Adhyaya 15

Verse 1

भीष्म उवाच । किं कृतं ब्रह्मणा ब्रह्मन्प्रेष्य वाराणसीपुरीम् । जनार्दनेन किं कर्म शंकरेण च यन्मुने

பீஷ்மர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! பிரம்மா வாராணசீ நகரத்திற்கு (யாரையோ) அனுப்பி என்ன செய்தார்? ஓ முனிவரே! ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) மற்றும் சங்கரன் (சிவன்) செய்த செயல் யாது?

Verse 2

कथं यज्ञः कृतस्तेन कस्मिंस्तीर्थे वदस्व मे । के सदस्या ऋत्विजश्च सर्वांस्तान्प्रब्रवीहि मे

எனக்குச் சொல்லுங்கள்—அவர் அந்த யாகத்தை எவ்வாறு செய்தார், எந்தத் தீர்த்தத்தில்? அங்கிருந்த சபையினர் மற்றும் ருத்விஜர்கள் (யாஜகர்கள்) யார்? அவர்களையெல்லாம் எனக்கு விளக்குங்கள்.

Verse 3

के देवास्तर्पितास्तेन एतन्मे कौतुकं महत् । पुलस्त्य उवाच । श्रीनिधानं पुरं मेरोः शिखरे रत्नचित्रितम्

‘அந்தச் செயலால் எந்த தேவர்கள் திருப்தியடைந்தனர்?’ இது என் பெரும் ஆவல். புலஸ்த்யர் கூறினார்—மேரு மலையின் சிகரத்தில் ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ‘ஸ்ரீநிதானம்’ என்னும் நகரம் உள்ளது.

Verse 4

अनेकाश्चर्यनिलयंबहुपादपसंकुलम् । विचित्रधातुभिश्चित्रं स्वच्छस्फटिकनिर्मलम्

அது பல அதிசயங்களின் இருப்பிடம்; எண்ணற்ற மரங்களால் நிறைந்தது; பலவகைத் தாதுக்களால் வண்ணமயமாக, தெளிந்த ஸ்படிகம் போல மாசற்றதாக இருந்தது.

Verse 5

लतावितानशोभाढ्यं शिखिशब्दविनादितम् । मृगेन्द्ररववित्रस्त गजयूथसमाकुलम्

அது கொடிவிதானங்களின் அழகால் செழித்தது, மயில்களின் குரலால் முழங்கியது; சிங்கத்தின் கர்ஜனையால் அஞ்சிய யானைக் கூட்டங்கள் அலைமோதிக் கலங்கின.

Verse 6

निर्झरांबुप्रपातोत्थ शीकरासारशीतलम् । वाताहततरुव्रात प्रसन्नापानचित्रितम्

மலைநீரோடைப் பெருவீழ்ச்சியிலிருந்து எழும் நுண்ணிய நீர்த்துளித் தெளிவின் குளிர்ச்சியால் அந்த இடம் குளிர்ந்தது; காற்றால் அசையும் மரக்கூட்டங்களும், தெளிந்த இனிய நீர்வழிகளும் அதை மிகச் சித்திரமயமாக விளங்கச் செய்தன।

Verse 7

मृगनाभिवरामोद वासिताशेषकाननम् । लतागृहरतिश्रान्त सुप्तविद्याधराध्वगम्

அனைத்து வனப்பகுதியும் உயர்ந்த கஸ்தூரி (மிருகநாபி) மணத்தால் பரவசமாயிருந்தது; கொடிமாடங்களில் இன்பவிளையாட்டால் களைத்த வித்யாதரப் பயணிகள் அங்கே உறங்கிக் கிடந்தனர்।

Verse 8

प्रगीतकिन्नरव्रात मधुरध्वनिनादितम् । तस्मिन्ननेकविन्यास शोभिताशेषभूमिकम्

கின்னரக் குழுக்கள் பாடும் இனிய ஒலியால் அது முழங்கியது; அங்கே உள்ள ஒவ்வொரு தளமும் மாடமும் பலவகை அமைப்புகளாலும் அலங்காரங்களாலும் ஒளிர்ந்தது।

Verse 9

वैराजं नाम भवनं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । तत्र दिव्यांगनोद्गीत मधुरध्वनि नादिता

பரமேஷ்டி பிரம்மனுக்குச் ‘வைராஜ’ எனும் மாளிகை உள்ளது; அங்கே தெய்வமங்கையர் பாடும் இனிய, இசைமிகு ஒலிகள் எங்கும் முழங்குகின்றன।

Verse 10

पारिजाततरूत्पन्न मंजरीदाममालिनी । रत्नरश्मिसमूहोत्थ बहुवर्णविचित्रिता

பாரிஜாத மரத்தில் பிறந்த மலர்மொட்டுக் குழுக்களைத் தொடுத்து அமைந்த மாலையது; ரத்தினக் கதிர்களின் பெருக்கால் ஒளிர்ந்து, பல நிறங்களின் அதிசயச் சித்திரவண்ணத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 11

विन्यस्तस्तंभकोटिस्तु निर्मलादर्शशोभिता । अप्सरोनृत्यविन्यास विलासोल्लासलासिता

அச்சபை ஒழுங்காக அமைந்த தூண்தொடர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மாசற்ற கண்ணாடிபோன்ற ஒளியால் விளங்கியது. அப்சரைகளின் நடனவின்யாச லீலாவிலாசம் அதனை ஆனந்த ஒளியால் ஜொலிக்கச் செய்தது.

Verse 12

बह्वातोद्यसमुत्पन्नसमूहस्वननादिता । लयतालयुतानेक गीतवादित्र शोभिता

பல வாத்தியங்களிலிருந்து எழுந்த கலந்த ஒலியால் அந்தச் சபை முழங்கியது. லயம்-தாளம் இணைந்த பல பாடல்கள் மற்றும் வாத்திய நிகழ்வுகளால் அது அழகுற விளங்கியது.

Verse 13

सभा कांतिमती नाम देवानां शर्मदायिका । ऋषिसंघसमायुक्ता मुनिवृंदनिषेविता

தேவர்களுக்கு நலமும் சாந்தியும் அளிக்கும் ‘காந்திமதி’ என்னும் சபை இருந்தது. அது ரிஷிகளின் கூட்டங்களால் நிறைந்ததும், முனிவர்களின் பெருந்திரளால் இடையறாது சேவிக்கப்பட்டதும் ஆகும்.

Verse 14

द्विजातिसामशब्देन नादिताऽऽनंददायिनी । तस्यां निविष्टो देवेशस्संध्यासक्तः पितामहः

இருபிறப்போரின் சாமகான ஒலியால் அந்த ஆனந்ததாயினி சபை முழங்கியது. அதில் தேவேசனாகிய பிதாமஹன் பிரம்மா சந்த்யா வழிபாட்டில் ஆழ்ந்து அமர்ந்திருந்தார்.

Verse 15

ध्यायति स्म परं देवं येनेदं निर्मितं जगत् । ध्यायतो बुद्धिरुत्पन्ना कथं यज्ञं करोम्यहम्

இந்த உலகை உருவாக்கிய பரமதேவனை அவர் தியானித்தார். தியானத்தில் இருந்தபோது அவரது புத்தியில் எண்ணம் எழுந்தது—“நான் யாகத்தை எவ்வாறு செய்வேன்?”

Verse 16

कस्मिन्स्थाने मया यज्ञः कार्यः कुत्र धरातले । काशीप्रयागस्तुंगा च नैमिषं शृंखलं तथा

பிரபுவே! பூமியின் மேற்பரப்பில் நான் யாகம் எங்கு செய்ய வேண்டும்—காசியிலா, பிரயாகத்திலா, துங்கா கரையிலா, நைமிஷாரண்யத்திலா, அல்லது ஸ்ருங்கலா தீர்த்தத்திலா?

Verse 17

कांची भद्रा देविका च कुरुक्षेत्रं सरस्वती । प्रभासादीनि तीर्थानि पृथिव्यामिह मध्यतः

காஞ்சி, பத்ரா, தேவிகா; குருக்ஷேத்திரம் மற்றும் சரஸ்வதி; மேலும் பிரபாசம் முதலான தீர்த்தங்கள்—இவை இப்பூமியின் நடுப்பகுதியில் அமைந்துள்ளன.

Verse 18

क्षेत्राणि पुण्यतीर्थानि संति यानीह सर्वशः । मदादेशाच्च रुद्रेण कृतान्यन्यानि भूतले

இங்கே எங்கெங்கும் உள்ள புண்யக்ஷேத்திரங்களும் புனித தீர்த்தங்களும், மேலும் பூமியில் உள்ள பிற தீர்த்தங்களும்—என் ஆணையின்படி ருத்ரனால் நிறுவப்பட்டவையே.

Verse 19

यथाहं सर्वदेवेषु आदिदेवो व्यवस्थितः । तथा चैकं परं तीर्थमादिभूतं करोम्यहम्

எப்படி நான் எல்லாத் தேவர்களிடையிலும் ஆதிதேவனாக நிலைபெற்றுள்ளேனோ, அதுபோல இயல்பிலேயே ஆதிமூலமான ஒரு பரம தீர்த்தத்தை நான் உருவாக்குகிறேன்.

Verse 20

अहं यत्र समुत्पन्नः पद्मं तद्विष्णुनाभिजम् । पुष्करं प्रोच्यते तीर्थमृषिभिर्वेदपाठकैः

நான் தோன்றிய இடம்—விஷ்ணுவின் நாபியிலிருந்து பிறந்த அந்தத் தாமரை—வேதம் ஓதும் ரிஷிகள் ‘புஷ்கரம்’ எனும் தீர்த்தம் என்று அறிவித்துள்ளனர்.

Verse 21

एवं चिंतयतस्तस्य ब्रह्मणस्तु प्रजापतेः । मतिरेषा समुत्पन्ना व्रजाम्येष धरातले

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த பிரஜாபதி பிரம்மாவின் உள்ளத்தில் இத்தீர்மானம் எழுந்தது—“இப்போது நான் பூமியின் மேற்பரப்பிற்குச் செல்வேன்.”

Verse 22

प्राक्स्थानं स समासाद्य प्रविष्टस्तद्वनोत्तमम् । नानाद्रुमलताकीर्णं नानापुष्पोपशोभितम्

கிழக்குத் திசையை அடைந்து அவர் அந்தச் சிறந்த வனத்தில் நுழைந்தார்; அது பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்ததும், எண்ணற்ற மலர்களால் அழகுபெற்றதும் ஆகும்.

Verse 23

नानापक्षिरवाकीर्णं नानामृगगणाकुलम् । द्रुमपुष्पभरामोदैर्वासयद्यत्सुरासुरान्

அவ்வனம் பலவகைப் பறவைகளின் குரலால் நிறைந்ததும், பலவித மிருகக் கூட்டங்களால் நிரம்பியதும்; மரங்களில் குவிந்த மலர்களின் மணம் தேவர்களையும் அசுரர்களையும் கூட நறுமணமூட்டியது.

Verse 24

बुद्धिपूर्वमिव न्यस्तैः पुष्पैर्भूषितभूतलम् । नानागंधरसैः पक्वापक्वैश्च षडृतूद्भवैः

பூமித்தளம் அறிவுடன் அடுக்கி வைத்ததுபோல் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; மேலும் ஆறு பருவங்களில் விளைந்த பலவகை மணமும் சுவையும் கொண்ட, சில பழுத்த சில காய்ந்த, பலன்களும் விளைபொருள்களும் நிறைந்திருந்தன.

Verse 25

फलैः सुवर्णरूपाढ्यैर्घ्राणदृष्टिमनोहरैः । जीर्णं पत्रं तृणं यत्र शुष्ककाष्ठफलानि च

அங்கே பொன்னிறத் தோற்றம் கொண்ட, மணத்திற்கும் பார்வைக்கும் இனிய கனிகள் இருந்தன; அதே இடத்தில் உலர்ந்த இலைகள், புல், உலர்ந்த மரத்துண்டுகள் மற்றும் உலர்ந்த கனிகளும் இருந்தன.

