Sarga 38

Verse 1

ततस्स कपिशार्दूलस्तेन वाक्येन तोषितः।सीतामुवाच तच्छृत्वा वाक्यं वाक्यविशारदः।।5.38.1।।

அப்போது வானரர்களில் புலி போன்றும் சொல்வன்மை உடையவனுமான ஹனுமான், அவள் சொற்களை கேட்டுப் பெரிதும் மகிழ்ந்து சீதையிடம் பேசினான்.

Verse 2

युक्तरूपं त्वया देवि भाषितं शुभदर्शने।सदृशं स्त्रीस्वभावस्य साध्वीनां विनयस्य च।।5.38.2।।

சுபதரிசனமுடைய தேவியே! நீ உரைத்தது முற்றிலும் யுக்தமானது; அது பெண் இயல்பிற்கும், சாத்வி பெண்களின் நாணம்-வினயத்திற்கும் ஒத்ததாக உள்ளது।

Verse 3

स्त्रीत्वं न तु समर्थं हि सागरं व्यतिवर्तितुम्।मामधिष्ठाय विस्तीर्णं शतयोजनमायतम्।।5.38.3।।

அப்போது அந்தக் காகத்தின் மீது, கோபத்தால் சுருங்கிய பார்வையுடன், விவேகிகளுள் சிறந்த மகாபாகு ஸ்ரீராமர் கடுமையான தீர்மானம் கொண்டார்.

Verse 4

द्वितीयं कारणं यच्च ब्रवीषि विनयान्विते।रामादन्यस्य नार्हामि संस्पर्शमिति जानकि ।।5.38.4।।एतत्ते सदृशं देवि पत्न्यास्तस्य महात्मनः।का ह्यन्या त्वामृते देवि ब्रूयाद्वचनमीदृशम्।।5.38.5।।

மேலும் நீ பணிவுடன் கூறும் இரண்டாம் காரணம்— “ராமனைத் தவிர வேறொருவரின் தொடுதலை நான் ஏற்க இயலாது,” ஹே ஜானகி— அது அந்த மகாத்மாவின் மனைவியான உனக்கே உரியது. ஹே தேவியே, உன்னைத் தவிர இத்தகைய சொற்களை வேறு யார் கூறுவார்?

Verse 5

द्वितीयं कारणं यच्च ब्रवीषि विनयान्विते।रामादन्यस्य नार्हामि संस्पर्शमिति जानकि ।।5.38.4।।एतत्ते सदृशं देवि पत्न्यास्तस्य महात्मनः।का ह्यन्या त्वामृते देवि ब्रूयाद्वचनमीदृशम्।।5.38.5।।

மேலும் நீ பணிவுடன் கூறும் இரண்டாம் காரணம்— “ராமனைத் தவிர வேறொருவரின் தொடுதலை நான் ஏற்க இயலாது,” ஹே ஜானகி— அது அந்த மகாத்மாவின் மனைவியான உனக்கே உரியது. ஹே தேவியே, உன்னைத் தவிர இத்தகைய சொற்களை வேறு யார் கூறுவார்?

Verse 6

श्रोष्यते चैव काकुत्स्थ: सर्वं निरवशेषतः।चेष्टितं यत्त्वया देवि भाषितं मम चाग्रतः।।5.38.6।।

தேவி, காகுத்ஸ்த ராமர் என்னிடமிருந்து எதையும் விடாமல் அனைத்தையும் கேட்பார்—நீ செய்த செயல்களையும், என் முன்னிலையில் நீ சொன்ன சொற்களையும்।

Verse 7

कारणैर्बहुभिर्देवि रामप्रियचिकीर्षया।स्नेहप्रस्कन्नमनसा मयैतत्समुदीरितम्।।5.38.7।।

தேவி, பல காரணங்களாலும், ராமனுக்கு இனிய செயலைச் செய்ய விரும்பியும், அன்பால் நனைந்த மனத்துடன் நான் இவ்வுரைகளை உரைத்தேன்.

Verse 8

लङ्काया दुष्प्रवेशत्वाद्दुस्तरत्वान्महोदधेः।सामर्थ्यादात्मनश्चैव मयैतत्समुदीरितम्।।5.38.8।।

லங்கையில் நுழைவு அரிது; பேர்கடலைக் கடத்தலும் கடினம்; ஆயினும் என் ஆற்றலின் துணையால் இவ்வுரையை நான் முன்வைத்தேன்.

Verse 9

इच्छामि त्वां समानेतुमद्यैव रघुबन्धुना।गुरुस्नेहेन भक्त्या च नान्यथैतदुदाहृतम्।।5.38.9।।

இன்றே உன்னை ரகுகுலத்தின் உறவான ஸ்ரீராமனிடம் கொண்டு செல்ல விரும்புகிறேன். என் ஆண்டவனின் மீது ஆழ்ந்த அன்பும் பக்தியும் கொண்டே இதைச் சொன்னேன்—வேறு நோக்கமில்லை.

