Adhyaya 1

Verse 1

श्रीगणेशाय नमः । तर्तुं संहृतिवारिधिं त्रिजगतां नौर्नाम यस्य प्रभोर्येनेदं सकलं विभाति सततं जातं स्थितं संसृतम् । यश्चैतन्यघनप्रमाण विधुरो वेदांतवेद्यो विभुस्तं वन्दे सहजप्रकाशममलं श्रीरामचन्द्रं परम् । दाराः पुत्रा धनं वा परिजनसहितो बंधुवर्गः प्रियो वा माता भ्राता पिता वा श्वशुरकुलजना भृत्यऐश्वर्य्यवित्ते । विद्या रूपं विमलभवनं यौवनं यौवतं वा सर्वे व्यर्थं मरणसमये धर्म एकः सहायः । नैमिषे निमिषक्षेत्रे ऋषयः शौनकादयः । सत्रं स्वर्गाय लोकाय सहस्रसममासत

ஸ்ரீ கணேசாய நமः. நான் பரமமான, தூய, சுயஒளியுடைய ஸ்ரீ ராமசந்திரனை வணங்குகிறேன்—மூன்று உலகங்களையும் சங்காரக் கடலைக் கடக்கச் செய்யும் ‘படகு’ அவர்; அவரின் ஆண்டவத் திறனால் இந்த முழு உலகமும் பிறப்பு, நிலை, மற்றும் சம்சாரப் பெருக்கில் எப்போதும் ஒளிர்கிறது; வேதாந்தத்தால் அறியப்படும், அனைத்திலும் நிறைந்த, சைதன்ய-கனமான, அளவுகோள்களுக்கு அப்பாற்பட்ட பரம்பொருள் அவர். மனைவி, மகன், செல்வம், உறவினர்-பரிவாரம், அன்பு நண்பர், தாய், சகோதரன், தந்தை, மாமனார் குலம், பணியாளர், ஆட்சி-ஐஸ்வரியம், பொருள்; கல்வி, அழகு, தூய இல்லம், இளமை, இன்பங்கள்—மரண வேளையில் அனைத்தும் வீண்; தர்மமே ஒரே துணை. நைமிஷம் எனும் நிமிஷக்ஷேத்திரத்தில், சௌனக முதலிய ரிஷிகள் உலக நலனுக்கும் ஸ்வர்கப் பெறுதற்கும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் சத்ர யாகத்தில் அமர்ந்தனர்।

Verse 2

एकदा सूतमायांतं दृष्ट्वा तं शौनकादयः । परं हर्षं समाविष्टाः पपुर्नेत्रैः सुचेतसा । चित्राः श्रोतुं कथास्तत्र परिवव्रुस्तपस्विनः

ஒருமுறை சூதர் வருவதைக் கண்ட சௌனக முதலிய ரிஷிகள் பேரானந்தத்தில் மூழ்கினர். அமைந்த மனத்துடன் அவர்கள் கண்களால் அவரைத் தானே ‘பருகினார்கள்’; வியத்தகு கதைகளை கேட்க ஆவலுடன் அந்தத் தபஸ்விகள் அங்கே அவரைச் சுற்றி கூடியனர்।

Verse 3

अथ तेषूपविष्टेषु तपस्विषु महात्मसु । निर्दिष्टमासनं भेजे विनयाल्लोमहर्षणिः

அப்போது அந்த மகாத்ம தபஸ்விகள் அமர்ந்திருந்தபின், லோமஹர்ஷணி பணிவுடன் தமக்குச் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட ஆசனத்தை ஏற்றுக் கொண்டு அமர்ந்தார்।

Verse 4

सुखासीनं च तं दृष्ट्वा विघ्नांतमुपलक्ष्य च । अथापृच्छंस्त ऋषयः काश्चित्प्रास्ताविकीः कथाः

அவரை சுகமாக அமர்ந்திருப்பதையும், தடைகள் அடங்கியதையும் கண்டு, உரையாடல் தொடங்குவதற்காக முன்வுரைச் சில கேள்விகளை முனிவர்கள் கேட்டனர்।

Verse 5

पुराणमखिलं तात पुरा तेऽधीतवान्पिता । कच्चित्त्वयापि तत्सर्वमधीतं लोमहर्षणे

அன்புத் தாதா! முன்பு உன் தந்தை முழுப் புராணத்தையும் கற்றார். ஓ லோமஹர்ஷணா! நீயும் அதையெல்லாம் முழுமையாகக் கற்றாயா?

Verse 6

कथयस्व कथां सूत पुण्यां पापनिषूदिनीम् । श्रुत्वा यां याति विलयं पापं जन्मशतोद्भवम्

ஓ சூதா! புண்ணியமளிக்கும், பாவநாசினியான இந்தப் புனிதக் கதையைச் சொல்வாயாக; இதைக் கேட்டால் நூறு பிறவிகளில் சேர்ந்த பாவமும் அழியும்।

Verse 7

सूत उवाच । श्रीभारत्यंघ्रियुगलं गणनाथपदद्वयम् । सर्वेषां चैव देवानां नमस्कृत्य वदाम्यहम्

சூதர் கூறினார்—ஸ்ரீபாரதி (சரஸ்வதி) திருவடிகளுக்கும், கணநாதன் (கணேசன்) இரு திருவடிகளுக்கும், எல்லாத் தேவர்களுக்கும் வணங்கி நான் இப்போது உரைக்கிறேன்।

Verse 8

शक्तींश्चैव वसूंश्चैव ग्रहान्यज्ञादिदेवताः । नमस्कृत्य शुभान्विप्रान्कविमुख्यांश्च सर्वशः

சக்திகள், வசுக்கள், கிரகங்கள், யாகாதி கர்மங்களின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகளையும் வணங்கி, மேலும் மங்களமான பிராமணர்களையும் முதன்மை கவிஞர்-முனிவர்களையும் எல்லாவிதமாகப் பணிந்து (நான் தொடர்கிறேன்)।

Verse 9

अभीष्टदेवताश्चैव प्रणम्य गुरुसत्तमम् । नमस्कृत्य शुभान्देवान्रामादींश्च विशेषतः

தன் இஷ்ட தெய்வங்களை வணங்கி, சிறந்த குருவிற்கு தண்டவத் செய்து, மங்கள தேவங்களை வணங்கினான்—சிறப்பாக ஸ்ரீராமன் முதலியவர்களை।

