Sukta 5

Mantra 1

वैश्वानराय मीळ्हुषे सजोषाः कथा दाशेमाग्नये बृहद्भाः । अनूनेन बृहता वक्षथेनोप स्तभायदुपमिन्न रोधः ॥

தானமிகு வைஶ்வானரனுக்காக, ஒருமனத்துடன்—பெரும் ஒளியுடைய அக்னிக்குப் பலி எவ்வாறு செலுத்துவோம்? குறையாத, விரிந்த தாங்கும் வல்லமையால் அவர் தடையை, அளந்த எல்லை போல, தாங்கி நிறுத்தினார்—வளரும் ஒளிக்கான பாதை திறந்திருக்கும்படி.

Mantra 2

मा निन्दत य इमां मह्यं रातिं देवो ददौ मर्त्याय स्वधावान् । पाकाय गृत्सो अमृतो विचेता वैश्वानरो नृतमो यह्वो अग्निः ॥

எனக்கு இவ்வரத்தை அளித்த அந்த தேவனை—ஸ்வதாவான், அதாவது தன் சொந்த சக்தி-நியமத்தில் நிலைத்திருந்து ஒரு மர்த்தியனுக்குக் கொடுத்தவரை—நிந்திக்காதீர். பாகன் (பரிபக்வமடையும் ஆன்மா) பொருட்டு அதே அக்னி—யஹ்வ (உயர்ந்த உந்துதலுடையவன்), ந்ருதம (மிக ஆண்மையுடையவன்), வைஶ்வானரன்—விசேதா அம்ருதனாகி, கிருத்ஸ (உந்தப்பட்ட கவிஞன்) ஆகிறார்.

Mantra 3

साम द्विबर्हा महि तिग्मभृष्टिः सहस्ररेता वृषभस्तुविष्मान् । पदं न गोरपगूळ्हं विविद्वानग्निर्मह्यं प्रेदु वोचन्मनीषाम् ॥

ஸாமம்—த்விபர்ஹா (இரு ஆதாரமுடையது), மஹத், திக்மப்ருஷ்டி (கூர்மையான ஒளி-விளிம்புடையது), ஸஹஸ்ரரேதா—பல வீரியமுடைய வ்ருஷபன், துவிஷ்மான்—மிகுந்த வலிமையுடையவன். கோ (கதிர்/ஒளித்-தேனு) என்பதின் மறைந்த பாதத்தை அறிந்த அக்னி, எனக்காக முன்னே சென்று மனீஷா—உந்தப்பட்ட ஞானத்தை—உரைத்தான்.

Mantra 4

प्र ताँ अग्निर्बभसत्तिग्मजम्भस्तपिष्ठेन शोचिषा यः सुराधाः । प्र ये मिनन्ति वरुणस्य धाम प्रिया मित्रस्य चेततो ध्रुवाणि ॥

கூர்மையான தாடையுடைய அக்னி, தன் தபிஷ்ட ஶோசி—மிக எரியும் ஜ்வாலையால்—அவர்கள்மேல் பளிச்சென்று எழுந்து தாக்குகிறான்; அவன் ஸுராதா—சிறந்த செயல்களில் நிறைவு பெற்றவன். வருணனின் தாமம்—ருத-நியமத்தின் வாசஸ்தலம்—என்பதைச் சிதைக்கும் அவர்களையும், மித்ரனின் பிரியமான, துருவமான, சிந்தையை விழிப்பிக்கும் ஒழுங்குகளை கலக்கும் அவர்களையும் அவன் அடக்குகிறான்.

Mantra 5

अभ्रातरो न योषणो व्यन्तः पतिरिपो न जनयो दुरेवाः । पापासः सन्तो अनृता असत्या इदं पदमजनता गभीरम् ॥

சகோதரர் அற்ற பெண்களைப் போல அவர்கள் பாதுகாப்பின்றி அலைகின்றனர்; பகைமையுள்ள ஆண்டவனின் மனைவிகளைப் போல தீய வழிகளில் நடக்கின்றனர். பாவிகளாய்—அந்ருதம், அசத்யம், ‘ருத’ (சத்திய ஒழுங்கு) ஆதாரமற்றவர்களாய்—இந்த ஆழ்ந்த ‘பத’ (சித்த-நிலை/சேதனையின் நிலையிடம்) உருவாக்க இயலார்.

