เทวี in the Kurma Purana

สังหิตาทั้งสี่นี้ประกาศนามว่า พราหมี ภควตี เสารี และไวษณวี เป็นสังหิตาอันเป็นบุญ ให้ธรรมะ กามะ อรรถะ และโมกษะ.

นารายณี—มหามายา ปรกรติเดิมอันไม่เสื่อมสลาย—ยังแดนทั้งปวงนี้ให้เต็มด้วยรัศมีแห่งสวธามของนาง แล้วเสด็จมาประทับนั่งเคียงข้างเรา

ดังนี้ มหามายา—ผู้เป็นที่รักของพระหริ—เมื่อได้รับแรงดลใจจากเรา ก็ได้กระทำตามพระบัญชาโดยครบถ้วน; เพราะฉะนั้นพึงบูชาพระลักษมี (ศรี) โดยสมควร

ภาวะสูงสุดของมหาเทวีเป็นหนึ่งเดียว—แผ่ไปทั่ว, ละเอียด, ตั้งมั่นไม่แปร (กูฏสถะ), ไม่หวั่นไหว และเที่ยงแท้. เหล่าโยคีประจักษ์เห็นด้วยทัศนะสมาธิ.

พรหมันนั้นคือความปีติอันแท้—ไม่เสื่อมสลาย, เอกะ, ไร้ส่วนแบ่ง และสูงสุด. เหล่าโยคีประจักษ์เห็นสิ่งนั้นเองเป็นภาวะสูงสุด คือแดนประเสริฐของมหาเทวี.

นางดำรงเป็นหนึ่งและเป็นหลาย ในสภาวะแยกแยะทั้งปวง; นางเหนือมายา บริสุทธิ์ยิ่ง นางคือมหามาเหศวรี ศักติแห่งมหेशวร เป็นสัจจะแท้—มหาเทวี ผู้ไร้มลทิน

พระนางคือมหามายา ล้ำลึกและข้ามพ้นได้ยาก เป็นอิศวรีแห่งมูลปรกฤติ พระนางเป็นครรภ์แห่งสังสารวัฏ ครบถ้วนทุกประการ และเป็นบ่อเกิดแห่งศักติทั้งปวง

ปรกฤติ—ดุจคูหาลี้ลับเป็นฐานแห่งการปรากฏ—สอดประสานด้วยมายาไร้จุดเริ่ม และประกอบด้วยตัตตวะสามประการ. กำเนิดจากมหามายา มีลักษณะตมัส สัมพันธ์กับปุรุษะ และดำรงมั่นคง.

นางสว่างดุจสายฟ้า เป็นโยนีอันนิรันดร์ (แหล่งกำเนิดดั้งเดิม); เป็นมารดาแห่งจักรวาลและเป็นที่รักของอีศวร. นางเป็นที่รองรับสรรพสิ่ง มีรูปอันยิ่งใหญ่ และเพียบพร้อมด้วยไอศวรรย์ทั้งปวง.

พระนางคืออีศวราณีและศรวาณี—เทวีผู้เป็นกายครึ่งหนึ่งของพระศังกระ อีกทั้งคือภวานี รุทราณี และมหาลักษมี—อัมพิกา มารดาสูงสุด

ทรงประดับด้วยพวงมาลัยเพลิงนับพัน พระเทวีแห่งเหล่าเทพ—มโนน์มณี—พระนางคือมหาภควตี ทุรคา ผู้บังเกิดจากวาสุเทวะ

พระนางคือทักษิณา (ทานมงคล), คือดหะนา (พลังเผาไหม้) และดาหยะ (สิ่งที่ถูกเผา) เป็นที่นอบน้อมของสรรพสัตว์ พระนางคือโยคมายา ผู้รู้การปรากฏทั้งปวง มหามายา—พลังอันยิ่งใหญ่ควรสักการะ

นางคือผู้ควรบูชาในยัญญะและควรสักการะด้วยภักติ; เป็นผู้ทรงค้ำจุนโลก ยากจะรู้ให้ถ่องแท้ แต่ทรงรูปงามสมบูรณ์. นางคือคุหามพิกา แหล่งกำเนิดคุณะ มหาปีฐา และธิดาแห่งมรุต.

พระนางสถิตในมหามายา เป็นผู้ควรเคารพและบูชา เป็นที่รื่นรมย์แห่งพระมหาเทวะ พระนางคือวโยมลักษมี ประทับรถสิงห์ เป็นผู้ก่อให้เกิดความเกรงขามและศรัทธา มีรัศมีหาประมาณมิได้

พระนางคือ นรสิงหี ผู้บดขยี้เหล่าไทตยะ ทรงสังข์ จักร และคทา. กล่าวกันว่าทรงอุบัติจากสังกรษณะ และทรงพึ่งพิงเป็นที่ลี้ภัย ณ พระบาทของอัมพิกา.

พระนางคือสถาเนศวรี ผู้พ้นสุขสำราญสามัญ ทรงถือศูลสามง่ามและพระหัตถ์ประทานพร พระนางเป็นรูปแห่งเทวะทั้งปวง เป็นเทวีผู้สูงสุดผู้ประทานพร พระนางคือคณามพิกา ธิดาแห่งภูผา ผู้ปราบนิศุมภะ

โอม ขอนอบน้อมแด่พระองค์ โอ้มหาเทวี ขอนอบน้อมแด่พระองค์ โอ้ปรเมศวรี ขอนอบน้อมแด่พระองค์ โอ้ภควตีอีศานี และขอนอบน้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแด่พระองค์ในฐานะ “ศิวา” ผู้เป็นพลังศักดิ์สิทธิ์อันเป็นมงคล

โอ้เทวี อัมพิกาของพระองค์นี้แท้จริงได้เป็นธิดาของบิดา (บังเกิดในสายมนุษย์) นางคือเมนา—มารดาของพระมารดาแห่งสรรพโลก อา! บุญกุศลนี้ช่างรุ่งโรจน์ยิ่งนัก

อา! ด้วยได้เฝ้าพระมหาเทวี โชคของข้าพเจ้าช่างยิ่งใหญ่ โปรดมีพระบัญชาเถิด พระมหาเทวี—ข้าพเจ้าควรทำสิ่งใด พระนางศังกรี

พระพรหม พระอัคนี พระศักระ(พระอินทร์) พระยม และเหล่าเทพผู้ประเสริฐอื่น ๆ ต่างสวมอาภรณ์เป็นสตรีอันงดงาม แล้วเข้ารับใช้พระมหาเทวี