Sarga 74

Verse 1

तयोस्तदासादितयोरणाग्रेमुमोहसैन्यंहरिपुङ्गवानाम् ।सुग्रीवनीलाङ्गदजाम्बवन्तो न चापिकिञ्चित्प्रतिपेदिरेते ।।6.74.1।।

அவர்கள் இருவரும் போரின் முன்நிலையில் தாக்கப்பட்டபோது, சிறந்த வானரர்களின் சேனை மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தது. சுக்ரீவன், நீலன், அங்கதன், ஜாம்பவான் ஆகியோரும் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தீர்மானிக்க இயலவில்லை॥

Verse 2

ततोविषण्णंसमवेक्ष्यसैन्यंविभीषणोबुद्धिमतांवरिष्ठः ।उवाचशाखमृगराजवीरानाश्वासयन्नप्रतिमैर्वचोभिः ।।6.74.2।।

அப்போது மனம் தளர்ந்த படையைப் பார்த்து, ஞானிகளில் முதன்மையான விபீஷணன், வானர அரசர்களின் வீரத் தலைவர்களை ஒப்பற்ற சொற்களால் ஆறுதல் கூறி உரைத்தான்.

Verse 3

माभैष्टनास्त्यत्रविषादकालोयदार्यपुत्त्रौविवशौविषण्णौ ।स्वयम्भुवोवाक्यमथोद्वहन्तौयत्सादिताविन्द्रजिदस्त्रजालैः ।।6.74.3।।

அஞ்சாதீர்—இது துயரப்பட வேண்டிய காலமல்ல. ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) அவரின் ஆணையைத் தாங்கி நிற்கும் அந்த இரு ஆரியபுத்திரரும், தளர்ந்து மனம் சோர்ந்திருந்தாலும், இந்திரஜித்தின் அஸ்திரவலையால் தாக்கப்பட்டுள்ளனர்।

Verse 4

तस्मैतुदत्तंपरमास्त्रमेतत्स्वयम्भुवाब्राह्मममोघवेगम् ।तन्मानयन्तौयुधिराजपुत्रौनिपातितौकोऽत्रविषादकालः ।।6.74.4।।

ஸ்வயம்பூ பிரம்மா அவனுக்கு இந்த பரமமான பிராஹ்மாஸ்திரத்தை—அமோக வேகமுடைய, தவறாத பலனுடையதாய்—அளித்தார். அந்த அஸ்திரத்தின் மரியாதையை ஏற்று போரில் இரு அரசகுமாரரும் வீழ்ந்தனர்; ஆக இங்கே துயரப்பட வேண்டிய நேரம் எது?

Verse 5

ब्राह्ममस्त्रंततोधीमान्मानयित्वातुमारुतिः ।विभीषणवचश्श्रुत्वाहनूमांस्तमथाब्रवीत् ।।6.74.5।।

அப்போது அறிவுடைய மாருதிநந்தனன் ஹனுமான், பிரம்மாஸ்திரத்தை முறையாக மதித்து, விபீஷணனின் சொல்லைக் கேட்டு, பின்னர் அவனிடம் கூறினான்।

Verse 6

एतस्मिन्निहतेसैन्येवानराणांतरस्विनाम् ।योयोधारयतेप्राणांस्तंतमाश्वासयाव ।।6.74.6।।

இப்போது வலிமைமிக்க வானர சேனை தாக்கப்பட்டு வீழ்ந்துள்ளது; யார் யார் இன்னும் உயிரைத் தாங்கி இருக்கிறார்களோ, அவரவர் அருகே சென்று அவர்களுக்கு தைரியம் அளிப்போம்।

Verse 7

तावुभौयुगपवदीरौहनूमद्राक्षसोत्तमौ ।उल्काहस्तौतदारात्रौरणशीर्षेविचेरतुः ।।6.74.7।।

அப்போது இரவில் அந்த இரு வீரர்கள்—ஹனுமான் மற்றும் ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவன் (விபீஷணன்)—கைகளில் தீப்பந்தங்களை ஏந்தி, போர்க்களத்தில் ஒன்றாகச் சுற்றி, வீழ்ந்தவர்களிடையே தேடிச் சென்றனர்।

Verse 8

भिन्नलाङ्गूलहस्तोरुपादाङ्गुळशिरोधरैः ।स्रवद्भिःक्षतजंगात्रैःप्रस्रवद्भिस्ततस्ततः ।।6.74.8।।पतितैःपर्वताकारैर्वानरैरभिसङ्कुलाम् ।शस्सैश्चपतितैर्दीप्तैर्ददृशातेवसुन्धराम् ।।6.74.9।।

அவர்கள் இங்கும் அங்கும் விழுந்திருந்த வானரர்களைக் கண்டனர்—சிலரின் வால்கள் துண்டிக்கப்பட்டு, சிலரின் கைகள் மற்றும் தொடைகள் முறிந்து, சிலரின் பாதங்களும் விரல்களும் நசுங்கி, சிலரின் தலை மற்றும் கழுத்தில் அடிபட்டு; காயமடைந்த உடல்களிலிருந்து இரத்தமும் திரவங்களும் வழிந்தோடின.

Verse 9

भिन्नलाङ्गूलहस्तोरुपादाङ्गुळशिरोधरैः ।स्रवद्भिःक्षतजंगात्रैःप्रस्रवद्भिस्ततस्ततः ।।6.74.8।।पतितैःपर्वताकारैर्वानरैरभिसङ्कुलाम् ।शस्सैश्चपतितैर्दीप्तैर्ददृशातेवसुन्धराम् ।।6.74.9।।

அவர்கள் பூமி, மலைபோல் விழுந்த வானரர்களாலும், ஒளிவீசும் கீழே விழுந்த ஆயுதங்களாலும் நிரம்பி நெருக்கமாயிருப்பதை கண்டனர்.