Verse 10

यदि नोत्सहसे यातुं मया सार्थमनिन्दिते।अभिज्ञानं प्रयच्छ त्वं जानीयाद्राघवो हि यत्।।5.38.10।।

ஏ குற்றமற்றவளே! நீ என்னுடன் வரத் துணியாவிட்டால், ஒரு அடையாளச் சின்னத்தைத் தா; அதனால் ராகவன் உறுதியாக அறிந்துகொள்வான்.

Verse 11

एवमुक्ता हनुमता सीता सुरसुतोपमा।उवाच वचनं मन्दं बाष्पप्रग्रथिताक्षरम्।।5.38.11।।इदं श्रेष्ठमभिज्ञानं ब्रूयास्त्वं तु मम प्रियम्।

ஹனுமான் இவ்வாறு கூறியபோது, தேவகுமாரி போன்ற சீதை கண்ணீரால் தடைபட்ட சொற்களுடன் மெதுவாகச் சொன்னாள்—“என் பிரியனிடம் கூறு: இதுவே சிறந்த அடையாளம்.”

Verse 12

शैलस्य चित्रकूटस्य पादे पूर्वोत्तरे पुरा।।5.38.12।।तापसाश्रमवासिन्याः प्राज्यमूलफलोदके।तस्मिन्सिद्धाश्रमे देशे मन्दाकिन्या विदूरतः।।5.38.13।।तस्योपवनषण्डेषु नानापुष्पसुगन्धिषु।विहृत्य सलिले क्लिन्ना ममाङ्के समुपाविशमः।।5.38.14।।

முன்னொரு காலத்தில் சித்ரகூட மலைக்குப் வடகிழக்குப் பாதத்தருகே, மந்தாகினி நதிக்குச் சமீபமான சித்தாஶ்ரமப் பகுதியில்—தபஸ்விகளின் ஆசிரமங்கள் நிறைந்த, கிழங்கு-வேர், கனிகள், நீர் ஆகியவை மிகுதியாக உள்ள அந்த நாட்டில்—பலவகைப் பூக்களின் மணம் நிறைந்த உபவனக் காடுகளில் நாம் இருவரும் உலாவினோம். நீரில் விளையாடி நனைந்த நீ என் மடியில் வந்து அமர்ந்தாய்.

Verse 13

शैलस्य चित्रकूटस्य पादे पूर्वोत्तरे पुरा।।5.38.12।।तापसाश्रमवासिन्याः प्राज्यमूलफलोदके।तस्मिन्सिद्धाश्रमे देशे मन्दाकिन्या विदूरतः।।5.38.13।।तस्योपवनषण्डेषु नानापुष्पसुगन्धिषु।विहृत्य सलिले क्लिन्ना ममाङ्के समुपाविशमः।।5.38.14।।

முன்னொரு காலத்தில் மந்தாகினியிலிருந்து அதிகத் தூரமல்லாத சித்தாஶ்ரமம் எனும் அந்தப் பகுதியில் நாம் வாழ்ந்தோம்; அது தபஸ்விகளின் ஆசிரமங்கள் நிறைந்ததும், கிழங்கு-வேர், கனிகள், நீர் ஆகியவற்றால் செழித்ததும் ஆகும்.

Verse 14

शैलस्य चित्रकूटस्य पादे पूर्वोत्तरे पुरा।।5.38.12।।तापसाश्रमवासिन्याः प्राज्यमूलफलोदके।तस्मिन्सिद्धाश्रमे देशे मन्दाकिन्या विदूरतः।।5.38.13।।तस्योपवनषण्डेषु नानापुष्पसुगन्धिषु।विहृत्य सलिले क्लिन्ना ममाङ्के समुपाविशमः।।5.38.14।।

பலவகைப் பூக்களின் மணம் நிறைந்த அந்த உபவனக் காடுகளில் உலாவி, நீரில் விளையாடி நனைந்தபின் நீ என் மடியில் வந்து அமர்ந்தாய்.

Verse 15

ततो मांससमायुक्तो वायसः पर्यतुण्डयत्।तमहं लोष्टमुद्यम्य वारयामिस्म वायसम्।।5.38.15।।

அப்போது மாமிச ஆசையால் ஒரு காகம் என்னை அலகால் குத்தத் தொடங்கியது. நான் மண்ணுக்கட்டியை உயர்த்தி அந்தக் காகத்தை விரட்ட முயன்றேன்.

Verse 16

दारयन्स च मां काकस्तत्त्रैव परिलीयते।न चाप्युपारमन्मांसाद्भक्षार्थि बलिभोजनः।।5.38.16।।

அந்தக் காகம் என்னை கிழித்துக்கொண்டே அங்கேயே ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. பலி உண்பவன், உணவுக்காகப் பசித்தவன்—மாமிசத்தை நாடுவதை நிறுத்தவில்லை.

