Sarga 55

Verse 1

लङ्कां समस्तां सन्दीप्य लाङ्गूलाग्निं महाबलः।निर्वापयामास तदा समुद्रे हरिसत्तमः।।सन्दीप्यमानां विध्वस्तां त्रस्तरक्षोगणां पुरीम्।आवेक्ष्य हनुमान् लङ्कां चिन्तयामास वानरः।।।।

முழு இலங்கையையும் தீப்பற்றி எரியச் செய்து, மகாபலமுடைய வானரச் சிறந்தவன் ஹனுமான் அப்போது கடல்நீரில் தன் வாலின் தீயை அணைத்தான். இன்னும் எரிந்து கொண்டும், மாளிகைகள் சிதைந்தும், அச்சத்தில் கலங்கிய இராட்சசக் கூட்டம் நடுங்கியும் இருந்த அந்த நகரத்தைப் பார்த்து ஹனுமான் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 2

तस्याभूत्सुमहांस्त्रासः कुत्सा चात्मन्यजायत।लङ्कां प्रदहता कर्म किंस्वित्कृतमिदं मया।।।।

லங்கா தீயால் எரிந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த ஹனுமான் மிகுந்த அச்சத்தில் ஆழ்ந்து, தன்னிடமே தன்னைப் பழித்துக் கொண்டான். “லங்காவை எரித்துத் தானே நான் என்ன கொடிய செயலைச் செய்துவிட்டேன்?” என்று எண்ணினான்.

Verse 3

धन्यास्ते पुरुषश्रेष्ठा ये बुद्ध्या कोपमुत्थितम्।निरुन्धन्ति महात्मानो दीप्तमग्निमिवाम्भसा।।।।

பாக்கியவான்கள் அந்த புருஷச்ரேஷ்டர்கள், அந்த மகாத்மர்கள்; அறிவால் எழும் கோபத்தை அடக்குகின்றனர்—நீரால் எரியும் தீயை அணைப்பதுபோல்.

Verse 4

क्रुद्धः पापं न कुर्यात्कः क्रुद्धो हन्याद्गुरूनपि।क्रुद्धः परुषया वाचा नरस्साधूनधिक्षिपेत्।।।।

கோபத்தில் செய்யாத பாவம் எது? கோபித்தவன் பெரியோர்களையும் தாக்கி வீழ்த்தலாம்; கடுஞ்சொல்லால் சான்றோர்களையும் இகழலாம்.

Verse 5

वाच्यावाच्यं प्रकुपितो न विजानाति कर्हिचित्।नाकार्यमस्ति क्रुद्धस्य नावाच्यं विद्यते क्वचित्।।।।

மிகக் கோபமுற்றவன் எதைச் சொல்ல வேண்டும், எதைச் சொல்லக் கூடாது என்பதை ஒருபோதும் அறியான். கோபித்தவனுக்கு செய்யத் தகாத செயல் எதுவுமில்லை; எங்கும் ‘சொல்லத் தகாதது’ என்று எதுவும் மீதமிருக்காது.

Verse 6

यस्समुत्पतितं क्रोधं क्षमयैव निरस्यति।यथोरगस्त्वचं जीर्णां स वै पुरुष उच्यते।।।।

எழும் கோபத்தை மன்னிப்பினாலேயே அகற்றுவான்—பாம்பு பழைய தோலை உதிர்ப்பதுபோல்—அவனே உண்மையான ஆண் எனப் போற்றப்படுவான்।

Verse 7

धिगस्तु मां सुदुर्बुद्धिं निर्लज्जं पापकृत्तमम्।अचिन्तयित्वा तां सीतामग्निदं स्वामिघातुकम्।।।।

என்னைத் திகைப்பதாக—மிகத் தீய புத்தியுடைய, வெட்கமற்ற, பாவம் செய்த நான்—சீதையை நினையாமல் தீ வைத்தேன்; என் ஆண்டவனின் நலத்திற்கே துரோகம் செய்தவனானேன்।

Verse 8

यदि दग्धा त्वियं लङ्का नूनमार्याऽपि जानकी।दग्धा तेन मया भर्तुर्हितं कार्यमजानता।।।।

