Sarga 14

Verse 1

स मुहूर्तमिव ध्यात्वा मनसा चाधिगम्य ताम्।अवप्लुतो महातेजाः प्राकारं तस्य वेश्मनः।।।।

ஒரு கணம் தியானித்து, மனத்தால் அவளை அணுகிய அந்த மகாதேஜஸ்வி, அந்த மாளிகையின் சுற்றுச்சுவர்மேல் பாய்ந்து இறங்கினான்।

Verse 2

स तु संहृष्टसर्वाङ्गः प्राकारस्थो महाकपिः।पुष्पिताग्रान्वसन्तादौ ददर्श विविधान् द्रुमान्।।।।सालानशोकान् भव्यांश्च चंपकांश्च सुपुष्पितान्।उद्दालकान्नागवृक्षांश्चूतान्कपिमुखानपि।।।।

மதிலின் மேல் நின்று, உடலெங்கும் மகிழ்ச்சி நிறைந்த அந்த மகாகபி, வசந்தத்தின் தொடக்கத்தில் மலர்ந்த உச்சிகளைக் கொண்ட பலவகை மரங்களைப் பார்த்தான்—சாலமும் அசோகமும், அழகிய முழுமலர்ச்சியுடைய சம்பகமும்; மேலும் உத்தாலகமும் நாகமரமும்; கபிமுகம் போன்ற செந்நிறக் கனிகளையுடைய மாமரங்களும்.

Verse 3

स तु संहृष्टसर्वाङ्गः प्राकारस्थो महाकपिः।पुष्पिताग्रान्वसन्तादौ ददर्श विविधान् द्रुमान्।।5.14.2।।सालानशोकान् भव्यांश्च चंपकांश्च सुपुष्पितान्।उद्दालकान्नागवृक्षांश्चूतान्कपिमुखानपि।।5.14.3।।

அவன் மலர்ந்து குலுங்கும் பல மரங்களை கண்டான்—சாலம், அசோகம், சிறந்த சம்பகம், உத்தாலகம், நாகமரம், மேலும் சூதம் (மாமரம்) கூட; அவற்றின் செம்மையான கனிகள் கபிமுகம் போலத் தோன்றின॥

Verse 4

अथाम्रवणसञ्छन्नां लताशतसमावृताम्।ज्यामुक्त इव नाराचः पुप्लुवे वृक्षवाटिकाम्।।।।

பின்னர் ஹனுமான், மாமரக் காடுகள் அடர்ந்து மூடியதும் நூற்றுக்கணக்கான கொடிகளால் சூழப்பட்டதுமான அந்த மரவாட்டிகைக்குள், வில்லின் நாணிலிருந்து விடுபட்ட அம்புபோல் பாய்ந்து சென்றான்.

Verse 5

स प्रविश्य विचित्रां तां विहगैरभिनादिताम्।राजतैः कांचनैश्चैव पादपैः सर्वतो वृताम्।।।।विहगैर्मृगसङ्घैश्च विचित्रां चित्रकाननाम्।उदितादित्यसङ्काशां ददर्श हनुमान् कपिः।।।।वृतां नानाविधैर्वृक्षैः पुष्पोपगफलोपगैः।कोकिलैर्भृङ्गराजैश्च मत्तैर्नित्यनिषेविताम्।।।।प्रहृष्टमनुजे काले मृगपक्षिसमाकुले।मत्तबर्हिणसङ्घुष्टां नानाद्विजगणायुताम्।।।।

அப்போது வானரன் ஹனுமான் அந்த அற்புதமான தோட்டத்திற்குள் நுழைந்தான்; அது பறவைகளின் இனிய குரலால் முழங்கியது, மேலும் வெள்ளி-பொன் ஒளிபோல் மின்னும் மரங்களால் எல்லாப் புறமும் சூழப்பட்டது. உதயசூரியனைப் போல ஒளிரும், மானக் கூட்டங்களும் பறவைக் குழுக்களும் நிறைந்த வண்ணமயமான வனத்தை அவன் கண்டான். பலவகை மரங்கள் மலர்களும் கனிகளும் சுமந்து நின்றன; மயங்கிய குயில்களும் தேனீகளும் அங்கே எப்போதும் உலாவின. மனிதர்க்கு மகிழ்ச்சி தரும் வேளையில் அந்த வனம் மிருகப் பறவைகளால் நிரம்பி, மயங்கிய மயில்களின் கூவலால் ஒலித்துக் கொண்டும், பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்களால் நிறைந்தும் இருந்தது.