Verse 17

उत्कर्षन्त्यां च रशनां क्रुद्धायां मयि पक्षिणि।स्रस्यमाने च वसने ततो दृष्टा त्वया ह्यहम्।।5.38.17।।

அந்தப் பறவையால் கோபமுற்ற நான் இடைக்கயிற்றை இழுத்துக்கொண்டிருக்க, ஆடைச் சரிந்துகொண்டிருக்க—அப்பொழுதே நீ என்னைக் கண்டாய்.

Verse 18

त्वयाऽपहसिता चाहं क्रुद्धा संलज्जिता तदा।भक्षगृध्नेन काकेन दारिता त्वामुपागता।।5.38.18।।

நீ அப்போது என்னை ஏளனம் செய்தாய்; நான் கோபமும் வெட்கமும் கொண்டேன். உணவுக்காகத் துடித்த காகம் கிழித்ததால் காயமுற்ற நான் அடைக்கலமாக உன்னிடம் வந்தேன்.

Verse 19

आसीनस्य च ते श्रान्ता पुनरुत्सङ्गमाविशम्।क्रुध्यन्ती च प्रहृष्टेन त्वयाऽहं परिसान्त्विता।।5.38.19।।

நீ களைப்புடன் அமர்ந்திருந்தாய்; நான் மீண்டும் உன் மடியில் தஞ்சமடைந்தேன். நான் இன்னும் கோபத்திலிருந்தாலும், மகிழ்ந்த மனத்துடன் நீ என்னை முழுமையாக ஆற்றுப்படுத்தினாய்.

Verse 20

बाष्पपूर्णमुखी मन्दं चक्षुषी परिमार्जती।लक्षिताऽहं त्वया नाथ वायसेन प्रकोपिता।।5.38.20।।

ஹே நாதா! காகம் என்னைத் துன்புறுத்தி என் முகம் கண்ணீரால் நிறைந்தபோது, நான் மெதுவாக கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தேன்; அப்பொழுதே நீர் என்னைக் கவனித்தீர்।

Verse 21

परिश्रमात्प्रसुप्ता च राघवाङ्केऽप्यहं चिरम्।पर्यायेण प्रसुप्तश्च ममाङ्के भरताग्रजः।।5.38.21।।

சுபதரிசனமுடைய தேவியே! நீ உரைத்தது முற்றிலும் யுக்தமானது; அது பெண் இயல்பிற்கும், சாத்வி பெண்களின் நாணம்-வினயத்திற்கும் ஒத்ததாக உள்ளது।

Verse 22

स तत्र पुनरेवाथ वायसस्समुपागमत्।ततस्सुप्तप्रबुद्धां मां रामस्याङ्कात्समुत्थिताम्।।5.38.22।।वायसस्सहसागम्य विददार स्तनान्तरे।पुनः पुनरथोत्पत्य विददार स मां भृशम्।।5.38.23।।

அப்போது அந்தக் காகம் அங்கே மீண்டும் வந்தது. நான் உறக்கத்திலிருந்து விழித்து ராமரின் மடியில் இருந்து எழுந்தவுடனே, அது மீண்டும் என் பக்கம் வந்தது।

Verse 23

स तत्र पुनरेवाथ वायसस्समुपागमत्।ततस्सुप्तप्रबुद्धां मां रामस्याङ्कात्समुत्थिताम्।।5.38.22।।वायसस्सहसागम्य विददार स्तनान्तरे।पुनः पुनरथोत्पत्य विददार स मां भृशम्।।5.38.23।।

காகம் திடீரென வந்து என் மார்புகளின் நடுவில் கிழித்தது; மீண்டும் மீண்டும் பறந்து வந்து கடுமையாக என்னைச் சிதைத்துக் காயப்படுத்தியது।

Verse 24

ततस्समुक्षितो रामो मुक्तैश्शोणितबिन्दुभिः। वायसेन ततस्तेन बलवत्क्लिश्यमानया।।5.38.24।। स मया बोधितश्श्रीमान्सुखसुप्तः परन्तपः।

அப்போது என் காயத்திலிருந்து சிந்திய இரத்தத் துளிகள் ராமர்மீதும் தெறித்தன. அந்தக் காகம் என்னை மிகக் கடுமையாகத் துன்புறுத்தியதால், அமைதியாக உறங்கியிருந்த, பகைவரைத் தணிக்கும் ஸ்ரீமான் ராமரை நான் எழுப்பினேன்।

Verse 25

स मां दृष्ट्वा महाबाहुर्वितुन्नां स्तनयोस्तदा।।5.38.25।।आशीविष इव क्रुद्धश्वसन्वाक्यमभाषत।

என்னை அப்போது மார்பில் காயமுற்றவளாகக் கண்ட மகாபாகு ஸ்ரீராமர், சீறிய பாம்புபோல் கோபமுற்று, கனமாய் மூச்செடுத்து வாக்குரைத்தார்.

Verse 26

केन ते नागनासोरु विक्षतं वै स्तनान्तरम्।।5.38.26।।कः क्रीडति सरोषेण पञ्चवक्त्रेण भोगिना।

ஓ நாகநாசோரு! உன் மார்பிடை இந்தக் காயத்தை யார் செய்தார்? கோபம் கொண்ட ஐந்து தலைப் பாம்புடன் யார் இவ்வாறு துணிகரமாக விளையாடுகிறார்?