இந்த லங்கா எரிந்திருந்தால், நிச்சயமாக ஆரிய ஜானகியும் எரிந்திருப்பாள்; இவ்வாறு அறியாமையால் நான் என் ஆண்டவனின் நலப்பணியை அழித்துவிட்டேன்।

Verse 9

यदर्थमयमारम्भस्तत्कार्यमवसादितम्।मया हि दहता लङ्कां न सीता परिरक्षिता।।।।

எதற்காக இந்த முயற்சி தொடங்கப்பட்டதோ, அந்தக் காரியமே வீணாயிற்று; ஏனெனில் லங்கையை எரித்தபோதும் சீதையை நான் காக்கவில்லை।

Verse 10

ईषत्कार्यमिदं कार्यं कृतमासीन्न संशयः।तस्य क्रोधाभिभूतेन मया मूलक्षयः कृतः।।।।

இந்தக் காரியம் நிச்சயமாக ஓரளவு நிறைவேறியது—சந்தேகமில்லை. ஆனால் கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நான், என் முயற்சியின் அடித்தளத்தையே அழித்துவிட்டேன்।

Verse 11

विनष्टा जानकी नूनं न ह्यदग्धः प्रदृश्यते।लङ्कायां कश्चिदुद्धेशस्सर्वा भस्मीकृता पुरी।।।।

நிச்சயமாக ஜானகி அழிந்திருப்பாள்; ஏனெனில் இலங்கையில் எரியாத சிறு இடம்கூட காணப்படவில்லை. முழு நகரமும் சாம்பலாகிவிட்டது।

Verse 12

यदि तद्विहतं कार्यं मम प्रज्ञाविपर्ययात्।इहैव प्राणसंन्यासो ममापि ह्यद्य रोचते।।।।

என் அறிவு மயக்கத்தால் அந்தப் பணி கெட்டுப்போயிருந்தால், இன்றே இங்கே உயிர்துறப்பதே எனக்கும் பொருத்தமாகத் தோன்றுகிறது।

Verse 13

किमग्नौ निपताम्यद्य आहोस्विद्बडबामुखे।शरीरमाहो सत्त्वानां दद्मि सागरवासिनाम्।।।।

நான் இன்று தீயில் விழவேண்டுமா, அல்லது வடவாக்னியின் வாயில் பாயவேண்டுமா? அல்லது கடலில் வாழும் உயிர்களுக்கு என் உடலை உணவாக அர்ப்பணிக்க வேண்டுமா?

Verse 14

कथं हि जीवता शक्यो मया द्रष्टुं हरीश्वरः।तौ वा पुरुषशार्दूलौ कार्यसर्वस्वघातिना।।।।

நான் உயிரோடு இருக்கும்போதே வானரேஸ்வரன் சுக்ரீவனை எவ்வாறு எதிர்கொண்டு காண முடியும்? மேலும் இந்த முயற்சியின் அனைத்தையும் நாசம் செய்த பின் அந்த இரு புருஷசார்தூலர்கள்—ராமன், லக்ஷ்மணன்—முன் நான் எவ்வாறு நிற்க இயலும்?

Verse 15

मया खलु तदेवेदं रोषदोषात्प्रदर्शितम्।प्रथितं त्रिषु लोकेषु कपित्वमनवस्थितम्।।।।

கோபத்தின் குற்றத்தால் நான் உண்மையிலேயே அந்த நிலையற்ற ‘வானர-சுபாவத்தை’ வெளிப்படுத்தி, அதை மூன்று உலகங்களிலும் பரவலாகப் புகழ் (கெட்டப் புகழ்) பெறச் செய்தேன்.

Verse 16

धिगस्तु राजसं भावमनीशमनवस्थितम्।ईश्वरेणापि यद्रागान्मया सीता न रक्षिता।।।।

இந்த ராஜஸிகமான, கட்டுப்பாடற்ற, நிலையற்ற உந்துதலுக்கு நிந்தை! ஆற்றல் இருந்தும் ஆசைவேகத்தால் நான் சீதையைப் பாதுகாக்கவில்லை.

