Sukta 35

Mantra 1

उपेमसृक्षि वाजयुर्वचस्यां चनो दधीत नाद्यो गिरो मे । अपां नपादाशुहेमा कुवित्स सुपेशसस्करति जोषिषद्धि ॥

அவனருகே என் வாக்கு விடுபடுகிறது—வலச் செழுமையை நாடி; தெய்வம் என் இவ்வுரைகளை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும். நீரின் புதல்வனே (அபாம் நபாத்), பொன் ஒளியில் விரைந்தவனே—எங்கள் ஆசைக்கு இசைந்து, எங்களுக்காக இன்பத்தின் சிறந்த வடிவை அவன் உருவாக்கமாட்டானா?

Mantra 2

इमं स्वस्मै हृद आ सुतष्टं मन्त्रं वोचेम कुविदस्य वेदत् । अपां नपादसुर्यस्य मह्ना विश्वान्यर्यो भुवना जजान ॥

இதயத்திலிருந்து நன்கு வடிவமைக்கப்பட்ட இந்த மந்திரத்தை அவனுக்காக நாம் உரைக்கிறோம்—அவன் இதை அறியுமோ? அபாம் நபாத், தன் அசுர்ய (ஈசுவரிய) மகிமையின் பெருமையால், உள்ளே ஆர்ய-அதிபதியாக இருந்து, எல்லா புவனங்களையும் பிறப்பித்தான்.

Mantra 3

समन्या यन्त्युप यन्त्यन्याः समानमूर्वं नद्यः पृणन्ति । तमू शुचिं शुचयो दीदिवांसमपां नपातं परि तस्थुरापः ॥

சில நீர்கள் ஒன்றாகச் செல்கின்றன; சில மற்றவை அணுகுகின்றன; நதிகள் ஒரே பொதுக் குழி/ஆதாரத்தை நிரப்புகின்றன. அந்தத் தூய, ஒளிவீசும் அபாம் நபாத்-ஐச் சுற்றி தூய ஆபः வலம் வந்து நிலைகொள்கின்றன.

Mantra 4

तमस्मेरा युवतयो युवानं मर्मृज्यमानाः परि यन्त्यापः । स शुक्रेभिः शिक्वभी रेवदस्मे दीदायानिध्मो घृतनिर्णिगप्सु ॥

அந்த இளையவனைச் சுற்றி இளம்பெண்கள் போல் நீர்த் தாரைகள், அவனைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டே வலம் வருகின்றன. அவன் நமக்காக பிரகாசமான, திறமையான சக்திகளால்—இன்பம் நிறைந்தவனாக—ஒளிர்கிறான்; நீர்களுக்குள் நெய் போன்ற ஒளியுடைய, அனித்ம (மரமில்லா) ஜ்வாலையாக.

Mantra 5

अस्मै तिस्रो अव्यथ्याय नारीर्देवाय देवीर्दिधिषन्त्यन्नम् । कृता इवोप हि प्रसर्स्रे अप्सु स पीयूषं धयति पूर्वसूनाम् ॥

அவ்யத்ய (அஜேய) அந்த தேவனுக்காக மூன்று தெய்வீகப் பெண்கள்—தேவியர்—அன்னத்தை நிறுவுகின்றனர். நன்றாக நிறைவேற்றிய செயல் போல அவர் நீர்களில் விரிந்து பரவுகிறார்; முதற்பிறந்த சக்திகளின் பீயூஷம்—ஆதி அமிர்தம்—அவர் அருந்துகிறார்.