Verse 27

वीक्षमाणस्ततस्तं वै वायसं समुदैक्षत।।5.38.27।।नखैस्सरुधिरैस्तीक्ष्णैर्मामेवाभिमुखं स्थितम्।

பின்னர் சுற்றிலும் நோக்கி, இரத்தம் படிந்த கூரிய நகங்களுடன் என்னை நோக்கி என் முன் நின்ற அந்தக் காகத்தை அவர் கண்டார்.

Verse 28

पुत्त्रः किल स शक्रस्य वायसः पततां वरः।।5.38.28।।धरान्तरगतश्शीघ्रं पवनस्य गतौ समः।

அந்தக் காகம், சொல்லப்படுவது போல, சக்ரன் (இந்திரன்) மகன்; பறவைகளில் சிறந்தவன்; தூரத் தூரம் விரைந்து செல்லக் கூடியவன், வேகத்தில் காற்றுக்கு ஒப்பானவன்.

Verse 29

ततस्तस्मिन्महाबाहुः कोपसंवर्तितेक्षणः।।5.38.29।।वायसे कृतवान्क्रूरां मतिं मतिमतां वरः।

அப்போது அந்தக் காகத்தின் மீது, கோபத்தால் சுருங்கிய பார்வையுடன், விவேகிகளுள் சிறந்த மகாபாகு ஸ்ரீராமர் கடுமையான தீர்மானம் கொண்டார்.

Verse 30

स दर्भं संस्तराद्गृह्य ब्राह्मेणास्त्रेण योजयत्।।5.38.30।।स दीप्त इव कालाग्निर्जज्वालाभिमुखो द्विजम्।

அவன் தன் படுக்கையிலிருந்த தர்ப்பைப் புல்லை எடுத்து, அதனைப் பிரம்மாஸ்திரத்தால் இணைத்தான். அது காலாக்னியைப் போலத் தீப்பற்றி, இருமுறை பிறந்தவன் எனப்படும் காகத்தை நோக்கி எரிந்தது.

Verse 31

स तं प्रदीप्तं चिक्षेप दर्भं तं वायसं प्रति।।5.38.31।।ततस्तं वायसं दर्भस्सोम्बरेऽनुजगाम ह।

அவன் அந்த எரியும் தர்ப்பை காகத்தை நோக்கி எறிந்தான். உடனே அந்த தர்ப்பம் வானில் அந்தக் காகத்தைத் தொடர்ந்து சென்றது.

Verse 32

अनुसृष्टस्तदा काको जगाम विविधां गतिम्।।5.38.32।।लोककाम इमं लोकं सर्वं वै विचचार ह।

தொடர்ந்து துரத்தப்பட்ட அந்தக் காகம் பல திசைகளில் ஓடியது. அடைக்கலம் வேண்டி இந்த முழு உலகமெங்கும் அலைந்தது.

Verse 33

स पित्रा च परित्यक्तस्सुरैश्च समहर्षिभिः।।5.38.33।।त्रीन्लोकान्सम्परिक्रम्य तमेव शरणं गतः।

தன் தந்தையாலும் கைவிடப்பட்டு, தேவர்களாலும் மகரிஷிகளாலும் மறுக்கப்பட்டு, மூன்று உலகங்களையும் சுற்றி இறுதியில் அவனிடமே சரணடைந்தான்.

Verse 34

स तं निपतितं भूमौ शरण्यश्शरणागतम्।।5.38.34।।वधार्हमपि काकुत्स्थ: कृपया पर्यपालयत्।

நிலத்தில் விழுந்து சரணடைந்தவனைப் பார்த்து, சரணமளிப்பவனான காகுத்ஸ்தன்—கொல்லத் தகுதியானவனாயினும்—கருணையால் அவனைப் பாதுகாத்தான்.

Verse 35

परिद्यूनं विषण्णं च स तमायान्तमब्रवीत्।।5.38.35।।मोघं कर्तुं न शक्यं तु ब्राह्ममस्त्रं तदुच्यताम्।

அவன் துயருற்றும் மனம் தளர்ந்தும் திரும்பி வருவதைக் கண்டு ஸ்ரீராமன் கூறினான்— “பிரம்மாஸ்திரத்தை வீணாக்க இயலாது; ஆகவே இப்போது செய்ய வேண்டியது என்னவென்று சொல்லு.”

Verse 36

हिनस्तु दक्षिणाक्षि त्वच्छर इत्यथ सोऽब्रवीत्।।5.38.36।।ततस्तस्याक्षि काकस्य हिनस्ति स्म स दक्षिणम्।दत्त्वा स दक्षिणं नेत्रं प्राणेभ्यः परिरक्षितः।।5.38.37।।

அப்போது அவன்— “உமது அம்பு என் வலக்கண்ணை அழிக்கட்டும்” என்றான். பின்னர் ஸ்ரீராமன் அந்தக் காக்கையின் வலக்கண்ணைத் தாக்கினான்; வலக்கண்ணை அர்ப்பணித்ததால் அவன் உயிர் காக்கப்பட்டது.