Verse 26

बहिः क्षिपति जातानि मारुतोनुग्रहादिव । नानापुष्पसमूहानां गंधमादाय मारुतः

காற்றின் அருளால் உண்டானவை வெளியில் தள்ளப்படுவது போல; பலவகை மலர்க் கூட்டங்களின் மணத்தை எடுத்துக் கொண்டு காற்று தொடர்ந்து செல்கிறது।

Verse 27

शीतलो वाति खं भूमिं दिशो यत्राभिवासयन् । हरितस्निग्ध निश्छिद्रैरकीटकवनोत्कटैः

அங்கே குளிர்ந்த தென்றல் ஆகாயத்திலும் பூமியிலும் வீசி திசைகளையெல்லாம் நிறைக்கிறது; அந்த இடம் பசுமைமிகு, ஈரமிகு, இடைவெளியற்ற, பூச்சியற்ற அடர்ந்த காடுகளால் நிரம்பியுள்ளது।

Verse 28

वृक्षैरनेकसंज्ञैर्यद्भूषितं शिखरान्वितैः । अरोगैर्दर्शनीयैश्च सुवृत्तैः कैश्चिदुज्ज्वलैः

அது பலவகை பெயர்களுடைய மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; உயர்ந்த உச்சிகளுடன், நோயற்ற, காண இனிய, நன்றாக வடிவமுடைய, சில இடங்களில் ஒளிவீசும் மரங்கள்.

Verse 29

कुटुंबमिव विप्राणामृत्विग्भिर्भाति सर्वतः । शोभंते धातुसंकाशैरंकुरैः प्रावृता द्रुमाः

அது எங்கும் யாகப் புரோகிதர்களுடன் கூடிய பிராமணக் குடும்பம் போல ஒளிர்ந்தது; கனிமம் போன்ற ஒளிவீசும் முளைகளால் மூடப்பட்ட மரங்கள் மிகச் சிறப்பாகத் தோன்றின.

Verse 30

कुलीनैरिव निश्छिद्रैः स्वगुणैः प्रावृता नराः । पवनाविद्धशिखरैः स्पृशंतीव परस्परम्

குலீனர்கள் குறையற்ற தம் நற்குணங்களால் மூடப்பட்டிருப்பது போல அந்த மனிதர்கள் தோன்றினர்; காற்றால் அசையும் உச்சிகளுடைய மலைகள் போல, அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தொடுவது போல் இருந்தது।

Verse 31

आजिघ्रंती वचाऽन्योन्यं पुष्पशाखावतंसकाः । नागवृक्षाः क्वचित्पुष्पैर्द्रुमवानीरकेसरैः

அவர்கள் ஒருவரொருவர் மணமிகு வச்சாவை நுகர்ந்து, மலர்ந்த கிளைகளின் அவதம்சங்களை அணிந்திருந்தனர்; மேலும் சில இடங்களில் நாகமரங்கள் மலர்களால், மரங்களின் கேசரக் குவியல்போல், அலங்கரித்து விளங்கின.

Verse 32

नयनैरिव शोभंते चंचलैः कृष्णतारकैः । पुष्पसंपन्नशिखराः कर्णिकारद्रुमाः क्वचित्

சில இடங்களில் கர்ணிகார மரங்கள், மலர்களால் நிறைந்த உச்சிகளுடன், அசையும் கரிய மாணிக்கங்களையுடைய கண்கள்போல் ஒளிர்ந்து அழகுற்றன.

Verse 33

युग्मयुग्माद्विधा चेह शोभन्त इव दंपती । सुपुष्पप्रभवाटोपैस्सिंदुवार द्रुपंक्तयः

இங்கே சிந்துவார மரவரிசைகள் ஜோடிஜோடியாக அமைந்து, அழகிய மலர்களால் பிறந்த செழுமையான காட்சியால் தம்பதிகள்போல் பிரகாசித்தன.

Verse 34

मूर्तिमत्य इवाभांति पूजिता वनदेवताः । क्वचित्क्वचित्कुंदलताः सपुष्पाभरणोज्वलाः

வழிபாட்டால் போற்றப்பட்ட வனதேவதைகள் மெய்யுருவாகத் தோன்றினாற்போல் விளங்கின; மேலும் சில இடங்களில் குண்டலம்போன்ற கொடிகள் மலரணிகளால் ஒளிர்ந்தன.

Verse 35

दिक्षु वृक्षेषु शोभंते बालचंद्रा इवोच्छ्रिताः । सर्जार्जुनाः क्वचिद्भान्ति वनोद्देशेषु पुष्पिताः

எல்லாத் திசைகளிலும் மரங்கள் உயர்ந்து இளஞ்சந்திரனைப் போல் ஒளிர்ந்தன; மேலும் சில இடங்களில் வனப்பகுதிகளில் மலர்ந்த சர்ஜமும் அர்ஜுனமும் பிரகாசித்தன.

Verse 36

धौतकौशेयवासोभिः प्रावृताः पुरुषा इव । अतिमुक्तकवल्लीभिः पुष्पिताभिस्तथा द्रुमाः

கழுவிய பட்டு ஆடைகள் போர்த்திய மனிதரைப் போல அந்த மரங்கள் தோன்றின; மேலும் அதிமுக்தக மலர்ந்த கொடிகளால் அவையும் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டன।

Verse 37

उपगूढा विराजंते स्वनारीभिरिव प्रियाः । अपरस्परसंसक्तैः सालाशोकाश्च पल्लवैः

தம் மனைவியரால் அணைத்துக் கொள்ளப்பட்ட அன்புக் கணவர்களைப் போல அவை நெருங்கி இணைந்து ஒளிர்ந்தன; சாலமும் அசோகமும் தம் இளந்தளிர்கள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து அழகுற்றன।

Verse 38

हस्तैर्हस्तान्स्पृशंतीव सुहृदश्चिरसंगताः । फलपुष्पभरानम्राः पनसाः सरलार्जुनाः

கைகளால் கைகளைத் தொடுவது போல, நீண்டநாள் பழகிய நண்பர்கள் போன்று அவை அருகருகே நின்றன—பலா, சரளம், அர்ஜுனம் ஆகிய மரங்கள்—கனி மலர் பாரத்தால் தாழ்ந்தவையாக।

Verse 39

अन्योन्यमर्चयंतीव पुष्पैश्चैव फलैस्तथा । मारुतावेगसंश्लिष्टैः पादपास्सालबाहुभिः

மலர்களாலும் கனிகளாலும் ஒருவரை ஒருவர் அர்ச்சிப்பது போல; காற்றின் வேகத்தால் அணைக்கப்பட்டு, சால மரம் போன்ற கரங்களையுடைய அந்த மரங்கள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்திருந்தன।

Verse 40

अभ्याशमागतं लोकं प्रतिभावैरिवोत्थिताः । पुष्पाणामवरोधेन सुशोभार्थं निवेशिताः

அருகே வந்த மக்களைப் பார்த்ததும் அவை ஒன்றோடொன்று போட்டியிடுவது போல எழுந்து நின்றன; மலர்களின் அடுக்குகளைத் திரட்டி, மிகுந்த அழகிற்காக அவை அமைக்கப்பட்டிருந்தன।

Verse 41

वसंतमहमासाद्य पुरुषान्स्पर्द्धयंति हि । पुष्पशोभाभरनतैः शिखरैर्वायुकंपितैः

வசந்தம் வந்தவுடன் அந்த மரங்கள் ஆண்களைப் போலவே போட்டியிடுகின்றன; மலரழகின் பாரத்தால் உச்சிகள் தாழ்ந்து, காற்றால் அசைந்து நடுங்குகின்றன।

Verse 42

नृत्यंतीव नराः प्रीताः स्रगलंकृतशेखराः । शृंगाग्रपवनक्षिप्ताः पुष्पावलियुता द्रुमाः

மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தலைகளுடன் மகிழ்ந்த ஆண்கள் நடனம் ஆடுவது போலத் தோன்றினர்; மலைச் சிகரங்களின் மீது வீசும் காற்றால் அசைந்து, மலர்தொடர்களால் நிறைந்த மரங்களும் அப்படியே குலுங்கின।

Verse 43

सवल्लीकाः प्रनृत्यंति मानवा इव सप्रियाः । स्वपुष्पनतवल्लीभिः पादपाः क्वचिदावृताः

கொடிகளால் சூழப்பட்ட மரங்கள், காதலியுடன் உள்ள மனிதரைப் போல நடனம் ஆடுவது போல் தெரிகின்றன; சில இடங்களில் தங்களின் மலர்பாரத்தால் தாழ்ந்த கொடிகளால் அவை மூடப்பட்டுள்ளன।

Verse 44

भांति तारागणैश्चित्रैः शरदीव नभस्तलम् । द्रुमाणामथवाग्रेषु पुष्पिता मालती लताः

ஒளிரும் பல நட்சத்திரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சரத்கால வானம் போல ஆகாயம் அழகாகப் பிரகாசித்தது; மரங்களின் உச்சிகளில் மலர்ந்த மாலதி கொடிகள் சிறந்தன।

Verse 45

शेखराइव शोभंते रचिता बुद्धिपूर्वकम् । हरिताः कांचनच्छायाः फलिताः पुष्पिता द्रुमाः

அவை சிந்தித்து அமைக்கப்பட்ட தலைஅலங்காரங்கள் போல ஒளிர்ந்தன; மரங்கள் பசுமையாக, பொன்னிறத் தழலுடன்—கனிகளும் மலர்களும் நிறைந்திருந்தன।

Verse 46

सौहृदं दर्शयंतीव नराः साधुसमागमे । पुष्पकिंजल्ककपिला गताः सर्वदिशासु च

சாதுசங்கத்தில் அன்புறவை வெளிப்படுத்துவது போல, மலர்த் தூள்போல் மஞ்சள் நிறமுடைய மக்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவிச் சென்றனர்।

Verse 47

कदंबपुष्पस्य जयं घोषयंतीव षट्पदाः । क्वचित्पुष्पासवक्षीबाः संपतंति ततस्ततः

கதம்ப மலரின் வெற்றியைப் பறைசாற்றுவது போல வண்டுகள் முணுமுணுக்கின்றன; எங்கெங்கோ மலர்த் தேனில் மயங்கி அவை மீண்டும் மீண்டும் இங்கும் அங்கும் இறங்குகின்றன।

Verse 48

पुंस्कोकिलगणावृक्ष गहनेष्विव सप्रियाः । शिरीषपुष्पसंकाशाः शुका मिथुनशः क्वचित्

எங்கோ துணையுடன் கிளிகள் ஜோடியாகத் தோன்றின; அடர்ந்த தோப்புகளில் அவை ஆண் குயில்களின் கூட்டம்போல், சிரீஷ மலர்போல் ஒளிர்ந்தன।

Verse 49

कीर्तयंति गिरश्चित्राः पूजिता ब्राह्मणा यथा । सहचारिसुसंयुक्ता मयूराश्चित्रबर्हिणः

துணையுடன் கூடிய வண்ணமயமான இறகுகளுடைய மயில்கள் வியத்தகு குரல்களை எழுப்பின—பூஜிக்கப்பட்ட பிராமணர்கள் புனித வாக்கை ஓதுவது போல।

Verse 50

वनांतेष्वपि नृत्यंति शोभंत इव नर्त्तकाः । कूजंतःपक्षिसंघाता नानारुतविराविणः

காட்டின் விளிம்புகளிலும் அவர்கள் நடனமாடுவது போல அழகுறத் தோன்றுகின்றனர், நயமான நடனக்காரர்கள் போல்; பறவைக் கூட்டங்கள் கீச்சென்று பலவகை ஒலிகளால் வெளியை நிரப்புகின்றன।

