Anuvaka 14
Ritwal na proteksyon at matagumpay na pang-araw-araw na pagganap sa pamamagitan ng pagkontrol sa espasyo, pananalita, at napapanahong tulong mula sa mga diyos. Paglilimas ng direksyon at pagtatakda ng hangganan (ang mga quarter bilang saksi/gwardya). Mga rito ng tunog at pampublikong pagganap (tambol, magkasamang pagbigkas, mga formula na nananatiling matatag). Pagsira sa balakid at pagpapalayas sa mga puwersang naglalayong sumira. Lakas ni Indra: mantra bilang vajra at pagdagdag na parang ulan. Pagpapagaling, pagliligtas, at sigla ng mga Aśvin para sa patron/kliyente. Paggising sa bukang-liwayway at tamang pagkakasunod-sunod ng yajña sa araw. Kasaganaan sa tahanan na kasama ang pagbabantay sa katawan at sambahayan. Paghahanda at pagpapanatili ng espasyong ritwal/pambahay, pagtanggal ng balakid, pagtitiyak ng kalusugan at sigla, at pagsisimula ng trabaho/yajña sa bukang-liwayway nang may mapalad na proteksyon.
Suktas in Anuvaka 14
Sukta 131
Ang AV 20.131 ay isang bahagi ng himno na nakatuon sa kapakanan, na gumagamit ng imahen ng matibay at magkakasamang nakatayong mga puno (vanaspati/vṛkṣa) upang magtatag ng katatagan, proteksyon, at masaganang pag-unlad para sa isang patron o sambahayan. Kasama ng wikang tumutumbok sa yaman (ginto, karwahe, mga palamuti), ito ay may taglay na apotropaikong diwa: ang mga mapanghimagsik na pwersa ay inilalarawan na natalo at ginawang walang-buhay, habang ang sistemang sumusuporta sa rito ay "nakatayong magkakasama" na parang isang buhay na muog.
Sukta 132
Ang AV 20.132 ay isang apotropaikong, kontra-sorceryang himno na nagpapalakas ng isang protektibong Devī (mabisang kapangyarihang diyos) at nagpapakalat na pwersa ng kalikasan (Vāta, Hangin) upang basagin ang mga masasamang balak, ilusyon, at ritwal na pandaraya. Ang wika nito ay nananaig sa pag-atake, pagkalito, at "pagpapakulo" sa kinatatapakan ng kaaway, na binabawi ang mga nakatagong sandata ng pinsala at itinataboy sila. Ang kapangyarihan ng sukta ay nasa pagpapangalan sa masamang ahente, pagpapakilos nito, at pagtatakda ng proteksyon sa pamamagitan ng mapagpasyang pag-atake ni Devī.
Sukta 133
Ang AV 20.133 ay isang huling, pragmatikong paalalang ipinadala sa isang kumārī (dalaga), na gumagamit ng diretso at realistikong pagsasalarawan ng fisyolohiya at lipunan upang itama ang maling pagkaunawa at tumagos sa pagkakailiman. Ang paulit-ulit nitong tugon, “hindi gaya ng inyong akala”, ay nagsisilbing kilos ng pagsasalita na nagbubukas ng totoo: tinatanggi nito ang pagdaya sa sarili, tinatalo ang “kasinungalingan” (anṛta) ng mga lalaki, at muling pinatitibay ang totoong kaalaman bilang proteksyon.
Sukta 134
Ang maikling encantong estilo-khila na ito ay gumagawa sa pamamagitan ng pagtawag sa apat na direksyon, silangan, kanluran, hilaga, at timog, upang linisin at utusan ang espasyong pang-ritwal. Sa pamamagitan ng paulit-ulit na pormulang direksyonal, pinupuna nito at pinapaalis ang mga mapanirang ahensi, pinapakalat ang mga hadlang na impluwensya, at maaari ring "magpalabas" ng isang pinangalanang token o ahente sa ilalim ng kontrol ng ritwalista. Ang kapangyarihan nito ay nakasalalay sa ganap na pagsasaklaw ng espasyo: walang natitirang taguan ang anumang nakakapinsala sa anumang direksyon.