Verse 10

सुग्रीवमङ्गदंनीलंशरभंगन्धमादनम् ।गवाक्षं च सुषेणं च वेगदर्शिनमाहुकम् ।।6.74.10।।मैन्दंनळंज्योतिमुखंद्विविदंपनसंतथा ।विभीषणोहनूमांश्चददृशातेहतान् रणे ।।6.74.11।।

விபீஷணனும் ஹனுமானும் போர்க்களத்தில் தாக்கப்பட்டு விழுந்த தலைவர்களை கண்டனர்—சுக்ரீவன், அங்கதன், நீலன், சரபன், கந்தமாதனன், கவாக்ஷன், சுஷேணன், வேகதர்ஶி, ஆஹுகன்; மேலும் மைந்தன், நலன், ஜ்யோதிமுகன், த்விவிதன், பனசன்॥

Verse 11

सुग्रीवमङ्गदंनीलंशरभंगन्धमादनम् ।गवाक्षं च सुषेणं च वेगदर्शिनमाहुकम् ।।6.74.10।।मैन्दंनळंज्योतिमुखंद्विविदंपनसंतथा ।विभीषणोहनूमांश्चददृशातेहतान् रणे ।।6.74.11।।

விபீஷணனும் ஹனுமானும் போர்க்களத்தில் தாக்கப்பட்டு விழுந்த தலைவர்களை கண்டனர்—சுக்ரீவன், அங்கதன், நீலன், சரபன், கந்தமாதனன், கவாக்ஷன், சுஷேணன், வேகதர்ஶி, ஆஹுகன்; மேலும் மைந்தன், நலன், ஜ்யோதிமுகன், த்விவிதன், பனசன்॥

Verse 12

सप्तषष्टिर्हताःकोट्योवानराणांतरस्विनाम् ।अह्नःपञ्चमशेषेणवल्लभेनस्वयम्भुवः ।।6.74.12।।

சுயம்புவின் பிரியனான இந்திரஜித் சுயம்புவின் அஸ்திரத்தால், நாளின் ஐந்தாம் மீதிப் பகுதியில், வலிமைமிக்க வானரர்களில் அறுபத்தேழு கோடி பேரை வீழ்த்தினான்.

Verse 13

सागरौघनिभंभीमंदृष्टवाबाणार्दितंबलम् ।मार्गतेजाम्बवन्तंस्मिहनूमान् सविभीषणः ।।6.74.13।।

கடல் வெள்ளம்போல் பெரிதும் பயங்கரமுமாக, அம்புகளால் காயமுற்ற அந்தப் படையைப் பார்த்து, ஹனுமான் விபீஷணனுடன் சேர்ந்து ஜாம்பவானைத் தேடத் தொடங்கினான்.

Verse 14

स्वभावजरयायुक्तंवृद्धंशरशतैश्चितम् ।प्रजापतिसुतंवीरंशाम्यन्तमिवपावकम् ।।6.74.14।।दृष्टवातमुपसङ्ग्रम्यपौलस्त्योवाक्यमब्रवीत् ।

இயல்பான முதுமையால் முதிர்ந்து, நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட, பிரஜாபதியின் புதல்வனான வீர ஜாம்பவானை—அணைந்து வரும் தீப்போல்—கண்டு, பௌலஸ்தியன் விபீஷணன் அருகே சென்று உரைத்தான்.

Verse 15

च्चिदार्यशरैस्तीक्ष्णैर्नप्राणाध्वंसितास्तव ।।6.74.15।।विभीषणवचश्श्रुत्वाजाम्बवानृक्षपुङ्गवः ।कृच्छ्रादभ्युग्दिरन्वाक्यमिदंवचनमब्रवीत् ।।6.74.16।।

ஆரியரே! இத்தீவிர அம்புகளால் உங்கள் உயிர் மூச்சுகள் அழிந்துவிடவில்லையா?

Verse 16

च्चिदार्यशरैस्तीक्ष्णैर्नप्राणाध्वंसितास्तव ।।6.74.15।।विभीषणवचश्श्रुत्वाजाम्बवानृक्षपुङ्गवः ।कृच्छ्रादभ्युग्दिरन्वाक्यमिदंवचनमब्रवीत् ।।6.74.16।।

விபீஷணனின் சொற்களை கேட்டதும், கரடிகளில் முதன்மையான ஜாம்பவான் மிகுந்த துன்பத்துடன் வார்த்தைகளை உச்சரித்து இவ்வாறு பதிலுரைத்தான்.

Verse 17

नैरृतेन्द्रमहावीर्यस्वरेणत्वाऽभिलक्ष्ये ।पीड्यमानशशितैर्बाणैर्नत्वापश्यामिचक्षुषा ।।6.74.17।।

ராட்சசேந்திரா, மாபெரும் வீரியமுடையவனே! உன் குரலால் உன்னை அறிகிறேன்; ஆனால் கூரிய அம்புகளால் வதைக்கப்பட்டதால் கண்களால் உன்னைப் பார்க்க இயலவில்லை.

Verse 18

अञ्जनासुप्रजायेनमातरिश्वा च नैरृत ।हनुमान् वानरश्रेष्ठःप्राणान् धारयतेक्वचित् ।।6.74.18।।

ராட்சசனே! அஞ்சனையும் மாதரிஷ்வனும் (வாயுதேவன்) சுபுத்ரப் பேற்றால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதற்குக் காரணமான வானரச் சிறந்தவன் ஹனுமான்—இன்னும் எப்படியாவது உயிர் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறானா?