Mantra 6

अश्वस्यात्र जनिमास्य च स्वर्द्रुहो रिषः सम्पृचः पाहि सूरीन् । आमासु पूर्षु परो अप्रमृष्यं नारातयो वि नशन्नानृतानि ॥

இங்கே அச்வத்தின்—அந்த தீவிரத் தேஜஸின்—பிறப்பு. சூரிகளை (ஒளிபெற்ற ரிஷிகளை) காப்பாயாக—காயத்திலிருந்தும், அவர்களின் ஒளியுடன் கலந்து அதைத் திரிக்க விரும்பும் பகைமைக் கெடுபிடியிலிருந்தும். கச்சா-முதிராத நிறைவுகளிலும் நீ எல்லாக் கலங்கலுக்கும் அப்பால், அப்ரம்ருஷ்ய (தீண்ட இயலாத) நிலையில் இரு; நாராதய (சந்தேக சக்திகள்) அழியட்டும், அன்ருதம் (பொய்) நிலைக்காதிருக்கட்டும்.

Mantra 7

स्व आ दमे सुदुघा यस्य धेनुः स्वधां पीपाय सुभ्वन्नमत्ति । सो अपां नपादूर्जयन्नप्स्वन्तर्वसुदेयाय विधते वि भाति ॥

தன் இல்லத்திலே யாருக்கு சுதுகா தேனு (செழிப்பின் பால் தரும் பசு) இருக்கிறதோ, அவர் ஸ்வதாவை வளர்த்துக் கொண்டு நல்வண்ண அன்னத்தை அனுபவிக்கிறார். அவர் அபாம் நபாத்—நீர்களின் புதல்வன்—நீர்களுக்குள் ஊர்ஜையை அமைத்து வளர்த்தவனாய், விததே (யாகம் நடத்தும் அர்ப்பணிப்பாளன்)க்காக ஒளிர்கிறான்; உண்மையான செல்வங்களை அளிக்கவே.

Mantra 8

यो अप्स्वा शुचिना दैव्येन ऋतावाजस्र उर्विया विभाति । वया इदन्या भुवनान्यस्य प्र जायन्ते वीरुधश्च प्रजाभिः ॥

தெய்வீகத் தூய்மையால் நீர்களில், ṛta-வுடனும் வலச் செழிப்புடனும் இடையறாது இயங்கி, பரந்தவாறு ஒளிர்வோன்—அவனிடமிருந்தே மற்றப் புவனங்கள் பிறக்கின்றன; அவனிடமிருந்தே உயிரின் பறவைகளும், தம் தம் சந்ததியுடன் வளரும் வீருத் (தாவரங்கள்)வும் தோன்றுகின்றன.

Mantra 9

अपां नपादा ह्यस्थादुपस्थं जिह्मानामूर्ध्वो विद्युतं वसानः । तस्य ज्येष्ठं महिमानं वहन्तीर्हिरण्यवर्णाः परि यन्ति यह्वीः ॥

அபாம் நபாத் உண்மையிலே வளைந்தோடும் நீரோடைகளின் மடியில் அமர்ந்தான்—நிமிர்ந்து, மின்னலை ஆடையாக அணிந்தவன். அவனுடைய உன்னதமான மகிமையைத் தாங்கிய பொன்னிறம் கொண்ட வல்லமைமிகு நீர்கள் அவனைச் சுற்றிலும் வலம் வருகின்றன.

Mantra 10

हिरण्यरूपः स हिरण्यसंदृगपां नपात्सेदु हिरण्यवर्णः । हिरण्ययात्परि योनेर्निषद्या हिरण्यदा ददत्यन्नमस्मै ॥

பொன்னுருவன், பொன்னோக்கு உடையவன்—அவன் அபாம் நபாத்; ஆம், பொன்னிறம் கொண்டவன். பொன்னான யோனியைச் சுற்றி அமர்ந்து, பொன் வழங்குவோர் (நீர்கள்) அவனுக்கு அன்னம்—போஷணம்—அளிக்கின்றனர்.

