Adhyaya 22

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ श्रीमातां देववंदिताम् । सर्वकामप्रदां नृणामिहलोके परत्र च

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! பின்னர் தேவர்களால் வணங்கப்படும் ஸ்ரீமாதாவிடம் செல்ல வேண்டும்; அவள் மனிதர்க்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்பவள்।

Verse 2

या च सर्वमयी शक्तिर्यया व्याप्तमिदं जगत् । सा तस्मिन्पर्वते साक्षात्स्वयं वासमरोचयत्

எல்லாமயமான சக்தி, அவளால் இவ்வுலகம் முழுதும் நிறைந்துள்ளது—அந்த தேவி நேரில் வெளிப்பட்டு, அந்த மலைமேல் தானே வாசம் செய்ய விரும்பினாள்।

Verse 3

पुरा देवयुगे राजा कलिंगोनाम दानवः । जरामरणहीनोसौ देवानां च भयंकरः

முன்னொரு தேவயுகத்தில் கலிங்கன் என்னும் தானவ அரசன் இருந்தான். அவன் முதுமையும் மரணமும் அற்றவனாய் தேவர்களுக்கே அச்சமூட்டினான்.

Verse 4

तेन सर्वमिदं व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम् । बलप्रभावतः स्वर्गो जितस्तेन सुराधिपः । ब्रह्मलोकमनुप्राप्तो देवैः सर्वैः समन्वितः

அவன் அசைவும் அசையாமையும் உடைய முழுத் திரிலோகத்தையும் ஆட்கொண்டான். தன் வலிமை-பிரபாவத்தால் ஸ்வர்க்கத்தை வென்று தேவர்களின் அதிபதி இந்திரனையும் அடக்கினான்; பின்னர் இந்திரன் எல்லாத் தேவர்களுடன் பிரம்மலோகத்தை அடைந்தான்.

Verse 5

तेन दैत्येन सर्वेऽपि त्रासिताः सुरमानवाः । कलिंगोनाम दैत्यः स स्वयमिन्द्रो बभूव ह

அந்த தைத்தியனால் தேவரும் மனிதரும் அனைவரும் அஞ்சினர். கலிங்கன் என்னும் அந்த தைத்தியன் உண்மையிலேயே தானே இந்திரனென அமர்ந்தான்.

Verse 6

वसवो मरुतः साध्या विश्वेदेवाः सुरर्षयः । तेन सर्वे कृता दैत्या यथायोग्यं नराधिप

வசுக்கள், மருதர்கள், சாத்யர்கள், விஶ்வேதேவர்கள், சுரரிஷிகள்—இவர்களையெல்லாம் அவன் தைத்தியப் பணிக்குள் இட்டான்; தக்கவாறு ஒவ்வொருவருக்கும் பணியை விதித்தான், ஓ மனிதரின் அதிபதியே.

Verse 7

यज्ञभागान्स्वयं सर्वे बुभुजुस्ते च दानवाः । तपोऽर्थे च ततो देवा गताः सर्वेऽर्बुदाचलम्

யாகங்களில் உரிய எல்லாப் பங்குகளையும் அந்த தானவர்கள் தாமே அனுபவித்தனர். ஆகவே தேவர்கள் தவமே சரணம் எனக் கொண்டு அனைவரும் அர்புதாசல மலைக்குச் சென்றனர்.

Verse 8

अद्यापि देवताखातं त्रैलोक्ये ख्यातिमागतम् । तत्र व्रतपराः सर्वे पत्रमूलफलाशिनः

இன்றும் அந்த இடம் தேவர்களின் தலம் எனப் புகழ்பெற்று, மூவுலகிலும் பிரசித்தி அடைந்துள்ளது. அங்கே அனைவரும் விரதநிஷ்டையுடன் இலை, வேர், கனிகளை மட்டுமே உணவாகக் கொண்டிருந்தனர்.

Verse 9

अव्यक्ताः परमत्रासाद्ध्यायंतस्ते च संस्थिताः । पंचाग्निसाधकाः केचित्तत्र व्रतपरायणाः

மிகுந்த அச்சமயமான பக்தியால் அவர்கள் வெளிப்படாமல், உலகவாழ்விலிருந்து விலகி, தியானத்தில் ஒன்றி அங்கே நிலைத்திருந்தனர். அவர்களில் சிலர் விரதநிஷ்டையுடன் பஞ்சாக்னி சாதனை செய்யும் தவசிகள் ஆவர்.

Verse 10

एकाहारा निराहारा वायुभक्षास्तथा परे । अन्ये मासोपवासाश्च चान्द्रायणपरायणाः

சிலர் நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உண்பர்; சிலர் நிராஹாரமாக இருப்பர்; சிலர் வாயுவையே உணவாகக் கொள்வர். இன்னும் சிலர் மாதநீள உபவாசம் செய்து சாந்திராயண விரதத்தில் உறுதியாக இருந்தனர்.