Verse 19

श्रुत्वाजाम्बवतोवाक्यमुवाचेदंविभीषणः ।आर्यपुत्रावतिक्रम्यकस्मात्पृच्छसिमारुतिम् ।।6.74.19।।

ஜாம்பவானின் சொற்களை கேட்ட விபீஷணன் கூறினான்—“ஆரியரே! மற்ற ஆரிய புதல்வர்களைத் தாண்டி, ஏன் நீங்கள் குறிப்பாக மாருதி (ஹனுமான்) பற்றியே கேட்கிறீர்கள்?”

Verse 20

नैवराजनिसुग्रीवेनाङ्गदेनापिराघवे ।आर्यसन्दर्शितस्स्नेहोयथावायुसुतेपरः ।।6.74.20।।

ஆரியரே, நீங்கள் வாயுபுத்திரன் ஹனுமான்மேல் காட்டும் அன்பைப் போல, அரசன் சுக்ரீவன்மேலும், அங்கதன்மேலும், ராகவ ஸ்ரீராமன்மேலும் அவ்வளவு அன்பை வெளிப்படுத்துவதில்லை.

Verse 21

विभीषणवचश्श्रुत्वाजाम्बवान्वाक्यमब्रवीत् ।शृणुनैरृतशार्दूलयस्मात् पृच्छामिमारुतिम् ।।6.74.21।।

விபீஷணனின் சொற்களை கேட்ட ஜாம்பவான் கூறினார்—“ராட்சசச் சிங்கமே, கேள்; நான் மாருதி (ஹனுமான்) பற்றி ஏன் கேட்கிறேன் என்பதைச் சொல்கிறேன்.”

Verse 22

तस्मिन्जीवतिवीरेतुहतमप्यहतंबलम् ।हनूमत्युज्झितप्राणेजीवन्तोऽपिवयम् हृता ।।6.74.22।।

அந்த வீரசிறந்த ஹனுமான் உயிருடன் இருக்கும் வரை, படை சிதைந்தாலும் அது உண்மையில் அழிந்ததாகக் கருதப்படாது; ஆனால் ஹனுமானின் உயிர்மூச்சு நீங்கினால், உயிருடன் இருந்தாலும் நாமே இறந்தவர்கள்போல் ஆகிவிடுகிறோம்.

Verse 23

धरतेमारुतिस्तातमारुतप्रतिमोयदि ।वैश्वानरसमोवीर्वेजीविताशाततोभवेत् ।।6.74.23।।

அன்பரே, வாயுதேவனை ஒத்த வலிமையும், வைஶ்வானரனை ஒத்த வீரத் தீவிரமும் கொண்ட மாருதி (ஹனுமான்) இன்னும் மூச்செடுக்கிறான் என்றால், அதுவே உயிர்வாழும் நம்பிக்கையை எழுப்புகிறது.

Verse 24

ततोवृद्धमुपागम्यनियमेनाभ्यवादयत् ।गृह्यजाम्बवतःपादौहनूमान्मारुतात्मजः ।।6.74.24।।

அப்போது வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் முதிய ஜாம்பவானை அணுகி, முறையைப் பின்பற்றி அவரது திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு மிகுந்த மரியாதையுடன் வணங்கினான்.

Verse 25

श्रुत्वाहनुमतोवाक्यंतदाऽपिव्यथितेन्द्रियः ।पुनर्जातमिवात्मानंमन्यतेप्लवगोत्तमः ।।6.74.25।।

ஹனுமான் உரைகளைச் செவிமடுத்ததும், உணர்ச்சிகள் கலங்கியிருந்த போதிலும், வானரர்களில் முதன்மையான ஜாம்பவான் தன்னைப் புதிதாய் பிறந்ததுபோல் எண்ணினார்।

Verse 26

ततोऽब्रवीन्महातेजाहनूमन्तं स जाम्बवान् ।आगच्छहरिशार्दूल वानरांस्त्रातुमर्हसि ।।6.74.26।।

அப்போது மகாதேஜஸ்வியான ஜாம்பவான் ஹனுமானிடம் கூறினார்—“வா, ஹரிசார்தூலா! வானரர்களை காத்து மீட்பது உனக்கே உரியது.”

Verse 27

नान्योवक्रमपर्याप्तस्त्वमेषांपरमस्सखा ।त्वत्पराक्रमकालोऽयंनान्यंपश्यामिकथञ्चन ।।6.74.27।।

இச்செயலுக்கு வேறு யாரும் போதுமானவர் அல்லர்; நீயே இவர்களின் பரம நண்பன். இது உன் வீரத்தின் காலம்—வேறு ஒருவரையும் நான் காணவில்லை.

Verse 28

ऋक्ष्वानरवीराणामनीकानिप्रहर्षय ।शल्यौकुरुचाप्येतासादितौरामलक्ष्मणौ ।।6.74.28।।

கரடி-வானர வீரர்களின் படைகளை மகிழ்வுறச் செய்; மேலும் அம்புச் சல்யங்களால் தாக்கப்பட்டு தளர்ந்து கிடக்கும் ராமன்-லக்ஷ்மணன் இருவரையும் சல்யமற்றவர்களாகச் செய்து மீட்டெடு.

Verse 29

गत्वापरममध्वानमुपर्युपरिसागरम् ।हिमवन्तंनगश्रेष्ठंहनुमन्गन्तुमर्हसि ।।6.74.29।।

ஹனுமனே! கடலின் மேலே மேலே பறந்து மிக நீண்ட தூரம் சென்று, மலைகளில் சிறந்த ஹிமவானை அடைய வேண்டும்.