Verse 51

कुर्वंति रमणीयं वै रमणीयतरं वनम् । नानामृगगणाकीर्णं नित्यं प्रमुदितांडजम्

அவர்கள் அந்த வனத்தை உண்மையிலேயே இனிமையாக்கி, மேலும் மிக இனிமையாக்குகின்றனர்—பலவகை மிருகக் கூட்டங்களால் நிரம்பி, எப்போதும் மகிழ்ந்த பறவைகளின் குரலால் ஒலிக்கின்றது।

Verse 52

तद्वनं नंदनसमं मनोदृष्टिविवर्द्धनम् । पद्मयोनिस्तु भगवांस्तथा रूपं वनोत्तमम्

அந்த வனம் நந்தனவனத்தைப் போல, மனத்தையும் பார்வையையும் வளர்க்கும் தன்மை உடையது. மேலும் தாமரைப் பிறப்பான பகவான் பிரம்மாவும் அதேபோல் அந்த மிகச் சிறந்த வனரூபத்தை (முழு ஒளியுடன்) கண்டார்।

Verse 53

ददर्शादर्शवद्दृष्ट्या सौम्ययापा पयन्निव । ता वृक्षपंक्तयः सर्वा दृष्ट्वा देवं तथागतम्

களங்கமற்ற கண்ணாடிபோன்ற பார்வையால் அவர் அந்த மென்மையான காட்சியைப் பார்த்தார்; அதை அருந்துவது போல. மேலும் அப்படியே வந்த தேவனைப் பார்த்த அந்த எல்லா மரவரிசைகளும் வியப்பில் ஆழ்ந்தன।

Verse 54

निवेद्य ब्रह्मणे भक्त्या मुमुचुः पुष्पसंपदः । पुष्पप्रतिग्रहं कृत्वा पादपानां पितामहः

பக்தியுடன் பிரம்மாவுக்கு அர்ப்பணித்து அவர்கள் தங்கள் மலர்செல்வத்தைப் பொழிந்தனர். பிதாமஹன் (பிரம்மா) மலர்அர்ப்பணத்தை ஏற்று அந்த மரங்களை அருளினார்।

Verse 55

वरं वृणीध्वं भद्रं वः पादपानित्युवाच सः । एवमुक्ता भगवता तरवो निरवग्रहाः

அவர் மரங்களிடம்—“வரம் வேண்டுங்கள்; உங்களுக்கு நலம் உண்டாகுக” என்று கூறினார். பகவான் இவ்வாறு சொன்னதும், அந்த மரங்கள் எந்தத் தயக்கமும் இன்றி பதிலளித்தன।

Verse 56

ऊचुः प्रांजलयः सर्वे नमस्कृत्वा विरिंचनम् । वरं ददासि चेद्देव प्रपन्नजनवत्सल

அனைவரும் கைகூப்பி விரிஞ்சி (பிரம்மா) அவர்களை வணங்கி கூறினர்— “தேவா! சரணாகத-வத்ஸலா! வரம் அளிக்க விரும்பினால், எங்களுக்கு இந்த வரத்தை அருள்வாயாக।”

Verse 57

इहैव भगवन्नित्यं वने संनिहितो भव । एष नः परमः कामः पितामह नमोस्तु ते

பகவானே! இவ்வனத்திலேயே என்றும் சன்னிதியாக இருந்து அருள்வாயாக. இதுவே எங்கள் உன்னத விருப்பம். பிதாமஹா (பிரம்மா)! உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 58

त्वं चेद्वससि देवेश वनेस्मिन्विश्वभावन । सर्वात्मना प्रपन्नानां वांछतामुत्तमं वरम्

தேவேசா! விஸ்வ-பாவனா! நீர் இவ்வனத்தில் வாசம் செய்தால், முழு ஆத்மாவோடு உம்மைச் சரணடைந்தோர் வேண்டுகின்ற உத்தம வரத்தை அருள்வாயாக।

Verse 59

वरकोटिभिरन्याभिरलं नो दीयतां वरम् । सन्निधानेन तीर्थेभ्य इदं स्यात्प्रवरं महत्

வேறு கோடி கோடி வரங்கள் எங்களுக்கு வேண்டாம்—இந்த வரமே அருள்வாயாக: தீர்த்தங்களின் சன்னிதியால் இது உன்னதமாகவும் மகத்தானதாகவும் விளங்குக।

Verse 60

ब्रह्मोवाच । उत्तमं सर्वक्षेत्राणां पुण्यमेतद्भविष्यति । नित्यं पुष्पफलोपेता नित्यसुस्थिरयौवनाः

பிரம்மா கூறினார்—இது எல்லாக் க்ஷேத்திரங்களிலும் உத்தமமான பரம புண்ணியத் தீர்த்தமாகும். இது எப்போதும் மலர்-கனி நிறைந்ததாகவும், இளமை நிலைத்த அஜரமாகவும் இருக்கும்।

Verse 61

कामगाः कामरूपाश्च कामरूपफलप्रदाः । कामसंदर्शनाः पुंसां तपःसिद्ध्युज्वला नृणाम्

அவர்கள் விருப்பம்போல் சென்று, விருப்பம்போல் உருவம் கொண்டு, விரும்பிய உருவத்தின் பயனை அருள்வோர். ஆண்களுக்கு ஆசை நிறைவேறும் வகையில் தரிசனம் தருவர்; தவசிகளுக்கு தவச் சித்தியின் ஒளியால் பிரகாசிப்பர்.

Verse 62

श्रिया परमया युक्ता मत्प्रसादाद्भविष्यथ । एवं स वरदो ब्रह्मा अनुजग्राह पादपान्

“என் அருளால் நீங்கள் பரம ஸ்ரீயுடன் கூடியவர்களாவீர்கள்.” என்று வரதன் பிரம்மா கூறி, அந்த மரங்களுக்கு அனுகிரகம் செய்தார்.

Verse 63

स्थित्वा वर्ष सहस्रं तु पुष्करं प्रक्षिपद्भुवि । क्षितिर्निपतिता तेन व्यकंपत रसातलम्

ஆயிரம் ஆண்டுகள் அங்கே நிலைத்து, புஷ்கரத்தைப் பூமியில் எறிந்தான். அந்த மோதலால் நிலம் தாழ்ந்து, ரசாதல உலகம் நடுங்கியது.

Verse 64

विवशास्तत्यजुर्वेलां सागराः क्षुभितोर्मयः । शक्राशनि हतानीव व्याघ्र व्याला वृतानि च

அடக்கமறந்து கடல்கள் தங்கள் கரைகளை விட்டன; அலைகள் கொந்தளித்து எழுந்தன. புலிகளும் பாம்புகளும் இந்திரனின் வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்டதுபோல் சோர்ந்து கிடந்தன.

Verse 65

शिखराण्यप्यशीर्यंत पर्वतानां सहस्रशः । देवसिद्धविमानानि गंधर्वनगराणि च

ஆயிரக்கணக்கான மலைச்சிகரங்களும் சிதறி விழுந்தன. தேவர்கள், சித்தர்கள் ஆகியோரின் விமானங்களும், கந்தர்வர்களின் நகரங்களும் நடுங்கி நாசமடைந்தன.

Verse 66

प्रचेलुर्बभ्रमुः पेतुर्विविशुश्च धरातलम् । कपोतमेघाः खात्पेतुः पुटसंघातदर्शिनः

அவர்கள் நடுங்கி, தள்ளாடி, விழுந்து, பூமிக்குள் மூழ்கினர். வானத்திலிருந்து புறா-நிற மேகங்கள் அடர்ந்த குவியல்கள்போல் கீழே விழுந்தன.

Verse 67

ज्योतिर्गणांश्छादयंतो बभूवुस्तीव्र भास्कराः । महता तस्य शब्देन मूकांधबधिरीकृतम्

கடுமையான சூரியனைப் போன்ற ஒளிகள் எழுந்து ஒளிக்கூட்டங்களை மறைத்தன. அந்த மாபெரும் ஒலியின் பேரளவால் உயிர்கள் ஊமை, குருடு, செவிடு ஆனார்கள்.

Verse 68

बभूव व्याकुलं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । सुरासुराणां सर्वेषां शरीराणि मनांसि च

அசையும் அசையாத அனைத்தையும் கொண்ட மும்முலகமும் கலங்கியது. எல்லா தேவர்களும் அசுரர்களும் உடலும் மனமும் இரண்டும் குழம்பின.

Verse 69

अवसेदुश्च किमिति किमित्येतन्न जज्ञिरे । धैर्यमालंब्य सर्वेऽथ ब्रह्माणं चाप्यलोकयन्

அவர்கள் மனம் தளர்ந்து “ஏன்? ஏன்?” என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்டனர்; ஆனால் இது என்னவென்று அறியவில்லை. பின்னர் தைரியம் கொண்டு அனைவரும் பிரம்மாவையும் நோக்கினர்.

Verse 70

न च ते तमपश्यंत कुत्र ब्रह्मागतो ह्यभूत् । किमर्थं कंपिता भूमिर्निमित्तोत्पातदर्शनम्

ஆனால் அவர்கள் அவரைக் காணவில்லை—பிரம்மா எங்கே சென்றார்? எந்த காரணத்தால் பூமி நடுங்கியது, மேலும் ஏன் இத்தகைய நிமித்த-உற்பாதங்கள் (அபசகுனங்கள்) தோன்றின?

Verse 71

तावद्विष्णुर्गतस्तत्र यत्र देवा व्यवस्थिताः । प्रणिपत्य इदं वाक्यमुक्तवंतो दिवौकसः

அப்போது விஷ்ணு தேவர்கள் கூடியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றார். விண்ணுலக வாசிகள் வணங்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தனர்.

Verse 72

किमेतद्भगवन्ब्रूहि निमित्तोत्पातदर्शनम् । त्रैलोक्यं कंपितं येन संयुक्तं कालधर्मणा

ஓ பகவனே! இது என்ன? இந்நிமித்தங்களும் அபசகுனங்களும் தோன்றியதன் காரணத்தை விளக்குங்கள்; காலதர்மத்துடன் இணைந்ததுபோல் மூவுலகமும் அதனால் நடுங்கியது.

Verse 73

जातकल्पावसानं तु भिन्नमर्यादसागरम् । चत्वारो दिग्गजाः किं तु बभूवुरचलाश्चलाः

முன்கல்பத்தின் முடிவில் கடல் தன் எல்லையை மீறியது; அப்போது நான்கு திசைகளின் திக்குயானைகள் அசையாதவை எனினும் நடுங்கி நிலையிழந்தன.

Verse 74

समावृता धरा कस्मात्सप्तसागरवारिणा । उत्पत्तिर्नास्ति शब्दस्य भगवन्निः प्रयोजना

ஏழு கடல்களின் நீரால் பூமி ஏன் மூடப்பட்டுள்ளது? மேலும், ஆண்டவனே, பயனின்றி சொல் ஒருபோதும் எழாது.

Verse 75

यादृशो वा स्मृतः शब्दो न भूतो न भविष्यति । त्रैलोक्यमाकुलं येन चक्रे रौद्रेण चोद्यता

முன்னும் இல்லாததும் இனியும் இல்லாததும் ஆன ஒரு ஒலி நினைவிற்கு வந்தது; அதன் ரௌத்ரத் தூண்டுதலால் மூவுலகமும் கலக்கமடைந்தது.

Verse 76

शुभोऽशुभो वा शब्दोरेयं त्रैलोक्यस्य दिवौकसाम् । भगवन्यदि जानासि किमेतत्कथयस्व नः

மூவுலகத் தேவர்களின் இந்த ஒலி சுபமா அசுபமா? ஓ பகவனே, நீ அறிந்திருந்தால் இது என்னவென்று எங்களுக்குச் சொல்லும்.

Verse 77

एवमुक्तोऽब्रवीद्विष्णुः परमेणानुभावितः । मा भैष्ट मरुतः सर्वे शृणुध्वं चात्र कारणम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது பரம கருணையால் உந்தப்பட்ட விஷ்ணு கூறினார்—“மருதர்களே, நீங்கள் அனைவரும் அஞ்சாதீர்; கேளுங்கள், இதன் காரணத்தைச் சொல்கிறேன்.”