Verse 37

हिनस्तु दक्षिणाक्षि त्वच्छर इत्यथ सोऽब्रवीत्।।5.38.36।।ततस्तस्याक्षि काकस्य हिनस्ति स्म स दक्षिणम्।दत्त्वा स दक्षिणं नेत्रं प्राणेभ्यः परिरक्षितः।।5.38.37।।

அப்போது அவன்— “உமது அம்பு என் வலக்கண்ணை அழிக்கட்டும்” என்றான். பின்னர் ஸ்ரீராமன் அந்தக் காக்கையின் வலக்கண்ணைத் தாக்கினான்; வலக்கண்ணை அர்ப்பணித்ததால் அவன் உயிர் காக்கப்பட்டது.

Verse 38

स रामाय नमस्कृत्य राज्ञे दशरथाय च।विसृष्टस्तेन वीरेण प्रतिपेदे स्वमालयम्।।5.38.38।।

அவன் ஸ்ரீராமனுக்கும் அரசன் தசரதனுக்கும் வணங்கி; அந்த வீரன் விடுதலை செய்தபின் தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றான்.

Verse 39

मत्कृते काकमात्रे तु ब्रह्मास्त्रं समुदीरितम्।कस्माद्यो मां हरेत्त्वत्तः क्षमसे तं महीपते।।5.38.39।।

எனக்காக நீங்கள் ஒரு காக்கை மட்டுமே என்றாலும் பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவினீர்; அப்படியிருக்க, ஹே மண்ணின் அரசே, என்னை உமிடமிருந்து கவர்ந்தவனை ஏன் பொறுத்துக் கொள்கிறீர்?

Verse 40

स कुरुष्व महोत्साहः कृपां मयि नरर्षभ।त्वया नाथवती नाथ ह्यनाथा इव दृश्यते।।5.38.40।।

ஆகையால், ஹே மகோத்த்சாக நரசிரேஷ்டா! என்மேல் கருணை புரிவாயாக. ஹே நாதா! உன் பாதுகாப்பு இருந்தும் நான் நாதவதியாக இருந்தும் அனாதையெனத் தோன்றுகிறேன்.

Verse 41

आनृशंस्यं परो धर्मस्तवत्त्त ऐव मया श्रुतः।जानामि त्वां महावीर्यं महोत्साहं महाबलम्।।5.38.41।।अपारपारमक्षोभ्यं गाम्भीर्यात्सागरोपमम्।भर्तारं ससमुद्राया धरण्या वासवोपमम्।।5.38.42।।

உன்னிடமிருந்தே ‘கருணை (ஆன்ருஷம்ஸ்யம்) பரம தர்மம்’ என்று கேட்டேன். நீ மகாவீர்யன், மகோத்த்சாகன், மகாபலவன் என்று நான் அறிவேன்.

Verse 42

आनृशंस्यं परो धर्मस्तवत्त्त ऐव मया श्रुतः।जानामि त्वां महावीर्यं महोत्साहं महाबलम्।।5.38.41।।अपारपारमक्षोभ्यं गाम्भीर्यात्सागरोपमम्।भर्तारं ससमुद्राया धरण्या वासवोपमम्।।5.38.42।।

அவரை இரு கரைகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட அளவற்றவனாக, அசைக்கமுடியாதவனாக, ஆழத்தில் கடல்போன்றவனாக நான் அறிவேன். கடல்களுடன் கூடிய பூமியின் அரசன்; வாசவனாகிய இந்திரனுக்கு ஒப்பானவன்.

Verse 43

एवमस्त्रविदां श्रेष्ठस्सत्यवान्बलवानपि।किमर्थमस्त्रं रक्षस्सु न योजयसि राघव।।5.38.43।।

நீ ஆயுதவித்தையில் சிறந்தவன், சத்தியவான், பலவான்; அப்படியிருக்க, ஹே ராகவா! ராக்ஷசர்கள்மேல் உன் அஸ்திரங்களை ஏன் செலுத்தவில்லை?

Verse 44

न नागा नाऽपि गन्धर्वा नासुरा न मरुद्गणाः।रामस्य समरे वेगं शक्ताः प्रतिसमाधितुं।।5.38.44।।

நாகர்களும் அல்ல, கந்தர்வர்களும் அல்ல, அசுரர்களும் அல்ல, மருத்கணங்களும் அல்ல—போரில் ஸ்ரீராமரின் அந்தப் பேர்வேகத்தைத் தடுத்து எதிர்த்து நிற்க வல்லவர் யாரும் இல்லை।

Verse 45

तस्य वीर्यवतः कश्चिद्यद्यस्ति मयि सम्भ्रमः।किमर्थं न शरैस्तीक्ष्णै: क्षयं नयति राक्षसान्।।5.38.45।।

அந்த வீரியமிக்கவர் எனக்காகச் சிறிதளவும் கலக்கம் கொண்டிருந்தால், கூரிய அம்புகளால் ராட்சசர்களை ஏன் அழிவிற்கு இட்டுச் செல்லவில்லை?

