Adhyaya 204

Verse 1

देव्युवाच । भगवन्देवदेवेश संसारार्णवतारक । सरस्वत्याश्च माहात्म्यं विस्तरात्कथयस्व मे

தேவி கூறினாள்— பகவனே, தேவர்களின் தேவனே, சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் தாரகனே! சரஸ்வதியின் மாஹாத்ம்யத்தை எனக்கு விரிவாக உரைத்தருள்வாயாக.

Verse 2

यात्रागतानां देवेशि पुरुषाणां जितात्मनाम् । मुखद्वारे तु किं पुण्यं स्नानदाने च शंकर

தேவேசனே! யாத்திரைக்கு வந்த ஜிதாத்மா புருஷர்களுக்கு முகத்வாரத்தில் என்ன புண்ணியம் உண்டாகும்? மேலும் சங்கரா, ஸ்நானமும் தானமும் என்ன பயன் தரும்?

Verse 3

अवगाहनेन चान्यत्र फलं किंस्वित्प्रजायते । श्राद्धस्य किं विधानं तु के मंत्रास्तत्र के द्विजाः

மற்ற இடங்களில் அவகாஹனம் (ஸ்நானம்) செய்தால் என்ன பலன் உண்டாகும்? அங்கே ஸ்ராத்தத்தின் விதி என்ன—எந்த மந்திரங்கள், எந்த த்விஜர்கள் நியமிக்கப்பட வேண்டும்?

Verse 4

किं ग्राह्यं किञ्च भोक्तव्यं ब्राह्मणैः श्राद्धकर्मणि । कानि दानानि देयानि नृभिर्यात्रा फलेप्सुभिः

ஸ்ராத்தக் கர்மத்தில் பிராமணர்கள் எதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், எதை உணவாக உண்ண வேண்டும்? மேலும் யாத்திரை பலன் விரும்பும் மக்கள் எந்த தானங்களை வழங்க வேண்டும்?

Verse 5

ईश्वर उवाच । शृणु देविप्रवक्ष्यामि दानश्राद्धविधिक्रमम् । सरस्वत्याश्च माहात्म्यं कीर्त्यमानं निबोध मे

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி, கேள்; தானமும் ஸ்ராத்தமும் செய்யும் விதிக்ரமத்தை நான் விளக்குகிறேன். மேலும் புகழப்படும் சரஸ்வதியின் மஹாத்மியத்தை என்னிடமிருந்து அறிந்து கொள்.

Verse 6

पुण्यं सारस्वतं तोयं यत्र तत्रावगाह्यते । सागरेण तु संमिश्रं देवानामपि दुर्लभम्

சரஸ்வதியின் புனித நீரில் எங்கு ஸ்நானம் செய்தாலும் புண்ணியம் உண்டாகும். அது கடலுடன் கலக்கும் சங்கமம் தேவர்களுக்கும் அரிதானது.

Verse 7

सरस्वती सर्वनदीषु पुण्या सरस्वती लोकसुखावगाहा । सरस्वतीं प्राप्य न दुःखिता नराः सदा न शोचंति परत्र चेह वा

அனைத்து நதிகளிலும் சரஸ்வதி மிகப் புனிதமானாள்; உலகங்களின் இன்பத்தில் மூழ்கச் செய்பவள். சரஸ்வதியை அடைந்த மனிதர் துயரால் வாடார்; இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவர்கள் சோகமடையார்.

Verse 8

पुण्यं सारस्वतं तीर्थं पुण्यकृल्लभते नरः । दुर्लभं त्रिषु लोकेषु वैशाख्या सोमपर्वणि

புண்ணியம் செய்தவன் புனிதமான சாரஸ்வத தீர்த்தத்தை அடைகிறான். மூன்று உலகங்களிலும் அதன் அருள் அரிது; குறிப்பாக வைசாக மாதத்தில் சோமப் பண்டிகை நாளில்.

Verse 9

अमा सोमेन संयुक्ता यदि तत्रैव लभ्यते । तत्र किं क्रियते देवि पर्वकोटिशतैरपि

தேவி! அங்கேயே சோமயோகத்துடன் அமாவாசை கிடைத்தால், வேறு இடங்களில் கோடிக்கணக்கான பண்டிகை நாட்களாலும் என்ன பயன் கிடைக்கும்?

Verse 10

चान्द्रायणानि कृच्छ्राणि महासां तपनानि च । प्रायश्चित्तानि दीयन्ते यत्र नास्ति सरस्वती

சரஸ்வதி இல்லாத இடங்களில் சாந்திராயண விரதம், க்ருச்சிர தவம், மகாசாந்தபன முதலிய பிராயச்சித்தங்கள் செய்யப்படுகின்றன.

Verse 11

यावदस्थि शरीरस्य तिष्ठेत्सारस्वते जले । तावद्वर्षसहस्राणि विष्णुलोके वसे न्नरः । जात्यन्धैस्ते समा ज्ञेया मृतैः पंगुभिरेव च

ஒருவரின் உடலின் எலும்புகள் சாரஸ்வத நீரில் எத்தனை காலம் தங்குமோ, அத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவர் விஷ்ணுலோகத்தில் வாசிப்பார். திறன் இருந்தும் இதை நாடாதோர் பிறவிக்குருடர்களுக்கு ஒப்பர்; உண்மையில் இறந்தவர்களுக்கும் முடவர்களுக்கும் ஒப்பர் என அறியப்படுவர்.

Verse 12

समर्था ये न पश्यन्ति प्रभासस्थां सरस्वतीम् । ते देशास्तानि तीर्थानि आश्रमास्ते च पर्वताः

ஆற்றல் இருந்தும் பிரபாசத்தில் நிலவும் தேவீ சரஸ்வதியை தரிசிக்காதவர்களுக்கு, அவர்கள் செல்லும் நாடுகள், தீர்த்தங்கள், ஆசிரமங்கள், மலைகள்—அவளுடன் ஒப்பிடில் அனைத்தும் அற்பமே.