Verse 17

विनष्टायां तु सीतायां तावुभौ विनशिष्यतः।तयोर्विनाशे सुग्रीवः सबन्धुर्विनशिष्यति।।।।

சீதா அழிந்தால் அந்த இருவரும்—ராமன், லக்ஷ்மணன்—நிச்சயமாக அழிவர்; அவர்களின் அழிவோடு சுக்ரீவனும் தன் உறவினர்களுடன் சேர்ந்து நாசமாவான்.

Verse 18

एतदेव वचश्श्रुत्वा भरतो भ्रातृवत्सलः।धर्मात्मा सहशत्रुघ्नः कथं शक्ष्यति जीवितुम्।।।।

இந்தச் செய்தியை மட்டும் கேட்டவுடன், சகோதரப் பாசமிக்க தர்மாத்மா பரதன்—சத்ருக்னனுடன் இருந்தாலும்—எப்படி உயிர்வாழ முடியும்?

Verse 19

इक्ष्वाकुवंशे धर्मिष्ठे गते नाशमसंशयम्।भविष्यन्ति प्रजास्सर्वाश्शोकसन्तापपीडिताः।।।।

மிகவும் தர்மநிஷ்டமான இக்ஷ்வாகு வம்சம் அழிவடைந்தால்—ஐயமின்றி—அனைத்து மக்களும் சோகம் மற்றும் எரியும் துயரால் வாடுவார்கள்.

Verse 20

तदहं भाग्यरहितो लुप्तधर्मार्थसङ्ग्रहः।।।।रोषदोषपरीतात्मा व्यक्तं लोकविनाशनः।

அப்போது நான் துர்பாக்கியவான்; தர்மமும் அர்த்தமும் சேர்த்துக் காக்கத் தவறியவன்; கோபக் குற்றம் சூழ்ந்த மனத்துடன்—தெளிவாக உலகநாசத்திற்குக் காரணமானவன்.

Verse 21

इति चिन्तयतस्तस्य निमित्तान्युपपेदिरे।पूर्वमप्युपलब्धानि साक्षात्पुनरचिन्तयत्।।।।

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அவனுக்கு நிமித்தச் சக்குனங்கள் தோன்றின—முன்பே உணர்ந்தவையே; அவற்றை மீண்டும் நேரில் கண்டு, அவன் மறுபடியும் சிந்தித்தான்.

Verse 22

अथवा चारुसर्वाङ्गी रक्षिता स्वेन तेजसा।न नशिष्यति कल्याणी नाग्निरग्नौ प्रवर्तते।।।।

அல்லது அந்த அழகிய அங்கங்களையுடைய கல்யாணி தன் தெய்வீகத் தேஜஸாலே காக்கப்படுகிறாள்; அவள் அழியமாட்டாள்—ஏனெனில் தீ, தீயின்மேல் செயல்படாது.

Verse 23

न हि धर्मात्मनस्तस्य भार्याममिततेजसः।स्वचारित्राभिगुप्तां तां स्प्रष्टुमर्हति पावकः।।।।

அந்த தர்மாத்மாவும் அளவற்ற தேஜஸும் உடைய கணவரின் மனைவி—தன் பத்தினித் தன்மையால் காக்கப்பட்டவள்—அவளை அக்னியும் முறையாகத் தொட இயலாது.

Verse 24

नूनं रामप्रभावेण वैदेह्यास्सुकृतेन च।यन्मां दहनकर्मायं नादहद्धव्यवाहनः।।।।

நிச்சயமாக ராமனின் பிரபாவத்தாலும் வைதேஹியின் புண்ணியப் பலத்தாலும், எரிப்பதே இயல்பான ஹவ்யவாஹனன் ஆகிய அக்னி என்னை எரிக்கவில்லை.

Verse 25

त्रयाणां भरतादीनां भ्रात्रूणां देवता च या।रामस्य च मन: कान्ता सा कथं विनशिष्यति।।।।

பரதன் முதலிய மூன்று சகோதரர்களாலும் தேவியைப் போல வணங்கப்படுபவளும், ராமனின் மனத்திற்கே பிரியமானவளும் ஆன அந்த சீதை எவ்வாறு அழிய முடியும்?