Verse 30

ततःकाञ्चनमत्युच्चमृषभंपर्वतोत्तमम् ।कैलासशिखरंचापिद्रक्ष्यस्यरिनिषूदन ।।6.74.30।।

பின்னர், பகைவரை அழிப்பவனே! மிக உயர்ந்த பொன்னொளி கொண்ட ரிஷபம் என்னும் பர்வதங்களில் சிறந்த மலையையும், கைலாசத்தின் சிகரத்தையும் நீ காண்பாய்।

Verse 31

तयोशशिखरयोर्मध्येप्रदीप्तमतुलप्रभम् ।सर्यौषधियुतंवीर द्रक्ष्यस्यौषधिपर्यतम् ।।6.74.31।।

வீரனே! அந்த இரு மலைச் சிகரங்களுக்கிடையில், ஒப்பற்ற ஒளியால் பிரகாசிக்கும், எல்லா வகை மூலிகைகளும் நிறைந்த ‘ஔஷதி மலை’யை நீ காண்பாய்।

Verse 32

तस्यवानरशार्दूल चतस्रो मूधि सम्भवाः ।द्रक्ष्यस्योषधयोदीप्तादीपय्नत्योदिशोदश ।।6.74.32।।

வானரச் சிங்கமே! அந்த மலையின் உச்சியில் தோன்றிய நான்கு ஒளிமிகு மூலிகைகளை நீ காண்பாய்; அவை பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்வன.

Verse 33

मृतसञ्जीवनींचैवविशल्यकरणीमपि ।सुवर्णकरणींचैवसन्धानकरणींतथा ।।6.74.33।।

அவை—ம்ருதஸஞ்ஜீவனி, மேலும் விஷல்யகரணி; சுவர்ணகரணியும், அதுபோல ஸந்தானகரணியும்.

Verse 34

तास्सर्वाहनुमन्गृह्वक्षिप्रमागन्तुमर्हसि ।आश्वासयहरीन् प्राणैर्योज्यगन्धवहात्मज ।।6.74.34।।

ஹே ஹனுமனே! அந்த எல்லா மூலிகைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு விரைந்து திரும்பி வருவாயாக. ஹே வாயுபுத்திரனே, உன் பிராணசக்தியால் வானரர்களை ஆறுதல் அளித்து அவர்களின் உயிரை மீட்டெழுப்புவாயாக॥

Verse 35

श्रुत्वाजाम्बवतोवाक्यंहनूमान् हरिपुङ्गवः ।आपूर्यतबलोद्धर्षैस्तोयवेगैरिवार्णवः ।।6.74.35।।

ஜாம்பவானின் சொற்களை கேட்ட வானரர்களில் முதன்மையான ஹனுமான், வலமும் உற்சாகமும் பெருகி நிறைந்தான்; நீர்வேகங்களால் கடல் பொங்குவது போல॥

Verse 36

पर्वततटाग्रस्थःपीडयन् पर्वतोत्तमम् ।हनूमान्दृश्यतेवीरोद्वितीयइवपर्वतः ।।6.74.36।।

மலையின் விளிம்பு-சிகரத்தில் நின்று, சிறந்த மலையைத் தன் பாதங்களால் அழுத்திய வீர ஹனுமான், இரண்டாம் மலை போலவே தோன்றினான்॥

Verse 37

हरिपादविनिर्भग्नोनिषसाद स पर्वतः ।न शशाकतदात्मानंसोढुंभृशनिपीडितः ।।6.74.37।।

வானரனின் பாதங்களால் நசுக்கப்பட்ட அந்த மலை தாழ்ந்து அமர்ந்தது; மிகுந்த அழுத்தத்தால் அது தன்னைத் தானே தாங்க இயலவில்லை॥

Verse 38

तस्यपेतुर्नगाभूमौहरिवेगाच्चजज्वलुः ।शृङ्गाणि च व्यशीर्यन्तपीडितस्यहनूमता ।।6.74.38।।

ஹனுமான் வேகத்தால் அந்த மலையின் பாறைத்துண்டுகள் தரையில் விழுந்து தீப்பற்றின; ஹனுமான் அழுத்தியதால் அதன் சிகரங்களும் உடைந்து சிதறின॥

Verse 39

तस्मिन् सम्पीड्यमानेतुभग्नद्रुमशिलातले ।न शेकुर्वानरास्स्थातुंघूर्णमानेनगोत्तमे ।।6.74.39।।

அந்த உத்தமமான மலை உடைந்த மரங்களும் பாறைகளும் பரவிய தளத்துடன் நெருக்கப்பட்டு ஆடி நடுங்கியபோது, வானரர்கள் அதன்மேல் கால்தாங்கி நிற்க இயலவில்லை।

Verse 40

साघूर्णितमहाद्वाराप्रभग्नगृहगोपुरा ।लङ्कात्रासाकुलारात्रौप्रवृत्तेवाभवत्तदा ।।6.74.40।।

அப்போது இரவில் அச்சத்தால் கலங்கிய லங்கையின் பெருவாயில்கள் நடுங்கின; வீடுகளும் கோபுரங்களும் சிதைந்தன; லங்கை நடனமாடுவது போலத் துடித்துக் குலுங்கியது।

Verse 41

पृथिवीधरसङ्काशोनिपीड्यधरणीधरम् ।पृथिवींक्षोभयामाससार्णवांमारुतात्मजः ।।6.74.41।।

மலைபோல் பெரிதான மாருதாத்மஜன் அந்தத் தாங்கும் மலையை அழுத்தி, கடல்களுடன் கூடிய பூமியையே நடுங்கச் செய்தான்।

Verse 42

आरुरोहतदातस्माद्धरिर्मलयपर्वतम् ।मेरुमन्दरसङ्काशंनानाप्रस्रवणाकुलम् ।।6.74.42।।नानाद्रुमलताकीर्णंविकासिकमलोत्पलम् ।सेवितंदेवगन्धर्वैष्षष्टियोजनमुच्छ्रितम् ।।6.74.43।।विद्याधरैर्मुनिगणैरप्सरोभिर्निषेवितम् ।नानामृगगणाकीर्णंबहुकन्दरशोभितम् ।।6.74.44।।सर्वानाकुलयंस्तत्रयक्षगन्धर्वकिन्नरान् ।हनुमान् मेघसङ्काशोववृधेमारुतात्मजः ।।6.74.45।।