Verse 10

यान्स्मृत्वा विविधैः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः । तेषां प्रसादाद्वक्ष्येऽहं तीर्थानां फलमुत्तमम् । सर्वेषां च नियंतारं धर्मात्मानं प्रणम्य च

யாரை நினைத்தால் பலவகைப் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கிறதோ—இதில் ஐயமில்லை. அவர்களின் அருளால் நான் தீர்த்தங்களின் உத்தம பலனை உரைப்பேன்; மேலும் அனைவரையும் ஆளும் தர்மாத்மப் பெருமானை வணங்கி।

Verse 11

धर्म्मारण्यपतिस्त्रिविष्टपपतिर्नित्यं भवानीपतिः पापाद्वः स्थिरभोगयोगसुलभो देवः स धर्मेश्वरः । सर्वेषां हृदयानि जीवकलया व्याप्य स्थितः सर्वदा ध्यात्वा यं न पुनर्विशंति मनुजाः संसारकारागृहम्

அவர் தர்மாரண்யத்தின் அதிபதி, திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) ஆளும் தலைவர், எந்நாளும் பவானியின் துணைவர், பாவநாசகன் தர்மேஸ்வர தேவன்; நிலையான போகமும் யோகமும் வழியாக உங்களுக்கு எளிதில் அடையத்தக்கவர். உயிர்கலையால் அனைவரின் இதயங்களிலும் எப்போதும் வியாபித்து நிலைத்திருப்பவர்; அவரைத் தியானித்த மனிதர்கள் மீண்டும் சம்சாரச் சிறைக்குள் புகார்।

Verse 12

सूत उवाच । एकदा तु स धर्म्मो वै जगाम ब्रह्मसंसदि । तां सभां स समालोक्य ज्ञाननिष्ठोऽभवत्तदा

சூதர் கூறினார்—ஒருமுறை தர்மன் பிரம்மாவின் சபைக்குச் சென்றான். அந்தச் சபையை நோக்கி, அப்போது அவன் ஞானத்தில் உறுதிநிலை பெற்றான்।

Verse 13

देवैर्मुनिवरैः क्रांतां सभामालोक्य विस्मितः । देवैर्यक्षैस्तथा नागैः पन्नगैश्च तथाऽसुरैः

தேவர்களும் சிறந்த முனிவர்களும் நிரம்பிய அந்தச் சபையைப் பார்த்து அவன் வியந்தான்; அங்கே தேவர்கள், யக்ஷர்கள், நாகர்கள், பிற பன்னகர்கள் மற்றும் அசுரர்களும் இருந்தனர்।

Verse 14

ऋषिभिः सिद्धगंधर्वैः समाक्रांतोचितासना । ससुखा सा सभा ब्रह्मन्न शीता न च घर्म्मदा

ரிஷி, சித்தர், கந்தர்வர் யாவரும் உரிய ஆசனங்களில் நிறைந்து அமர்ந்த அந்த சபை, ஓ பிராமணரே, பேரின்பம் நிறைந்தது; அங்கே குளிரும் வெப்பமும் எதுவும் துன்பமளிக்கவில்லை।

Verse 15

ततः पुण्यां कथां दिव्यां श्रावयामास धर्मवित् । कथांते मुनिशार्दूलं वचनं चेदमब्रवीत्

பின்னர் தர்மத்தை அறிந்தவர் புனிதமான தெய்வீகக் கதையைச் செவியுறச் செய்தார். கதையின் முடிவில் அவர் ‘முனிசார்தூல’னை நோக்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 16

स्तंभैश्च विधृता सा तु शाश्वती न च सक्षया । दिव्यैर्नानाविधैर्भावैर्भासद्भिरमितप्रभा

தூண்களால் தாங்கப்பட்ட அந்த மண்டபம் நித்தியமானது; அழிவுக்கு உட்படாதது. பலவகை தெய்வீக ஒளிச்சிறப்புகள் பிரகாசிக்க, அதன் பிரபை அளவற்றதாக இருந்தது।

Verse 17

अति चन्द्रं च सूर्य्यं च शिखिनं च स्वयंप्रभा । दीप्यते नाकपृष्ठस्था भर्त्सयंतीव भास्करम्

அது தன்னொளியால் நிலா, சூரியன், அக்கினியையும் மிஞ்சிப் பிரகாசித்தது. விண்ணுலக உச்சியில் இருந்து எரியொளியாய் ஜொலித்து, சூரியனையே கண்டிப்பதுபோல் தோன்றியது।

Verse 18

तस्यां स भगवाञ्छास्ति विविधान्देवमानुषान् । स्वयमेकोऽनिशं ब्रह्मा सर्वलोकपितामहः

அங்கே எல்லா உலகங்களின் பிதாமகனான பகவான் பிரம்மா—தாமே ஒருவராய், இடையறாது—பலவகை தேவர்கள் மற்றும் மனிதர்களை ஆளியும் அறிவுறுத்தியும் இருந்தார்।

Verse 19

न क्षुधं न पिपासां च न ग्लानिं प्राप्नुवन्त्युत । नानारूपैरिव कृता मणिभिः सा सभा वरैः

அங்கே அவர்களுக்கு பசி இல்லை, தாகம் இல்லை, சோர்வும் எட்டவில்லை. அந்தச் சிறந்த சபை பலவகை வடிவங்களுடைய தெய்வீக மணிகளால் செய்ததுபோல் ஒளிர்ந்தது.

Verse 20

भृगुरत्रिर्वसिष्ठश्च गौतमोऽथ तथांगिराः । पुलस्त्यश्च क्रतुश्चैव प्रह्लादः कर्द्दमस्तथा

அங்கே ப்ருகு, அத்ரி, வசிஷ்டர் இருந்தனர்; கௌதமரும் அங்கிரஸரும் இருந்தனர். புலஸ்த்யர், க்ரது, மேலும் ப்ரஹ்லாதர், கர்தமரும் அங்கு இருந்தனர்.