Verse 13

येषां सरस्वती देवी मध्ये याति सरिद्वरा । त्रैलोक्यपावनीं पुण्यां संश्रिता ये सरस्वतीम् । संसारकर्दमामोदमाजिघ्रन्ति न ते पुनः

யாருடைய நடுவே நதிகளில் சிறந்த தேவீ சரஸ்வதி ஓடுகிறாளோ, மேலும் மூவுலகையும் தூய்மைப்படுத்தும் புனித சரஸ்வதியைச் சரணடைவாரோ—அவர்கள் மீண்டும் சம்சாரச் சேற்றின் துர்நாற்றத்தை சுவாசிக்கமாட்டார்கள்.

Verse 14

शब्दविद्येव विस्तीर्णा मतैव जगतः प्रिया । सतां मतिरिव स्वच्छा रमणीया सरस्वती

சரஸ்வதி ஒலியறிவின் (சப்தவித்யை) போல் விரிந்தவள்; நல்விளக்கத்தின் போல் உலகிற்கு அன்பானவள்; நல்லோரின் தெளிந்த அறிவைப் போல் தூய்மையானவள்—சரஸ்வதி மிக இனிமையானவள்.

Verse 15

त्रैलोक्यशोभितां देवीं दिव्य तोयां सुनिर्मलाम् । स नीचो यः पुमानेतां न वन्देत सरस्वतीम्

மூவுலகையும் அலங்கரிக்கும் தேவீ சரஸ்வதி—அவளுடைய நீர் தெய்வீகமும் மிகத் தூய்மையும் உடையது—அந்த சரஸ்வதியை வணங்காத மனிதன் தாழ்ந்தவனே.

Verse 16

स्वर्गनिश्रेणिसंभूता प्रभासे तु सरस्वती । नापुण्यवद्भिः संप्राप्तुं पुंभिः शक्या महानदी

பிரபாசத்தில் சரஸ்வதி வானுலகத்திற்கான படிக்கட்டுபோல் தோன்றுகிறாள். இந்த மகாநதி புண்ணியம் அற்ற மனிதர்களால் அடைய இயலாது.

Verse 17

चन्द्रभागा च गंगा च तथा यत्र सरस्वती । देवास्ते न मनुष्यास्ते तिस्रो नद्यः पिबन्ति ये

சந்திரபாகா, கங்கை, மேலும் சரஸ்வதி எங்கு உள்ளனவோ, அந்த மூன்று நதிகளின் நீரை அருந்துவோர் மனிதர் அல்லர்—தேவரே ஆவர்.

Verse 18

सत्यमेव मया देवि जाह्नवी शिरसा धृता । याः काश्चित्सरितो लोके तासां पुण्या सरस्वती

உண்மையே, தேவி! நான் ஜாஹ்னவி (கங்கை)யை என் சிரத்தில் தாங்கினேன்; ஆயினும் உலகிலுள்ள எல்லா நதிகளிலும் சரஸ்வதி மிகப் புனிதமும் புண்ணியமும் அளிப்பவள்.

Verse 19

दर्शनेन सरस्वत्या राजसूयो न राजते । गंडूषश्चाश्वमेधाद्वै सर्व क्रतुवरं पयः

சரஸ்வதியை வெறும் தரிசனமே செய்தாலும் ராஜசூய யாகத்தின் பெருமை மங்கும்; அவளது நீரின் ஒரு குண்டூஷம் (ஒரு வாய்நிறை) அஸ்வமேதத்தையும் மிஞ்சும்—அந்தப் புனித நீரே எல்லா யாகப் பலன்களிலும் சிறந்தது.

Verse 21

वहन्ति येषां कालेन ते न काल वशा नराः । देवि किं बहुनोक्तेन वर्णितेन पुनःपुनः । सरस्वत्याः परं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

யாருக்காக காலமே ஓடுகின்றதோ, அவர்கள் காலத்தின் ஆட்சிக்குள் விழும் மனிதர் அல்லர். தேவி, மீண்டும் மீண்டும் மேலும் என்ன சொல்ல? சரஸ்வதியை விட உயர்ந்த தீர்த்தம் முன்பும் இல்லை; இனியும் இருக்காது.

Verse 22

तत्रैव दुर्लभं स्नानं यत्र सागरसंगमः । तत्र स्नानेन दानेन कोटियज्ञफलं लभेत्

நதி கடலுடன் சங்கமிக்கும் இடத்திலேயே ஸ்நானம் அரிதும் மிகப் பலனளிப்பதும் ஆகும்; அங்கே ஸ்நானமும் தானமும் செய்தால் கோடி யாகங்களின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 23

यत्र सारस्वतं तोयं सागरोर्मिसमाकुलम् । तत्र स्नास्यंति ये मर्त्या भाग्यवन्तो युगेयुगे

கடலின் அலைகளால் கலக்கமுற்று மத்தப்படுகின்ற சரஸ்வதியின் நீர் எங்கு உள்ளதோ, அங்கே நீராடும் மனிதர்கள் யுகம் யுகமாக உண்மையிலே பாக்கியவான்கள்.

Verse 24

ते धन्यास्ते नमस्कार्यास्तेषां स्फीततरं यशः । येषां कलेवरं नॄणां सिक्तं सारस्वतैर्जलैः

அவர்கள் பாக்கியவான்கள், வணங்கத்தக்கவர்கள்; அவர்களின் புகழ் மேலும் மேலும் பெருகும்—சரஸ்வதியின் நீரால் நீராடி புனிதமடைந்த உடலை உடையவர்கள்.