Verse 11

कृच्छ्रसांतपने निष्ठा महापाराकिणः परे । अंबुभक्षा वायुभक्षाः फेनपाश्चोष्मपाः परे

சிலர் கடுமையான க்ருச்சிரம், சாந்தபனம் ஆகிய தவங்களில் உறுதியாக இருந்தனர்; சிலர் மகாபாராகம் எனும் பெருந்தவத்தை மேற்கொண்டனர். சிலர் நீரையே உணவாக, சிலர் வாயுவையே, சிலர் நுரையையே, சிலர் வெப்பமட்டுமே ஆதாரமாகக் கொண்டிருந்தனர்.

Verse 12

जपहोमपराश्चान्ये ध्यानासक्तास्तथा परे । बलिनैवद्यदानैश्च गंधधूपैर्नराधिप

சிலர் ஜபம், ஹோமம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டிருந்தனர்; சிலர் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தனர். அரசே! அவர்கள் பலி, நைவேத்யம், தானம், நறுமணம், தூபம் முதலியவற்றால் பக்தியுடன் வழிபட்டனர்.

Verse 13

पूजयंतः परां शक्तिं देवीं स्वकार्यहेतवे । एवं तेषां व्रतस्थानां तपसा भावितात्मनाम् । विमुक्तिरभवद्राजन्सर्वेषां कर्मबन्धनात्

தம் தர்மோசிதக் காரிய நிறைவேற்றத்திற்காக பராசக்தி தேவியை வழிபட்டு, விரதத்தில் நிலைத்து தவத்தால் பாவிக்கப்பட்ட உள்ளத்தையுடைய அவர்கள் அனைவரும், அரசே, கர்மப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றனர்।

Verse 14

ततः पूर्णे सहस्रांते वर्षाणां नृपसत्तम । देवी प्रत्यक्षतां प्राप्ता कन्यकारूपधारिणी

பின்னர், அரசர்களில் சிறந்தவரே, ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, தேவி கன்னியுருவம் தாங்கி நேரடியாக வெளிப்பட்டாள்।

Verse 15

पूर्वं जाता महाराज धूममूर्तिर्भयावहा । ततो ज्वाला ततः कन्या शुक्लवासोऽनुलेपना । दृष्ट्वा तां तुष्टुवुर्देवाः कृतांजलिपुटास्ततः

முதலில், மஹாராஜா, அவள் அச்சமூட்டும் புகை வடிவமாகத் தோன்றினாள்; பின்னர் ஜ்வாலையாக; அதன் பின் வெண்வஸ்திரம் அணிந்து, சந்தனாதி பூச்சுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட கன்னியுருவாக. அவளைப் பார்த்த தேவர்கள் கைகூப்பி துதித்தனர்।

Verse 16

नमोऽस्तु सर्वगे देवि नमस्ते सर्वपूजिते । कामगेऽचिन्त्ये नमस्ते त्रिदशाश्रये

எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம்; அனைவராலும் பூஜிக்கப்படுபவளே, உமக்கு நமஸ்காரம். விருப்பங்களை அருள்பவளே, சிந்திக்க இயலாதவளே—உமக்கு நமஸ்காரம்; தேவர்களின் அடைக்கலமே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 17

नमस्ते परमादेवि ब्रह्मयोने नमोनमः । अर्धमात्रेक्षरे चैव तस्यार्धार्धे नमोनमः

பரமாதேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பிரம்மயோனியே, மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். அரைமாத்திரையுடன் கூடிய அக்ஷர வடிவினியே, அதனுள் உள்ள நுண்ணிய ‘அரையின் அரை’க்கும் மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।

Verse 18

नमस्ते पद्मपत्राक्षि विश्वमातर्नमोनमः । नमस्ते वरदे देवि रजःसत्त्वतमोमयि

தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடையவளே! உனக்கு நமஸ்காரம். உலகமாதாவே! மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः. வரம் அருளும் தேவியே! ரஜஸ்-சத்த்வ-தமஸ் மயியாகிய உனக்கு வணக்கம்.

Verse 19

स्वस्वरूपस्थिते देवि त्वं च संसारलक्षणम् । त्वं बुद्धिस्त्वं धृतिः क्षांतिस्त्वं स्वाहा त्वं स्वधा क्षमा

தேவியே! உன் சொந்த ஸ்வரூபத்தில் நிலைத்திருந்தும், நீயே சம்சாரத்தின் இலக்கணமாக இருக்கிறாய். நீயே புத்தி, நீயே தைரியம் (த்ருதி), நீயே பொறுமை (க்ஷாந்தி); நீயே ஸ்வாஹா, நீயே ஸ்வதா, நீயே க்ஷமா (மன்னிப்பு).

Verse 20

त्वं वृद्धिस्त्वं गतिः कर्त्री शची लक्ष्मीश्च पार्वती । सावित्री त्वं च गायत्री अजेया पापनाशिनी

நீயே வளர்ச்சி, நீயே வழியும் இலக்கும் (கதி); நீயே செய்பவளும் விதிப்பவளும். நீயே சசீ, லக்ஷ்மி, பார்வதி. நீயே சாவித்ரி, காயத்ரி—அஜேயா, பாபநாசினி.