Verse 26

यद्वा दहनकर्मायं सर्वत्र प्रभुरव्ययः।न मे दहति लाङ्गूलं कथमार्यां प्रधक्ष्यति।।।

அல்லது எங்கும் வல்லவனும் அழிவற்றவனும் எரிப்பதே இயல்பானவனுமான அக்னி என் வாலையே எரிக்கவில்லை; அப்படியிருக்க, உயர்ந்தவளான சீதையை எவ்வாறு எரிப்பான்?

Verse 27

पुनश्चाचिन्तयत्तत्र हनुमान्विस्मितस्तदा।हिरण्यनाभस्य गिरेर्जलमध्ये प्रदर्शनम्।।।।

அப்போது வியப்புற்ற ஹனுமான் அங்கே மீண்டும் சிந்தித்தான்—நீரின் நடுவே ஹிரண்யநாப மலை இவ்வாறு அதிசயமாகத் தோன்றியது எப்படி என்று.

Verse 28

तपसा सत्यवाक्येन अनन्यत्वाच्च भर्तरि।अपि सा निर्दहेदग्निं न तामग्निः प्रधक्ष्यति।।।।

தவம், சத்தியவாக்கு, கணவர்மேல் அநன்ய பக்தி—இவற்றின் வலிமையால் அவள் அக்னியையே எரிக்க வல்லாள்; ஆனால் அக்னி அவளை எரிக்க இயலாது.

Verse 29

स तथा चिन्तयंस्तत्र देव्या धर्मपरिग्रहम्।शुश्राव हनुमान्वाक्यं चारणानां महात्मनाम्।।।।

அங்கே தேவியின் தர்மப் பரிக்ரஹம்—தர்மத்தில் உறுதியான பற்றுதல்—என்று சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த ஹனுமான், மகாத்மா சாரணர்களின் வாக்குகளை கேட்டான்.

Verse 30

अहो खलु कृतं कर्म दुष्करं हि हनूमता।अग्निं विसृजताऽभीक्ष्णं भीमं राक्षसवेश्मनि।।।।

அஹோ! ஹனுமான் உண்மையிலேயே மிகக் கடினமான செயலைச் செய்தான்—ராக்ஷஸர்களின் இல்லங்களில் இடையறாது பயங்கரமான தீயை விட்டெறிந்து.

Verse 31

प्रपलायितरक्षः स्त्रीबालवृद्धसमाकुला।जनकोलाहलाध्माता क्रन्दन्तीवाद्रिकन्दरै: ।।।।

ஓடிப்போகும் ராக்ஷஸப் பெண்கள், குழந்தைகள், முதியோர் ஆகியோரால் நகரம் நிரம்பியது; மக்களின் ஆரவாரத்தால் நிறைந்து, குகைபோன்ற ஒளிவழிகளில் ஊடே அது அழுது புலம்புவது போலத் தோன்றியது.

Verse 32

दग्धेयं नगरी सर्वा साट्टप्राकारतोरणा।जानकी न च दग्धेति विस्मयोऽद्भुत एव नः।।।।

இந்த முழு நகரமும்—மதில்களும் தோரண வாயில்களும் உடன்—எரிந்து போயிற்று; ஆயினும் ஜானகி எரியவில்லை. இது எமக்கு நிச்சயமாக அதிசயமான பேர்வியப்பு.

Verse 33

स निमित्तैश्च दृष्टार्थैः कारणैश्च महागुणैः।ऋषिवाक्यैश्च हनुमानभवत्प्रीतमानसः।।।।

தான் நேரில் கண்ட நல்வினைச் சின்னங்கள், உறுதியான காரணங்கள், மங்களக் குறிகள், மேலும் ஋ஷி-துல்யரின் வாக்குகள் ஆகியவற்றால் ஹனுமான் உள்ளம் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.

Verse 34

ततः कपिः प्राप्तमनोरथार्थस्तामक्षतां राजसुतां विदित्वा।प्रत्यक्षतस्तां पुनरेव दृष्टवा प्रतिप्रयाणाय मतिं चकार।।।।

பின்னர் கபி ஹனுமான்—தன் நோக்கம் நிறைவேறியவனாய்—அரசகுமாரி (சீதா) காயமின்றி இருப்பதை அறிந்து, அவளை மீண்டும் நேரில் பார்த்து உறுதி செய்து, புறப்படத் தீர்மானித்தான்.