Verse 46

भ्रातुरादेशमादाय लक्ष्मणो वा परन्तपः।कस्य हेतोर्न मां वीरः परित्राति महाबलः।।5.38.46।।

அல்லது அண்ணனின் ஆணையை ஏற்று, பகைவரைத் தகைக்கும் மகாபல வீரன் லக்ஷ்மணன் என்னை ஏன் காப்பாற்ற வரவில்லை?

Verse 47

यदि तौ पुरुषव्याघ्रौ वाय्वग्निसमतेजसौ।सुराणामपि दुर्धर्षौ किमर्थं मामुपेक्षतः।।5.38.47।।

அந்த இரு மனிதப் புலிகள் காற்றும் நெருப்பும் போன்ற தேஜஸுடன், தேவர்களாலும் அணுக இயலாதவர்களாக இருந்தால்—என்னை ஏன் அவர்கள் புறக்கணிக்கிறார்கள்?

Verse 48

ममैव दुष्कृतं किञ्चिन्महदस्ति न संशयः।समर्थावपि तौ यन्मां नावेक्षेते परन्तपौ।।5.38.48।।

என்னிடமே நிச்சயமாக ஒரு பெரிய தீச்செயல் உள்ளது—சந்தேகமில்லை; ஏனெனில் வல்லவர்களாக இருந்தும் அந்த இரு பகைவரைத் தகைக்கும் வீரர்கள் என் விடுதலைக்காகக் கவனம் செலுத்தவில்லை।

Verse 49

वैदेह्या वचनं श्रुत्वा करुणं साश्रुभाषितम्।अथाब्रवीन्महातेजा हनुमान्मारुतात्मजः।।5.38.49।।

வைதேஹியின் கண்ணீருடன் உரைத்த கருணைமிகு சொற்களை கேட்டபின், மகாதேஜஸ்வியான மாருதாத்மஜன் ஹனுமான் பதிலுரைத்தான்।

Verse 50

त्वच्छोकविमुखो रामो देवि सत्येन ते शपे।रामे दुःखाभिपन्ने च लक्ष्मणः परितप्यते।।5.38.50।।

தேவி, சத்தியத்தைச் சாட்சியாக வைத்து உமக்கு உரைக்கிறேன்—ராமன் உமது துயரத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் இல்லை. ராமன் துக்கத்தில் ஆழ்ந்ததால் இலக்குமணனும் துடித்துத் துயருறுகிறான்।

Verse 51

कथञ्चिद्भवती दृष्टा न कालः परिदेवितुम्।इमं मुहूर्तं दुःखानां द्रक्ष्यस्यन्तमनिन्दिते।।5.38.51।।

மிகுந்த முயற்சியால் உம்மை கண்டடைந்தேன்; இப்போது புலம்பும் காலமல்ல. குற்றமற்றவளே, இந்நேரமே உமது துயரங்களுக்கு முடிவை நீ காண்பாய்।

Verse 52

तावुभौ पुरुषव्याघ्रौ राजपुत्रौ महाबलौ।त्वद्दर्शनकृतोत्साहौ लङ्कां भस्मीकरिष्यतः।।5.38.52।।

அந்த இரு மகாபலமுடைய அரசகுமாரர்கள்—மனிதர்களில் புலிகள்—உம்மை காணும் ஆவலால் உற்சாகம் பெற்று லங்கையைச் சாம்பலாக்குவார்கள்।

Verse 53

हत्त्वा च समरे क्रूरं रावणं सहबान्धवम्।राघवस्त्वां विशालाक्षि नेष्यति स्वां पुरीं प्रति।।5.38.53।।

போர்க்களத்தில் கொடிய ராவணனை அவன் உறவினருடன் சேர்த்து வதைத்து, ஹே விசாலாக்ஷி, ராகவன் உன்னைத் தன் நகரை நோக்கி அழைத்துச் செல்வான்।

Verse 54

ब्रूहि यद्राघवो वाच्यो लक्ष्मणश्च महाबलः।सुग्रीवो वापि तेजस्वी हरयोऽपि समागताः।।5.38.54।।

ராகவனுக்கும், மகாபலன் லக்ஷ்மணனுக்கும், தேஜஸ்வி சுக்ரீவனுக்கும், கூடியுள்ள வானரப் படைகளுக்கும்—என்ன செய்தி சொல்ல வேண்டும், கூறுவாயாக।

Verse 55

इत्युक्तवति तस्मिंस्तु सीता सुरसुतोपमा।उवाच शोकसन्तप्ता हनुमन्तं प्लवङ्गमम्।।5.38.55।।

அவன் இவ்வாறு கூறியபோது, தேவர்கன்னியொத்த சீதை, துயரால் தகித்தவளாய், வானரன் ஹனுமானிடம் உரைத்தாள்।