Mantra 6

इदं मे अग्ने कियते पावकामिनते गुरुं भारं न मन्म । बृहद्दधाथ धृषता गभीरं यह्वं पृष्ठं प्रयसा सप्तधातु ॥

அக்னியே, இதுவே எனக்கு—எவ்வளவோ; என் பாவக (தூய்மையாக்கும்) ஜ்வாலை இதை முழுதும் சுமக்க இயலாது—என் மனனம் கனமான பாரம் போல. நீ இதைத் துணிவுடனும் விரிவுடனும் ஆழமுடனும் அமைத்தருள்வாய்; உன் ‘ப்ரயஸ்’ (நிறைவு) கொண்டு இதை ‘ஸப்ததா-தாது’—ஏழ்மடங்கு ஆதாரத்தில்—நிறுத்தி, பயணத்தின் ஆவல்மிகு முதுகெலும்பாக ஆக்குவாய்.

Mantra 7

तमिन्न्वेव समना समानमभि क्रत्वा पुनती धीतिरश्याः । ससस्य चर्मन्नधि चारु पृश्नेरग्रे रुप आरुपितं जबारु ॥

அவரையே—கூட்டத்தில் என்றும் ஒரேபோல், சமமானவரை—சித்த-இச்சையால் தூய்மையாக்கும் ‘தீதி’ (சிந்தனை-ஸ்துதி) அடைகிறது. வளர்கின்ற ‘ஸஸ்ய’த்தின் சர்மத்தின் மீது, ‘சாரு-ப்ருஷ்ணி’ (அழகிய புள்ளியிட்ட இயற்கை-வெளி) மீது—முன்னிலையில் ரூபம் அழகுடன் நிறுவப்படுகிறது; அதுவே ‘ஜபாரு’—உள் வடிவமைப்பின் வெளிப்புறக் குறி।

Mantra 8

प्रवाच्यं वचसः किं मे अस्य गुहा हितमुप निणिग्वदन्ति । यदुस्रियाणामप वारिव व्रन्पाति प्रियं रुपो अग्रं पदं वेः ॥

என் இந்த வாக்கைப் பற்றி என்ன சொல்லலாம்? இதை அவர்கள் மறை குகையில் நிதானமாகப் பதிந்தது எனக் கூறுகின்றனர். உஸ்ரியாஃ (கதிர்கள்) உடைய அந்தக் காயம்/துளை விரிந்த வெளிக்கான வாயில்போல் திறக்கப்படும் போது, அன்புரு (பிரிய ரூபம்) கதிர்களின் முன்னிலைப் படி—தரிசனத்தின் முன்னிலை நிலையைக்—காக்கிறது.

Mantra 9

इदमु त्यन्महि महामनीकं यदुस्रिया सचत पूर्व्यं गौः । ऋतस्य पदे अधि दीद्यानं गुहा रघुष्यद्रघुयद्विवेद ॥

இதுவே அந்த மாபெரும், விரிந்த தேஜோமுகம்—ஆதி பசு உஸ்ரியாஃ (கதிர்கள்) உடன் இணையும் போது. Ṛta-வின் பதத்தில் ஜ்வலித்து, குகையில் மறைந்திருப்பதை, ரகு (வேகமுடைய) தேடுபவன் வேகமான முன்னேற்றத்தால் கண்டடைகிறான்; சத்தியத்தின் ஒளி-ஆசனத்தைப் பெறுகிறான்.

Mantra 10

अध द्युतानः पित्रोः सचासामनुत गुह्यं चारु पृश्नेः । मातुष्पदे परमे अन्ति षद्गोर्वृष्णः शोचिषः प्रयतस्य जिह्वा ॥

அப்போது த்யுதிமான் (அக்னி), இரு பெற்றோரின் அருகில், ப்ருஷ்ணியின் மறைவும் அழகிய செயலும் உணர்ந்தான். தாயின் பரம பதத்தில் அவன் அருகில் அமர்ந்தான்—பசுவின் உள்ளே உள்ள காளையின் (வ்ருஷப) தூண்டும் ஜ்வாலையின் நாவு; (அக்னி) சரியான இயக்கத்தில் நிறுவப்பட்ட ஒளிமிகு சக்தி.