Verse 21

अथर्वांगिरसश्चैव वालखिल्या मरीचिपाः । मनोंऽतरिक्षं विद्याश्व वायुस्तेजो जलं मही

அங்கே அதர்வனும் அங்கிரஸர்களும், வாலகில்யர்களும் மரீசிபர்களும் இருந்தனர். மனம், அந்தரிக்ஷம், வித்யை, அசுவம், வாயு, தேஜஸ், நீர், மண்—இவையும் உருவமுற்ற சக்திகளாய் அங்கு இருந்தன.

Verse 22

शब्दस्पर्शौ तथा रूपं रसो गंधस्तथैव च । प्रकृतिश्च विकारश्च सदसत्कारणं तथा

சப்தம், ஸ்பரிசம், அதுபோல் ரூபம், ரசம், கந்தம்; பிரக்ருதி, விகாரம், மேலும் சத்-அசத் தொடர்புடைய காரணத் தத்துவங்கள்—இவையெல்லாம் அங்கு இருந்தன.

Verse 23

अगस्त्यश्च महातेजा मार्कंडेयश्च वीर्यवान् । जमदग्निर्भरद्वाजः संवर्तश्च्यवनस्तथा

மிகுந்த தேஜஸுடைய அகஸ்தியரும், வீரியமிக்க மார்கண்டேயரும் அங்கே இருந்தனர்; ஜமதக்னி, பரத்வாஜர், ஸம்வர்த்தர், ச்யவனரும் உடனிருந்தனர்.

Verse 24

दुर्वासाश्च महाभाग ऋष्यश्रृंगश्च धार्मिकः । सनत्कुमारो भगवान्योगाचार्य्यो महातपाः

அங்கே மகாபாகன் துர்வாசரும், தர்மநிஷ்டன் ரிஷ்யச்ருங்கரும், மேலும் பகவான் சனத்குமாரர்—மகாதபஸ்வி, யோகாசாரியர்—உடனிருந்தார்.

Verse 26

चंद्रमाः सह् नक्षत्रैरादित्यश्च गभस्तिमान् । वायवस्तंतवश्चैव संकल्पः प्राण एव च

அங்கே நட்சத்திரங்களுடன் சந்திரனும், கதிரொளி மிக்க ஆதித்யனும்; காற்றுகள், (பிரபஞ்ச ஒழுங்கின்) நூல்கள், சங்கல்பமும் பிராணனும் இருந்தன.

Verse 27

मूर्तिमंतो महात्मानो महाव्रतपरायणाः । एते चान्ये च बहवो ब्रह्माणं समुपासिरे

உடலுடன் விளங்கும் மகாத்மாக்கள், மகாவிரதங்களில் நிலைத்தோர்—இவர்களும் இன்னும் பலரும்—பக்தியுடன் பிரம்மாவை வழிபட்டனர்.

Verse 28

अर्थो धर्मश्च कामश्च हर्षो द्वेषस्तमो दमः । आयांति तस्यां सहिता गंधर्वाप्सरसां गणाः

அர்த்தம், தர்மம், காமம்; ஹர்ஷம், த்வேஷம், தமஸ், தமம்—இவையும் அங்கே இருந்தன. மேலும் அந்த இடத்துக்கு கந்தர்வர்-அப்ஸரஸ்களின் கூட்டம் ஒன்றாக வந்தடைந்தது.

Verse 29

असितो देवलश्चैव जैगीषव्यश्च तत्त्ववित् । आयुर्वेदस्तथाष्टांगो गान्धर्वश्चैव तत्र हि

அங்கே அசிதரும் தேவலரும், தத்துவம் அறிந்த ஜைகீஷவ்யரும் இருந்தனர். அங்கேயே அஷ்டாங்க ஆயுர்வேதமும், காந்தர்வ வித்யை (இசைச் சாஸ்திரம்)யும் இருந்தது.

Verse 30

महितो विश्वकर्मा च वसवश्चैव सर्वशः । तथा पितृगणाः सर्वे सर्वाणि च हवींष्यथ

அந்தப் புனிதத் தலத்தில் விஸ்வகர்மா மகிமையுடன் போற்றப்படுகிறார்; வசுக்கள் எல்லாவிதமாகவும் வணங்கப்படுகின்றனர். அதுபோல எல்லாப் பித்ருகணங்களும் மரியாதையுடன் அர்ச்சிக்கப்படுகின்றனர்; எல்லா ஹவ்ய-ஹவிஷ்ய ஆஹுதிகளும் அங்கேயே உள்ளன.

Verse 31

ऋग्वेदः सामवेदश्च यजुर्वेदस्तथैव च । अथर्ववेदश्च तथा सर्वशास्त्राणि चैव ह

அங்கே ரிக்வேதம், சாமவேதம், யஜுர்வேதம் உள்ளன; அதுபோல அதர்வவேதமும் உள்ளது. உண்மையாகவே எல்லா சாஸ்திரங்களும் அங்கேயே இருக்கின்றன.

Verse 32

इतिहासोपवेदाश्च वेदांगानि च सर्वशः । मेधा धृतिः स्मृतिश्चैव प्रज्ञा बुद्धिर्यशः समाः

அங்கே இதிஹாசங்களும் உபவேதங்களும் உள்ளன; எல்லா வகையிலும் அனைத்து வேதாங்கங்களும் உள்ளன. மேலும் அங்கே மேधा, த்ருதி, ஸ்ம்ருதி, ப்ரஜ்ஞா, புத்தி மற்றும் சமநிலையுடனான யசஸ் நிலைகொள்கின்றன.

Verse 33

कालचक्रं च तद्दिव्यं नित्यमक्षयमव्ययम् । यावन्त्यो देवपत्न्यश्च सर्वा एव मनोजवाः

அங்கே தெய்வீகமான காலச்சக்கரம் உள்ளது—நித்தியம், அழியாதது, மாறாதது. மேலும் எல்லா தேவபத்னிகளும் மனவேகத்துடன் அங்கேயே இருக்கின்றனர்.

Verse 36

पुरंदरश्च देवेंद्रो वरुणो धनदस्तथा । महादेवः सहोमोऽत्र सदा गच्छति सर्वदः

இங்கே புரந்தரனான தேவேந்திரன், வருணன், தனதன் (குபேரன்) இடையறாது வருகிறார்கள். மேலும் சோமனுடன் மகாதேவரும் எப்போதும் இங்கேச் சஞ்சரித்து எல்லா வரங்களையும் அருள்கிறார்.