Verse 6

स प्रविश्य विचित्रां तां विहगैरभिनादिताम्।राजतैः कांचनैश्चैव पादपैः सर्वतो वृताम्।।5.14.5।।विहगैर्मृगसङ्घैश्च विचित्रां चित्रकाननाम्।उदितादित्यसङ्काशां ददर्श हनुमान् कपिः।।5.14.6।।वृतां नानाविधैर्वृक्षैः पुष्पोपगफलोपगैः।कोकिलैर्भृङ्गराजैश्च मत्तैर्नित्यनिषेविताम्।।5.14.7।।प्रहृष्टमनुजे काले मृगपक्षिसमाकुले।मत्तबर्हिणसङ्घुष्टां नानाद्विजगणायुताम्।।5.14.8।।

கபி ஹனுமான் பறவைகளும் மான் கூட்டங்களும் நிறைந்த அந்த அற்புதமான சித்திரகானனத்தை கண்டான்; அது உதித்த சூரியனைப் போல ஒளிவீசியது।

Verse 7

स प्रविश्य विचित्रां तां विहगैरभिनादिताम्।राजतैः कांचनैश्चैव पादपैः सर्वतो वृताम्।।5.14.5।।विहगैर्मृगसङ्घैश्च विचित्रां चित्रकाननाम्।उदितादित्यसङ्काशां ददर्श हनुमान् कपिः।।5.14.6।।वृतां नानाविधैर्वृक्षैः पुष्पोपगफलोपगैः।कोकिलैर्भृङ्गराजैश्च मत्तैर्नित्यनिषेविताम्।।5.14.7।।प्रहृष्टमनुजे काले मृगपक्षिसमाकुले।मत्तबर्हिणसङ्घुष्टां नानाद्विजगणायुताम्।।5.14.8।।

அது பலவகை மரங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது; மலரும் கனியும் நிறைந்தது; மயங்கிய குயில்களும் வண்டுகளும் அங்கே எப்போதும் உலாவின.

Verse 8

स प्रविश्य विचित्रां तां विहगैरभिनादिताम्।राजतैः कांचनैश्चैव पादपैः सर्वतो वृताम्।।5.14.5।।विहगैर्मृगसङ्घैश्च विचित्रां चित्रकाननाम्।उदितादित्यसङ्काशां ददर्श हनुमान् कपिः।।5.14.6।।वृतां नानाविधैर्वृक्षैः पुष्पोपगफलोपगैः।कोकिलैर्भृङ्गराजैश्च मत्तैर्नित्यनिषेविताम्।।5.14.7।।प्रहृष्टमनुजे काले मृगपक्षिसमाकुले।मत्तबर्हिणसङ्घुष्टां नानाद्विजगणायुताम्।।5.14.8।।

மனம் மகிழும் அந்த வேளையில் அந்த தோட்டம் மிருகங்களும் பறவைகளும் நிறைந்து இருந்தது; உற்சாக மயில் கூட்டங்களின் ஒலியால் முழங்கியது; பலவகைச் சிறகுடைய பறவைகள் பெருந்தொகையாய் இருந்தன।

Verse 9

मार्गमाणो वरारोहां राजपुत्रीमनिन्दिताम्।सुखप्रसुप्तान्विहगान् बोधयामास वानरः।।।।

குற்றமற்ற, உயர்ந்த நடை கொண்ட அரசகுமாரியைத் தேடிக்கொண்டிருந்த அந்த வானரன், சுகமாக உறங்கிய பறவைகளை எழுப்பினான்।

Verse 10

उत्पतद्भिर्द्विजगणैः पक्षैः सालास्समाहताः।अनेकवर्णा विविधा मुमुचुः पुष्पवृष्टयः।।।।

பறந்து எழுந்த பறவைக் கூட்டங்களின் இறக்கைத் தாக்கத்தால் சால மரங்கள் அசைந்து, பல நிறங்களான பலவகைப் பூமழைகளைப் பொழிந்தன।

Verse 11

पुष्पावकीर्णश्शुशुभे हनुमान् मारुतात्मजः।अशोकवनिकामध्ये यथा पुष्पमयो गिरिः।।।।

மலர்களால் மூடப்பட்ட மாருதாத்மஜன் ஹனுமான், அசோக வனிகையின் நடுவில் மலர்மயமான மலைபோல் ஒளிவிட்டான்।

Verse 12

दिशस्सर्वाः प्रधावन्तं वृक्षषण्डगतं कपिम्।दृष्ट्वा सर्वाणि भूतानि वसन्त इति मेनिरे।।।।

திசைதிசையாக மரக்கூட்டங்களுக்குள் ஓடிச் செல்லும் கபியைப் பார்த்த அங்குள்ள எல்லா உயிர்களும்—“இதுவே வசந்தமே” என்று எண்ணின.