பின்பு அந்த வானரன் அங்கிருந்து ஏறி மலயமலையை அடைந்தான்; அது மேரு, மந்தர மலைகளைப் போன்றதும், பல ஊற்றுகளும் நீர்வீழ்ச்சிகளும் நிறைந்ததுமாய் இருந்தது।

Verse 43

आरुरोहतदातस्माद्धरिर्मलयपर्वतम् ।मेरुमन्दरसङ्काशंनानाप्रस्रवणाकुलम् ।।6.74.42।।नानाद्रुमलताकीर्णंविकासिकमलोत्पलम् ।सेवितंदेवगन्धर्वैष्षष्टियोजनमुच्छ्रितम् ।।6.74.43।।विद्याधरैर्मुनिगणैरप्सरोभिर्निषेवितम् ।नानामृगगणाकीर्णंबहुकन्दरशोभितम् ।।6.74.44।।सर्वानाकुलयंस्तत्रयक्षगन्धर्वकिन्नरान् ।हनुमान् मेघसङ्काशोववृधेमारुतात्मजः ।।6.74.45।।

அது பலவகை மரங்களாலும் கொடிகளாலும் நிறைந்து, மலர்ந்த தாமரைகளும் உற்பலங்களும் ஒளிவீசக் காட்சியளித்தது. தேவர்கள், கந்தர்வர்கள் வழிபட்டு உலாவும் அந்த மலை அறுபது யோஜனை உயரமாய் எழுந்திருந்தது.

Verse 44

आरुरोहतदातस्माद्धरिर्मलयपर्वतम् ।मेरुमन्दरसङ्काशंनानाप्रस्रवणाकुलम् ।।6.74.42।।नानाद्रुमलताकीर्णंविकासिकमलोत्पलम् ।सेवितंदेवगन्धर्वैष्षष्टियोजनमुच्छ्रितम् ।।6.74.43।।विद्याधरैर्मुनिगणैरप्सरोभिर्निषेवितम् ।नानामृगगणाकीर्णंबहुकन्दरशोभितम् ।।6.74.44।।सर्वानाकुलयंस्तत्रयक्षगन्धर्वकिन्नरान् ।हनुमान् मेघसङ्काशोववृधेमारुतात्मजः ।।6.74.45।।

அது வித்யாதரர்கள், முனிவர் கூட்டங்கள், அப்சரஸ்கள் ஆகியோரால் நாடப்பட்டிருந்தது. பலவகை மிருகக் கூட்டங்கள் நிறைந்தும், எண்ணற்ற குகை-கந்தரங்களால் அலங்கரித்தும் விளங்கியது.

Verse 45

आरुरोहतदातस्माद्धरिर्मलयपर्वतम् ।मेरुमन्दरसङ्काशंनानाप्रस्रवणाकुलम् ।।6.74.42।।नानाद्रुमलताकीर्णंविकासिकमलोत्पलम् ।सेवितंदेवगन्धर्वैष्षष्टियोजनमुच्छ्रितम् ।।6.74.43।।विद्याधरैर्मुनिगणैरप्सरोभिर्निषेवितम् ।नानामृगगणाकीर्णंबहुकन्दरशोभितम् ।।6.74.44।।सर्वानाकुलयंस्तत्रयक्षगन्धर्वकिन्नरान् ।हनुमान् मेघसङ्काशोववृधेमारुतात्मजः ।।6.74.45।।

அங்கே யக்ஷர், கந்தர்வர், கின்னரர் அனைவரையும் கலங்கச் செய்து, மேகம்போல் பரந்த மாருதாத்மஜன் ஹனுமான் தன் உருவை மேலும் மேலும் பெரிதாக்கினான்.

Verse 46

पद्भ्यांतुशैलमापीड्यबडबामुखवन्मुखम् ।विवृत्योग्रंननादोच्चैस्त्रासयन्निवराक्षसान् ।।6.74.46।।

தன் கால்களால் மலையை அழுத்தி, வடவாமுக அக்கினிபோல் வாயை விரித்து, அவன் கடுமையாக உயர்ந்த குரலில் கர்ஜித்தான்—ராக்ஷசர்களை அச்சுறுத்துவது போல.

Verse 47

तस्यनानद्यमानस्यश्रुत्वानिनदमद्भुतम् ।लङ्कास्थाराक्षसास्सर्वे न शेकुस्स्पन्दितुंभयात् ।।6.74.47।।

அவன் இடியென முழங்கிய அந்த அதிசய கர்ஜனையை கேட்டதும், லங்கையில் இருந்த எல்லா ராக்ஷசர்களும் பயத்தால் அசையவும் இயலவில்லை.