Verse 37

गच्छंति सर्वदा देवा नारायणस्तथर्षयः । ऋषयो वालखिल्याश्च योनिजायोनिजास्तथा

அங்கே தேவர்கள் எப்போதும் வருகின்றனர்; நாராயணனும், ரிஷிகளும் வருகின்றனர். வாலகில்ய ரிஷிகளும், யோனிஜரும் அயோனிஜரும் அங்கே கூடுகின்றனர்.

Verse 38

यत्किंचित्रिषु लोकेषु दृश्यते स्थाणु जंगमम् । तस्यां सहोपविष्टायां तत्र ज्ञात्वा स धर्मवित्

மூன்று உலகங்களிலும் நிலையானதும் நகர்வதும் எனக் காணப்படுவது எதுவாயினும், அது அனைத்தும் அங்கே ஒன்றுகூடியுள்ளது. அந்தப் புனிதத் தலத்தில் உடனிருந்து அறிந்தவன் தர்மத்தை அறிந்தவனாகிறான்.

Verse 39

नागाः सुपर्णाः पशवः पितामहमुपासते । स्थावरा जंगमाश्चापि महाभूतास्तथा परे

நாகர்கள், சுபர்ணர்கள், மிருகங்கள் பிதாமகனான பிரம்மனை வழிபடுகின்றனர். நிலையானதும் நகர்வதும் ஆகிய அனைத்தும், மகாபூதங்களும் பிற உயிர்களும் அவரையே ஆராதிக்கின்றன.

Verse 40

तत्र धर्मो महातेजाः कथां पापप्रणाशिनीम् । वाच्यमानां तु शुश्राव व्यासेनामिततेजसा

அங்கே மகாதேஜஸ்வியான தர்மன், அளவற்ற ஒளியுடைய வியாசர் சொல்லிக் கொண்டிருந்த பாபநாசினியான அந்தப் புனிதக் கதையைச் செவிமடுத்தான்.

Verse 41

धर्मारण्यकथां दिव्यां तथैव सुमनोहराम् । धर्मार्थकाममोक्षाणां फलदात्रीं तथैव च

தர்மாரண்யத்தின் அந்தத் தெய்வீகக் கதை மனதிற்கு மிக இனிமையானது; அது தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகிய நான்கு புருஷார்த்தங்களின் பலனையும் அளிப்பதாகப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 42

पुत्रपौत्रप्रपौत्रादि फलदात्रीं तथैव च । धारणाच्छ्रवणाच्चापि पठनाच्चावलोकनात्

இது புத்திரன், பேரன், கொள்ளுப் பேரன் முதலிய பலன்களையும் அளிக்கிறது; மேலும் இதை வைத்திருத்தல், கேட்கல், பாராயணம் செய்தல் அல்லது காணுதல் மட்டுமாலும் புண்ணியம் உண்டாகிறது.

Verse 43

तां निशम्य सुविस्तीर्णां कथां ब्रह्मांडसंभवाम् प्र । मोदोत्फुल्लनयनो ब्रह्माणमनुमत्य च

பிரம்மாண்டத்தின் மறைமையிலிருந்து தோன்றிய அந்த மிக விரிந்த கதையை கேட்டுத், ஆனந்தத்தில் மலர்ந்த கண்களுடன் தர்மன் பிரம்மாவின் அனுமதியை நாடினான்.

Verse 44

कृतकार्योपि धर्मात्मा गंतुकामस्तदाभवत् । नमस्कृत्य तदा धर्मो ब्रह्माणं स पितामहम्

தன் காரியம் நிறைவேறியிருந்தாலும், தர்மாத்மா தர்மன் அப்போது புறப்பட விரும்பினான்; அச்சமயம் பிதாமகன் பிரம்மாவை வணங்கினான்.

Verse 45

अनुज्ञातस्तदा तेन गतोऽसौ यमशासनम् । पितामहप्रसादाच्च श्रुत्वा पुण्यप्रदायिनीम्

அவரின் அனுமதி பெற்றபின் அவன் யமனின் ஆட்சியிடத்திற்குச் சென்றான்; பிதாமகனின் அருளால் புண்ணியம் தரும் கதையை கேட்டுத் தொடர்ந்து முன்னே சென்றான்.

Verse 46

धर्मारण्यकथां दिव्यां पवित्रां पापनाशिनीम् । स गतोऽनुचरैः सार्द्धं ततः संयमिनीं प्रति

தெய்வீகமும் தூய்மையும் பாவநாசினியுமான தர்மாரண்யக் கதையைப் பெற்ற அவன், பணியாளர்களுடன் அங்கிருந்து ஸம்யமினி நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 47

अमात्यानुचरैः सार्धं प्रविष्टः स्वपुरं यमः । तत्रांतरे महातेजा नारदो मुनिपुंगवः

யமன் தன் அமைச்சர்களும் பணியாளர்களும் உடன் தன் நகரில் நுழைந்தான். அதற்கிடையில் மகாதேஜஸ்வியான முனிவருள் சிறந்த நாரதர் அங்கு வந்தடைந்தார்.

Verse 48

दुर्निरीक्ष्यः कृपायुक्तः समदर्शी तपोनिधिः । तपसा दग्धदेहोपि विष्णुभक्तिपरायणः

அவர் ஒளியால் நோக்க இயலாதவர்; ஆயினும் கருணை நிறைந்தவர்; சமதரிசி, தவத்தின் நிதி. தவத்தால் உடல் சுட்டெரிந்தபோதும் விஷ்ணுபக்தியிலே முழுமையாகப் பராயணராக இருந்தார்.

Verse 49

सर्वगः सर्वविच्चैव नारदः सर्वदा शुचिः । वेदाध्ययनशीलश्च त्वागत स्तत्र संसदि

எங்கும் செல்லும், அனைத்தையும் அறியும், எப்போதும் தூய்மையான, வேதஅಧ್ಯயனத்தில் ஈடுபடும் நாரதர் அந்தச் சபைக்குள் வந்தடைந்தார்.