Verse 56

कौसल्या लोकभर्तारं सुषुवे यं मनस्विनी।तं ममार्थे सुखं पृच्छ शिरसा चाभिवादय।।5.38.56।।

என் பொருட்டு தலை வணங்கி வணக்கம் செலுத்தி, அவரின் நலன் விசாரி—மனத்திடமுள்ள கௌசல்யை உலகைத் தாங்கும் அவரை பெற்றெடுத்தாள்।

Verse 57

स्रजश्च सर्वरत्नानि प्रिया याश्च वराङ्गनाः।ऐश्वर्यं च विशालायां पृथिव्यामपि दुर्लभम्।।5.38.57।।पितरं मातरं चैव सम्मान्याभिप्रसाद्य च।अनुप्रव्रजितो रामं सुमित्रा येन सुप्रजाः।।5.38.58।।

மாலைகள், எல்லாவகை ரத்தினங்கள், பிரியமான அழகிய பெண்கள், மேலும் இந்தப் பெரும் பூமியில்கூட அரிதான அரசாட்சிச் செல்வம்—இவை அனைத்தையும் அவர் துறந்தார்।

Verse 58

स्रजश्च सर्वरत्नानि प्रिया याश्च वराङ्गनाः।ऐश्वर्यं च विशालायां पृथिव्यामपि दुर्लभम्।।5.38.57।।पितरं मातरं चैव सम्मान्याभिप्रसाद्य च।अनुप्रव्रजितो रामं सुमित्रा येन सुप्रजाः।।5.38.58।।

மாலைகள், எல்லாவகை ரத்தினங்கள், பிரியமான அழகிய பெண்கள், மேலும் இந்தப் பெரும் பூமியில்கூட அரிதான அரசாட்சிச் செல்வம்—இவை அனைத்தையும் அவர் துறந்தார்।

Verse 59

आनुकूल्येन धर्मात्मा त्यक्त्वा सुखमनुत्तमम्।अनुगच्छति काकुत्स्थं भ्रातरं पालयन्वने।।5.38.59।।

அந்த தர்மாத்மா, உகந்த பக்தியுடன் ஒப்பற்ற இன்பங்களைத் துறந்து காகுத்ஸ்த ராமனைப் பின்தொடர்கிறான்; வனத்தில் அண்ணனைச் சேவித்து காத்து பேணுகிறான்।

Verse 60

सिंहस्कन्धो महाबाहुर्मनस्वी प्रियदर्शिनः।पितृवद्वर्तते रामे मातृवन्मां समाचरन्।।5.38.60।।

சிங்கத் தோள்களும் பெரும் புயங்களும் கொண்ட, உயர்ந்த மனமும் இனிய தோற்றமும் உடைய லக்ஷ்மணன் ராமரிடம் தந்தைபோல் பணிவுடன் நடந்து, என்னைத் தாய்போல் மதித்து நடத்துகிறான்।

Verse 61

ह्रियमाणां तदा वीरो न तु मां वेद लक्ष्मणः।वृद्धोपसेवी लक्ष्मीवान् शक्तो न बहुभाषिता।।5.38.61।।राजपुत्रः प्रियः श्रेष्ठः सदृशः श्वशुरस्य मे।

என்னை அபகரித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில் வீர லக்ஷ்மணன் அதை அறியவில்லை. அவர் மூத்தோருக்கு சேவை செய்பவர், நற்குணச் செல்வம் உடையவர், திறமையாளர், குறைவாகப் பேசுபவர்—அன்பிற்குரிய சிறந்த அரசகுமாரர்; குணத்தில் என் மாமனாரைப் போன்றவர்।

Verse 62

ममः प्रियतरो नित्यं भ्राता रामस्य लक्ष्मणः।।5.38.62।।नियुक्तो धुरि यस्यां तु तामुद्वहति वीर्यवान्।

ராமரின் சகோதரன் இலக்குமணன் எனக்கு எப்போதும் மிகப் பிரியமானவன். எந்தக் கடமைப் பாரம் அவனுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டாலும், அந்த வீரன் அதைத் திறம்படச் சுமந்து நிறைவேற்றுவான்.

Verse 63

यं दृष्ट्वा राघवो नैव वृत्तमार्यमनुस्मरेत्।।5.38.63।।स ममार्थाय कुशलं वक्तव्यो वचनान्मम।

அவனைப் பார்த்தால் ராகவன் தன் உயர்ந்த தந்தையின் ஆதரவு இல்லாமையையும் நினையாதான்—அந்த இலக்குமணனிடம் என் பொருட்டு நலம் விசாரித்து, என் சொற்களைச் சொல்லிவிடு.