Verse 21

यच्चान्यदत्र देवेशि त्रैलोक्येऽस्तीतिसंज्ञितम् । तद्रूपं तावकं देवि पर्वतेषु च संस्थितम्

தேவேசி! மூவுலகிலும் இங்கு ‘அஸ்தி’—அதாவது ‘இருப்பது’—என்று சொல்லப்படுவது எதுவாயினும், தேவியே, அதன் ரூபம் உண்மையில் உன்னதே; அது மலைகளிலும் நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 22

वह्निना च यथा काष्ठं तंतुना च यथा पटः । तथा त्वया जगद्व्याप्तं गुप्ता त्वं सर्वतः स्थिता

மரத்தில் தீ பரவி இருப்பதுபோலும், துணியில் நூல் பரவி இருப்பதுபோலும், இவ்வுலகம் முழுதும் உன்னால் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது. அறியாதோர்க்கு மறைந்திருந்தும் நீ எங்கும் நிலைத்திருக்கிறாய்.

Verse 23

पुलस्त्य उवाच । एवं स्तुता जगन्माता तानुवाच सुरोत्तमान् । वरो मे याच्यतां शीघ्रमभीष्टः सुरसत्तमाः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்ட ஜகன்மாதா அந்த தேவோத்தமர்களிடம் கூறினாள்—ஓ சுரசத்தமர்களே, உங்களுக்கு அபீஷ்டமான வரத்தை விரைவில் என்னிடமிருந்து வேண்டுங்கள்।

Verse 24

किमत्र गुप्तभावेन तिष्ठथ श्वभ्रमध्यगाः । मद्भक्तानां भयं नास्ति त्रैलोक्येपि चराचरे

நீங்கள் ஏன் இங்கே மறைவாக, குழியின் நடுவில் தங்கியிருக்கிறீர்கள்? என் பக்தர்களுக்கு மூவுலகிலும்—சரமும் அசரமும்—எந்த அச்சமும் இல்லை।

Verse 25

देवा ऊचुः । कलिंगेन वयं देवि निरस्ताः संगरे मुहुः । तेन व्याप्तमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ தேவி, கலிங்கன் போரில் எங்களை மீண்டும் மீண்டும் தள்ளி வென்றுவிட்டான். அவனால் இந்த முழு மூவுலகும்—சராசரங்களுடன்—ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 26

यज्ञभागो हृतोऽस्माकं दैत्यानां स प्रकल्पितः । तेन स्वर्गः समाक्रान्तः सुराः सर्वे निराकृताः

எங்களுக்குரிய யாகப் பங்கு பறிக்கப்பட்டு, அது தைத்யர்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்டது. அதனால் ஸ்வர்க்கம் கைப்பற்றப்பட்டு, எல்லா தேவர்களும் வெளியேற்றப்பட்டனர்।

Verse 27

हत्वा दैत्यान्यथा भूयः शक्रः स्वपदमाप्नुयात् । तथा कुरु महाभागे वर एषोऽस्मदीप्सितः

தைத்யர்களை வதைத்து, சக்ரன் (இந்திரன்) மீண்டும் தன் பதவியை அடையுமாறு செய், ஓ மகாபாகையே. இதுவே எங்கள் வேண்டிய வரம்।

Verse 28

देव्युवाच । यथा यूयं मया सृष्टास्तथैवायं महासुरः । विशेषो नास्ति मे कश्चिदुभयोः सुरसत्तमाः

தேவி கூறினாள்—நீங்கள் என்னால் படைக்கப்பட்டதுபோலவே இந்த மகாசுரனும் படைக்கப்பட்டான். தேவர்சிறந்தோரே, உங்களிருவரிடமும் எனக்கு எந்தப் பாகுபாடும் இல்லை.

Verse 29

तस्मात्तान्वारयिष्यामि शक्राद्यांस्त्रिदिवात्पुनः । एवमुक्त्वा वरारोहा प्रेषयामास पार्थिव

ஆகையால் இந்திரன் முதலியவர்களை மீண்டும் விண்ணுலகத்திலிருந்து விரட்டித் திருப்புவேன். இவ்வாறு சொல்லி, அரசே, வராரோஹா தேவி ஒரு தூதனை அனுப்பினாள்.

Verse 30

दूतं कलिंगदैत्याय त्यज त्वं त्रिदिवं द्रुतम् । स गत्वा बाष्कलिं दैत्यं सामपूर्वं वचोऽब्रवीत्

தேவி கலிங்க தானவனிடம் தூதனை அனுப்பினாள்—“நீ உடனே திரிதிவத்தை (விண்ணுலகத்தை) விட்டு விடு.” அவன் சென்று பாஷ்கலி அசுரனிடம் முதலில் சமநயமான இனிய சொற்களால் கூறினான்.