Verse 50

तं दृष्ट्वा सहसा धर्मो भार्यया सेवकैः सह । संमुखो हर्षसंयुक्तो गच्छन्नेव स सत्वरः

அவரைக் கண்டதும் தர்மன் தன் மனைவியும் பணியாளர்களும் உடன் உடனே எதிரே சென்றான்; மகிழ்ச்சியுடன் நடந்து கொண்டே விரைந்து முன்னேறினான்.

Verse 51

अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे सफलं कुलम् । अद्य मे सफलो धर्मस्त्वय्यायाते तपोधने

இன்று என் பிறவி நிறைவேறியது, இன்று என் குலம் நிறைவேறியது; ஓ தவநிதியே, நீ வந்ததால் இன்று என் தர்மமும் நிறைவேறியது.

Verse 52

अर्घ्यपाद्यादिविधिना पूजां कृत्वा विधानतः । दंडवत्तं प्रणम्याथ विधिना चोपवेशितः

அர்க்யம், பாத்யம் முதலியவற்றை விதிப்படி அர்ப்பணித்து முறையாகப் பூஜை செய்து, தண்டவத் பணிந்து வணங்கினான்; பின்னர் விதிமுறையின்படி மரியாதையுடன் அமரச் செய்யப்பட்டது.

Verse 53

आसने स्वे महादिव्ये रत्नकांचनभूषिते । चित्रार्पिता सभा सर्वा दीपा निर्वातगा इव

ரத்தினமும் பொன்னும் அலங்கரித்த தன் மிகத் திவ்யமான ஆசனத்தில் அவர் அமர்ந்தபோது, முழுச் சபையும் ஓவியம்போல் ஒளிர்ந்து அசையாமல் இருந்தது—காற்றில்லா இடத்தில் நிற்கும் விளக்குகள் போல.

Verse 54

विधाय कुशलप्रश्नं स्वागतेनाभिनंद्य तम् । प्रहर्षमतुलं लेभे धर्मारण्यकथां स्मरन्

அவனின் நலனை விசாரித்து, வரவேற்பு வாக்குகளால் வாழ்த்தி, தர்மாரண்யத்தின் புனிதக் கதையை நினைத்தபடியே அவர் அளவிலா மகிழ்ச்சியை அடைந்தார்.

Verse 55

नारदं पूजयित्वा तु प्रहृष्टेनांतरात्मना । हर्षितं तु यमं दृष्ट्वा नारदो विस्मिताननः

உள்ளம் மகிழ்ந்து யமன் நாரதரைப் பூஜித்தான்; யமன் இவ்வாறு மகிழ்ந்திருப்பதைக் கண்ட நாரதரின் முகம் வியப்பால் நிறைந்தது.

Verse 56

चिंतयामास मनसा किमिदं हर्षितो हरिः । अतिहर्षं च तं दृष्ट्वा यमराजस्वरूपिणम् । आश्चर्यमनसं चैव नारदः पृष्टवांस्तदा

நாரதர் மனத்தில் எண்ணினார்—“ஹரி ஏன் இவ்வளவு மகிழ்கிறார்?” யமராஜ வடிவம் கொண்ட அவன் அளவுக்கு மீறிய ஆனந்தத்தில் திளைப்பதைக் கண்டு, வியப்புற்ற மனத்துடன் நாரதர் அப்போது அவனை வினவினார்.

Verse 57

नारद उवाच । किं दृष्टं भवताश्चर्य्यं किं वा लब्धं महत्पदम् । दुष्टस्त्वं दुष्टकर्मा च दुष्टात्मा क्रोधरूपधृक्

நாரதர் கூறினார்—நீங்கள் எந்த அதிசயத்தை கண்டீர்கள், அல்லது எந்த உயர்ந்த பதவியை அடைந்தீர்கள்? நீங்கள் கடுமையானவர்—கடுமையான செயல்கள் உடையவர், கடுமையான இயல்புடையவர், கோப ரூபம் தரித்தவர்.

Verse 58

पापिनां यमनं चैवमेतद्रूपं महत्तरम् । सौम्यरूपं कथं जातमेतन्मे संशयः प्रभो

பாவிகளை அடக்குவதற்கான உங்கள் இவ்வுருவம் மிகுந்த பயங்கரமானது. அப்படியிருக்க, இந்த சௌம்ய ரூபம் எவ்வாறு தோன்றியது? प्रभோ, இதுவே என் சந்தேகம்.

Verse 59

अद्य त्वं हर्षसंयुक्तो दृश्यसे केन हेतुना । कथयस्व महाकाय हर्षस्यैव हि कारणम्

இன்று நீங்கள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தவராகத் தோன்றுகிறீர்கள்—எந்த காரணத்தால்? ஓ மஹாகாயா, இந்த ஆனந்தத்தின் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 60

धर्मराज उवाच । श्रूयतां ब्रह्मपुत्रैतत्कथयामि न संशयः । पुराहं ब्रह्मसदनं गतवानभिवंदितुम्

தர்மராஜன் கூறினான்—ஓ பிரம்மபுத்ரா, கேள்; ஐயமின்றி இதைச் சொல்கிறேன். முன்பு நான் பிரம்மாவின் சதனத்திற்கு வணங்கச் சென்றேன்.

Verse 61

तत्रासीनः सभामध्ये सर्वलोकैकपूजिते नानाकथाः श्रुतास्तत्र धर्म्मवर्गसमन्विताः

அங்கே அவர் சபையின் நடுவில் அமர்ந்திருந்தார்; எல்லா உலகங்களாலும் போற்றப்பட்டவர். அங்கே தர்மத்தின் வகைப்பாடுகளால் நிறைந்த பல உரைகளைக் கேட்டார்.

Verse 62

कथाः पुण्या धर्मयुता रम्या व्यासमुखाच्छ्रुताः । धर्मकामार्थसंयुक्ताः सर्वाघौघविनाशिनीः

இந்தக் கதைகள் புனிதமானவை, தர்மம் நிறைந்தவை, இனிமையானவை—வியாசரின் வாய்மொழியால் கேட்டவை. தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்து எல்லாப் பாவப் பெருக்கையும் அழிக்கின்றன.