Verse 64

मृदुर्नित्यं शुचिर्दक्षः प्रियो रामस्य लक्ष्मणः।।5.38.64।।यथा हि वानरश्रेष्ठ दुःखक्षयकरो भवेत्।त्वमस्मिन्कार्यनिर्योगे प्रमाणं हरिसत्तमः।।5.38.65।।

இலக்குமணன் எப்போதும் மென்மையானவன், தூயவன், திறமையானவன், ராமருக்குப் பிரியமானவன். ஆகவே வானரச் சிறந்தவனே, அவன் என் துயரை ஒழிப்பவனாகுமாறு நீ செயல் புரி.

Verse 65

मृदुर्नित्यं शुचिर्दक्षः प्रियो रामस्य लक्ष्मणः।।5.38.64।।यथा हि वानरश्रेष्ठ दुःखक्षयकरो भवेत्।त्वमस्मिन्कार्यनिर्योगे प्रमाणं हरिसत्तमः।।5.38.65।।

இந்தப் பணிநியோகத்தில், ஹரிசிறந்தவனே, நீயே தீர்மானிக்கும் சான்று. உன் முயற்சியால் ராகவன் என் பொருட்டு முழு முயற்சியுடன் செயல்படுவான்.

Verse 66

राघवस्त्वत्समारम्भान्मयि यत्नपरो भवेत्।इदं ब्रूयाश्च मे नाथं शूरं रामं पुनः पुनः।।5.38.66।।

இந்தப் பணிநியோகத்தில், ஹரிசிறந்தவனே, நீயே தீர்மானிக்கும் சான்று. உன் முயற்சியால் ராகவன் என் பொருட்டு முழு முயற்சியுடன் செயல்படுவான்.

Verse 67

जीवितं धारयिष्यामि मासं दशरथात्मज।ऊर्ध्वं मासान्न जीवेयं सत्येनाहं ब्रवीमि ते।।5.38.67।।

என் நாதனாகிய வீர ராமரிடம் இதை மீண்டும் மீண்டும் சொல்—தசரதனின் புதல்வனே, நான் ஒரு மாதம் வரை மட்டுமே உயிர் தாங்குவேன்; அந்த மாதத்திற்குப் பின் நான் வாழமாட்டேன்—இதை உனக்குச் சத்தியமாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 68

रावणेनोपरुद्धां मां निकृत्य पापकर्मणा।त्रातुमर्हसि वीर त्वं पातालादिव कौशिकीम्।।5.38.68।।

பாவச் செயலனான இராவணன் என்னை வஞ்சித்து அவமதித்து சிறை வைத்துள்ளான். வீரனே, நீயே என்னை மீட்க வேண்டும்—பாதாளத்திலிருந்து கௌசிகி மீட்கப்பட்டதுபோல.

Verse 69

ततो वस्त्रगतं मुक्त्वा दिव्यं चूडामणिं शुभम्।प्रदेयो राघवायेति सीता हनुमते ददौ।।5.38.69।।

அப்போது சீதை தன் ஆடையில் கட்டியிருந்த மங்களமான தெய்வீக சூடாமணியை அவிழ்த்து ஹனுமனிடம் அளித்து—“இதை ராகவனாகிய ஸ்ரீராமரிடம் சேர்த்து அளிக்க வேண்டும்” என்று கூறினாள்।

Verse 70

प्रतिगृह्य ततो वीरो मणिरत्नमनुत्तमम्।अङ्गुल्या योजयामास न ह्यस्य प्राभवद्भुजः।।5.38.70।।

பின்னர் அந்த வீரன் ஒப்பற்ற மணிரத்தினத்தை ஏற்று, அதைத் தன் விரலில் அணிந்தான்; ஏனெனில் அது அவன் புயத்தில் பொருந்தவில்லை।

Verse 71

मणिरत्नं कपिवरः प्रतिगृह्याभिवाद्य च।सीतां प्रदक्षिणं कृत्वा प्रणतः पार्व्शतः स्थितः।।5.38.71।।

கபிவரன் ஹனுமன் மணிரத்தினத்தை ஏற்று சீதைக்கு வணங்கி; பக்தியுடன் அவளை வலம் வந்து, தாழ்மையுடன் அவள் அருகில் நின்றான்।

Verse 72

हर्षेण महता युक्तः सीतादर्शनजेन सः।हृदयेन गतो रामं शरीरेण तु विष्ठितः।।5.38.72।।

சீதாதரிசனத்தால் எழுந்த பேரானந்தத்தில் நிறைந்த அவன், உடலால் அங்கேயே இருந்தாலும், உள்ளத்தால் ஸ்ரீராமரிடமே சென்றுவிட்டான்।

Verse 73

मणिवरमुपगृह्य तं महार्हं जनकनृपात्मजया धृतं प्रभावात्।गिरिरिव पवनावधूतमुक्तः सुखितमनाः प्रतिसङ्क्रमं प्रपेदे।।5.38.73।।

ஜனகராஜன் மகளால் அணியப்பட்ட ஒளிமிக்க, மிக மதிப்புமிக்க அந்தச் சிறந்த மணியை ஏற்று, மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஹனுமன் புறப்படத் தொடங்கினான்—காற்றால் அசைந்து விடுபட்ட மலை நகர்வதுபோல்।