Verse 13

वृक्षेभ्यः पतितैः पुष्पैरवकीर्णा पृथग्विदैः।रराज वृक्षेभ्यः तत्र प्रमदेव विभूषिता।।।।

மரங்களிலிருந்து விழுந்த பலவகை மலர்களால் பரவிய அந்த நிலம் அங்கே, ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இளம்பெண் போல ஒளிர்ந்தது.

Verse 14

तरस्विना ते तरवस्तरसाभिप्रकम्पिताः।कुसुमानि विचित्राणि ससृजुः कपिना तदा।।।।

அப்போது வேகமிக்க அந்த கபி பலமாகக் குலுக்கியதால், அந்த மரங்கள் பல நிறங்களான விசித்திர மலர்களை மழையெனச் சிந்தின.

Verse 15

निर्धूतपत्रशिखराः शीर्णपुष्पफला द्रुमाः।निक्षिप्तवस्त्राभरणा धूर्ता इव पराजिताः।।।।

இலைமுடிகள் உதிர்ந்து, மலரும் கனியும் சிதறி விழ, அந்த மரங்கள்—பந்தயத்தில் தோற்று ஆடை-ஆபரணங்களை இழந்த சூதர்களைப் போலத் தோன்றின.

Verse 16

हनूमता वेगवता कम्पितास्ते नगोत्तमाः।पुष्पपर्णफलान्याशु मुमुचुः पुष्पशालिनः।।।।

வேகமிகு ஹனுமான் குலுக்கியதால், மலர்களால் நிறைந்த அந்தச் சிறந்த மரங்கள் உடனே மலர், இலை, கனிகளை உதிர்த்தன.

Verse 17

विहङ्गसङ्घैर्हीनास्ते स्कन्धमात्राश्रया द्रुमाः।बभूवुरगमाः सर्वे मारुतेव निर्धुताः।।।

பறவைக் கூட்டங்கள் விலகி, வெறும் தண்டுகள் மட்டுமே தாங்கி நின்ற அந்த மரங்கள் அனைத்தும், பெருங்காற்றால் உலுக்கியதுபோல் இலைமலரற்றுத் துடைத்தெறியப்பட்டன.

Verse 18

निर्धूतकेशी युवतिर्यथा मृदितवर्णका।निष्पीतशुभदन्तोष्ठी नखैर्दन्तैश्च विक्षता।।।।तथा लाङ्गूलहस्तैश्च चरणाभ्यां च मर्दिता।बभूवाशोकवनिका प्रभग्नवरपादपा।।।।

சிதறிய கூந்தலுடைய இளம்பெண் ஒருத்தியின் குங்குமச் சின்னம் மசிந்துபோய், அழகிய பற்களும் உதடுகளும் முத்தங்களின் அழுத்தத்தால் நசுங்கி, நகங்களும் பற்களும் கீறிய காயங்களால் உடல் சிதைந்ததுபோல்—அவ்வாறே ஹனுமான் வாலாலும் கைகளாலும் கால்களாலும் மிதித்து நொறுக்கப்பட்டு, சிறந்த மரங்கள் முறிந்ததால், அசோக வனம் அப்படியே தோன்றியது.

Verse 19

निर्धूतकेशी युवतिर्यथा मृदितवर्णका।निष्पीतशुभदन्तोष्ठी नखैर्दन्तैश्च विक्षता।।5.14.18।।तथा लाङ्गूलहस्तैश्च चरणाभ्यां च मर्दिता।बभूवाशोकवनिका प्रभग्नवरपादपा।।5.14.19।।

இவ்வசனமும் முன் வந்த உவமையையே மீண்டும் கூறுகிறது—சிதறிய கூந்தலுடன் குங்குமம் மசிந்து, பற்களும் உதடுகளும் அழுத்தத்தால் காயமுற்று, நக-பல் கீறல்களால் உடல் சிதைந்த இளம்பெண் போல; ஹனுமான் வால், கை, கால் மிதிப்பால் நொறுங்கி, சிறந்த மரங்கள் முறிந்ததால் அசோக வனம் அப்படியே தோன்றியது.

Verse 20

महालतानां दामानि व्यथमत्तरसा कपिः।यथा प्रावृषि विन्ध्यस्य मेघजालानि मारुतः।।।।

மிகுந்த வலிமையுடன் அந்தக் கபி பெரிய கொடிகளின் மாலைகளை ஆடச் செய்தான்; மழைக்காலத்தில் விந்திய மலைமேல் காற்று மேகக் கூட்டங்களைத் தள்ளி அலைக்கழிப்பதுபோல்.