Verse 78

निश्चयेनानुविज्ञाय वक्ष्याम्येष यथाविधम् । पद्महस्तो हि भगवान्ब्रह्मा लोकपितामहः

உறுதியாக அறிந்து, முறையின்படி இதை விளக்குகிறேன்; தாமரைத் தாங்கிய கரத்தையுடைய பகவான் பிரம்மா உலகங்களின் பிதாமகர் ஆவார்.

Verse 79

भूप्रदेशे पुण्यराशौ यज्ञं कर्तुं व्यवस्थितः । अवरोहे पर्वतानां वने चातीवशोभने

அவர் புண்ணியச் சேர்க்கை நிறைந்த நிலப்பகுதியில் யாகம் செய்யத் தயாரானார்—மலைகளின் இறங்கும் சரிவுகளில், மிக அழகிய வனத்தில்.

Verse 80

कमलं तस्य हस्तात्तु पतितं धरणीतले । तस्य शब्दो महानेष येन यूयं प्रकंपिताः

அவரின் கையிலிருந்து தாமரை பூமித்தளத்தில் விழுந்தது; அதனால் எழுந்த பெரும் ஒலியே உங்களை அனைவரையும் நடுங்கச் செய்தது.

Verse 81

तत्रासौ तरुवृंदेन पुष्पामोदाभिनंदितः । अनुगृह्याथ भगवान्वनंतत्समृगांडजम्

அங்கே மரக்கூட்டங்கள் வரவேற்று, மலர்களின் மணத்தால் மகிழ்ந்த அவர் மீது அருள் செய்து, பகவான் மிருகங்களும் பறவைகளும் நிறைந்த அந்த வனத்தில் நுழைந்தார்।

Verse 82

जगतोऽनुग्रहार्थाय वासं तत्रान्वरोचयत् । पुष्करं नाम तत्तीर्थं क्षेत्रं वृषभमेव च

உலக நலனுக்காக அவர் அங்கேயே வாசத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அந்தத் தீர்த்தம் ‘புஷ்கரம்’ எனப் பெயர்பெற்றது; அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரம் ‘விருஷபம்’ என்றும் அழைக்கப்பட்டது।

Verse 83

जनितं तद्भगवता लोकानां हितकारिणा । ब्रह्माणं तत्र वै गत्वा तोषयध्वं मया सह

உலக நன்மைக்காக பகவான் இதை உருவாக்கினார். ஆகவே அங்கே பிரம்மாவிடம் சென்று, என்னுடன் சேர்ந்து அவரைத் திருப்திப்படுத்துங்கள்।

Verse 84

आराध्यमानो भगवान्प्रदास्यति वरान्वरान् । इत्युक्त्वा भगवान्विष्णुः सह तैर्देवदानवैः

“பகவானை ஆராதித்தால் அவர் சிறந்த சிறந்த வரங்களை அளிப்பார்” என்று கூறி, பகவான் விஷ்ணு அந்த தேவர்கள் மற்றும் தானவர்களுடன் இருந்தார்।

Verse 85

जगाम तद्वनोद्देशं यत्रास्ते स तु कंजजः । प्रहृष्टास्तुष्टमनसः कोकिलालापलापिताः

அவர் தாமரைப் பிறந்தவன் (பிரம்மா) தங்கியிருந்த அந்த வனப்பகுதிக்குச் சென்றார்—அங்கே உள்ளங்கள் மகிழ்ந்து நிறைவு பெற்றிருந்தன; குயில்களின் இனிய கூவல் எங்கும் நிறைந்திருந்தது।

Verse 86

पुष्पोच्चयोज्ज्वलं शस्तं विविशुर्ब्रह्मणो वनम् । संप्राप्तं सर्वदेवैस्तु वनं नंदनसंमितम्

மலர்க் குவியல்களால் ஒளிவீசும் சிறந்த பிரம்மாவின் வனத்தில் அவர்கள் நுழைந்தனர். எல்லாத் தேவர்களாலும் முன்பே அடையப்பட்ட அந்த வனம், இந்திரனின் நந்தனத் தோட்டத்துக்கு ஒப்பானது.

Verse 87

पद्मिनीमृगपुष्पाढ्यं सुदृढं शुशुभे तदा । प्रविश्याथ वनं देवाः सर्वपुष्पोपशोभितम्

தாமரைகள், மான்கள், மலர்கள் நிறைந்ததும் உறுதியானதும் ஒழுங்காக அமைந்ததும் ஆன அந்த வனம் அப்போது மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்ந்தது. அதில் நுழைந்த தேவர்கள் அதை எல்லாவகை மலர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டதாகக் கண்டனர்.

Verse 88

इह देवोस्तीति देवा बभ्रमुश्च दिदृक्षवः । मृगयंतस्ततस्ते तु सर्वे देवाः सवासवाः

“இங்கே ஒரு தேவன் இருக்கிறார்” என்று எண்ணி, தரிசன ஆவலுடன் தேவர்கள் அலைந்தனர். பின்னர் இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும் அவரைத் தேடினர்.

Verse 89

अद्भुतस्य वनस्यांतं न ते ददृशुराशुगाः । विचिन्वद्भिस्तदा देवं दैवैर्वायुर्विलोकितः

அந்த அதிசய வனத்தின் எல்லையை அந்த வேகமிக்கோர் காணவில்லை. அப்போது தேவனைத் தேடிக்கொண்டிருந்த தேவர்களுக்கு தெய்வீக முறையில் வாயு காணப்பட்டான்.

Verse 90

स तानुवाच ब्रह्माणं न द्रक्ष्यथ तपो विना । तदा खिन्ना विचिन्वंतस्तस्मिन्पर्वतरोधसि

அவன் அவர்களிடம், “தவமின்றி நீங்கள் பிரம்மாவைத் தரிசிக்க முடியாது” என்று கூறினான். அப்போது அவர்கள் களைப்புற்று, அந்த மலைவழியில் தேடிக்கொண்டே அலைந்தனர்.

Verse 91

दक्षिणे चोत्तरे चैव अंतराले पुनः पुनः । वायूक्तं हृदये कृत्वा वायुस्तानब्रवीत्पुनः

தெற்கிலும் வடக்கிலும், நடுவிலுள்ள இடைவெளியிலும் மீண்டும் மீண்டும்; வாயு உரைத்ததை உள்ளத்தில் வைத்துக் கொண்டு வாயு அவர்களிடம் மறுபடியும் கூறினான்.

Verse 92

त्रिविधो दर्शनोपायो विरिंचेरस्य सर्वदा । श्रद्धा ज्ञानेन तपसा योगेन च निगद्यते

விரிஞ்சி (பிரம்மா) அவர்க்கு தரிசனப் பாதை எப்போதும் மூவகை என உரைக்கப்படுகிறது—சிரத்தை, ஞானம், தவம் மூலம்; மேலும் யோகத்தாலும் (அது) பெறப்படும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 93

सकलं निष्कलं चैव देवं पश्यंति योगिनः । तपस्विनस्तु सकलं ज्ञानिनो निष्कलं परम्

யோகிகள் இறைவனை சகலமும் நிஷ்கலமும் என இரு நிலையிலும் காண்கிறார்கள். தவசிகள் அவரை சகலமாகக் காண, ஞானிகள் பரமத்தை நிஷ்கலமாக உணர்கிறார்கள்.

Verse 94

समुत्पन्ने तु विज्ञाने मंदश्रद्धो न पश्यति । भक्त्या परमया क्षिप्रं ब्रह्म पश्यंति योगिनः

உண்மை ஞானம் எழுந்தாலும், மந்தச் சிரத்தையுடையவன் காணமாட்டான். ஆனால் பரம பக்தியால் யோகிகள் விரைவில் பிரம்மத்தைத் தரிசிக்கிறார்கள்.

Verse 95

द्रष्टव्यो निर्विकारोऽसौ प्रधानपुरुषेश्वरः । कर्मणा मनसा वाचा नित्ययुक्ताः पितामहम्

அவர்—பிரதானமும் புருஷனும் ஆகியவற்றின் ஈசன்—மாற்றமற்றவர்; அவ்வாறே அவரை உணர்ந்து தரிசிக்க வேண்டும். செயல், மனம், வாக்கு ஆகியவற்றில் நித்ய ஒழுக்கமுடையோர் பிதாமகன் பிரம்மாவைத் தரிசிக்கிறார்கள்.

Verse 96

तपश्चरत भद्रं वो ब्रह्माराधनतत्पराः । ब्राह्मीं दीक्षां प्रपन्नानां भक्तानां च द्विजन्मनाम्

தவம் செய்க—உங்களுக்கு மங்களம் உண்டாக—பிரம்மா ஆராதனையில் ஈடுபட்டு, பிராஹ்மீ தீட்சை பெற்ற இருபிறப்புப் பக்தர்களுடன் இணைந்து நிலைத்திருங்கள்।

Verse 97

सर्वकालं स जानाति दातव्यं दर्शनं मया । वायोस्तु वचनं श्रुत्वा हितमेतदवेत्य च

எல்லாக் காலமும் ‘நான் அவனுக்கு தரிசனம் அளிக்க வேண்டும்’ என்று அவன் அறிந்திருந்தான். வாயுவின் சொற்களை கேட்டபின், இதுவே நன்மை என உணர்ந்தான்.

Verse 98

ब्रह्मेच्छाविष्टमतयो वाक्पतिं च ततोऽब्रुवन् । प्रज्ञानविबुधास्माकं ब्राह्मीं दीक्षां विधत्स्व नः

பின்னர் பிரம்மாவின் இச்சையில் லயித்த மனத்துடன் அவர்கள் வாக்பதியிடம் கூறினர்—“ஞானம் விளங்கியவரே! எங்களுக்கு பிராஹ்மீ தீட்சையை அருள்வீராக.”

Verse 99

स दिदीक्षयिषुः क्षिप्रममरान्ब्रह्मदीक्षया । वेदोक्तेन विधानेन दीक्षयामास तान्गुरुः

அவர்களை தீட்சை செய்ய விரும்பிய குரு, வேதத்தில் கூறிய முறையின்படி தேவர்களை விரைவில் பிரம்ம தீட்சையால் தீட்சை செய்தார்.

Verse 100

विनीतवेषाः प्रणता अंतेवासित्वमाययुः । ब्रह्मप्रसादं संप्राप्ताः पौष्करं ज्ञानमीरितम्

வினயமான உடையுடன் வணங்கி அவர்கள் சீடநிலையை அடைந்தனர். பிரம்மாவின் அருளைப் பெற்று, புஷ்கரத் திருஞானம் அவர்களுக்கு உபதேசிக்கப்பட்டது.