Verse 31

दूत उवाच । या सा सर्वगता देवी शक्तिरूपा शुचि स्मिता । श्रीमाता जगतां माता देवैराराधिता परा । तेषां तुष्टा च देवी त्वामिदं वचनमब्रवीत्

தூதன் கூறினான்—எங்கும் நிறைந்திருக்கும் அந்த தேவி, சக்தி-ஸ்வரூபிணி, தூயவள், மெல்லிய புன்னகையுடையவள்; ஸ்ரீமாதா, ஜகன்மாதா, தேவர்களால் ஆராதிக்கப்படும் பரமேஸ்வரி—அவர்கள் மீது மகிழ்ந்து உனக்கு இச்செய்தியை உரைக்கிறாள்.

Verse 32

स्वस्थानं गच्छ शीघ्रं त्वं शक्रो यातु त्रिविष्टपम् । मद्वाक्याद्दानवश्रेष्ठ देवत्वं न भवेत्तव

“நீ விரைவாக உன் இடத்திற்குச் செல்; சக்ரன் (இந்திரன்) திரிவிஷ்டபத்திற்குச் செல்லட்டும். தானவர்சிறந்தோனே, என் ஆணையால் உனக்கு தேவத்துவம் இல்லை.”

Verse 33

अहं लोकेश्वरो मत्वा सगर्वमिदमब्रवीत्

“நானே உலகங்களின் ஆண்டவன்” என்று எண்ணி, அகந்தையால் நிறைந்து அவன் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்।

Verse 34

पुलस्त्य उवाच । स दूतवचनं श्रुत्वा दानवो मदगर्वितः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—தூதனின் சொற்களை கேட்டதும், மதமும் அகந்தையும் கொண்ட தானவன் (பதில் உரைத்தான்)।

Verse 35

न भवद्भ्यस्वहं स्वर्गं प्रयच्छामि कथंचन । दूतोऽवध्यो भवेद्राज्ञामपि वैरे सुदारुणे । एतस्मात्कारणाद्दूत न त्वां प्राणैर्वियोजये

நான் உங்களுக்கு சொர்க்கத்தை எவ்விதத்திலும் ஒப்படைக்கமாட்டேன். மிகக் கொடிய பகைமையிலும் அரசர்களால் தூதன் கொல்லப்படக் கூடாது. ஆகவே, ஓ தூதனே, உன் உயிரை நான் பறிக்கமாட்டேன்।

Verse 36

श्रीमातां यदि मे दूत दर्शयिष्यसि चेत्ततः । अभीष्टान्संप्रदास्यामि सत्यमेव ब्रवीम्यहम्

ஓ தூதனே, நீ எனக்கு ஸ்ரீமாதாவின் தரிசனத்தை அளித்தால், உன் விருப்பமான வரங்களை நான் வழங்குவேன்—இது உண்மையென நான் கூறுகிறேன்।

Verse 37

अहं त्वया समं तत्र यास्ये यत्र स्थिता च सा । निग्रहं च करिष्यामि वाक्यं मे सत्यकारणम्

நான் உன்னுடன் சேர்ந்து அவள் தங்கியுள்ள இடத்திற்குச் செல்வேன்; அவளை அடக்குவேன்—என் சொல் உண்மையை ஆதாரமாகக் கொண்டது।

Verse 38

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा मदोन्मत्तो दूतेन च स दानवः । अर्बुदं प्रययौ तूर्णं रोषेण महता वृतः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அகந்தை மதத்தில் மயங்கிய அந்த தானவன், தூதனுடன் சேர்ந்து, பெருங்கோபத்தால் சூழப்பட்டவனாய், விரைந்து அர்புத மலைக்குச் சென்றான்।

Verse 39

दृष्ट्वा बाष्कलिमायांतं देवाः शक्रपुरोगमाः । वार्यमाणास्तदा देव्या पलायनपरायणाः

பாஷ்கலி வருவதைக் கண்டதும், சக்ரன் (இந்திரன்) முன்னணியில் இருந்த தேவர்கள்—தேவி தடுத்தபோதிலும்—தப்பிச் செல்லவே மனம் வைத்து, ஓட்டத்திற்கே முழுமையாகத் திரும்பினர்।

Verse 40

भयेन महताविष्टा दिशो भेजुः समंततः । अथासौ बाष्कलिः प्राप्तः सैन्येन महता वृतः

பெரும் அச்சத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் சிதறினர். அப்போது பாஷ்கலி பெரும் படையால் சூழப்பட்டவனாய் அங்கு வந்தடைந்தான்।

Verse 41

श्रीमाता तिष्ठते यत्र पर्वतेर्बुदसंज्ञके । दूतं च प्रेषयामास तमुवाच नराधिपः

அர்புதம் எனப்படும் மலையில் ஸ்ரீமாதா தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கே, அந்த நராதிபதி ஒரு தூதனை அனுப்பி, அவனிடம் இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 42

बाष्कलिरुवाच । गच्छ दूतवर ब्रूहि श्रीमातां चारुहासिनीम् । भार्या मे भव सुश्रोणि अहं ते वशगः सदा

பாஷ்கலி கூறினான்—தூதர்களில் சிறந்தவனே, சென்று அழகிய புன்னகையுடைய ஸ்ரீமாதாவிடம் சொல்—‘நல்ல இடையுடையவளே, நீ என் மனைவியாகு; நான் எப்போதும் உன் ஆளுகைக்குள் இருப்பேன்।’

Verse 43

भविष्यति हि मे राज्यं सर्वं वशगतं तव । अन्यथा धर्षयिष्यामि सर्वैः सार्द्धं सुरोत्तमैः

நிச்சயமாக என் முழு அரசும் உன் வசப்படுமே. இல்லையெனில் உயர்ந்த தேவர்களுடன் சேர்ந்து உன்னை மீறி அடக்கி வெல்வேன்.