Verse 21

स तत्र मणिभूमीश्च राजतीश्च मनोरमाः।तथा काञ्चनभूमीश्च ददर्श विचरन्कपिः।।।।

அங்கே உலாவிய கபி, மணிகள் பதித்த மனோகரமான தரைகளையும், வெள்ளிபோல் ஒளிரும் தளங்களையும், பொன்னால் விளங்கும் மாளிகைத் தரைகளையும் கண்டான்।

Verse 22

वापीश्च विविधाकाराः पूर्णाः परमवारिणा।महार्हैर्मणिसोपानैरुपपन्नास्ततस्ततः।।।।मुक्ताप्रवालसिकताः स्फाटिकान्तरकुट्टिमाः।काञ्चनैस्तरुभिश्चित्रैस्तीरजैरुपशोभिताः।।।।फुल्लपद्मोत्पलवनाश्चक्रवाकोपकूजिताः।नत्यूहरुतसंघुष्टा हंससारसनादिताः।।।।दीर्घाभिर्द्रुमयुक्ताभिः सरद्भिश्च समन्ततः।अमृतोपमतोयाभिश्शिवाभिरुपसंस्कृताः।।।।लताशतैरवततास्सन्तानकुसुमावृताः।नानागुल्मावृतघनाः करवीरकृतान्तराः।।।।

அவன் பல வடிவங்களான குளங்களை கண்டான்—அவை மிகத் தூய நீரால் நிறைந்தவை; இடையிடையே உயர்மதிப்புள்ள மணிகள் பதித்த படிக்கட்டுகளால் அமைந்தவை. அவற்றில் முத்தும் பவளமும் போன்ற மணற்பரப்பு விரிந்திருந்தது; உள்ளே சுபடிகம் பதித்த தளங்கள் ஒளிர்ந்தன; கரைகளில் பொன்னிறம் கொண்ட பலவண்ண மரங்கள் அழகு செய்தன. மலர்ந்த தாமரை, நீலோற்பலக் காடுகள் இருந்தன; சக்கரவாகப் பறவைகளின் குரல் ஒலித்தது; நத்யூஹங்களின் கூச்சலால் கலகலப்பாகி, அன்னங்களும் சாரசங்களும் எழுப்பும் நாதத்தால் முழங்கின. சுற்றிலும் மரவரிசை சூழ்ந்த நீண்ட நீர்வழிகள் ஓடின; அவற்றின் நீர் அமுதம் போன்றது, மங்களகரமானது, தோட்ட அமைப்பிற்கேற்ப அழகுறச் சீரமைக்கப்பட்டது. நூற்றுக்கணக்கான கொடிகள் தாழ்ந்து, சந்தானக மலர்களால் மூடப்பட்டு, பலவகை புதர்களால் அடர்த்தியாகி, கரவீரச் செடிகள் இடைவெளிகளை அழகுபடுத்தின.

Verse 23

वापीश्च विविधाकाराः पूर्णाः परमवारिणा। महार्हैर्मणिसोपानैरुपपन्नास्ततस्ततः।।5.14.22।। मुक्ताप्रवालसिकताः स्फाटिकान्तरकुट्टिमाः। काञ्चनैस्तरुभिश्चित्रैस्तीरजैरुपशोभिताः।।5.14.23।। फुल्लपद्मोत्पलवनाश्चक्रवाकोपकूजिताः। नत्यूहरुतसंघुष्टा हंससारसनादिताः।।5.14.24।। दीर्घाभिर्द्रुमयुक्ताभिः सरद्भिश्च समन्ततः। अमृतोपमतोयाभिश्शिवाभिरुपसंस्कृताः।।5.14.25।। लताशतैरवततास्सन्तानकुसुमावृताः। नानागुल्मावृतघनाः करवीरकृतान्तराः।।5.14.26।।

அவன் அந்தக் குளங்களை கண்டான்—முத்தும் பவளமும் போன்ற மணல் பரவியவை; உள்ளே சுபடிகம் பதித்த தளங்கள் ஒளிர்ந்தவை; கரைகளில் பொன்னிறப் பலவண்ண மரங்கள் அவற்றைச் சிறப்பித்தன।

Verse 24

वापीश्च विविधाकाराः पूर्णाः परमवारिणा। महार्हैर्मणिसोपानैरुपपन्नास्ततस्ततः।।5.14.22।। मुक्ताप्रवालसिकताः स्फाटिकान्तरकुट्टिमाः। काञ्चनैस्तरुभिश्चित्रैस्तीरजैरुपशोभिताः।।5.14.23।। फुल्लपद्मोत्पलवनाश्चक्रवाकोपकूजिताः। नत्यूहरुतसंघुष्टा हंससारसनादिताः।।5.14.24।। दीर्घाभिर्द्रुमयुक्ताभिः सरद्भिश्च समन्ततः। अमृतोपमतोयाभिश्शिवाभिरुपसंस्कृताः।।5.14.25।। लताशतैरवततास्सन्तानकुसुमावृताः। नानागुल्मावृतघनाः करवीरकृतान्तराः।।5.14.26।।