Verse 101

यज्ञं चकार विधिना धिषणोध्वर्युसत्तमः । पद्मं कृत्वा मृणालाढ्यं पद्मदीक्षाप्रयोगतः

அத்வர்யு-சிறந்தவன் தீஷணன் விதிமுறையின்படி யாகத்தைச் செய்தான்; பத்மதீக்ஷை முறையின்படி மிருணாலம் நிறைந்த தாமரையை அமைத்தான்।

Verse 102

अनुजग्राह देवांस्तान्सुरेच्छा प्रेरितो मुनिः । तेभ्यो ददौ विवेकिभ्यः स वेदोक्तावधानवित्

தேவர்களின் நல்விருப்பால் தூண்டப்பட்ட முனிவர் அந்தத் தேவர்களுக்கு அருள் செய்தார்; வேதவிதிகளில் கவனமுடைய அவர் விவேகிகளுக்கு உபதேசம் அளித்தார்।

Verse 103

दीक्षां वै विस्मयं त्यक्त्वा बृहस्पतिरुदारधीः । एकमग्निं च संस्कृत्य महात्मा त्रिदिवौकसाम्

உதாரமதி பிரஹஸ்பதி மயக்கத்தை நீக்கி தீக்ஷையை ஏற்றார்; விண்ணுலக வாசிகளால் போற்றப்படும் அந்த மகாத்மா ஒரே புனித அக்னியைச் சீர்செய்து நிறுவினார்।

Verse 104

प्रादादांगिरसस्तुष्टो जाप्यं वेदोदितं तु यत् । त्रिसुपर्णं त्रिमधु च पावमानीं च पावनीम्

ஆங்கிரச வம்சத்தவன் மகிழ்ந்து வேதத்தில் கூறிய ஜப மந்திரத்தை அளித்தான்—திரிசுபர்ணம், திரிமது, மேலும் புனிதப்படுத்தும் பாவமானி பாடல்கள்।

Verse 105

स हि जाप्यादिकं सर्वमशिक्षयदुदारधीः । आपो हिष्ठेति यत्स्नानं ब्राह्मं तत्परिपठ्यते

அந்த உதாரமதி ஜபம் முதலான அனைத்தையும் கற்றுத்தந்தார்; ‘ஆபோ ஹிஷ்டா…’ எனத் தொடங்கும் மந்திரப் பாராயணத்துடன் செய்யும் நீராடல் ‘பிராஹ்ம ஸ்நானம்’ எனப்படும்।

Verse 106

पापघ्नं दुष्टशमनं पुष्टिश्रीबलवर्द्धनम् । सिद्धिदं कीर्तिदं चैव कलिकल्मषनाशनम्

இது பாபங்களை அழிப்பதும், துஷ்டரை அடக்குவதும், புஷ்டி, ஸ்ரீ, பலத்தை வளர்ப்பதும் ஆகும். இது சித்தி, கீர்த்தி அளித்து, கலியுகக் கல்மஷத்தையும் நாசம் செய்கிறது.

Verse 107

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ब्राह्मस्नानं समाचरेत् । कुर्वंतो मौनिनो दांता दीक्षिताः क्षपितेंद्रियाः

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் ‘பிராஹ்ம ஸ்நானம்’ ஆற்ற வேண்டும். அதைச் செய்பவர்கள் மௌனமாகவும், தமனமுடையவர்களாகவும், தீக்ஷை பெற்றவர்களாகவும், இந்திரியங்களை அடக்கியவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 108

सर्वे कमंडलुयुता मुक्तकक्षाक्षमालिनः । दंडिनश्चीरवस्त्राश्च जटाभिरतिशोभिताः

அவர்கள் அனைவரும் கமண்டலு ஏந்தியவர்களாக, யஜ்ஞோபவீதமும் ருத்ராக்ஷ மாலையும் அணிந்தவர்களாக இருந்தனர். தண்டம் தாங்கி, வல்கல ஆடைகள் உடுத்தி, ஜடைகளால் மிகச் சிறப்புற்று விளங்கினர்.

Verse 109

स्नानाचारासनरताः प्रयत्नध्यानधारिणः । मनो ब्रह्मणि संयोज्य नियताहारकांक्षिणः

அவர்கள் ஸ்நானாசாரம், நன்னடத்தை, ஆசனத்தில் ஈடுபட்டு, முயற்சியுடன் தியானத்தை நிலைநிறுத்தினர். மனத்தை பிரஹ்மனில் இணைத்து, கட்டுப்பட்ட மிதமான உணவையே நாடினர்.

Verse 110

अतिष्ठन्दर्शनालापसंगध्यानविवर्जिताः । एवं व्रतधराः सर्वे त्रिकालं स्नानकारिणः

அவர்கள் வீணாக நின்றிருத்தல், சுற்றிப் பார்தல், பேச்சு-வார்த்தை, கூட்டுறவு, அலைமனத் தியானம் ஆகியவற்றைத் தவிர்ந்தனர். இவ்வாறு விரதம் தாங்கிய அவர்கள் அனைவரும் தினமும் திரிகால ஸ்நானம் செய்தனர்.

Verse 111

भक्त्या परमया युक्ता विधिना परमेण च । कालेन महता ध्यानाद्देवज्ञानमनोगताः

பரம பக்தியுடன் இணைந்து, உயர்ந்த விதியைப் பின்பற்றி, நீண்ட காலம் தியானத்தின் மூலம் அவர்கள் உள்ளத்தில் தெய்வீக ஞானத்தை உணர்ந்தனர்।

Verse 112

ब्रह्मध्यानाग्निनिर्दग्धा यदा शुद्धैकमानसाः । अविर्बभूव भगवान्सर्वेषां दृष्टिगोचरः

பிரம்ம தியானத்தின் அக்னியால் அவர்கள் சுத்தமடைந்து, மனம் ஒருமுகமாகத் தூய்மையுற்றபோது, பகவான் அனைவரின் பார்வைக்கும் வெளிப்படையாகத் தோன்றினார்।

Verse 113

तेजसाप्यायितास्तस्य बभूवुर्भ्रांतचेतसः । ततोवलंब्य ते धैर्यमिष्टं देवं यथाविधि

அவரது ஒளியால் ஊட்டமடைந்து அவர்களின் மனம் மயங்கியது; பின்னர் தைரியம் பெற்று, முறையின்படி தம் இஷ்ட தெய்வத்தை வழிபட்டனர்।

Verse 114

षडंगवेदयोगेन हृष्टचित्तास्तु तत्पराः । शिरोगतैरंजलिभिः शिरोभिश्च महीं गताः

ஆறங்க வேத யோகத்துடன் இணைந்து, மகிழ்ந்த மனத்துடன் அதில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, தலைமேல் கைகூப்பி வணங்கி, நெற்றியால் பூமியைத் தொட்டனர்।

Verse 115

तुष्टुवुः सृष्टिकर्त्तारं स्थितिकर्तारमीश्वरम् । देवा ऊचुः । ब्रह्मणे ब्रह्मदेहाय ब्रह्मण्यायाऽजिताय च

அவர்கள் படைப்பாளியும் நிலைநிறுத்துபவனுமான ஈசுவரனைப் புகழ்ந்தனர். தேவர்கள் கூறினர்— ‘பிரம்மாவுக்கு வணக்கம்; பிரம்மமே உடலாக உடையவருக்கு; பிரம்மத்தைப் பாதுகாப்பவருக்கு; மற்றும் அஜிதனான ஆண்டவனுக்கு வணக்கம்।’

Verse 116

नमस्कुर्मः सुनियताः क्रतुवेदप्रदायिने । लोकानुकंपिने देव सृष्टिरूपाय वै नमः

நியமமிகு மனத்துடன் உமக்கு வணங்குகிறோம்—தேவா! யாகங்களும் வேதங்களும் அருள்பவர், உலகங்களின் மீது கருணையாளர்; சிருஷ்டியே உமது வடிவம், உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 117

भक्तानुकंपिनेत्यर्थं वेदजाप्यस्तुताय च । बहुरूपस्वरूपाय रूपाणां शतधारिणे

பக்தர்களுக்கு அருள்கருணையாளர் என்பதை வெளிப்படுத்த; வேத மந்திர ஜபத்தால் போற்றப்படுபவர்; பலவடிவ இயல்புடையவர், நூறு வடிவங்கள் தரிப்பவருக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 118

सावित्रीपतये देव गायत्रीपतये नमः । पद्मासनाय पद्माय पद्मवक्त्राय ते नमः

தேவா! சாவித்ரியின் பதியே, காயத்ரியின் பதியே உமக்கு நமஸ்காரம். தாமரையாசனத்தில் அமர்ந்தவனே, தாமரையில் பிறந்தவனே, தாமரைமுகத்தவனே உமக்கு நமः।

Verse 119

वरदाय वरार्हाय कूर्माय च मृगाय च । जटामकुटयुक्ताय स्रुवस्रुचनिधारिणे

வரம் அருள்பவனே, சிறந்த அர்க்யத்திற்கு உரியவனே; கூர்ம வடிவமும் மான் வடிவமும் கொண்டவனே நமஸ்காரம். ஜடாமகுடம் அணிந்தவனே, ஸ்ருவம் ஸ்ருச்சம் ஏந்துபவனே நமः।

Verse 120

मृगांकमृगधर्माय धर्मनेत्राय ते नमः । विश्वनाम्नेऽथ विश्वाय विश्वेशाय नमोनमः

மிருகாங்கம் (சந்திரன்) தாங்குபவனே, மிருகதர்மம் (மென்மை) இயல்புடையவனே உமக்கு நமஸ்காரம்; தர்மநேத்திரனே உமக்கு நமः. ‘விச்வ’ எனப் பெயர்பெற்றவனே, விச்வமே நீயே, விச்வேஸ்வரனே—மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।

Verse 121

धर्मनेत्रत्राणमस्मादधिकं कर्तुमर्हसि । वाङ्मनःकायभावैस्त्वां प्रपन्नास्स्मः पितामह

ஹே பிதாமஹ பிரம்மா! இதைவிட மேலான தர்மரட்சகப் பாதுகாப்பை எங்களுக்கு அருள்வது உமக்கே உரியது. வாக்கு, மனம், உடல், உள்ளுணர்வால் உம்மைச் சரணடைந்தோம்.

Verse 122

एवं स्तुतस्तदा देवैर्ब्रह्मा ब्रह्मविदां वरः । प्रदास्यामि स्मृतो बाढममोघं दर्शनं हि वः

அவ்வாறு தேவர்களால் போற்றப்பட்ட பிரம்மவித்தையில் சிறந்த பிரம்மா கூறினார்—“நீங்கள் என்னை நினைக்கும் போதெல்லாம், உங்களுக்கு என் அமோக தரிசனத்தை நிச்சயமாக அருள்வேன்.”

Verse 123

ब्रुवंतु वांछितं पुत्राः प्रदास्यामि वरान्वरान् । एवमुक्ता भगवता देवा वचनमब्रुवन्

“மக்களே! உங்களுக்கு வேண்டியது எதுவோ சொல்லுங்கள்; நான் உங்களுக்கு மிகச் சிறந்த வரங்களை அருள்வேன்.” என்று பகவான் கூற, தேவர்கள் தங்கள் வேண்டுதலை உரைத்தனர்.

Verse 124

एष एवाद्य भगवन्सुपर्याप्तो महान्वरः । जनितो नः सुशब्दोयं कमलं क्षिपता त्वया

ஹே பகவான்! இன்று இந்த மிகச் சிறந்த மகா வரம் முழுமையாக நிறைவேறியது—நீங்கள் தாமரையை எறிந்ததால், எங்களுக்காக ‘கமலா’ எனும் சுபநாமம் கொண்டவள் தோன்றினாள்.

Verse 125

किमर्थं कंपिता भूमिर्लोकाश्चाकुलिताः कृताः । नैतन्निरर्थकं देव उच्यतामत्र कारणम्

எதற்காகப் பூமி நடுங்கியது, உலகங்கள் கலங்கின? ஹே தேவா! இது காரணமின்றி அல்ல; தயை செய்து இதன் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 126

ब्रह्मोवाच । युष्मद्धितार्थमेतद्वै पद्मं विनिहितं मया । देवतानां च रक्षार्थं श्रूयतामत्र कारणम्

பிரம்மா கூறினார்—உங்கள் நலனுக்காகவே நான் இந்தத் தாமரையை இங்கே நிறுவினேன்; தேவர்களின் பாதுகாப்பிற்காகவும். இதன் காரணத்தை இப்போது கேளுங்கள்.

Verse 127

असुरो वज्रनाभोऽयं बालजीवापहारकः । अवस्थितस्त्ववष्टभ्य रसातलतलाश्रयम्

இவன் வஜ்ரநாபன் என்னும் அசுரன்; குழந்தைகளின் உயிரை அபகரிப்பவன். ரசாதலத் தளத்தைச் சரணடைந்து, தன் வலிமையைத் தாங்கி உறுதியாக நிற்கிறான்.