Verse 63

याः श्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यंते ब्रह्महत्यया । तारयंति पितृगणाञ्छतमेकोत्तरं मुने

அவற்றைச் செவிமடுத்தால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும்—பிரம்மஹத்தியா பாவத்திலிருந்தும் கூட—விடுபடுவான். ஓ முனிவரே, அவன் நூற்றொன்று பித்ருகணங்களைத் தரிப்பான்.

Verse 64

नारद उवाच । कीदृशी तत्कथा मे तां प्रशंस भवता श्रुताम् । कथां यम महाबाहो श्रोतुकामोस्म्यहं च ताम्

நாரதர் கூறினார்—நீங்கள் கேட்டுப் புகழும் அந்தக் கதை எப்படிப்பட்டது? ஓ மகாபாகு யமா, நானும் அதே கதையை கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 65

यम उवाच । एकदा ब्रह्मलोकेऽहं नमस्कर्तुं पितामहम् । गतवानस्मि तं देशं कार्याकार्यविचारणे

யமன் கூறினார்—ஒருமுறை நான் பிரம்மலோகத்தில் பிதாமஹன் பிரம்மாவை வணங்கச் சென்றேன். செய்யவேண்டியது, செய்யக்கூடாதது என ஆராய்வதற்காக அந்நிலத்திற்குச் சென்றேன்.

Verse 66

मया तत्राद्भुतं दृष्टं श्रुतं च मुनिसत्तम । धर्म्मारण्यकथां दिव्यां कृष्णद्वैपायनेरिताम्

அங்கே, ஓ முனிசிறந்தவரே, நான் அதிசயங்களை கண்டேன்; மேலும் கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வியாசன்) உரைத்த திவ்யமான தர்ம்மாரண்யக் கதையையும் கேட்டேன்.

Verse 67

श्रुत्वा कथां महापुण्यां ब्रह्मन्ब्रह्मांडगां शुभाम् । गुणपूर्णां सत्ययुक्तां तेन हर्षेण हर्षितः

ஓ பிராமணரே! பிரபஞ்சமெங்கும் பரவும் அந்த மகாபுண்யமான, மங்களகரமான கதையை—குணநிறைவுடனும் சத்திய இணைப்புடனும் இருப்பதைக்—கேட்டு நான் பேரானந்த ஹர்ஷத்தில் மகிழ்ந்தேன்।

Verse 68

अन्यच्चैव मुनिश्रेष्ठ तवागमनकारणम् । शुभाय च सुखायैव क्षेमाय च जयाय हि

மேலும், ஓ முனிவரே சிறந்தவரே! உங்கள் வருகையின் காரணமும் இதுவே—மங்களத்திற்காக, இன்பத்திற்காக, நலத்திற்காக, வெற்றிக்காக.

Verse 69

आद्यास्मि कृतकृत्योऽहमद्याहं सुकृती मुने । धर्मोनामाद्य जातोऽहं तव पद्युग्मदर्शनात्

இன்று நான் கൃതகೃತ்யன்; இன்று நான் புண்ணியவான், ஓ முனியே. உங்கள் இரு திருவடிகளின் தரிசனத்தால் இன்று நான் பெயரிலும் உண்மையிலும் ‘தர்மம்’ ஆனேன்।

Verse 70

पूज्योऽहं च कृतार्थोहं धन्योहं चाद्य नारद । युष्मत्पादप्रसादाच्च पूज्योऽहं भुवनत्रये

ஓ நாரதரே! இன்று நான் பூஜ்யன், கृतார்த்தன், பாக்கியவான். உங்கள் திருவடிகளின் அருளால் நான் மூவுலகிலும் பூஜ்யனானேன்।

Verse 71

सूत उवाच । एवंविधैर्वचोभिश्च तोषितो मुनिसत्तमः । पप्रच्छ परया भक्त्या धर्मारण्यकथां शुभाम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வகை வார்த்தைகளால் திருப்தியடைந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர், பரம பக்தியுடன் தர்மாரண்யத்தின் மங்களமான கதையை விசாரித்தார்।

Verse 72

नारद उवाच । श्रुता व्यासमुखाद्धर्म्म धर्मारण्यकथा शुभा । तत्सर्वं हि कथय मे विस्तीर्णं च यथातथम्

நாரதர் கூறினார்—வ்யாசரின் வாயிலிருந்து தர்மாரண்யத்தின் புனிதக் கதையை நான் கேட்டேன். அது அனைத்தையும் நடந்ததுபோலவே விரிவாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 73

यम उवाच व्यग्रोऽहं सततं ब्रह्मन्प्राणिनां सुखदुःखिनाम् । तत्तत्कर्मानुसारेण गतिं दातुं सुखेतराम्

யமன் கூறினார்—ஓ பிராமணரே, இன்பமும் துன்பமும் அனுபவிக்கும் உயிர்கள் குறித்து நான் எப்போதும் பணி நிறைந்தவனாக இருக்கிறேன். அவரவர் கர்மத்திற்கேற்ப அவர்களுக்கு உரிய கதியை அளிக்கிறேன்—இன்பமாயினும் அல்லது வேறாயினும்.

Verse 74

तथापि साधुसंगो हि धर्मायैव प्रजायते । इह लोके परत्रापि क्षेमाय च सुखाय च

ஆயினும் சத்சங்கம் என்பது தர்மத்திற்காகவே உண்டாகிறது; அது இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நலனையும் இன்பத்தையும் அளிக்கிறது.

Verse 76

सूत उवाच । यमेन कथितं सर्वं यच्छ्रुतं ब्रह्मसंसदि । आदिमध्यावसानं च सर्वं नैवात्र संशयः

சூதர் கூறினார்—யமன் உரைத்த அனைத்தும், பிரம்மாவின் சபையில் கேட்கப்பட்டதுமாக, தொடக்கம்-நடு-முடிவு முழுவதுமாக இங்கே சொல்லப்படுகிறது; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 77

कलिद्वापरयोर्मध्ये धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् । गतोऽसौ नारदो मर्त्ये राज्यं धर्मसुतस्य वै

த்வாபரமும் கலியும் இடையிலான சந்திக்காலத்தில் அந்த நாரதர் மானுட உலகில் தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரரிடம்—தர்மசுதனின் அரசாட்சிக்கே—சென்றார்.