அவற்றில் மலர்ந்த தாமரை, உற்பலக் காடுகள் இருந்தன; சக்கரவாகப் பறவைகளின் குரல் ஒலித்தது; நத்யூஹங்களின் கூச்சலால் கலகலப்பாகி, அன்னங்களும் சாரசங்களும் எழுப்பும் நாதத்தால் நிறைந்தன।

Verse 25

वापीश्च विविधाकाराः पूर्णाः परमवारिणा।महार्हैर्मणिसोपानैरुपपन्नास्ततस्ततः।।5.14.22।।मुक्ताप्रवालसिकताः स्फाटिकान्तरकुट्टिमाः।काञ्चनैस्तरुभिश्चित्रैस्तीरजैरुपशोभितैः।।5.14.23।।फुल्लपद्मोत्पलवनाश्चक्रवाकोपकूजिताः।नत्यूहरुतसंघुष्टा हंससारसनादिताः।।5.14.24।।दीर्घाभिर्द्रुमयुक्ताभिः सरद्भिश्च समन्ततः।अमृतोपमतोयाभिश्शिवाभिरुपसंस्कृताः।।5.14.25।।लताशतैरवततास्सन्तानकुसुमावृताः।नानागुल्मावृतघनाः करवीरकृतान्तराः।।5.14.26।।

சுற்றிலும் மரவரிசை சூழ்ந்த நீண்ட நீர்வழிகள் இருந்தன; அவற்றின் நீர் அமுதம் போன்றது, மங்களகரமானது, தோட்ட அமைப்பிற்கேற்ப அழகுறச் சீரமைக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 26

वापीश्च विविधाकाराः पूर्णाः परमवारिणा।महार्हैर्मणिसोपानैरुपपन्नास्ततस्ततः।।5.14.22।।मुक्ताप्रवालसिकताः स्फाटिकान्तरकुट्टिमाः।काञ्चनैस्तरुभिश्चित्रैस्तीरजैरुपशोभितैः।।5.14.23।।फुल्लपद्मोत्पलवनाश्चक्रवाकोपकूजिताः।नत्यूहरुतसंघुष्टा हंससारसनादिताः।।5.14.24।।दीर्घाभिर्द्रुमयुक्ताभिः सरद्भिश्च समन्ततः।अमृतोपमतोयाभिश्शिवाभिरुपसंस्कृताः।।5.14.25।।लताशतैरवततास्सन्तानकुसुमावृताः।नानागुल्मावृतघनाः करवीरकृतान्तराः।।5.14.26।।

அவை நூற்றுக்கணக்கான பரந்த கொடிகளால் போர்த்தப்பட்டு, சந்தானக மலர்க் குழுக்களால் மூடப்பட்டிருந்தன. பலவகை புதர்களால் அடர்த்தியடைந்து, இடையிடையே கரவீரச் செடிகள் அழகூட்டின॥

Verse 27

ततोऽम्बुधरसङ्काशं प्रवृद्धशिखरं गिरिम्।विचित्रकूटं कूटैश्च सर्वतः परिवारितम्।।।।शिलागृहैरवततं नानावृक्षैः समावृतम्।ददर्श हरिशार्दूलो रम्यं जगति पर्वतम्।।।।

அப்போது வானரர்களில் புலியெனத் திகழும் அந்த வீரன், பாறைக் குகைகளால் விரிந்தும் பலவகை மரங்களால் சூழப்பட்டும் இருந்த, பூமியில் உள்ள அந்த இனிய மலையைக் கண்டான்॥

Verse 28

ततोऽम्बुधरसङ्काशं प्रवृद्धशिखरं गिरिम्।विचित्रकूटं कूटैश्च सर्वतः परिवारितम्।।5.14.27।।शिलागृहैरवततं नानावृक्षैः समावृतम्।ददर्श हरिशार्दूलो रम्यं जगति पर्वतम्।।5.14.28।।

அப்போது வானரர்களில் புலியெனத் திகழும் அந்த வீரன், பாறைக் குகைகளால் விரிந்தும் பலவகை மரங்களால் சூழப்பட்டும் இருந்த, பூமியில் உள்ள அந்த இனிய மலையைக் கண்டான்॥

