Sukta 2

Mantra 1

यज्ञेन वर्धत जातवेदसमग्निं यजध्वं हविषा तना गिरा । समिधानं सुप्रयसं स्वर्णरं द्युक्षं होतारं वृजनेषु धूर्षदम् ॥

யாகத்தால் ஜாதவேதஸை வளர்த்திடுங்கள்; ஹவிஸால் அக்னியை யஜியுங்கள்—உங்கள் உடல்‑உள்ளத்தாலும், வாக்கினாலும். சமிதையால் எரியூட்டப்பட்டு, சுப்ரயஸ் (நல்ல நிறைவு/இன்பம்) நிறைந்தவனாய், பொன்னொளி போன்ற பிரகாசமாய், ஜ்வலிப்பவனாய்—அவன் ஹோதா; நம் வாழ்வின் வெளிகளான (வ்ருஜன) இடங்களில் உறுதியாக அமர்ந்திருப்பவன்.

Mantra 2

अभि त्वा नक्तीरुषसो ववाशिरेऽग्ने वत्सं न स्वसरेषु धेनवः । दिव इवेदरतिर्मानुषा युगा क्षपो भासि पुरुवार संयतः ॥

அக்னியே, இரவுகளும் உஷஸ்களும் உன்னை அழைக்கின்றன—பலவடிவ பால் தரும் பசுக்கள் தம் தம் தொழுவங்களில் கன்றை அழைப்பதுபோல். விண்ணுலகத் தூதனைப் போல நீ மனித யுகங்களினூடே ஒளிர்கிறாய்; இரவுகளினூடே நீ ஜ்வலிக்கிறாய், புருவார (பல தானம் அளிப்பவன்), தன்னடக்கமாய், தன் ஒளிச் சக்தியில் ஒன்றுகூடி நிற்பவன்.

Mantra 3

तं देवा बुध्ने रजसः सुदंससं दिवस्पृथिव्योररतिं न्येरिरे । रथमिव वेद्यं शुक्रशोचिषमग्निं मित्रं न क्षितिषु प्रशंस्यम् ॥

அவரை தேவர்கள் ரஜஸ் (மத்திய உலகம்) என்பதன் அடித்தளத்தில் நிறுவினர்—நல்ல செயல்வீரன், வானும் பூமியும் இடையிலான தூதன். வேதிக்குக் கொண்டு வரத் தகுந்த ரதம்போல், தூய ஜ்வாலையால் ஒளிர்வவனாய்—அக்னியை அவர்கள் நிறுவினர்; மித்ரனைப் போல, மக்களிடையே புகழத்தக்கவன், ஒற்றுமை‑ஒழுங்கின் சக்தி.

Mantra 4

तमुक्षमाणं रजसि स्व आ दमे चन्द्रमिव सुरुचं ह्वार आ दधुः । पृश्न्याः पतरं चितयन्तमक्षभिः पाथो न पायुं जनसी उभे अनु ॥

தன் ரஜஸில் (மத்திய உலகில்)வும் தன் இல்லத்திலும் வலிமையுடன் வளர்பவனை—அவர்கள் வேள்வி-வளாகத்தில் சந்திரனைப் போல, அழகிய ஒளியுடன் நிலைநிறுத்தினர். அவன் தன் கதிர்களால் ப்ருஷ்ணி (சித்திரவண்ணத் தாய்)யின் சிறகுகளை விழிப்புறச் செய்கிறான்; பாதையின் காவலன் போல, இரு பிறப்புகள்—த்யௌவும் ப்ருதிவியும்—அவற்றைத் தொடர்ந்து சென்று, பயணப் பாதையின் வழிச்செலுத்தலைக் காக்கிறான்.