Verse 44

किमिंद्रेणाल्पवीर्येण किमन्यैश्च वरानने । सहस्राक्षो न मे तुल्यो न मे तुल्याः सुरासुराः

அழகிய முகத்தாளே! சிறு வீரமுள்ள இந்திரனாலோ மற்றவர்களாலோ எனக்கு என்ன தேவை? ஆயிரக் கண்களுடைய இந்திரனும் எனக்கு சமன் அல்ல; தேவரும் அசுரரும் யாரும் எனக்கு ஒப்பர் அல்லர்.

Verse 45

पुलस्त्य उवाच । एतच्छ्रुत्वा ततो गत्वा स दूतः संन्यवेदयत् । तस्य सर्वं यथावाक्यं तेनोक्तं च महीपते

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இதைக் கேட்ட தூதன் அங்கிருந்து சென்று, சொல்லப்பட்டபடியே அனைத்தையும் அறிவித்தான்; மன்னன் கூறிய வார்த்தைகளை முழுமையாக எடுத்துரைத்தான்.

Verse 46

ततः श्रुत्वा स्मितं कृत्वा चिंतयामास भामिनी । जरा मरणहीनोयं दैत्येन्द्रः शंभुना कृतः

அதைக் கேட்ட அந்த ஒளிமிகு நங்கை புன்னகைத்து சிந்தித்தாள்—இந்த தைத்யேந்திரன் ஷம்புவால் முதுமையும் மரணமும் அற்றவனாக ஆக்கப்பட்டான்.

Verse 47

कथमस्य मया कार्यो निग्रहो देवताकृते । पुनश्चिंतयते यावत्सा देवी दानवं प्रति । तावत्तत्रागतः शीघ्रं स कामेन परिप्लुतः

தேவர்களின் நலனுக்காக இவனை நான் எவ்வாறு அடக்கி ஒடுக்குவேன்?—என்று தேவி தானவனைப் பற்றி மீண்டும் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, காமத்தால் மூழ்கிய அவன் விரைந்து அங்கே வந்தடைந்தான்.

Verse 48

अथ दृष्टिनिपातेन सा देवी दानवाधिपम् । व्यलोकयत्ततस्तस्या निश्चयः संबभूव ह

அப்போது தேவி ஒரு பார்வை வீச்சினாலேயே தானவர்களின் அதிபதியை நோக்கினாள்; உடனே அவளுடைய உள்ளத்தில் உறுதியான தீர்மானம் எழுந்தது।

Verse 49

ततो जहास सा देवीशनकैर्वृपसत्तम । मुखात्तस्यास्ततः सैन्यं निष्क्रांतमतिभीषणम्

பின்னர், அரசர்களில் சிறந்தவனே, தேவி மெதுவாகச் சிரித்தாள்; அவளுடைய வாயிலிருந்து மிகப் பயங்கரமான படை வெளிப்பட்டது।

Verse 50

हस्तिनो हयवर्याश्च पादाताश्च पृथग्विधाः । रथसाहस्रमारूढा योधाश्चापि सहस्रशः

அங்கே யானைகள், சிறந்த குதிரைகள், பலவகை காலாட்கள் இருந்தனர்; மேலும் ஆயிரம் தேர்களில் ஏறிய வீரர்களும் ஆயிரக்கணக்கில் இருந்தனர்।

Verse 51

तैः सैन्यं दानवेशस्य सर्वं शस्त्रैर्निपातितम् । पश्यतस्तस्य दैत्यस्य निश्चलस्यासुरस्य च

அவர்களின் ஆயுதங்களால் தானவேசனின் முழுப் படையும் வீழ்த்தப்பட்டது; அசையாத அந்த தைத்தியன், அந்த அசுரன், பார்த்துக்கொண்டே நின்றான்।

Verse 52

हते सैन्य बले तस्मिन्निंद्राद्यास्त्रिदिवौकसः । तामूचुर्वचनं देवि दानवं हन्तुमर्हसि । नास्मिञ्जीवति नो राज्यं स्वर्गे देवि भविष्यति

அந்த படைபலமும் அழிந்தபோது, இந்திரன் முதலிய விண்ணுலக வாசிகள் அவளிடம் கூறினர்— “தேவி, தானவனை வதம் செய்ய வேண்டும். அவன் உயிருடன் இருக்கும் வரை, தேவி, விண்ணுலகில் எங்களுக்குரிய ஆட்சி நிலைநிற்றாது।”