Verse 78

आगतः श्रीहरेरंशो नारदः प्रत्यदृश्यत । ज्वलिताग्निप्रतीकाशो बालार्कसदृशेक्षणः

அங்கே ஸ்ரீஹரியின் அಂசமாகிய நாரதர் தோன்றினார். அவர் எரியும் அக்கினிபோல் ஒளிவீசி, அவரது கண்கள் புதிதாய் உதித்த இளஞ்சூரியனைப் போன்றன.

Verse 79

ब्रह्मणः सन्निधौ यञ्च श्रुतं व्यासमुखेरितम् । तत्सर्वं कथयिष्यामि मानुषाणां हिताय वै

பிரம்மாவின் சன்னிதியில் வ்யாசரின் வாய்மொழியால் கேட்கப்பட்டதெல்லாம், மனிதர்களின் நலனுக்காக நான் முழுவதும் உரைப்பேன்.

Verse 80

वीणां गृहीत्वा महतीं कक्षासक्तां सखीमिव । कृष्णाजिनोत्तरासंगो हेमयज्ञोपवीतवान्

அவர் பெரும் வீணையை எடுத்தார்; அது இடுப்போரத்தில் தோழிபோல் தொங்கியது. கரிய மான் தோலை மேலாடையாக அணிந்து, பொன்னான யஜ்ஞோபவீதம் தரித்திருந்தார்.

Verse 81

दण्डी कमंडलुकरः साक्षाद्वह्निरिवापरः । भेत्ता जगति गुह्यानां विग्रहाणां गुहोपमः

தண்டமும் கமண்டலமும் ஏந்திய அவர், வெளிப்படையான இரண்டாம் அக்கினிபோல் இருந்தார். உலகில் மறைபொருள்களைத் துளைத்தறிவார்; குகைபோல் மறைந்த வடிவங்களையும் நோக்கங்களையும் உணர்வார்.

Verse 82

महर्षिगणसंसिद्धो विद्वान्गांधर्ववेदवित् । वैरकेलिकलो विप्रो ब्राह्मः कलिरिवापरः

மகರ್ಷிகளின் கூட்டத்தில் सिद्धி பெற்றவர்; பண்டிதர்; காந்தர்வவேதத்தில் நிபுணர். அந்தப் பிராமணர் பயணங்களில் விளையாட்டுத் தன்மையுடன், இரண்டாம் கலிபோல் வேகமாகத் தடுக்கமுடியாமல் உலாவினார்.

Verse 83

देवगंधर्वलोकानामादिवक्ता सुनिग्रहः । गाता चतुर्णां वेदानामुद्गाता हरिसद्गुणान्

அவர் தேவர்-கந்தர்வ லோகங்களின் ஆதிவக்தா; தன்னடக்கம் உடையவர், நன்கு கட்டுப்பட்டவர். நான்கு வேதங்களின் பாடகர்; ஹரியின் உண்மை நற்குணங்களைப் புகழ்ந்து உரைக்கும் உத்காதாவும் ஆவார்.

Verse 84

स नारदोऽथ विप्रर्षिर्ब्रह्मलोकचरोऽव्ययः । आगतोऽथ पुरीं हर्षाद्धर्मराजेन पालिताम्

அந்த நாரதர்—பிராமணர்களில் முனிவர், பிரம்மலோகத்தில் உலாவுபவர், அழிவிலாதவர்—அப்போது மகிழ்ச்சியுடன் தர்மராஜன் காக்கும் நகரத்துக்கு வந்தார்.

Verse 86

लोकाननुचरन्सर्वानागतः स महर्षिराट् । नारदः सुमहातेजा ऋषिभिः सहितस्तदा

எல்லா உலகங்களிலும் சுற்றித் திரிந்து அந்த ராஜரிஷி மகரிஷி வந்தடைந்தார்—மிகுந்த தேஜஸுடைய நாரதர்—அப்போது பிற ரிஷிகளுடன் கூடி.

Verse 87

तमागतमृषिं दृष्ट्वा नारदं सर्वधर्मवित् । सिंहासनात्समुत्थाय प्रययौ सन्मुखस्तदा

வந்தடைந்த முனிவர் நாரதரைப் பார்த்ததும், எல்லா தர்மத்தையும் அறிந்தவர் (தர்மராஜன்) சிங்காசனத்திலிருந்து எழுந்து, அப்போது வரவேற்க முன்நோக்கி சென்றார்.

Verse 88

अभ्यवादयतं प्रीत्या विनयाव नतस्तदा । तदर्हमासनं तस्मै संप्रदाय यथाविधि

அவர் அன்புடன் வணங்கி வாழ்த்தி, பணிவுடன் தலைவணங்கி, முறையின்படி அவருக்குத் தகுந்த ஆசனத்தை அளித்தார்.

Verse 89

अथ तत्रोपविष्टेषु राजन्येषु महात्मसु । महत्सु चोपविष्टेषु गंधर्वेषु च तत्र वै

அப்போது அங்கே மகாத்மையான க்ஷத்திரிய அரசகுலத்தார் அமர்ந்திருந்தனர்; மேலும் உயர்ந்தோர் மற்றும் கந்தர்வர்களும் அந்தச் சபையில் அமர்ந்திருந்தனர்—

Verse 90

तुतोष च यथावञ्च पूजां प्राप्य च धर्मवित् । कुशली त्वं महाभाग तपसः कुशलं तव

தர்மத்தை அறிந்தவர் உரிய பூஜையைப் பெற்று மனநிறைவு கொண்டார். (அவர் கூறினார்:) “மகாபாகா, நீ நலமா? உன் தவம் நன்றாக நடைபெறுகிறதா?”

Verse 91

न कश्चिद्बाधते दुष्टो दैत्यो हि स्वर्गभूपतिम् । मुने कल्याणरूपस्त्वं नमस्कृतः सुरासुरैः । सर्व्वगः सर्ववेत्ता च ब्रह्मपुत्र कृपानिधे

இப்போது எந்தத் தீய தைத்யனும் ஸ்வர்கத்தின் அதிபதியைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை. ஓ முனிவரே, நீர் கல்யாணமயமான ரூபம் உடையவர்; தேவர்கள், அசுரர்கள் இருவரும் உமக்கு வணங்குகின்றனர். நீர் எங்கும் செல்லுபவர், அனைத்தையும் அறிந்தவர்—ஓ பிரம்மபுத்திரா, கருணைநிதியே!

