot sa kanya, may payapang tiwala na nakaugat sa pagsamba kay Śaṅkara.

Verse 94

मातस्तव सुतस्यैव सुकृतेन समागतम् । नाहं ग्रहीतुमिच्छामि विभक्तं धनसंच यम्

“Ina, ito’y dumating lamang dahil sa kabutihang-gawa ng iyong sariling anak. Ayaw kong tumanggap ng anumang hinating bahagi sa naipong kayamanang ito.”

Verse 95

आत्मनः सुकृताल्लब्धं स्वयमेव भुनक्त्वसौ । स एव भगवानीशः करिष्यति कृपां मयि

“Hayaan siyang magtamasa ng natamo niya sa sarili niyang kabutihang-gawa. Ang Panginoong Īśa, ang Bhagavān, ay tiyak na magpapakita rin ng habag sa akin.”

Verse 96

एवमर्चयतोः शंभुं भूयोपि परया मुदा । संवत्सरो व्यतीयाय तस्मिन्नेव गृहे तयोः

Kaya habang silang dalawa’y patuloy na sumasamba kay Śambhu, muli’t muli, na may sukdulang galak, lumipas ang isang buong taon para sa kanila sa mismong bahay na iyon.

Verse 97

अथैकदा राजसूनुः सह तेन द्विजन्मना । वसंतसमये प्राप्ते विजहार वनां तरे

Pagkaraan, isang araw, nang dumating ang panahon ng tagsibol, ang anak ng hari ay lumabas upang maglibang sa gubat, kasama ang yaong kasamang dalawang-ulit-na-isinilang.

Verse 98

अथ दूरं गतौ क्वापि वने द्विजनृपात्मजौ । गन्धर्वकन्याः क्रीडंती शतशस्तावपश्यताम्

Pagkalayo nilang naglakbay, sa isang dako ng gubat, nakita ng anak ng brāhmaṇa at ng anak ng prinsipe ang daan-daang dalagang Gandharva na naglalaro roon.

Verse 99

ताः सर्वाश्चारुसर्वांग्यो विहरंत्यो मनोहरम् । दृष्ट्वा द्विजात्मजो दूरादुवाच नृपनंदनम्

Nang makita niya silang lahat—marikit, ganap ang anyo, at kaaya-ayang naglalaro—nagsalita mula sa malayo ang anak ng brāhmaṇa sa anak ng hari.

Verse 100

इतः पुरो न गंतव्यं विहरंत्यग्रतः स्त्रियः । स्त्रीसंन्निधानं विबुधास्त्यजंति विमलाशयाः

“Huwag na tayong magpatuloy mula rito; may mga babae sa unahan na naglalaro. Ang marurunong na may dalisay na layon ay umiiwas sa malapit na pakikisama sa babae.”

Verse 110

तत्र गत्वा वनं सर्वाः संचीय कुसुमोत्करम् । भवत्यः पुनरायांतु तावत्तिष्ठाम्यहं त्विह

“Pumaroon kayo roon sa gubat, kayong lahat, at mamitas ng mga bunton ng bulaklak. Pagbalik ninyo, saka; hanggang doon, mananatili muna ako rito.”

Verse 120

अस्त्येको द्रविकोनाम गंधर्वाणां कुलाग्रणीः । तस्याहमस्मि तनया नाम्ना चांशुमती स्मृता

“May isang nagngangalang Dravika, isang pangunahing pinuno sa angkan ng mga Gandharva. Ako ang kaniyang anak na babae, na tinatawag at naaalala sa pangalang Aṃśumatī.”

Verse 130

गच्छ स्वभवनं कांत परश्वः प्रातरेव तु । आगच्छ पुनरत्रैव कार्यमस्ति च नो मृषा

“Umuwi ka na sa iyong tahanan, minamahal; ngunit sa makalawa, sa umaga pa lamang, bumalik ka rito. May gawain tayong dapat ganapin—hindi ito kasinungalingan.”

Verse 140

तस्य त्वमपि साहाय्यं कुरु गन्धर्वसत्तम । अथासौ निजराज्यस्थो हतशत्रुर्भविष्यति

“Ikaw man, O pinakadakila sa mga Gandharva, magbigay sa kanya ng iyong tulong. Sa gayon, siya’y matatatag sa sariling kaharian, at mapupuksa ang kanyang mga kaaway.”

Verse 150

अस्त्राणां च सहस्राणि तूणी चाक्षय्यसायकौ । अभेद्यं वर्म सौवर्णं शक्तिं च रिपुमर्दिनीम्

“[Tinanggap niya] ang libu-libong sandata; at dalawang sisidlan ng palaso na di nauubos; isang gintong baluting di mapasok; at isang sibat na dumudurog sa mga kaaway.”

Verse 160

एवमन्ये समाराध्य प्रदोषे गिरिजापतिम् । लभंतेभीप्सितान्कामान्देहांते तु परां गतिम्

“Gayon din ang iba: matapos sambahin nang wasto sa Pradoṣa ang Panginoon ni Girijā (Śiva), natatamo nila ang minimithing mga hangarin; at sa wakas ng katawan, naaabot nila ang sukdulang layon.”

Verse 164

ये प्राप्य दुर्लभतरं मनुजाः शरीरं कुर्वंति हंत परमेश्वरपादपूजाम् । धन्यास्त एव निजपुण्यजितत्रिलोकास्तेषां पदांबुजरजो भुवनं पुनाति

“Yaong mga tao na, matapos makamtan ang napakabihirang katawan ng tao, ay nagsasagawa ng pagsamba sa mga paa ng Kataas-taasang Panginoon—tunay na pinagpala sila. Sa sariling kabutihang-loob ay napagtagumpayan nila ang tatlong daigdig; ang alabok ng lotus na paa ng gayong mga deboto’y nagpapadalisay sa buong sanlibutan.”