Verse 29

ददर्श च नगात्तस्मान्नदीं निपतितां कपिः।अङ्कादिव समुत्पत्य प्रियस्य पतितां प्रियाम्।।।।जले निपतिताग्रैश्च पादपैरुपशोभिताम्।वार्यमाणामिव क्रुद्धां प्रमदां प्रियबन्धुभिः।।।।पुनरावृत्ततोयां च ददर्श स महाकपिः।प्रसन्नामिव कान्तस्य कान्तां पुनरुपस्थिताम्।।।।

மகாகபி நீர் சுழல்களாய் திரும்பித் திரும்பி வருவதைக் கண்டான்—காதலனிடம் மனம் குளிர்ந்து, காதலி மீண்டும் வந்து சேர்ந்ததுபோல்॥

Verse 30

ददर्श च नगात्तस्मान्नदीं निपतितां कपिः।अङ्कादिव समुत्पत्य प्रियस्य पतितां प्रियाम्।।5.14.29।।जले निपतिताग्रैश्च पादपैरुपशोभिताम्।वार्यमाणामिव क्रुद्धां प्रमदां प्रियबन्धुभिः।।5.14.30।।पुनरावृत्ततोयां च ददर्श स महाकपिः।प्रसन्नामिव कान्तस्य कान्तां पुनरुपस्थिताम्।।5.14.31।।

நீரில் வளைந்து விழும் முனைகளையுடைய மரங்களால் அது அழகுற்றிருந்தது—பிரிய உறவினர், புறப்பட முயலும் கோபமுற்ற பெண்ணைத் தடுத்து நிறுத்துவது போல॥

Verse 31

ददर्श च नगात्तस्मान्नदीं निपतितां कपिः।अङ्कादिव समुत्पत्य प्रियस्य पतितां प्रियाम्।।5.14.29।।जले निपतिताग्रैश्च पादपैरुपशोभिताम्।वार्यमाणामिव क्रुद्धां प्रमदां प्रियबन्धुभिः।।5.14.30।।पुनरावृत्ततोयां च ददर्श स महाकपिः।प्रसन्नामिव कान्तस्य कान्तां पुनरुपस्थिताम्।।5.14.31।।

மகாகபி நீர் சுழல்களாய் திரும்பித் திரும்பி வருவதைக் கண்டான்—காதலனிடம் மனம் குளிர்ந்து, காதலி மீண்டும் வந்து சேர்ந்ததுபோல்॥

Verse 32

तस्या दूरात्सपद्मिन्यो नानाद्विजगणायुताः।ददर्श हरिशार्दूलो हनुमान् मारुतात्मजः।।।।

அந்த இடத்திலிருந்து அதிக தூரமல்லாமல், வானரர்களில் புலி போன்ற மாருதாத்மஜன் ஹனுமான், பலவகை நீர்ப்பறவைக் கூட்டங்கள் நிறைந்த தாமரைத் தடாகங்களை கண்டான்.

Verse 33

कृत्रिमां दीर्घिकां चापि पूर्णां शीतेन वारिणा।मणिप्रवरसोपानां मुक्तासिकतशोभिताम्।।।।विविधैर्मृगसङ्घैश्च विचित्रां चित्रकाननाम्।प्रासादैस्सुमहद्भिश्च निर्मितैर्विश्वकर्मणा।।।।काननैः कृत्रिमैश्चापि सर्वतः समलङ्कृताम्।

அவன் மேலும் ஒரு செயற்கை நீண்ட தடாகத்தையும் கண்டான்; அது குளிர்ந்த நீரால் நிரம்பி இருந்தது. அதன் படிக்கட்டுகள் சிறந்த மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கரைகள் முத்துச் சாயல் மணல் பரப்பியதுபோல் ஒளிர்ந்தன. பலவகை மான் முதலிய விலங்குக் கூட்டங்களால் அது வண்ணமயமாகத் தோன்றியது; எங்கும் செயற்கை தோப்புகளும் மாபெரும் மாளிகைகளும் சூழ்ந்து அலங்கரித்திருந்தன—விஸ்வகர்மன் தானே அமைத்ததுபோல்.

Verse 34

कृत्रिमां दीर्घिकां चापि पूर्णां शीतेन वारिणा।मणिप्रवरसोपानां मुक्तासिकतशोभिताम्।।5.14.33।।विविधैर्मृगसङ्घैश्च विचित्रां चित्रकाननाम्।प्रासादैस्सुमहद्भिश्च निर्मितैर्विश्वकर्मणा।।5.14.34।।काननैः कृत्रिमैश्चापि सर्वतः समलङ्कृताम्।

அவன் குளிர்ந்த நீரால் நிரம்பிய செயற்கை ஏரியைக் கண்டான்; அதன் படிக்கட்டுகள் உயர்ந்த மணிகளால் பதிக்கப்பட்டவை, கரையின் மணல் முத்துபோல் ஒளிர்ந்தது. பலவகை மிருகக் கூட்டங்களாலும் வண்ணமயமான தோப்புகளாலும் அழகுற்று, விஸ்வகர்மன் அமைத்ததுபோல் மாபெரும் மாளிகைகளால் சூழப்பட்டு, எல்லாத் திசைகளிலும் செயற்கை வனங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த இடத்தை அவன் கண்டான்.