Verse 128

युष्मदागमनं ज्ञात्वा तपस्थान्निहितायुधान् । हंतुकामो दुराचारः सेंद्रानपि दिवौकसः

உங்கள் வருகையை அறிந்து—நீங்கள் தவசிகளாய் ஆயுதங்களை விலக்கி வைத்திருந்தபோது—அந்த துஷ்டன் கொல்ல விரும்பி, இந்திரன் உட்பட தேவர்களையும் தாக்கினான்.

Verse 129

घातः कमलपातेन मया तस्य विनिर्मितः । स राज्यैश्वर्यदर्पिष्टस्तेनासौ निहतो मया

தாமரை இலைப் பிரஹாரத்தால் அவன் அழிவை நான் அமைத்தேன். அரசாட்சியும் ஐஸ்வர்யமும் எனும் அகந்தையால் மயங்கிய அவன், அதே வழியால் என்னால் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 130

लोकेऽस्मिन्समये भक्ता ब्राह्मणा वेदपारगाः । मैव ते दुर्गतिं यांतु लभंतां सुगतिं पुनः

இந்த உலகில், இக்காலத்தில், வேதப் பாரங்கதரான பக்தி நிறைந்த பிராமணர்கள் துர்கதியடையாமல்; மீண்டும் சுகதியையே அடையட்டும்.

Verse 131

देवानां दानवानां च मनुष्योरगरक्षसाम् । भूतग्रामस्य सर्वस्य समोस्मि त्रिदिवौकसः

வானுலக வாசிகளே! தேவர்கள், தானவர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள், இராட்சசர்கள்—எல்லா உயிர்க் கூட்டத்தினிடமும் நான் சமநோக்குடையவன்; எனக்கு பாகுபாடு இல்லை.

Verse 132

युष्मद्धितार्थं पापोऽसौ मया मंत्रेण घातितः । प्राप्तः पुण्यकृतान्लोकान्कमलस्यास्य दर्शनात्

உங்கள் நலனுக்காக அந்தப் பாவியை நான் மந்திரத்தால் வதைத்தேன்; மேலும் இந்தத் தாமரையின் தரிசனமட்டுமே அவனைப் புண்ணியவான்கள் அடையும் உலகங்களை அடையச் செய்தது.

Verse 133

यन्मया पद्ममुक्तं तु तेनेदं पुष्करं भुवि । ख्यातं भविष्यते तीर्थं पावनं पुण्यदं महत्

நான் தாமரையைப் பற்றி உரைத்ததினால், பூமியில் இவ்விடம் ‘புஷ்கரம்’ எனப் புகழ்பெறும்; இது மகத்தான தீர்த்தமாகி புனிதம் செய்து புண்ணியம் அளிக்கும்.

Verse 134

पृथिव्यां सर्वजंतूनां पुण्यदं परिपठ्यते । कृतो ह्यनुग्रहो देवा भक्तानां भक्तिमिच्छताम्

பூமியில் இது எல்லா உயிர்களுக்கும் புண்ணியத்தை அளிப்பதாகப் பாராயணம் செய்யப்படுகிறது. உண்மையாகவே, பக்தியை நாடும் பக்தர்களுக்கு தேவர்கள் அருளை வழங்கினர்.

Verse 135

वनेस्मिन्नित्यवासेन वृक्षैरभ्यर्थितेन च । महाकालो वनेऽत्रागादागतस्य ममानघाः

இந்த வனத்தில் நான் இடையறாது வாசித்ததாலும், மரங்களின் வேண்டுதலாலும், ஓ பாவமற்றவர்களே, என் வருகைக்கிணங்க மகாகாலன் இவ்வனத்திற்குள் வந்தான்.

Verse 136

तपस्यतां च भवतां महज्ज्ञानं प्रदर्शितम् । कुरुध्वं हृदये देवाः स्वार्थं चैव परार्थकम्

தவத்தில் ஈடுபட்ட உங்களுக்குப் பெருஞ்ஞானம் வெளிப்பட்டது. ஆகவே தேவர்களே, அதை இதயத்தில் உறுதியாகத் தாங்குங்கள்—உங்களின் நலனுக்கும் பிறரின் நலனுக்கும்.

Verse 137

भवद्भिर्दर्शनीयं तु नानारूपधरैर्भुवि । द्विषन्वै ज्ञानिनं विप्रं पापेनैवार्दितो नरः

பூமியில் பல வடிவங்கள் ஏற்று நிற்கும் நீங்கள் நிச்சயமாகத் தரிசிக்கத் தகுதியானவர்கள். ஆனால் ஞானமுள்ள பிராமணனை வெறுப்பவன் உண்மையில் பாவத்தாலேயே பீடிக்கப்படுகிறான்.

Verse 138

न विमुच्येत पापेन जन्मकोटिशतैरपि । वेदांगपारगं विप्रं न हन्यान्न च दूषयेत्

நூறு கோடி பிறவிகளாலும் அந்தப் பாவத்திலிருந்து விடுதலை இல்லை. ஆகவே வேதமும் வேதாங்கங்களும் கற்றுத் தேர்ந்த பிராமணனை கொல்லவும் கூடாது; பழிக்கவும் கூடாது.

Verse 139

एकस्मिन्निहते यस्मात्कोटिर्भवति घातिता । एकं वेदांतगं विप्रं भोजयेच्छ्रद्धयान्वितः

ஒருவரை கொல்வது கோடி கொலைக்கு ஒப்பாகக் கருதப்படுவதால், வேதாந்தத்தில் நிலைபெற்ற ஒரே பிராமணனுக்குக் கூட श्रद्धையுடன் உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 140

तस्य भुक्ता भवेत्कोटिर्विप्राणां नात्र संशयः । यः पात्रपूरणीं भिक्षां यतीनां तु प्रयच्छति

யதிகளின் பிச்சைப் பாத்திரம் நிறைய அன்னதானம் செய்பவனுக்கு, ஐயமின்றி கோடி பிராமணர்களை உணவளித்த பலன் உண்டாகும்.

Verse 141

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो नाऽसौ दुर्गतिमाप्नुयात् । यथाहं सर्वदेवानां ज्येष्ठः श्रेष्ठः पितामहः

அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவன் துர்கதியை அடையான். யாவர்தேவர்களிலும் நான் மூத்தவன், சிறந்தவன்—பிதாமஹன்.

Verse 142

तथा ज्ञानी सदा पूज्यो निर्ममो निः परिग्रहः । संसारबंधमोक्षार्थं ब्रह्मगुप्तमिदं व्रतम्

அவ்வாறே உண்மையறிவுடையவன் எப்போதும் பூஜிக்கத்தக்கவன்; பற்றற்றவன், சேமிப்பற்றவன். பிரம்மா மறைத்துக் காத்த இந்த விரதம் சம்சாரப் பந்த விடுதலைக்காகும்.

Verse 143

मया प्रणीतं विप्राणामपुनर्भवकारणम् । अग्निहोत्रमुपादाय यस्त्यजेदजितेंद्रियः

விப்ரர்களுக்காக நான் விதித்த இந்தச் செயல் மறுபிறவியின்மைக்குக் காரணம். இந்திரியங்களை அடக்காதவன் அக்னிஹோத்திரத்தை ஏற்று பின்னர் அதை விட்டுவிட்டால் (அவன் குற்றம் அடைவான்).

Verse 144

रौरवं स प्रयात्याशु प्रणीतो यमकिंकरैः । लोकयात्रावितंडश्च क्षुद्रं कर्म करोति यः

அற்பச் செயல்களில் மூழ்கி, மக்களின் இயல்பான வாழ்வோட்டத்தில் தலையிட்டு தடையிடும் கலகக்காரனை யமனின் தூதர்கள் விரைவில் பிடித்து ரௌரவ நரகத்துக்கு அழைத்துச் செல்கின்றனர்.

Verse 145

स रागचित्तः शृंगारी नारीजन धनप्रियः । एकभोजी सुमिष्टाशी कृषिवाणिज्यसेवकः

அவனுடைய மனம் ஆசையால் நிறைந்தது; அவன் காமவிளையாட்டில் ஈடுபடுபவன், பெண்களையும் செல்வத்தையும் விரும்புபவன். ஒருமுறை மட்டும் உண்பவன், இனிப்புகளை விரும்பி உண்ணுபவன்; வேளாண்மை மற்றும் வாணிகத்தில் ஈடுபடுபவன்.

Verse 146

अवेदो वेदनिंदी च परभार्यां च सेवते । इत्यादिदोषदुष्टो यस्तस्य संभाषणादपि

வேதத்தை ஏற்காதவனும், வேதத்தை நிந்திப்பவனும், பரஸ்த்ரீசேவனம் செய்பவனும்—இத்தகைய குற்றங்களால் கெடுபட்டவனுடன் பேசுவதும் கூட நிந்தைக்குரியது.

Verse 147

नरो नरकगामी स्याद्यश्च सद्व्रतदूषकः । असंतुष्टं भिन्नचित्तं दुर्मतिं पापकारिणम्

சத்விரதங்களை இகழ்பவன் நரகத்திற்குச் செல்பவன் ஆவான்—திருப்தியற்றவன், பிளந்த மனத்தவன், தீய புத்தியுடையவன், பாவம் செய்பவன்.

Verse 148

न स्पृशेदंगसंगेन स्पृष्ट्वा स्नानेन शुद्ध्यति । एवमुक्त्वा स भगवान्ब्रह्मा तैरमरैः सह

‘உடல் தொடர்பால் தொடக்கூடாது; தொடிந்தால் குளிப்பதால் தூய்மை பெறலாம்.’ என்று கூறி, பகவான் பிரம்மா அந்த தேவர்களுடன் (சென்றார்).

Verse 149

क्षेत्रं निवेशयामास यथावत्कथयामि ते । उत्तरे चंद्रनद्यास्तु प्राची यावत्सरस्वती

அங்கே அவர் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தை நிறுவினார்; அதன் முறையான எல்லையை உனக்குச் சொல்கிறேன். அது சந்திரநதியின் வடக்கில் இருந்து, கிழக்கே சரஸ்வதி வரை விரிகிறது.

Verse 150

पूर्वं तु नंदनात्कृत्स्नं यावत्कल्पं सपुष्करम् । वेदी ह्येषा कृता यज्ञे ब्रह्मणा लोककारिणा

முன்னொரு காலத்தில் நந்தனத்திலிருந்து தொடங்கி, புஷ்கரத்துடன் கூடிய இந்த முழுப் பகுதியும் ஒரு கல்பம் முழுவதும் நிலைத்திருந்தது. உலகநலன் செய்பவன் பிரம்மா யாகத்திற்காக இதே வேதியைக் கட்டினான்.

Verse 151

ज्येष्ठं तु प्रथमं ज्ञेयं तीर्थं त्रैलोक्यपावनम् । ख्यातं तद्ब्रह्मदैवत्यं मध्यमं वैष्णवं तथा

ஜ்யேஷ்ட தீர்த்தத்தை முதன்மையானதும், மும்முலகையும் புனிதப்படுத்துவதுமானதாக அறிக. அது பிரம்மதேவதையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டதாகப் புகழ்பெற்றது; நடுத்தீர்த்தம் வைஷ்ணவம் (விஷ்ணுதேவதையுடையது) எனவும் கூறப்படும்.

Verse 152

कनिष्ठं रुद्रदैवत्यं ब्रह्मपूर्वमकारयत् । आद्यमेतत्परं क्षेत्रं गुह्यं वेदेषु पठ्यते

ருத்ரதேவதையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட கனிஷ்ட க்ஷேத்திரத்தை பிரம்மா முதலில் நிறுவினார். இதுவே ஆதியும் பரமமும் ஆன புனிதக் க்ஷேத்திரம்; இதன் மறைபொருள் வேதங்களில் ஓதப்படுகிறது.

Verse 153

अरण्यं पुष्कराख्यं तु ब्रह्मा सन्निहितः प्रभुः । अनुग्रहो भूमिभागे कृतो वै ब्रह्मणा स्वयम्

புஷ்கர எனப்படும் வனத்தில் ஆண்டவன் பிரம்மா சன்னிதியாக இருக்கிறார். அந்த நிலப்பகுதியில் பிரம்மா தாமே அருளை வழங்கினார்.