Verse 48

नमस्कृत्वाऽथरामायमारुतिर्भीमविक्रमः ।राघवार्थेपरंकर्मसमीहतपरन्तपः ।।6.74.48।।

அப்போது பயங்கரப் பராக்கிரமம் உடைய, பகைவரைச் சுடும் மாருதி, ஸ்ரீராமருக்கு வணங்கி, ராகவனின் நலனுக்காக உத்தமமான காரியத்தைச் செய்ய உறுதி கொண்டான்।

Verse 49

स पुच्छमुद्यम्यभुजङ्गकल्पंविनम्यपृष्ठंश्रवणेनिकुञ्च्य ।विवृत्यवक्त्रंबडबामुखाभमापुफ्लुवेव्योमनिचण्डवेगः ।।6.74.49।।

அவன் பாம்பைப் போன்ற வாலை உயர்த்தி, முதுகை வளைத்து, காதுகளைச் சுருக்கி, வடவாக்னி போன்ற வாயை விரித்து, கடும் வேகத்துடன் ஆகாயத்தில் பாய்ந்தான்।

Verse 50

सवृक्षषण्डांस्तरसाजहारशैलान् शिलाःप्राकृतवानरांश्च ।बाहूरुवेगोद्धतसम्प्रणुन्नास्तेक्षीणवेगास्सलिलेनिपेतुः ।।6.74.50।।

அவன் வேகத்தால் மரக்கூட்டங்கள், மலைகள், பாறைகள், சாதாரண வானரர்களையும் இழுத்துச் சென்றான்; ஆனால் அவன் புஜங்களும் தொடைகளும் உந்தியதால் அவர்கள் வேகம் குன்றி நீரில் விழுந்தனர்।

Verse 51

तौप्रसार्योरगभोगकल्पौभुजौभुजङ्गारिनिकाशवीर्यः ।जगाममेरुंनगराजमग्य्रंदिशःप्रकर्षन्निववायुसूनुः ।।6.74.51।।

பாம்பின் சுருள்களைப் போன்ற கரங்களை விரித்து, பாம்புகளின் பகைவன் கருடனை ஒத்த வலிமை உடைய வாயுபுத்திரன் ஹனுமான், திசைகளை இழுத்துச் செல்கிறதுபோல், மலைராஜன் மேருவை நோக்கி விரைந்தான்।

Verse 52

स सागरंघूर्णितवीचिमालंतथाभृशंभ्रामितसर्वसत्त्वम् ।समीक्षमाणस्सहसाजगामचक्रंयथाविष्णुकराग्रमुक्तम् ।।6.74.52।।

அவன் கடலை நோக்கிக் கொண்டே—அதில் அலைமாலைகள் சுழன்று, அதிலுள்ள எல்லா உயிர்களும் கடும் வேகத்தில் சுழலச் செய்யப்பட—உடனே பாய்ந்து சென்றான்; விஷ்ணுவின் கரநுனியிலிருந்து விடப்பட்ட சுதர்சனச் சக்கரம்போல்.

Verse 53

स पर्वतान्वृक्षगवान् सरांसिनदीस्तटाकानिपुरोत्तमानि ।स्फीतान् जनान्तानपिसम्प्रवीक्ष्यजगामवेगापतितृतुल्यवेगः ।।6.74.53।।

மலைகள், மரவனங்கள், ஏரிகள், நதிகள், குளங்கள், சிறந்த நகரங்கள், செழிப்பான குடியிருப்புகள் ஆகியவற்றையும் நோக்கி, தந்தைக்கு ஒப்பான வேகத்துடன் அவன் விரைந்து சென்றான்.

Verse 54

आदित्यपथमाश्रित्यजगाम स गतक्लमः ।हनूमांस्त्वरितोवीरःपितृतुल्यपराक्रमः ।।6.74.54।।

சூரியன் செல்லும் பாதையைப் பற்றிக் கொண்டு, களைப்பின்றி வீரன் ஹனுமான் விரைந்து சென்றான்; அவன் பராக்கிரமம் தந்தைக்கு ஒப்பானது.

Verse 55

जवेनमहतायुक्तोमारुतिर्मारुतोयथा ।जगामहरिशार्दूलोदिशश्शब्देनपूरयन् ।।6.74.55।।

மிகுந்த வேகத்துடன் கூடிய மாருதி, காற்றே போலச் சென்றான்; வானரங்களில் புலி போன்றவன், தன் ஒலியால் திசைகளை நிரப்பிக் கொண்டு முன்னேறினான்.

Verse 56

स्म्मरन्जाम्बवतोवाक्यंमारुतिर्वातरंहसा ।ददर्शसहसागत्वाहिमवन्तंमहाकपिः ।।6.74.56।।

ஜாம்பவானின் சொற்களை நினைத்து, காற்றின் வேகத்துடன் சென்ற மாருதி—அந்த மகாகபி—உடனே சென்று ஹிமவான் (இமயமலை) யைக் கண்டான்.

Verse 57

नानाप्रस्रवणोपेतंनानाकन्दरनिर्घरम् ।श्वेताभ्रचयसङ्काशैशशिखरैश्चारुदर्शनैः ।।6.74.57।।शोभितंविविधैर्वृक्षैरगमत्पर्वतोत्तमम् ।

அவன் பல ஊற்றுகளால் நிறைந்ததும், பல குகைகள் மற்றும் அருவிகளின் முழக்கத்தால் ஒலித்ததும், வெண்மேகக் கூட்டங்களைப் போன்ற அழகிய சிகரங்களும், பலவகை மரங்களின் அலங்காரமும் உடைய அந்தச் சிறந்த மலையை அடைந்தான்।

Verse 58

स तंसमासाद्यमहानगेन्द्रमतिप्रवृद्धोत्तमघोरशृङ्गम् ।ददर्शपुण्यानिमहाश्रमाणिसुरर्षिसंघोत्तमसेवितानि ।।6.74.58।।

அவன் மிக உயர்ந்த, சிறந்த, அச்சமூட்டும் சிகரங்களையுடைய அந்த மாபெரும் மலைராஜனை அணுகி, தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகளின் சிறந்த கூட்டங்கள் வழிபடும் புனிதமான மகா ஆசிரமங்களை கண்டான்।

Verse 59

स ब्रह्मकोशंरजतालयं च शक्रालयंरुद्रशरप्रमोक्षम् ।हयाननंब्रह्मशिरश्चदीप्तंददर्शवैवस्वतकिङ्करांश्च ।।6.74.59।।