Verse 53

पुलस्त्य उवाच । श्रुत्वा तद्वचनं तेषां ज्ञात्वा तं मृत्युवर्जितम् । पर्वतस्य महाशृंगं दत्त्वा तस्योपरि स्वयम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களைச் செவிமடுத்து, அவன் மரணமற்றவன் என அறிந்து, தேவி மலையின் மாபெரும் சிகரத்தை அளித்து, தானே அதன் மேல் அமர்ந்தாள்।

Verse 54

निविष्टा सा जगन्माता श्रीमाता कामरूपिणी । हिताय जगतां राजन्नद्यापि वरपर्वते । तत्रैव वसते साक्षान्नृणां कामप्रदायिनी

அந்த ஜகன்மாதா—ஸ்ரீமாதா, விரும்பிய வடிவம் எடுப்பவள்—உலக நலனுக்காக அங்கே அமர்ந்தாள். அரசே, இன்றும் அவள் வரபர்வதத்தில் வெளிப்படையாகத் தங்கி, மனிதர்க்கு உரிய விருப்பங்களை அருள்கிறாள்।

Verse 55

एतस्मिन्नेव काले तु सर्वे देवाः सवासवाः । तुष्टुवुस्तां महाशक्तिं भयहन्त्रीं प्रहर्षिताः

அதே வேளையில், வாசவனாகிய இந்திரனுடன் எல்லாத் தேவரும் மகிழ்ந்து, பயத்தை அழிக்கும் அந்த மஹாசக்தியைப் போற்றினர்।

Verse 56

प्रसन्नाऽभूत्ततो देवी तेषां तत्र नराधिप । स्वंस्वं स्थानं सुराः सर्वे परियांतु गतव्यथाः । गत्वा स्थानं स्वकं सर्वे परिपांतु गतव्यथाः

அப்போது, அரசே, தேவி அங்கே அவர்கள்மேல் அருள்புரிந்து கூறினாள்—“எல்லாத் தேவரும் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு திரும்பிச் செல்லுங்கள், துயரமின்றி இருங்கள்; தத்தம் இடங்களுக்குச் சென்று உங்கள் உலகங்களைப் பாதுகாப்பீர்களாக, வேதனை நீங்குக।”

Verse 57

वरं वरय देवेन्द्र ब्रूहि यत्ते मनोगतम् । तत्सर्वं संप्रदास्यामि तुष्टाहं भक्तितस्तव

“தேவேந்திரனே, வரம் கேள்; உன் உள்ளத்தில் இருப்பதைச் சொல். உன் பக்தியால் நான் மகிழ்ந்தேன்—அனைத்தையும் உனக்கு அருள்வேன்.”

Verse 58

इन्द्र उवाच । यदि तुष्टासि मे देवि शाश्वते भक्तिवत्सले । अत्रैव स्थीयतां तावत्स्वर्गे यावदहं विभुः

இந்திரன் கூறினான்—தேவி, நீ என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், நித்தியையான பக்தவத்சலையே, நான் ஸ்வர்க்கத்தில் ஆட்சி செய்யும் வரையில் இங்கேயே தங்கியிருப்பாயாக।

Verse 59

प्रशास्मि राज्यं देवेशि शाश्वते भक्तवत्सले । अजरश्चामरश्चैव यतो दैत्यः सुरेश्वरि

தேவேசி, நித்தியையான பக்தவத்சலையே! உன் அருளால் நான் ராஜ்யத்தை ஆள்கிறேன்; சுரேஸ்வரியே, உன் சக்தியால் ‘அஜர’ ‘அமர’ எனும் அசுரர்கள் வலியிழந்தனர்।

Verse 60

हरेण निर्मितः पूर्वं येन तिष्ठति निश्चलः । प्रसादात्तव लोकाश्च त्रयः संतु निरामयाः

முன்னே ஹரியால் உருவாக்கப்பட்டு அசையாது நிலைத்திருப்பவன் காரணமாக—தேவி, உன் அருளால் மூன்று உலகங்களும் நோயற்றவையாக இருக்கட்டும்।

Verse 61

अत्र त्वां पूजयिष्यामो वयं सर्वे समेत्य च । चैत्रशुक्लचतुर्द्दश्यां दृष्ट्वा त्वां यांतु सद्गतिम्

இங்கே நாம் அனைவரும் ஒன்றுகூடி உன்னை வழிபடுவோம்; சைத்ர சுக்ல சதுர்தசியன்று உன் தரிசனம் பெற்றோர் நல்வழி (சத்கதி) அடையட்டும்।

Verse 62

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा सहस्राक्षः सर्वदेवैः समन्वितः । हृष्टस्त्रिविष्टपं प्राप्तो देव्यास्तस्याः प्रभावतः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, ஸஹஸ்ராக்ஷன் இந்திரன் எல்லாத் தேவர்களுடனும் கூடி, அந்த தேவியின் மகிமையால் மகிழ்ந்து திரிவிஷ்டபம் (ஸ்வர்க்கம்) அடைந்தான்।

Verse 63

सापि तत्र स्थिता देवी देवानां हितकाम्यया

தேவர்களின் நலத்தை விரும்பி அந்த தேவியும் அங்கேயே நிலைத்திருந்தாள்.