Mantra 5

स होता विश्वं परि भूत्वध्वरं तमु हव्यैर्मनुष ऋञ्जते गिरा । हिरिशिप्रो वृधसानासु जर्भुरद्द्यौर्न स्तृभिश्चितयद्रोदसी अनु ॥

அவன் ஹோதா (ஹோத்ரு) ஆகி முழு அத்வரத்தை (வேள்வியை)ச் சுற்றிலும் ஆட்கொள்கிறான்; மனிதன் அவனை ஹவ்யங்களாலும் வாக்காலும் (கிரா) அலங்கரிக்கிறான். பொன்-தாடை/பொன்-நாவுடையவன், வளர்ந்து வரும் யாகச் சடங்குகளில் உழைத்து, தன் ஆதாரங்களால்—த்யௌ போல—த்யௌவும் ப்ருதிவியும் ஆகிய இரு உலகங்களையும் விழிப்புறச் செய்கிறான்; மேலும் ஒளிமிகு அறிவால் அவற்றைத் தொடர்ந்து செல்கிறான்.

Mantra 6

स नो रेवत्समिधानः स्वस्तये संददस्वान्रयिमस्मासु दीदिहि । आ नः कृणुष्व सुविताय रोदसी अग्ने हव्या मनुषो देव वीतये ॥

அக்னே! சமிதால் ஏற்றப்பட்டு, எங்கள் நலனுக்காக செல்வச் செழிப்புடன் இருப்பாயாக; ரயி (ஆன்மிகச் செல்வம்)யை எங்களுள் சேர்த்து—எங்கள் உள்ளத்தில் ஒளிரச் செய். நல்வழிச் செல்லுதற்காக (ஸுவிதாய) த்யௌவும் ப்ருதிவியும் எங்களுக்கு விரிந்ததாக ஆக்குவாயாக. தேவனே! மனிதரின் ஹவ்யங்களிடம் வா—ஏற்று அனுபவிக்க (வீதயே) ।

Mantra 7

दा नो अग्ने बृहतो दाः सहस्रिणो दुरो न वाजं श्रुत्या अपा वृधि । प्राची द्यावापृथिवी ब्रह्मणा कृधि स्वर्ण शुक्रमुषसो वि दिद्युतः ॥

அக்னியே, எங்களுக்கு பெருமையான (ப்ருஹத்) தானத்தை அளி; ஆயிரமடங்கு (ஸஹஸ்ரிண) தானத்தையும் அளி. வாயில் திறப்பதுபோல், வலச் செழுமை (வாஜ) நிறைந்த கதவுகளை எங்கள் கேள்விக்காகத் திறந்து, தடைகளை அகற்று. மந்திர-பலத்தால் த்யாவா-ப்ருதிவியை எங்கள் பக்கம் திருப்பி அமை; சூரியனின் சொந்த பொன்னொளிபோல், உஷஸ்கள் தங்கள் தூய பிரகாசத்தை மின்னச் செய்யட்டும்.

Mantra 8

स इधान उषसो राम्या अनु स्वर्ण दीदेदरुषेण भानुना । होत्राभिरग्निर्मनुषः स्वध्वरो राजा विशामतिथिश्चारुरायवे ॥

எரியூட்டப்பட்ட அவர், அழகிய உஷஸ்களைத் தொடர்ந்து, சூரியனின் சொந்த பொன்னொளிபோல், செம்மையான கதிரால் ஒளிர்கிறார். ஹோத்ர சக்திகளால் (ஹோத்ராபிஃ) அக்னி மனிதனுக்குச் சு-த்வர—நன்றாக வழிநடத்தப்படும் யாகமாக—ஆகிறார்; அவர் மக்களின் அரசன், வரவேற்கப்படும் விருந்தினர், செழுமையை நாடுபவர்க்கு இனியவர்.

Mantra 9

एवा नो अग्ने अमृतेषु पूर्व्य धीष्पीपाय बृहद्दिवेषु मानुषा । दुहाना धेनुर्वृजनेषु कारवे त्मना शतिनं पुरुरूपमिषणि ॥

இவ்வாறே, அக்னியே, அம்ருதப் பரப்புகளில், பழமையானவனே, மனிதனின் விரிந்த திவ்ய ஆகாயங்களில் எங்கள் தீ (தூண்டப்பட்ட அறிவு) யை வளர்த்து வலுப்படுத்து. உழைப்பின் வெளிகளில் செய்பவர்க்கு பால் கறக்கும் பசுவைப் போல, அவள்—தன் சொந்த வலிமையால்—செயலாளர்க்கு நூறுமடங்கு ஊட்டம், பலவடிவம் கொண்ட, வளர்ச்சியின் இஷணை (தூண்டுதல்) யை கறந்து அளிக்கட்டும்.