அவன் பிரம்மகோசத்தையும், வெள்ளி நிற ஒளியுடைய ஆலயத்தையும், சக்ரன் (இந்திரன்) இருப்பிடத்தையும், ருத்ரன் அம்பை விடுத்த இடத்தையும், குதிரைமுகப் பெருமான் (ஹயக்ரீவன்) அவரையும், ஒளிவீசும் பிரம்மசிரஸ் அஸ்திரத்தையும், மேலும் வைவர்ஸ்வதன் (யமன்) பணியாளர்களையும் கண்டான்।

Verse 60

वज्रालयंवैश्रवणालयं च सूर्यप्रभंसूर्यनिबन्धनंच । a.ब्रह्मासनंशङ्करकार्मुकं च ददर्शनाभिं च वसुन्धरायाः ।।6.74.60।।

அவன் வஜ்ராலயத்தையும், சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் வைஷ்ரவணன் (குபேரன்) ஆலயத்தையும், சூரியன் கட்டப்பட்ட இடத்தையும், பிரம்மாசனத்தையும், சங்கரனின் வில்லின் இடத்தையும், மேலும் பூமாதேவியின் நாபியையும் கண்டான்।

Verse 61

कैलासमग्य्रंहिमवच्छिलां च तथर्षभंकाञ्चनशैलमग्य्रम् ।सन्दीप्तसर्वौषधिसन्प्रदीप्तंददर्शसर्वौषधिपर्वतेन्द्रम् ।।6.74.61।।

அவன் உயர்ந்த கைலாசத்தையும், ஹிமவத்தின் பாறைகளையும், மேலும் ‘ரிஷப’ எனும் சிறந்த பொன்மலையையும் கண்டான்; பின்னர் எல்லா தெய்வீக மூலிகைகளும் ஒருமுக ஒளியால் ஜ்வலிக்கும் அந்த ‘சர்வௌஷதி’ மலைவேந்தனையும் தரிசித்தான்.

Verse 62

स तंसमीक्ष्यानलरश्मिदीप्तंविसिष्मियेवासवदूतसूनुः ।आवृत्यतंचौषधिपर्वतेन्द्रंतत्रौषधीनांविचयंचकार ।।6.74.62।।

அக்கினிக் கதிர்களைப் போல ஒளிரும் அந்த மலைவேந்தனைப் பார்த்து வாசவனின் தூதன் புதல்வன் ஹனுமான் வியந்தான்; பின்னர் அந்த மூலிகைமலை வேந்தனைச் சுற்றிச் சுற்றி அங்குள்ள மூலிகைகளை ஆராய்ந்து தேர்ந்தறிந்தான்.

Verse 63

सयोजनसहस्राणिसमतीत्यमहाकपिः ।दिव्यौषधिधरंशैलंव्यचरन्मारुतात्मजः ।।6.74.63।।

ஆயிரம் யோஜனங்களைத் தாண்டி, வாயுபுத்திரனான மகாகபி ஹனுமான் தெய்வீக மூலிகைகள் தாங்கிய அந்த மலையில் உலாவி தேடினான்.

Verse 64

महौषध्यस्ततस्सर्वास्तस्मिन् पर्वतसत्तमे ।विज्ञायार्थिनमायान्तंततोजग्मुरदर्शनम् ।।6.74.64।।

அப்போது அந்தச் சிறந்த மலையில் இருந்த எல்லா மகாமூலிகைகளும், தம்மை நாடி ஒருவர் வந்துள்ளார் என்று அறிந்து, பார்வைக்கு எட்டாதபடி மறைந்து போயின.

Verse 65

स तामहात्माहनुमानपश्यंश्चुकोपकोपाच्चभृशंननाद ।अमृष्यमाणोऽनगिनिकाशचक्षुर्महीधरेन्द्रंतमुवाचवाक्यम् ।।6.74.65।।

அம்மூலிகைகளைப் பார்க்காத மகாத்மா ஹனுமான் கோபத்தால் கொந்தளித்து, கோபவேகத்தில் பெரிதும் கர்ஜித்தான். பொறுக்க இயலாமல், தீப்போன்ற கண்களுடன் அந்த மலைவேந்தனை நோக்கி கடுமையான சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 66

कीमेतदेवंसुविनिश्चितंतेयद्राघवेनासिकृतानुकम्प ।पश्याद्यमद्बाहुबलाभिभूतोविकीर्णमात्मानमथोनगेन्द्र ।।6.74.66।।

உன் இத்தகைய உறுதியான தீர்மானம் என்ன—ராகவனுக்கு இரக்கம் செய்யாதது ஏன்? பார், ஓ மலைமன்னா! என் புஜபலத்தால் அடக்கப்பட்டு நீ இன்று சிதறிச் சின்னமாகிவிடுவாய்।

Verse 67

स तस्यशृङ्गंसनगंसनागंसकाञ्चनंधातुसहस्रजुष्टम् ।विकीर्णकूटंज्वलिताग्रसानुंप्रगृह्यवेगात्सहसोन्ममाथ ।।6.74.67।।

அப்போது அவன் அந்த மலைச் சிகரத்தை—மரங்களுடனும் யானைகளுடனும் கூடி, பொன்னால் செழித்து எண்ணற்ற தாதுக்களால் நிரம்பி; சிகரக் குன்றுகள் சிதறி, உச்சி தீப்பொறிபோல் ஒளிர்ந்ததை—வேகமாகப் பிடித்து திடீரெனப் பிய்த்து எடுத்தான்।

Verse 68

सतसमुत्पाट्यखमुत्पपातवित्रास्यलोकान् ससुरासुरेन्द्रान् ।संस्तूयमानःखचरैरनेकैर्जगामवेगाद्गरुडोग्रवेगः ।।6.74.68।।