Sukta 135
Ang huling hymn na ito ng Atharvaveda ay gumagana bilang isang pampublikong ritwal ng tunog: ang pagpukpok ng tambol at magkasamang pagbigkas ay nagpapakita ng paglapit, pag-urong, at pagtayo nang matatag upang magtatag ng mapangprotektang katatagan sa isang lugar o komunidad. Pinaghahalo nito ang pagpapatibay ng hangganan laban sa masasamang loob kasama ang mga pangako ng kasaganaan, lalo na ang maayos na oras ng ritwal, matagumpay na pagtanggap ng mga kaloob, at sagana na pagkain, sa pamamagitan ng pagtawag sa "kapangyarihang manatili" ng mga diyos at halimbawa ng pagpapala mula sa mga diyos.
Sukta 136
Ang huling himnong ito ng Atharvaveda ay isang ritwal para sa kasaganaan at proteksyon ng tahanan na tinatrato ang hadlang bilang isang bagay na "nakapuwesto sa mga istasyon" at pinipilit itong sumira sa anyo at tumakas. Pinagsama nito ang vanaspati (ritwal na kapangyarihan ng halaman), mga handog ng butil (saktu/odana), at pagpapahid ng langis upang mapayapa ang mga mabangis na puwersa, mapawi ang lokal na pinsala, at matiyak ang malinis at matagumpay na operasyon ng sambahayan.
Sukta 137
Ang AV 20.137 ay isang Indra-stotra na nagmula sa RV na pinagsama-sama ang imahen ng Soma-katuwaan sa ideyang Atharvaniko ng pananalita bilang sandata: ang mantra mismo ay nagiging isang "vajra", siksik, malakas, at hindi mapipigilan. Pinupuri ng himno si Indra bilang kapangyarihang nakatahan sa bahay, nagbibigay ng katanyagan, na nagtutulak sa daloy ng Soma na nagdadalisay at ginagawang isang pwersang panproteksyon ang inspiradong pananalita na nag-aalis ng mga kakapit na pagkakamali at pagsalungat. Binibigkas bilang pormulang nagpapatibay at panproteksyon, ito ay naglalayong gawing epektibo, matatag, at mapagtagumpayan ang salita ng tagasunod.
Sukta 138
Ang maikling Indra-stotra na ito ay nagpapalaki ng kapangyarihan ni Indra sa pamamagitan ng papuri, inaakma siya sa Parjanya na sagana sa ulan na ang kapangyarihan ay nagdudulot ng paglago at sigla. Ito ay itinatama ang tamang pagkilos ng saserdote na nakahanay sa ṛta bilang daan kung saan ang kasaganaan, lalo na ang lahi at masusunod na sagana, ay pinupuno at pinatutubo. Sa pag-alala sa paghubog ng mga Kāṇva kay Indra bilang tagaganap ng sakripisyo at bilang mapangprotektang sandata, ang himno ay naglalayong matiyak ang tagumpay sa rito at pagpapalakas sa patron.
Sukta 139
Ang AV 20.139 ay isang papuri na hymn sa mga Aśvin na inangkop sa konteksto ng Atharvaveda upang tumawag ng protektibong tulong, lakas ng buhay, at tagumpay (nṛmṇa) para sa isang patron na nagngangalang Vatsa at, sa pamamagitan nito, sa kliyente ng ritwal. Tinatawag nito ang mga Aśvin "sa oras na ito" para sa pagliligtas, humihingi ng isang malawak na kanlungang libre sa pinsala, at pagkatapos ay pinalalawak ang kahilingan sa pamamagitan ng imahen ng kosmikong lakas at ritwal na kapangyarihan (gharma at soma) na sumisira sa hadlang (si Vṛtra bilang arketipo). Ang kapangyarihan ng hymn ay inilalarawan bilang agarang tulong kasama ang ipinapasang lakas: proteksyon mula sa mga puwersang mapanira at isang positibong daloy ng lakas ng pagkalalaki at kasaganaan.
Sukta 140
Ang maikling himnong ito ng Atharvaveda, na hango sa materyal ng Ṛgvedic Aśvin, ay nagtutulak sa Nāsatyā-Aśvins na dumating nang mabilis bilang mga diyos na manggagamot at ibalik ang kagalingan. Ito ay nagpapakita ng pagpapagaling bilang ritwal na "ekonomiko": ang simpleng intensyon ay hindi nakakakuha ng tulong nila, habang ang isang patron na nag-aalok ng havis at nagbibigay ng papuri ay siguradong umaakit ng kanilang karo. Sa pamamagitan ng pagbanggit sa mga naunang matagumpay na tumawag, ito ay nagpapahayag ng bisa batay sa naunang ginawa at pinipilit ang mga diyos na "pumansin" dito at ngayon.
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.