Verse 35

ये केचित्पादपास्तत्र पुष्पोपगफलोपगाः।।।।सच्छत्रास्सवितर्दीकास्सर्वे सौवर्णवैदिकाः।

அங்கே இருந்த மரங்களின் மலரும் கனியும் எளிதில் எட்டும் அளவில் இருந்தன. குடைபோன்ற அழகிய மண்டபங்களும் உயர்ந்த அமர்விடங்களும்—அனைத்தும் பொன்னாலான வேதிகைகளின் மீது அமைந்திருந்தன.

Verse 36

लताप्रतानैर्बहुभिःपर्णैश्च बहुभिर्वृताम्।।।।काञ्चनीं शिंशुपामेकां ददर्श हरियूथपः।वृतां हेममयीभिस्तु वेदिकाभिस्समन्ततः।।।।

பல கொடித்தழைகளாலும் அடர்ந்த இலைகளாலும் மூடப்பட்ட ஒரே ஒரு பொன்மயமான சிம்ஷுபா மரத்தை வானர சேனையின் தலைவர் கண்டான்; அது எல்லாத் திசைகளிலும் பொன்னாலான வேதிகைகளால் சூழப்பட்டிருந்தது.

Verse 37

लताप्रतानैर्बहुभिःपर्णैश्च बहुभिर्वृताम्।।5.14.36।।काञ्चनीं शिंशुपामेकां ददर्श हरियूथपः।वृतां हेममयीभिस्तु वेदिकाभिस्समन्ततः।।5.14.37।।

பல கொடிவிதானங்களாலும் மிகுந்த இலைகளாலும் மூடப்பட்ட ஒரே ஒரு பொன்னான சிம்ஷுபா மரத்தை வானரத் தலைவர் கண்டான்; அது நாலாபுறமும் பொன்னாலான வேதிகைகளால் சூழப்பட்டிருந்தது.

Verse 38

सोऽपश्यद्भूमिभागांश्च गर्तप्रस्रवणानि च।सुवर्णवृक्षानपरान् ददर्श शिखिसन्निभान्।।।।

அவன் நிலத்தின் விரிந்த பகுதிகளையும் குழிகளிலிருந்து வெளிப்படும் நீரூற்றோடைகளையும் கண்டான்; மேலும் தீச்சுடர் போல ஒளிவீசும் பொன்னிற மரங்களையும் அவன் பார்த்தான்.

Verse 39

तेषां द्रुमाणां प्रभया मेरोरिव दिवाकरः।अमन्यत तदा वीरः काञ्चनोऽस्मीति वानरः।।।।

அவ்விருட்சங்களின் ஒளியால், மேருமலையின் பிரகாசத்தால் சூரியன் பொன்னிறமாய் தோன்றுவது போல, அந்த வீர வானரன் அப்போது தானே காஞ்சனமயனாய் ஆனேன் என எண்ணினான்।

Verse 40

तां काञ्चनैस्तरुगणैर्मारुतेन च वीजिताम्।किङ्किणीशतनिर्घोषां दृष्ट्वा विस्मयमागमत्।।।।

பொன்னிற மரக்கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு, மாருதன் விசிறி அசையச் செய்து, நூறு கிங்கிணிகளின் ஒலிபோல் முழங்கும் அந்த வனிகையைப் பார்த்து ஹனுமான் பெரும் வியப்புற்றான்।

Verse 41

स पुष्पिताग्रां रुचिरां तरुणाङ्कुरपल्लवाम्।तामारुह्य महाबाहुश्शिंशुपां पर्णसंवृताम्।।।।

மலர்ந்த உச்சியுடைய, அழகிய, இளங்கிளைத் தளிர்-பல்லவங்களால் நிறைந்த, இலைகளால் அடர்ந்து மூடப்பட்ட அந்த ஶிஂஶுபா மரத்தில் மகாபாகு ஹனுமான் ஏறினான்।

Verse 42

इतो द्रक्ष्यामि वैदेहीं रामदर्शनलालसाम्।इतश्चेतश्च दुःखार्तां सम्पतन्तीं यदृच्छया।।।।

‘இங்கிருந்து வைதேஹியை நான் காணக்கூடும்—ராமதரிசனத்திற்காக ஏங்கும் அவள், துயரால் வாடி, விதிவசமாக இங்கும் அங்கும் அலைந்து கொண்டிருப்பாள்.’