Verse 154

अनुग्रहार्थं विप्राणां सर्वेषां भूमिचारिणाम् । सुवर्णवज्रपर्यंता वेदिकांका मही कृता

பூமியில் நடமாடும் எல்லா விப்ரர்களுக்கும் அருள் செய்வதற்காக, இந்த நிலம் வேதிகை போன்ற மேடையாக அமைக்கப்பட்டது—அதன் எல்லை பொன்னும் வைரமும் வரை விரிந்தது.

Verse 155

विचित्रकुट्टिमारत्नैः कारिता सर्वशोभना । रमते तत्र भगवान्ब्रह्मा लोकपितामहः

விசித்திரமான ரத்தினப் பதிப்புக் கற்சருகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, எங்கும் அழகுற விளங்கும் அந்த இடத்தில், உலகப் பிதாமகனான பகவான் பிரம்மா மகிழ்ந்து விளையாடுகிறார்.

Verse 156

विष्णुरुद्रौ तथा देवौ वसवोप्पश्चिनावपि । मरुतश्च महेंद्रेण रमंते च दिवौकसः

விஷ்ணுவும் ருத்ரனும், பிற தேவர்களும், வசுக்களும், இரட்டைய அஸ்வின்களும், மருதர்களும்—மகேந்திரனான இந்திரனுடன் சேர்ந்து மகிழ்கின்றனர்; இவ்வாறு விண்ணுலக வாசிகள் களிகூர்கின்றனர்।

Verse 157

एतत्ते तथ्यमाख्यातं लोकानुग्रहकारणम् । संहितानुक्रमेणात्र मंत्रैश्च विधिपूर्वकम्

உலகங்களின் நலனுக்காக இந்த உண்மை உனக்குச் சொல்லப்பட்டது—இங்கே ஸம்ஹிதைகளின் முறையான வரிசையில், மந்திரங்களுடன், விதிப்படி।

Verse 158

वेदान्पठंति ये विप्रा गुरुशुश्रूषणे रताः । वसंति ब्रह्मसामीप्ये सर्वे तेनानुभाविताः

வேதங்களைப் பயிலும், குரு சேவையில் ஈடுபடும் பிராமணர்கள் பிரம்மாவின் சான்னித்யத்தில் வாழ்கின்றனர்; அந்த ஒழுக்கமும் சேவையும் தரும் தாக்கத்தால் அனைவரும் உயர்வடைகின்றனர்।

Verse 159

भीष्म उवाच । भगवन्केन विधिना अरण्ये पुष्करे नरैः । ब्रह्मलोकमभीप्सद्भिर्वस्तव्यं क्षेत्रवासिभिः

பீஷ்மர் கூறினார்—பகவனே! பிரம்மலோகத்தை அடைய விரும்பும் க்ஷேத்ரவாசிகள், புஷ்கர வனத்தில் எந்த விதிமுறையின்படி தங்க வேண்டும்?

Verse 160

किं मनुष्यैरुतस्त्रीभिरुत वर्णाश्रमान्वितैः । वसद्भिः किमनुष्ठेयमेतत्सर्वं ब्रवीहि मे

ஆண்கள் பற்றியே ஏன்—பெண்கள் பற்றியும், வர்ண-ஆஶ்ரம தர்மத்தில் நிலைபெற்றவர்களையும் பற்றி? அங்கு தங்குவோர் என்னென்ன அனுஷ்டானங்களைச் செய்ய வேண்டும்—அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 161

पुलस्त्य उवाच । नरैः स्त्रीभिश्च वस्तव्यं वर्णाश्रमनिवासिभिः । स्वधर्माचारनिरतैर्दंभमोहविवर्जितैः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—வர்ணாஶ்ரமத்தில் வாழும் ஆணும் பெண்ணும் தத்தம் ஸ்வதர்ம ஆச்சாரத்தில் நிலைத்து, தம்பமும் மோகமும் நீங்கி வாழ வேண்டும்।

Verse 162

कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्मभक्तैर्जितेंद्रियैः । अनसूयुभिरक्षुद्रैः सर्वभूतहिते रतैः

செயல், மனம், சொல் ஆகிய மூன்றாலும்—பிரம்மபக்தர்கள் இந்திரியங்களை வென்று, பொறாமையற்றவர்களாய், சிறுமையற்றவர்களாய், எல்லா உயிர்களின் நலனில் மகிழ்ந்து நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 163

भीष्म उवाच । किं कुर्वाणो नरः कर्म ब्रह्मभक्तस्त्विहोच्यते । कीदृशा ब्रह्मभक्ताश्च स्मृता नॄणां वदस्व मे

பீஷ்மர் கூறினார்—இங்கே மனிதன் எந்தக் கர்மத்தைச் செய்தால் பிரம்மபக்தன் என அழைக்கப்படுகிறான்? மேலும் எத்தகையோர் பிரம்மபக்தர்கள் என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்? எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 164

पुलस्त्य उवाच । त्रिविधा भक्तिरुद्दिष्टा मनोवाक्कायसंभवा । लौकिकी वैदिकी चापि भवेदाध्यात्मिकी तथा

புலஸ்த்யர் கூறினார்—பக்தி மூவகை என போதிக்கப்பட்டது: மனம், சொல், உடல் ஆகியவற்றிலிருந்து எழுவது; மேலும் அது லௌகிகம், வைதிகம், ஆத்யாத்மிகம் எனவும் மூன்று வகை ஆகும்।

Verse 165

ध्यानधारणया बुद्ध्या वेदार्थस्मरणे हि यत् । ब्रह्मप्रीतिकरी चैषा मानसी भक्तिरुच्यते

தியானமும் தாரணையும் கொண்டு நிலைத்த புத்தியால் வேதார்த்தத்தை நினைவுகூர்வது எதுவோ, அது பிரம்மனுக்கு பிரீதியளிப்பதால் ‘மானஸீ பக்தி’ எனப்படுகிறது।

Verse 166

मंत्रवेदनमस्कारैरग्निश्राद्धादिचिंतनैः । जाप्यैश्चावश्यकैश्चैव वाचिकी भक्तिरिष्यते

மந்திர ஜபம், வேத அத்யயனம், நமஸ்காரம், அக்னிஹோமம்–ஸ்ராத்தம் முதலிய கர்மங்களைத் தியானித்தல், மேலும் ஜபம் மற்றும் நித்திய அவசியக் கடமைகள் ஆகியவற்றால் வாக்கினால் வெளிப்படும் பக்தியே ‘வாசிகீ பக்தி’ எனப்படுகிறது.

Verse 167

व्रतोपवासनियतैश्चितेंद्रियनिरोधिभिः । भूषणैर्हेमरत्नाढ्यैस्तथा चांद्रायणादिभिः

விரதம், உபவாசம், நியமம்—இந்திரியங்களை அடக்கும் ஒழுக்கங்கள்—மேலும் பொன்-ரத்தினம் நிறைந்த ஆபரணங்கள், அதுபோல சாந்திராயணம் முதலிய அனுஷ்டானங்களாலும்.

Verse 168

ब्रह्मकृच्छ्रोपवासैश्च तथाचान्यैः शुभव्रतैः । कायिकीभक्तिराख्याता त्रिविधा तु द्विजन्मनाम्

பிரஹ்மக்ருச்சிர உபவாசம் மற்றும் பிற சுப விரதங்களை அனுஷ்டிப்பதால் உடலால் செய்யப்படும் பக்தி ‘காயிகீ பக்தி’ என உரைக்கப்படுகிறது; த்விஜர்களுக்கு அது மூன்று வகை எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 169

गोघृतक्षीरदधिभिः रत्नदीपकुशोदकैः । गंधैर्माल्यैश्च विविधैर्धातुभिश्चोपपादितैः

பசு நெய், பால், தயிர் ஆகிய அர்ப்பணங்களால்; ரத்தினத் தீபங்களாலும் குசா கலந்த நீராலும்; நறுமணப் பொருட்களாலும் பலவகை மாலைகளாலும்; மேலும் பூஜைக்குத் தயாராக்கப்பட்ட தாதுக்கள் மற்றும் நிறப்பொருட்களாலும்.

Verse 170

घृतगुग्गुलुधूपैश्च कृष्णागरुसुगंधिभिः । भूषणैर्हेमरत्नाढ्यैश्चित्राभिः स्रग्भिरेव च

நெய் மற்றும் குக்குலு கொண்டு செய்யப்பட்ட, கரிய அகுருவின் நறுமணம் கொண்ட தூபத்தால்; பொன்-ரத்தினம் நிறைந்த ஆபரணங்களால்; மேலும் வண்ணமயமான மலர்மாலைகளாலும்.

Verse 171

नृत्यवादित्रगीतैश्च सर्वरत्नोपहारकैः । भक्ष्यभोज्यान्नपानैश्च या पूजा क्रियते नरैः

நடனம், வாத்திய இசை, பாடல் ஆகியவற்றுடன், எல்லா வகை ரத்தினங்களின் காணிக்கைகளும், இனிப்புகள், உணவு, அன்னம், பானங்கள் ஆகியவற்றுடனும் மக்கள் செய்யும் பூஜை—

Verse 172

पितामहं समुद्दिश्य भक्तिस्सा लौकिकी मता । वेदमंत्रहविर्योगैर्भक्तिर्या वैदिकी मता

பிதாமகன் பிரம்மாவை நோக்கி செய்யப்படும் பக்தி ‘லௌகிகீ’ எனக் கருதப்படுகிறது; வேத மந்திரங்களும் ஹவி (ஆஹுதி)யும் இணைந்த பக்தி ‘வைதிகீ’ என மதிக்கப்படுகிறது.

Verse 173

दर्शे वा पौर्णमास्यां वा कर्तव्यमग्निहोत्रकम् । प्रशस्तं दक्षिणादानं पुरोडाशं चरुक्रिया

அமாவாசையிலோ பௌர்ணமியிலோ அக்னிஹோத்திரம் செய்ய வேண்டும். தக்ஷிணா தானம் பாராட்டத்தக்கது; அதுபோல புரோடாசம் அர்ப்பணம் மற்றும் சரு-ஆஹுதி விதியும்.

Verse 174

इष्टिर्धृतिः सोमपानां यज्ञीयं कर्म सर्वशः । ऋग्यजुःसामजाप्यानि संहिताध्ययनानि च

சோமபானம் செய்பவர்களின் யாக சம்பந்தமான கர்மங்களும் திடநெறிகளும்—அதாவது யாகத்துடன் தொடர்புடைய அனைத்துச் செயல்களிலும்—ரிக், யஜுஸ், சாம வேதங்களின் ஜப்யப் பாராயணம், ஜபம், மேலும் ஸம்ஹிதைகளின் অধ্যயனமும் அடங்கும்.

Verse 175

क्रियंते विधिमुद्दिश्य सा भक्तिर्वैदिकीष्यते । अग्नि भूम्यनिलाकाशांबुनिशाकरभास्करम्

வேத விதியை முன்னிட்டு செய்யப்படும் செயல் ‘வைதிகீ பக்தி’ எனக் கூறப்படுகிறது—அக்னி, பூமி, காற்று, ஆகாயம், நீர், சந்திரன், சூரியன் ஆகியவற்றை நோக்கி (செய்யும் வழிபாடு).

Verse 176

समुद्दिश्य कृतं कर्म तत्सर्वं ब्रह्मदैवतम् । आध्यात्मिकी तु द्विविधा ब्रह्मभक्तिः स्थिता नृप

பரம்பிரம்மத்தை நோக்கி உணர்வுடன் செய்யப்படும் செயல் அனைத்தும் பிரம்மதேவதைக்கு அர்ப்பணமாகிறது. அரசே! பிரம்மபக்தி ஆன்மீகமாக இரு வகையாக நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 177

संख्याख्या योगजा चान्या विभागं तत्र मे शृणु । चतुर्विंशतितत्वानि प्रधानादीनि संख्यया

அதன் வகைப்பாட்டை என்னிடமிருந்து கேள்—ஒன்று ‘சாங்க்யம்’ எனப்படும்; மற்றொன்று ‘யோகம்’ மூலம் உண்டானது. எண்ணிக்கையின்படி பிரதானம் முதலான இருபத்திநான்கு தத்துவங்கள் கூறப்படுகின்றன.