Verse 64

यस्तां पश्यति चैत्रस्य चतुर्द्दश्यां सिते नृप । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्ज्जितम्

அரசே, சைத்ர மாதத்தின் சுக்ல சதுர்தசியன்று அவளை தரிசிப்பவன், மூப்பு மரணம் அற்ற பரம பதத்தை அடைவான்.

Verse 65

किं व्रतैर्नियमैर्वापि दानैर्दत्ते नराधिप । सर्वे तद्दर्शनस्यापि कलां नार्हंति षोडशीम्

மனிதரின் அரசே, விரதம், நியமம், தானம் ஆகியவை எதற்கு? அவை அனைத்தும் அந்த தரிசனப் புண்ணியத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் சமமல்ல.

Verse 66

तत्रैव पादुके दिव्ये तया न्यस्ते नराधिप । यस्ते पश्यति भूयोऽसौ संसारं न हि पश्यति । सर्वान्कामानवाप्नोति इह लोके परत्र च

அரசே, அங்கேயே தேவியால் வைக்கப்பட்ட தெய்வீக பாதுகைகள் உள்ளன. அவற்றை மீண்டும் தரிசிப்பவன் இனி சம்சாரத்தை காணான்; இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுவான்.

Verse 67

ययातिरुवाच । कस्मिन्काले द्विजश्रेष्ठ देव्या मुक्तेऽत्र पादुके । कस्माच्च कारणाद्ब्रूहि सर्वं विस्तरतो मम

யயாதி கூறினார்—பிராமணச் சிறந்தவரே, தேவி இந்த பாதுகைகளை இங்கே எந்த காலத்தில் விட்டுச் சென்றாள்? எந்த காரணத்தால்? அனைத்தையும் விரிவாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 68

पुलस्त्य उवाच । तां देवीं मानवाः सर्वे संवीक्ष्य नृपसत्तम । प्राप्नुवंति परां सिद्धिं द्विविधां धर्मकारिणः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! அந்த தேவியைத் தரிசிக்கும் தர்மநடத்தையுடைய எல்லா மனிதரும் இருவகைப் பரம சித்தியை அடைவர்.

Verse 69

एतस्मिन्नेव काले तु यज्ञदानादिकाः क्रियाः । प्रणष्टा भूतले राजंस्तीर्थयात्राव्रतोद्भवाः

அதே காலத்தில், அரசனே, பூமியில் யாகம், தானம் முதலிய செயல்கள் மறைந்தன; தீர்த்தயாத்திரை மற்றும் விரதங்களில் இருந்து எழும் தர்மஅனுஷ்டானங்களும் அழிந்தன.

Verse 70

शून्यास्ते नरकाः सर्वे संबभूवुर्यमस्य ये । यज्ञभागविहीनाश्च देवाः कष्टमुपागताः

யமனுக்குரிய எல்லா நரகங்களும் வெறுமையாயின; யாகப் பங்கின்றி வஞ்சிக்கப்பட்ட தேவர்கள் துன்பத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 71

अथ सर्वे नृपश्रेष्ठ देवास्तत्र समागताः । ऊचुर्गत्वाऽर्बुदं तत्र श्रीमातां परमे श्वरीम्

அப்போது, அரசர்களில் சிறந்தவனே, எல்லா தேவரும் அங்கே கூடினர். அர்புதம் சென்று அங்கே ஸ்ரீமாதா பரமேஸ்வரியைப் பணிந்து உரைத்தனர்.

Verse 72

देवा ऊचुः । अग्निष्टोमादिकाः सर्वाः क्रिया नष्टाः सुरेश्वरि । मर्त्यलोके वयं तेन कर्मणातीव पीडिताः

தேவர்கள் கூறினர்—சுரேஸ்வரியே! அக்னிஷ்டோமம் முதலிய எல்லா கிரியைகளும் அழிந்தன. அந்த கர்மத்தின் இல்லாமையால் நாங்கள் மর্ত்யலோகத்தில் மிகுந்த துன்புறுகிறோம்.

Verse 73

दृष्ट्वा त्वां देवि पाप्मानः सिद्धिं यांति सपूर्वजाः । तस्माद्यथा वयं पुष्टिं व्रजामस्ते प्रसादतः

தேவி, உன்னைத் தரிசித்த மாத்திரத்தால் பாவிகள் கூட தம் முன்னோர்களுடன் சேர்ந்து সিদ্ধியை அடைகின்றனர். ஆகவே உன் அருளால் நாமும் புஷ்டியும் செழிப்பும் பெறுவோமாக.

Verse 74

न निष्क्रामति दैत्यश्च बाष्कलिस्त्वं तथा कुरु

மேலும் பாஷ்கலி என்னும் அசுரன் வெளியே வருவதில்லை; ஆகவே அவன் அடங்குமாறு நீ அவ்வாறே செய்.