Verse 43

अशोकवनिका चेयं दृढं रम्या दुरात्मनः।चम्पकैश्चन्दनैश्चापि वकुलैश्च विभूषिता।।।।

‘இந்த அசோக வனிகை நிச்சயமாக மிக அழகானது—சம்பக, சந்தனம், வகுள மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; ஆனால் இது அந்த துராத்மன் (ராவணன்) உடையது.’

Verse 44

इयं च नलिनी रम्या द्विजसङ्घनिषेविता।इमां सा राममहिषी नूनमेष्यति जानकी।।।।

இந்த இனிய தாமரைக் குளம் பறவைக் கூட்டங்களால் சேவிக்கப்படுகிறது. நிச்சயமாக ராமனின் மகிஷி ஜானகி இவ்விடத்துக்கு வருவாள்.

Verse 45

सा रामा राममहिषी राघवस्य प्रिया सती।वनसञ्चारकुशला नूनमेष्यति जानकी।।।।

அந்த அழகிய ஜானகி—ராகவனின் பிரியை, ராமனின் மகிஷி, பத்தினி, வனத்தில் நடமாடுவதில் தேர்ந்தவள்—நிச்சயமாக இங்கே வருவாள்.

Verse 46

अथवा मृगशाबाक्षी वनस्यास्य विचक्षणा।वनमेष्यति साऽर्येह रामचिन्तानुकर्शिता।।।।

அல்லது மான் குட்டிபோன்ற கண்களையுடைய அந்த ஆர்யை, இவ்வனத்தை நன்கு அறிந்தவள், ராம சிந்தையால் இழுக்கப்பட்டு இங்கே இந்த தோட்டத்திற்குள் வரக்கூடும்.

Verse 47

रामशोकाभिसन्तप्ता सा देवी वामलोचना।वनवासे रता नित्यमेष्यते वनचारिणी।।।।

ராமன் பற்றிய துயரால் எரிந்த அந்த வாமலோசனை தேவியார், எப்போதும் வனவாசத்தில் மகிழும் வனச்சாரிணி—நிச்சயமாக இங்கே வருவாள்.

Verse 48

वनेचराणां सततं नूनं स्पृहयते पुरा।रामस्य दयिता भार्या जनकस्यसुता सती।।।।

நிச்சயமாக முன்பொரு காலத்தில் ஜனகனின் பத்தினியான மகள், ராமனின் அன்பு மனைவி, எப்போதும் வனத்தில் வாழ்ந்து நடமாடுவோரின் சங்கத்தை விரும்பினாள்.

Verse 49

सन्ध्याकालमनाः श्यामा ध्रुवमेष्यति जानकी।नदीं चेमां शुभजलां सन्ध्यार्थे वरवर्णिनी।।।।

சந்தியைக்காலத்தில் மனம் நிலைத்த, சியாமவர்ணமும் அழகிய நிறமும் உடைய ஜானகி நிச்சயமாக வருவாள். சந்தியோபாசனை செய்ய இந்தப் புனித நீருடைய நதிக்கரையை அவள் அணுகுவாள்.

Verse 50

तस्याश्चाप्यनुरूपेयमशोकवनिका शुभा।शुभा या पार्थिवेन्द्रस्य पत्नी रामस्य सम्मता।।।।

அரசர்களின் தலைவன் ராமனுக்குப் பிரியமான மனைவியான அந்தப் புனித சீதைக்கு, இந்தப் புனித அசோக வனம் உண்மையிலேயே ஏற்ற இடமாகும்.

Verse 51

यदि जीवति सा देवी ताराधिपनिभानना।आगमिष्यति साऽवश्यमिमां शिवजलां नदीम्।।।।

அந்த தேவி உயிருடன் இருந்தால்—நிலவுபோன்ற முகம் உடையவள்—இந்த சிவ-புனித நீருடைய நதிக்கரைக்கு அவள் நிச்சயமாக வருவாள்.

Verse 52

एवं तु मत्वा हनुमान्महात्मा प्रतीक्षमाणो मनुजेन्द्रपत्नीम्।अवेक्षमाणश्च ददर्श सर्वं सुपुष्पिते पर्णघने निलीनः।।।।

இவ்வாறு எண்ணிய மகாத்மா ஹனுமான், மனிதர்களின் அரசனின் மனைவியை எதிர்நோக்கி, அடர்ந்த இலைகளும் மலர்ந்த பூக்களும் நிறைந்த மரத்தில் மறைந்து கொண்டு, அனைத்தையும் கவனமாக நோக்கினான்.