Mantra 10

वयमग्ने अर्वता वा सुवीर्यं ब्रह्मणा वा चितयेमा जनाँ अति । अस्माकं द्युम्नमधि पञ्च कृष्टिषूच्चा स्वर्ण शुशुचीत दुष्टरम् ॥

அக்னியே! வலத்தின் அசுவினாலோ அல்லது பிரஹ்மம் (மந்திர-சக்தி) மூலமோ நாம் மனித எல்லைகளைத் தாண்டி உயர்வோமாக. எங்கள் த்யும்னம் ஐந்து க்ருஷ்டிகளின் மேல் நிலைபெறட்டும்; சூரியனின் சத்திய-ஒளிபோல் உயர்ந்து எரியட்டும்—தீங்கற்றது, கடக்க இயலாதது.

Mantra 11

स नो बोधि सहस्य प्रशंस्यो यस्मिन्त्सुजाता इषयन्त सूरयः । यमग्ने यज्ञमुपयन्ति वाजिनो नित्ये तोके दीदिवांसं स्वे दमे ॥

சஹஸ்யா (பராக்கிரமவானே)! எங்களுக்காக விழித்தருள்வாயாக—புகழத்தக்கவனே—உன்னுள் சுஜாத சூரயர் (ரிஷிகள்) தங்கள் ஊக்கத்தைச் செலுத்துகின்றனர். அக்னியே! உன்னை வாஜினர்கள் (வலமுடையோர்) யஜ்ஞமாக அணுகுகின்றனர்; நீ நித்திய தோகே (வம்சத் தொடரில்), ஸ்வே தமே (தன் இல்லத்தில்) ஒளிர்வாய்.

Mantra 12

उभयासो जातवेदः स्याम ते स्तोतारो अग्ने सूरयश्च शर्मणि । वस्वो रायः पुरुश्चन्द्रस्य भूयसः प्रजावतः स्वपत्यस्य शग्धि नः ॥

ஜாதவேதஸே! உன்னுடைய உபயதா (இருவகையாக) நாங்கள் துணையாவோமாக—அக்னியே! உன் ஸ்தோதாரரும், சூரயரும் (ஒளியுற்ற ரிஷிகளும்)—உன் சர்மம் (அடைக்கலம்-அமைதி) இல் நிலைபெற்று. வசுக்களின் அதிபதியே! வசு-ராயஸின் புருச்சந்திர (பலஒளி) பங்கில் எங்களுக்கு அதிகம் அருள்வாயாக; பிரஜாவத், ஸ்வபத்ய (உயர்ந்த வம்ச/இல்லச் செழிப்பு) உடைய செல்வத்தால் எங்களை வலுப்படுத்துவாயாக.

Mantra 13

ये स्तोतृभ्यो गोअग्रामश्वपेशसमग्ने रातिमुपसृजन्ति सूरयः । अस्माञ्च ताँश्च प्र हि नेषि वस्य आ बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥

ஸ்தோதர்களுக்காக தானத்தை விடுவிப்போர் ஆகிய சூரயர்—அதில் ஒளிக்கதிர்கள் முன்னணியில் நிற்க, அசுவின் வலிமைபோல் ஆற்றலால் ஆடைபோல் சூழப்பட்ட அந்த அருளை—ஹே அக்னியே, அவர்களையும் எங்களையும் இருவரையும் மேலான நன்மை நோக்கி முன்னே நடத்துவாயாக. யாகச் சபை (விததே) யில், சு-வீரர் (உள்ளார்ந்த வீரத்துடன்) ஆகி, ப்ருஹத் (விரிந்த மாபெரும்) வாக்கை நாம் உரைப்போமாக.