Verse 75

पुलस्त्य उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा संचिंत्य सुचिरं तदा । मुक्त्वा स्वे पादुके तत्र कृत्वा चाश्मसमुद्भवे । देवानुवाच राजेंद्र सर्वानर्त्तिमुपागतान्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவள் நீண்ட நேரம் சிந்தித்தாள். பின்னர் தன் பாதுகைகளை அங்கே விட்டுவிட்டு, பாறையிலிருந்து எழுந்த பீடத்தில் அவற்றை நிறுவி, அரசே, துயருற்ற எல்லா தேவர்களையும் நோக்கி உரைத்தாள்.

Verse 76

श्रीदेव्युवाच । युष्मद्वाक्येन त्यक्तो हि मयाऽयं पर्वतोत्तमः । विन्यस्ते पादुके तस्य रक्षार्थं बाष्कलेः सुराः

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—உங்கள் வேண்டுகோளின்படி நான் இந்தச் சிறந்த மலையை விட்டு வந்தேன். தேவர்களே, பாஷ்கலியிடமிருந்து காக்க அங்கே என் பாதுகைகளை நிறுவினேன்.

Verse 77

मत्पादुकाभराक्रांतो न स दैत्यः सुरोत्तमाः । स्थानात्प्रचलितुं शक्तः स्तंभितः स्याद्यथा मया

தேவர்களிலே சிறந்தவர்களே, என் பாதுகைகளின் பாரத்தால் அழுத்தப்பட்ட அந்த அசுரன் தன் இடத்திலிருந்து நகர இயலாது. நான் அவனை எவ்வாறு ஸ்தம்பித்தேனோ அவ்வாறே அவன் அசையாமல் நிற்பான்.

Verse 78

एतच्छास्त्रं मया कृत्स्नं पादुकार्थं विनिर्मितम् । अध्यात्मकं हितार्थाय प्राणिनां पृथिवीतले

இந்த முழு சாஸ்திரத்தையும் நான் பாதுகையின் நோக்கும் பாதுகாப்புத் தத்துவமும் கருதி இயற்றினேன். இது ஆத்மீக இயல்புடையது; பூமியில் உள்ள உயிர்களின் நலனுக்காகவே.

Verse 79

शास्त्रमार्गेण चानेन भक्त्या यः पादुके मम । पूजयिष्यति सिद्धिः स्यात्तस्य मद्दर्शनोद्भवा

சாஸ்திர வழிப்படி பக்தியுடன் என் பாதுகைகளை யார் வழிபடுகிறாரோ, அவருடைய சித்தி என் திவ்ய தரிசனப் பிரசாதத்திலிருந்து நிச்சயமாக எழும்.

Verse 80

चैत्रशुक्लचतुर्द्दश्यामहमत्रार्बुदे सदा । अहोरात्रे वसिष्यामि सुगुप्ता गिरिगह्वरे

சைத்ர சுக்ல சதுர்தசியன்று நான் எப்போதும் இங்கே அர்புதத்தில் இருப்பேன்; மலைக் குகைகளின் ஆழத்தில் நன்கு மறைந்தவனாய் இரவும் பகலும் வாசம் செய்வேன்.

Verse 81

पर्वतोऽयं ममाभीष्टो न च त्यक्तुं मनो दधे । तथापि संपरित्यक्तो युष्माकं हितकाम्यया

இந்த மலை எனக்கு மிகவும் பிரியமானது; இதை விட்டுச் செல்ல என் மனம் சம்மதிக்கவில்லை. ஆயினும் உங்கள் நலன் கருதி இதை நான் முழுமையாகத் துறந்தேன்.

Verse 82

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तु सा देवी समंताद्देवकिंनरैः । स्तूयमाना ययौ स्वर्गं मुक्त्वा ते पादुके शुभे

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்த தேவி, எல்லாத் திசைகளிலும் தேவர்கள் மற்றும் கின்னரர்கள் போற்ற, அந்த மங்கள பாதுகைகளை விட்டுவிட்டு ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 83

अद्यापि सिद्धिमायांति योगिनो ध्यानतत्पराः । तन्निष्ठास्तद्गतप्राणा यथा देव्याः प्रदर्शनात्

இன்றும் தியானத்தில் ஈடுபடும் யோகிகள்—தேவியிலே உறுதியான நிஷ்டையுடன், உயிர்சுவாசமே அவளில் லயித்தவர்களாய்—தேவியின் சாக்ஷாத் தரிசனம்போல் சித்தியை அடைகின்றனர்।

Verse 84

एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्व परिपृच्छसि । श्रीमातासंभवं पुण्यं पादुकाभ्यां च भूमिप

ஓ பூமிபா! நீ என்னிடம் கேட்ட—ஸ்ரீமாதாவிலிருந்து உண்டான புண்ணியத்தையும், அந்தப் புனிதப் பாதுகைகளையும் பற்றிய அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்।

Verse 85

यस्त्वेतत्पठते भक्त्या श्लाघते वाऽथ यो नरः । सर्वपापैर्महाराज मुच्यते ज्ञानतत्परः

ஓ மகாராஜா! இதை பக்தியுடன் பாராயணம் செய்பவனோ—அல்லது இதைத் துதிப்பவனோ—அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு மெய்ஞ்ஞானத்தில் ஈடுபடுவான்।