Verse 178

अचेतनानि भोग्यानि पुरुषः पंचविंशकः । चेतनः पुरुषो भोक्ता न कर्ता तस्य कर्मणः

அனுபவிக்கப்படும் பொருள்கள் அசேதனமானவை; இருபத்திஐந்தாம் தத்துவமான புருஷன் அவற்றிலிருந்து வேறானவன். சேதன புருஷன் போக்தா; ஆனால் அந்த (பிரக்ருதி-க்ஷேத்ர) கர்மங்களுக்கு கர்த்தா அல்லன்.

Verse 179

आत्मा नित्योऽव्ययश्चैव अधिष्ठाता प्रयोजकः । अव्यक्तः पुरुषो नित्यः कारणं च पितामहः

ஆத்மா நித்தியன், அவ்யயன்—அவன் அதிஷ்டாதாவும் தூண்டுபவனும். அவனே அவ்யக்தமான நித்திய புருஷன்; அவனே காரணம்—பிதாமஹன் (பிரம்மா) என்றும் அவனே.

Verse 180

तत्वसर्गो भावसर्गो भूतसर्गश्च तत्त्वतः । संख्यया परिसंख्याय प्रधानं च गुणात्मकम्

உண்மையில் தத்த்வ-ஸர்கம், பாவ-ஸர்கம், பூத-ஸர்கம் என மூன்று விதமான படைப்பு உண்டு. சாங்க்ய எண்ணிக்கை-ஆய்வினால் பிரதானம் குணாத்மகம் (திரிகுணமயம்) என அறியப்படுகிறது.

Verse 181

साधर्म्यमानमैश्वर्यं प्रधानं च विधर्मि च । कारणत्वं च ब्रह्मत्वं काम्यत्वमिदमुच्यते

தெய்வச் சாயல், மரியாதை, ஐஸ்வரியம், முதன்மை, எல்லா உபாதிகளிலிருந்தும் விடுதலை; காரணத்துவம் மற்றும் பிரம்மநிலை—இதுவே ‘காம்யப் பெறுதல்’ என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 182

प्रयोज्यत्वं प्रधानस्य वैधर्म्यमिदमुच्यते । सर्वत्रकर्तृस्यद्ब्रह्मपुरुषस्याप्यकर्तृता

பிரதானம் ‘பயன்படுத்தப்படுவது’ என்பதே அதன் வேறுபாட்டு இயல்பு; மேலும் அனைத்தையும் செய்பவனெனத் தோன்றும் பிரம்ம-புருஷனும் தத்துவத்தில் அகர்த்தாவே.

Verse 183

चेतनत्वं प्रधाने च साधर्म्यमिदमुच्यते । तत्वांतरं च तत्वानां कर्मकारणमेव च

பிரதானத்திலும் சேதனத்துவம் ஒரு ஒற்றுமை எனச் சொல்லப்படுகிறது; மேலும் தத்துவங்களில் ஒன்று மற்றொன்றின் கருமத்திற்குக் காரணமாகிறது.

Verse 184

प्रयोजनं च नैयोज्यमैश्वर्यं तत्वसंख्यया । संख्यास्तीत्युच्यते प्राज्ञैर्विनिश्चित्यार्थचिंतकैः

பயோஜனம், நியோஜ்யம் (பயன்படுத்தும் வழி) மற்றும் ஐஸ்வரியம்—இவை தத்துவ-எண்ணிக்கையால் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன; ஆகவே பொருளைத் தீர்மானித்து சிந்திக்கும் ஞானிகள் இதை ‘சாங்க்யம்’ எனக் கூறுவர்.

Verse 185

इति तत्वस्य संभारं तत्वसंख्या च तत्वतः । ब्रह्मतत्वाधिकं चापि श्रुत्वा तत्वं विदुर्बुधाः

இவ்வாறு தத்துவங்களின் தொகுப்பு, அவற்றின் உண்மையான தத்துவ-எண்ணிக்கை, மேலும் பிரம்மத்தத்துவத்திற்கும் மேலான தத்துவம்—இவற்றைச் செவிமடுத்து ஞானிகள் பரமத் தத்துவத்தை அறிகின்றனர்.

Verse 186

सांख्यकृद्भक्तिरेषा च सद्भिराध्यात्मिकी कृता । योगजामपि भक्तानां शृणु भक्तिं पितामहे

சாங்க்யத்திலிருந்து பிறந்த இப்பக்தி, சத்புருஷர்களால் ஆத்மீக (உள்மார்க்க) வழியாக நிறுவப்பட்டது. இப்போது, ஓ பிதாமஹா, யோகத்தால் உண்டாகும் பக்தர்களின் பக்தியையும் கேளும்।

Verse 187

प्राणायामपरो नित्यं ध्यानवान्नियतेंद्रियः । भैक्ष्यभक्षी व्रती वापि सर्वप्रत्याहृतेंद्रियः

எப்போதும் பிராணாயாமத்தில் ஈடுபட்டு, இடையறா தியானமுடையவனாய், இంద్రியங்களை அடக்கி—பிச்சையால் வாழ்ந்து, விரதம் மேற்கொண்டு, எல்லா இంద్రியங்களையும் முழுமையாகப் பிரத்யாஹாரம் செய்தவனாய் இருப்பான்।

Verse 188

धारणं हृदये कुर्याद्ध्यायमानः प्रजेश्वरम् । हृत्पद्मकर्णिकासीनं रक्तवक्त्रं सुलोचनम्

தியானம் செய்கையில், இதயத்தில் தாரணை செய்ய வேண்டும்—இதயத் தாமரையின் கர்ணிகையில் அமர்ந்திருக்கும் பிரஜேஸ்வரனை, செம்முகத்தையும் அழகிய கண்களையும் உடையவரெனத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 189

परितो द्योतितमुखं ब्रह्मसूत्रकटीतटम् । चतुर्वक्त्रं चतुर्बाहुं वरदाभयहस्तकम्

அவரது முகம் அனைத்துத் திசைகளிலும் ஒளிவீசும்; இடுப்பில் பிரம்மசூத்திரம் அலங்கரிக்கும். அவர் நான்முகனும் நான்கைக் கொண்டவனும்; வரம் அளிக்கும், அபயம் தரும் கரங்களையுடையவன்।

Verse 190

योगजा मानसी सिद्धिर्ब्रह्मभक्तिः परा स्मृता । य एवं भक्तिमान्देवे ब्रह्मभक्तः स उच्यते

யோகத்தால் உண்டாகும் மனோமய சித்தி, உன்னதமான பிரம்மபக்தி என நினைக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு தெய்வத்தில் பக்தியுடையவன் ‘பிரம்மபக்தன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்।

Verse 191

वृत्तिं च शृणु राजेंद्र या स्मृता क्षेत्रवासिनाम् । स्वयं देवेन विप्राणां विष्ण्वादीनां समागमे

ஓ ராஜேந்திரா, புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் வாழ்வோருக்குச் ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ள ஆச்சார நெறியையும் கேள்; விஷ்ணு முதலிய தேவர்களுடன் கூடிய பிராமண சபையில் அதைத் தாமே பகவான் விதித்தார்।

Verse 192

कथिता विस्तरात्पूर्वं सर्वेषां तत्र सन्निधौ । निर्ममा निरहंकारा निःसंगा निष्परिग्रहाः

அது முன்பு அங்கே அனைவரின் முன்னிலையிலும் விரிவாகக் கூறப்பட்டது; அவர்கள் மமதை அற்றோர், அகங்காரம் அற்றோர், பற்றற்றோர், பரிக்ரஹம் அற்றோர் ஆவர்।

Verse 193

बंधुवर्गे च निःस्नेहास्समलोष्टाश्मकांचनाः । भूतानां कर्मभिर्नित्यैर्विविधैरभयप्रदाः

உறவினரிடத்திலும் அவர்கள் பாசப் பற்றின்றி இருப்பர்; மண் கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றை சமமாகக் கருதுவர். உயிர்களுக்காக நித்தியமாகப் பலவகைச் செயல்களால் எப்போதும் அபயம் அளிப்பர்।

Verse 194

प्राणायामपरा नित्यं परध्यानपरायणाः । याजिनः शुचयो नित्यं यतिधर्मपरायणाः

அவர்கள் எப்போதும் பிராணாயாமத்தில் ஈடுபட்டு, உயர்த் தியானத்தில் முழுமையாக நிலைத்திருப்பர்; யாகம் செய்பவர்கள், நித்திய சுத்தியுடையோர், யதி-தர்மத்தில் உறுதியானோர் ஆவர்।

Verse 195

सांख्ययोगविधिज्ञाश्च धर्मज्ञाश्छिन्नसंशयाः । यजंते विधिनानेन ये विप्राः क्षेत्रवासिनः

க்ஷேத்திரத்தில் வாழும் அந்தப் பிராமணர்கள்—சாங்க்யம், யோகம் ஆகிய நெறிகளை அறிந்தோர், தர்மத்தை அறிந்தோர், சந்தேகம் அறுத்தோர்—இவ்விதியின்படியே யஜனம், பூஜை, யாகம் செய்கின்றனர்।

Verse 196

अरण्ये पौष्करे तेषां मृतानां सत्फलं शृणु । व्रजंति ते सुदुष्प्रापं ब्रह्मसायुज्यमक्षयम्

புஷ்கரத்தின் புனித வனத்தில் உயிர் நீத்தவர்களின் உண்மையான நற்பலனை கேள்—அவர்கள் மிக அரிதான, அழிவிலா பிரம்மசாயுஜ்யம் (பிரம்ம ஐக்கியம்) அடைகிறார்கள்.

Verse 197

यत्प्राप्य न पुनर्जन्म लभन्ते मृत्युदायकम् । पुनरावर्तनं हित्वा ब्राह्मीविद्यां समास्थिताः

அந்த பரம நிலையை அடைந்த பின் அவர்கள் மீண்டும் பிறவி எடுப்பதில்லை—அது மரணத்திற்குக் காரணம். மீள்வரவை (சம்சாரச் சுழலை) விட்டு, பிரம்மவித்யையில் நிலைத்திருப்பார்கள்.

Verse 198

पुनरावृत्तिरन्येषां प्रपंचाश्रमवासिनाम् । गार्हस्थ्यविधिमाश्रित्य षट्कर्मनिरतः सदा

ஆனால் பிறர்—உலகிய ஆசிரம வாழ்வில் இருப்போர்—மீள்வரவு (புனராவர்த்தனம்) உடையவர்கள். கிருஹஸ்த விதியைப் பின்பற்றி எப்போதும் ஷட்கர்மங்களில் ஈடுபடுவர்.

Verse 199

जुहोति विधिना सम्यङ्मंत्रैर्यज्ञे निमंत्रितः । अधिकं फलमाप्नोति सर्वदुःखविवर्जितः

யாகத்தில் அழைக்கப்பட்டவன், விதிப்படி தூய மந்திரங்களால் முறையாக ஆஹுதி செலுத்தினால், அவன் மிகுந்த பலன் பெறுவான்; எல்லாத் துயரங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 200

सर्वलोकेषु चाप्यस्य गतिर्न प्रतिहन्यते । दिव्येनैश्वर्ययोगेन स्वारूढः सपरिग्रहः

எல்லா உலகங்களிலும் அவனுடைய பயணம் எப்போதும் தடைபடாது. தெய்வீக ஐஸ்வர்ய-யோகத்தால் உறுதியாக ஏறியவனாய், பரிக்ரஹம் (உடன் வரும் செல்வம்/சூழல்) உடன் அவன் செல்கிறான்.