அந்த மலையைப் பிய்த்து அவன் வானில் பாய்ந்தான்; கருடனைப் போன்ற கடும் வேகத்தில் பறந்து, தேவர்-அசுரர் தலைவர்களுடனும் கூடிய உலகங்களை அச்சுறுத்தினான். பல வான்சாரிகள் போற்ற, அவன் பேர்வேகத்தில் முன்னே சென்றான்।

Verse 69

स भास्कराध्वानमनुप्रपन्नस्तंभास्कराभंशिखरंप्रगृह्य ।बभौतदाभास्करसन्निकाशोरवेस्समीपेप्रतिभास्कराभः ।।6.74.69।।

சூரியன் செல்லும் பாதையை அணுகி, சூரியனைப் போல ஒளிரும் அந்தச் சிகரத்தைத் தாங்கியவனாய், அவன் அப்போது சூரியனே போல் பிரகாசித்தான்; ரவியின் அருகே இன்னொரு சூரியன் தோன்றியதுபோல்।

Verse 70

स तेनशैलेनभृशंरराजशैलोपमोगन्धवहात्मजस्तु ।सहस्रधारेणसपावकेनचक्रेणखेविष्णुरिवार्पितेन ।।6.74.70।।

அந்த மலைையைத் தாங்கிய வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினார்; அவரே மலைப்போல் உறுதியானவர். ஆகாயத்தில் அவர் விஷ்ணுவைப் போலத் தோன்றினார்; ஆயிரம் धारையுடைய தீமய சுதர்சனச் சக்கரத்தைத் தாங்கியதுபோல்।

Verse 71

तंवानराःप्रेक्ष्यविनेदुरुच्चैस्सतानपिप्रेक्ष्यमुदाननाद ।तेषांसमुध्घुष्टरवंनिशम्यलङ्कालयाभीमतरंविनेदुः ।।6.74.71।।

அவரைக் கண்ட வானரர்கள் மகிழ்ச்சியால் உரக்கக் கூச்சலிட்டனர்; அவரும் அவர்களைப் பார்த்து ஆனந்தத்துடன் பெருங்கர்ஜனை செய்தார். அந்தக் கொந்தளிக்கும் ஆரவாரத்தை கேட்ட லங்கைவாசிகள் அச்சத்தால் இன்னும் பயங்கரமாக அலறினர்।

Verse 72

ततोमहात्मानिपपाततस्मिन् शैलोत्तमेवानरसैन्यमथ्ये ।हर्युत्तमेभ्यशशिरसाऽभिवाद्यविभीषणंतत्र स सस्वजे च ।।6.74.72।।

அப்போது அந்த மகாத்மா சிறந்த மலையுடன் வானரசேனையின் நடுவே இறங்கினார். சிறந்த வானரர்களுக்கு தலை வணங்கி வணக்கம் செலுத்தி, அங்கேயே விபீஷணனை அணைத்துக் கொண்டார்।

Verse 73

तावप्युभौमानुषराजपुत्रौतंगन्धमाघ्रायमहौषधीनाम् ।बभूवतुस्तत्रतदाविशल्यावुत्तस्थुरन्ये च हरिप्रवीराः ।।6.74.73।।

மனுஷராஜனின் அந்த இரு புதல்வரும் அந்த மகௌஷதிகளின் மணத்தை நுகர்ந்தவுடன் உடனே அம்புக் காயங்களும் புண்களும் நீங்கினர். மற்ற வானர வீரர்களும் எழுந்தனர்।

Verse 74

सर्वेविशल्याविरुजाःक्षणेनहरिप्रवीराश्चहताश्चयेस्युः ।गन्धेनतासांप्रवरौषधीनांसुप्तानिशान्तेष्विवसम्प्रबुद्धाः ।।6.74.74।।

ஒரு கணத்தில் எல்லா வானர வீரர்களும்—காயமடைந்தவர்களும் விழுந்தவர்களும் கூட—அந்த உத்தம மூலிகைகளின் மணத்தால் அம்புக் காயங்களும் வலியும் நீங்கி, இரவின் முடிவில் உறங்கியவர் விழிப்பதுபோல் விழித்தெழுந்தனர்।

Verse 75

दाप्रभृतिलङ्कायांयुध्यन्तेहरिराक्षसाः ।तदाप्रभृतिमानार्थमाज्ञयारावणस्य च ।।6.74.75।।येहन्यन्तेरणेतत्रराक्षसाःकपिकुञ्जरैः ।हताहतास्तुक्षिप्यन्तेसर्वएवतुसागरे ।।6.74.76।।

லங்கையில் வானரரும் ராட்சசரும் போர் தொடங்கிய அந்நாளிலிருந்தே, ராவணனின் ஆணையினால்—மரியாதை காக்கவும், எந்தச் சான்றும் எஞ்சாதிருக்கவும்—இந்த வழக்கம் நடைமுறையாயிற்று.

Verse 76

दाप्रभृतिलङ्कायांयुध्यन्तेहरिराक्षसाः ।तदाप्रभृतिमानार्थमाज्ञयारावणस्य च ।।6.74.75।।येहन्यन्तेरणेतत्रराक्षसाःकपिकुञ्जरैः ।हताहतास्तुक्षिप्यन्तेसर्वएवतुसागरे ।।6.74.76।।

அங்கே போரில் வானரர்களின் வல்லமைமிக்க தலைவர்களால் கொல்லப்பட்ட ராட்சசர்கள், விழுந்தவுடனே அனைவரும் கடலில் எறியப்பட்டனர்.

Verse 77

அப்போது வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் பேர்வேகத்துடன் அந்த மூலிகைமலையை ஹிமவானிடம் கொண்டு சேர்த்துவிட்டு, மீண்டும் திரும்பி வந்து ஸ்ரீராமனுடன் சேர்ந்தான்.