Verse 92

नारद उवाच । सर्वतः कुशलं मेद्य प्रसादाद्ब्रह्मणः सदा । कुशली त्वं महाभाग धर्मपुत्र युधिष्ठिर

நாரதர் கூறினார்—“இன்று எங்கும் எனக்கு நலம்; எப்போதும் பிரம்மாவின் அருளால். மகாபாக தர்மபுத்திர யுதிஷ்டிரா, நீ நலமா?”

Verse 93

भ्रातृभिः सह राजेंद्र धर्मेषु रमते मनः । दारैः पुत्रैश्च भृत्यैश्च कुशलैर्गजवाजिभिः

ஓ அரசர்களின் தலைவா, சகோதரர்களுடன் உன் மனம் தர்மத்தில் மகிழ்கிறதா? மனைவிகள், மகன்கள், பணியாளர்கள் உடனும்—நலமுள்ள யானைகள், குதிரைகள் உடனும்—எல்லாம் மங்களமா?

Verse 94

औरसानिव पुत्रांश्च प्रजा धर्मेण धर्मज । पालयसि किमाश्चर्यं त्वया धन्या हि सा प्रजा

ஓ தர்மராஜா! நீ தர்மத்தால் குடிகளை உன் சொந்தப் புதல்வரைப் போலக் காத்து வளர்க்கிறாய். இதில் வியப்பு என்ன? உன் ஆட்சியில் வாழும் அந்த மக்கள் நிச்சயமாகப் பாக்கியசாலிகள்.

Verse 96

युधिष्ठिर उवाच । कुशलं मम राष्ट्रं च भवतामंघ्रिस्पर्शनात् । दर्शनेन महाभाग जातोऽहं गतकिल्बिषः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—உங்கள் புனிதப் பாதஸ்பரிசத்தால் என் நாடு நலமும் மங்களமும் பெற்றது. ஓ மகாபாகா! உங்கள் தரிசனத்தாலே நான் பாவமற்றவனானேன்.

Verse 97

धन्योऽहं कृतकृत्योऽहं सभाग्योऽहं धरातले । अद्याहं सुकृती जातो ह्मपुत्रे गृहागते

நான் பாக்கியவான்; நான் நிறைவேற்றப்பட்டவன்; இப்பூமியில் நான் அதிர்ஷ்டசாலி. இன்று நான் உண்மையிலே புண்ணியவானானேன்; ஏனெனில் நீங்கள்—என் வணக்கத்திற்குரிய புதல்வர்கள்—விருந்தினராக என் இல்லம் வந்தீர்கள்.

Verse 98

कुत आगमनं ब्रह्मन्नद्य ते मुनिसत्तम । अनुग्रहार्थं साधूनां किं वा कार्येण केन च

ஓ வணக்கத்திற்குரிய பிராமணரே, ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே! இன்று நீங்கள் எங்கிருந்து வந்தீர்கள்? சத்புருஷர்களுக்கு அருள் செய்யவா, அல்லது ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட காரியத்தால் இங்கு வந்தீர்களா?

Verse 99

पालनात्पोषणान्नॄणां धर्मो भवति वै ध्रुवम् । तत्तद्धर्मस्य भोक्ता त्वमित्येवं मनुरब्रवीत्

மனு கூறினார்—மக்களைப் பாதுகாத்தலும் போஷித்தலும் மூலமே தர்மம் உறுதியாக நிலைபெறும். ஆகவே அந்தத் தர்மத்தின் பயனையும் பொறுப்பையும் ஏற்கும் ‘போக்தா’ நீயே.

Verse 100

धर्मारण्याश्रितां दिव्यां सर्वसंतापहारिणीम् । यां श्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते ब्रह्महत्यया

தர்மாரண்யத்தைச் சார்ந்த இந்தத் தெய்வீகக் கதை எல்லா துயரத் தாபங்களையும் நீக்கும். இதைச் செவிமடுத்தால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும், பிரம்மஹத்தி தோஷத்திலிருந்தும் கூட, விடுபடுவான்.

Verse 101

हत्यायुतप्रशमनीं तापत्रयविनाशिनीम् । यां वै श्रुत्वातिभक्त्या च कठिनो मृदुतां भजेत्

இது எண்ணற்ற கொலை முதலிய வன்முறைக் கர்மங்களைத் தணித்து, மூவகைத் தாபங்களையும் அழிக்கிறது. இதை மிகுந்த பக்தியுடன் கேட்டால் கடின மனத்தவனும் மென்மையை அடைவான்.

Verse 110

सूत उवाच । एवमुक्त्वा विधेः पुत्रस्तत्रैवांतरधीयत । तस्मिन्गते स नृपतिः क्रीडते सचिवैः सह

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி விதாதாவின் புதல்வன் அங்கேயே மறைந்தான். அவன் சென்றபின் அந்த அரசன் தன் அமைச்சர்களுடன் விளையாட்டிலும் பொழுதுபோக்கிலும் ஈடுபட்டான்.

Verse 120

रक्षितं पालितं केन कस्मिन्कालेऽथ निर्मितम् । किंकिं त्वत्राभवत्पूर्वं शंशैतत्पृच्छतो मम

இது யாரால் காக்கப்பட்டு பராமரிக்கப்பட்டது? எந்தக் காலத்தில் இது நிறுவப்பட்டது? இங்கே முன்னாளில் என்னென்ன நிகழ்ந்தன—நான் கேட்கிறேன், அவற்றைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 121

भूतं भव्यं भविष्यञ्च तस्मिन्स्थाने च यद्भवेत् । तत्सर्वं कथयस्वाद्य तीर्थानां च यथा स्थितिः

அந்த இடத்தில் கடந்தது, நிகழ்வது, வருவது—மேலும் அங்கே நிகழும் அனைத்தையும்—இன்றே எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அத்துடன் அங்குள்ள தீர்த்தங்களின் அமைவிடத்தையும் முறையாக விளக்குங்கள்.