Mantra 11

ऋतं वोचे नमसा पृच्छ्यमानस्तवाशसा जातवेदो यदीदम् । त्वमस्य क्षयसि यद्ध विश्वं दिवि यदु द्रविणं यत्पृथिव्याम् ॥

நமஸ்காரத்துடன் நான் ‘ருத’ (ऋतम्) என்பதை உரைக்கிறேன்; நம்பிக்கையுடன் கேட்கிறேன்—ஹே ஜாதவேதஸ், இவ்வித (மறைபொருள்) குறித்து. ஏனெனில் இதன் அதிபதியாக நீயே உறைகிறாய்—திவி (வானில்) உள்ள அனைத்தும், மேலும் ப்ருதிவ்யாம் (பூமியில்) உள்ள த்ரவிணம் (செல்வம்/இருப்பின்-செல்வம்) அனைத்தும்.

Mantra 12

किं नो अस्य द्रविणं कद्ध रत्नं वि नो वोचो जातवेदश्चिकित्वान् । गुहाध्वनः परमं यन्नो अस्य रेकु पदं न निदाना अगन्म ॥

எங்களுக்காக அவனுடைய த்ரவிணம் (உண்மையான செல்வம்) என்ன? உண்மையில் அவனுடைய ரத்னம் (மாணிக்கம்/பொக்கிஷம்) என்ன? ஹே ஜாதவேதஸ், ஹே சிகித்வான் (அறிந்தவன்), எங்களுக்குத் தெளிவாகச் சொல். ஏனெனில் நாங்கள் வாதாடுபவர்கள் அல்ல; தேடுபவர்களாக, பாதையின் குகையில் மறைந்த அவனுடைய பரம பதம்—அவனுடைய ஒளிமிகு நிலையம்—அதனை அடைந்தோம்.

Mantra 13

का मर्यादा वयुना कद्ध वाममच्छा गमेम रघवो न वाजम् । कदा नो देवीरमृतस्य पत्नीः सूरो वर्णेन ततनन्नुषासः ॥

எந்த மர்யாதை (எல்லை/ஒழுங்கு), எந்த வயுன (சரியான விவேகம்/வழிமுறை), எந்த வாமம் (விரும்பத்தக்க நன்மை) எங்களை நேராக அங்கே கொண்டு செல்லும்—வலிமை நிறைந்த நிறைவை நோக்கி விரையும் வீரர்கள் போல? எப்போது எங்களுக்காக அமிர்தத்தின் துணைவியர்—தேவி உஷாஸ்—சூரியனின் வர்ணத்தால் தங்கள் ஒளியை விரித்து பரப்புவார்கள்?

Mantra 14

अनिरेण वचसा फल्ग्वेन प्रतीत्येन कृधुनातृपासः । अधा ते अग्ने किमिहा वदन्त्यनायुधास आसता सचन्ताम् ॥

சாறு அற்ற சொல்லால், அற்பமும் மயக்கமுற்ற புரிதலால், திருப்தியற்றோர் அலைந்து திரிகின்றனர். அப்பொழுது, அக்னியே, இங்கே அவர்கள் உம்மிடம் என்ன சொல்ல முடியும்? ஆயுதமற்றோர் அமர்ந்து, தங்கள் சொந்த உதவியின்மையையே பற்றிக் கொள்ளட்டும்.

Mantra 15

अस्य श्रिये समिधानस्य वृष्णो वसोरनीकं दम आ रुरोच । रुशद्वसानः सुदृशीकरूपः क्षितिर्न राया पुरुवारो अद्यौत् ॥

அவனுடைய ஸ்ரீக்காக—எரியெழும் அந்த வृषபனுக்காக—வஸுவின் விரிந்த முகம் இல்லத்தில் ஒளிர்ந்தது. ஒளியை அணிந்து, தெளிவாகத் தோன்றும் நிறைவு பெற்ற உருவுடன், அவன் எரிந்தான்—இன்று செல்வப் பெருக்கால் நிறைந்த, பல வாயில்கள் கொண்ட வளமான இல்லம்போல் பிரகாசித்தான்.