Mantra 11

तदस्यानीकमुत चारु नामापीच्यं वर्धते नप्तुरपाम् । यमिन्धते युवतयः समित्था हिरण्यवर्णं घृतमन्नमस्य ॥

அவனுடைய முகமும், அவனுடைய இனிய மறைநாமமும் வளர்கின்றன—அபாம் நபாத், நீர்களின் புதல்வன். இளமங்கையர் அனைவரும் ஒன்றுகூடி சமித்தால் அவனைத் தீப்பற்றி எழுப்புகின்றனர்; பொன்னிறம் அவனுடைய நெய்—அதே அவனுடைய ஊட்டம்.

Mantra 12

अस्मै बहूनामवमाय सख्ये यज्ञैर्विधेम नमसा हविर्भिः । सं सानु मार्ज्मि दिधिषामि बिल्मैर्दधाम्यन्नैः परि वन्द ऋग्भिः ॥

அவருக்காக—பலருக்கும், தாழ்ந்தவர்களுக்கும் நண்பனான அவருக்காக—யஜ்ஞங்களால், வணக்கத்தால், ஹவிஸ்களால் நாம் யஜனம் செய்வோம். நான் உச்சியைத் தூய்மைப்படுத்துகிறேன்; உறுதியான தாங்குகளால் ஆதாரங்களை நிறுவுகிறேன்; அன்னமாகிய ஊட்டத்தை வைக்கிறேன்; ரிக் ஸ்தோத்திரங்களால் அவரைச் சூழ்ந்து வணங்குகிறேன்.

Mantra 13

स ईं वृषाजनयत्तासु गर्भं स ईं शिशुर्धयति तं रिहन्ति । सो अपां नपादनभिम्लातवर्णोऽन्यस्येवेह तन्वा विवेष ॥

அவன் வृषபன் போல் வல்லவன்; அந்த நீர்களில் கருவை—உருவாகும் விதையை—நிறுத்துகிறான். அவனே குழந்தையாக அவர்களின் பாலை அருந்துகிறான்; அவர்கள் அவனை அன்புடன் நக்கி வளர்க்கின்றனர். அவனே அபாம் நபாத்—களங்கமற்ற ஒளியுடையவன்—இங்கே தன் உடலாலேயே, வேறுலகத்தவன் போல, நுழைந்து அனைத்திலும் பரவி நிற்கிறான்.

Mantra 14

अस्मिन्पदे परमे तस्थिवांसमध्वस्मभिर्विश्वहा दीदिवांसम् । आपो नप्त्रे घृतमन्नं वहन्तीः स्वयमत्कैः परि दीयन्ति यह्वीः ॥

இந்த பரம பதத்தில் அவர் நிலைத்திருக்கிறார்; எங்கள் பாதைகளில் எந்நாளும் ஒளிர்வார். ‘ஆபோ நப்த்ரு’ (நீரின் புதல்வன்) என்பவனுக்காக வலிமைமிக்க நீர்தாரைகள் தாமே நெய் போன்ற அன்ன-ரஸத்தை உணவாகக் கொண்டு வருகின்றன; மேலும் அவை—யாஹ்வீ, பெரும் பாய்ச்சல்-வல்லமையுடையவை—தாமே உந்தப்பட்டு அவனைச் சுற்றி வலம் வந்து தங்களை அர்ப்பணிக்கின்றன.

Mantra 15

अयांसमग्ने सुक्षितिं जनायायांसमु मघवद्भ्यः सुवृक्तिम् । विश्वं तद्भद्रं यदवन्ति देवा बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥

அக்னியே, மக்களுக்குச் சுக்ஷிதி—நல்வாழ்வின் உறைவிடத்தை—அருள்வாயாக; தானமிகு மகவத்‌பர்களுக்குச் சுவ்ருக்தி—சிறந்த உச்சரிப்பையும்—அருள்வாயாக. எது எதுவெல்லாம் பத்திரம் (மங்கலம்) அதனைத் தேவர்கள் காக்கின்றனர்; விததே (சபையில்) நாம் ‘ப்ருஹத்’—விரிந்த பெருமையை—உரைக்கக் கடவோம்; உள்ளார்ந்த சுவீர்யத்துடன்.