
Sukta 7.87
Vasiṣṭha (traditional for RV 7.87)
Varuṇa
Triṣṭubh
वसिष्ठेनोक्तोऽयं वरुणसूक्तः ऋतस्य धारकं देवं स्तौति—यः सूर्यस्य पन्थानं व्यदधात्, नदीश्च नियतमार्गेषु प्रवर्तयामास। ततः सृष्टिनियमनात् रहस्योपदेशं प्रति गच्छति—वरुणो ‘अहिंस्यां धेनुम्’ इति गुप्तं रहस्यं वाचः निगूढं पदं च प्रकाशयति—अन्ते च अदितेर्धर्मेषु तस्याधीनं दीर्घकालिकं कल्याणं, निर्दोषत्वं, दयां च याचते।
Mantra 1
रदत्पथो वरुणः सूर्याय प्रार्णांसि समुद्रिया नदीनाम् । सर्गो न सृष्टो अर्वतीॠतायञ्चकार महीरवनीरहभ्यः ॥
रदत्पथो वरुणः सूर्याय प्रार्णांसि समुद्रिया नदीनाम् । सर्गो न सृष्टो अर्वतीऋतायञ्चकार महीरवनीरहभ्यः ॥
Mantra 2
आत्मा ते वातो रज आ नवीनोत्पशुर्न भूर्णिर्यवसे ससवान् । अन्तर्मही बृहती रोदसीमे विश्वा ते धाम वरुण प्रियाणि ॥
आत्मा ते वातो रज आ नवीनोत्पशुर्न भूर्णिर्यवसे ससवान् । अन्तर्मही बृहती रोदसीमे विश्वा ते धाम वरुण प्रियाणि ॥
Mantra 3
परि स्पशो वरुणस्य स्मदिष्टा उभे पश्यन्ति रोदसी सुमेके । ऋतावानः कवयो यज्ञधीराः प्रचेतसो य इषयन्त मन्म ॥
परितः वरुणस्य स्पशः—स्मदिष्टाः—उभे रोदसी सुमेके पश्यन्ति। ऋतावानः कवयः यज्ञधीराः प्रचेतसः ये मन्म इषयन्ति, ते अस्मासु सत्यस्य प्रति प्रेरितं मननं जनयन्ति।
Mantra 4
उवाच मे वरुणो मेधिराय त्रिः सप्त नामाघ्न्या बिभर्ति । विद्वान्पदस्य गुह्या न वोचद्युगाय विप्र उपराय शिक्षन् ॥
वरुणो मे मेधिराय उवाच—“अघ्न्या गौः त्रिःसप्त नामानि बिभर्ति।” पदस्य गुह्यं विद्वान् स न प्रकाशं वोचत्; युगाय उपराय च विप्रं शिक्षन्।
Mantra 5
तिस्रो द्यावो निहिता अन्तरस्मिन्तिस्रो भूमीरुपराः षड्विधानाः । गृत्सो राजा वरुणश्चक्र एतं दिवि प्रेङ्खं हिरण्ययं शुभे कम् ॥
अस्मिन्नन्तरि तिस्रो द्यावः निहिताः, तिस्रो भूमय उपराः—षड्विधानाः लोकव्यवस्थाः। गृत्सो राजा वरुण एतं दिवि हिरण्यं प्रेङ्खं शुभे कम् अकरोत्।
Mantra 6
अव सिन्धुं वरुणो द्यौरिव स्थाद्द्रप्सो न श्वेतो मृगस्तुविष्मान् । गम्भीरशंसो रजसो विमानः सुपारक्षत्रः सतो अस्य राजा ॥
वरुणो महत्सिन्धुमुपरि द्यौरिवावतिष्ठते—श्वेतो द्रप्स इव तुविष्मान् मृग इव च चलद्-दृष्टिः। गम्भीरः शंसोऽस्य; रजसो विमानः। सुपारक्षत्रः सतोऽस्य राजा, ऋतस्य रक्षिता।
Mantra 7
यो मृळयाति चक्रुषे चिदागो वयं स्याम वरुणे अनागाः । अनु व्रतान्यदितेॠधन्तो यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥
योऽपराधिनमपि मृळयति—वरुण, वयं स्याम अनागाः। अदितेर्व्रतान्यनु ऋधन्तः, यूयं नः सदा स्वस्तिभिः पात।
Varuṇa as cosmic architect: hewn paths for the Sun and released the river-floods to the ocean in conformity with ṛta.
The hymn deepens from outer order to inner revelation—Varuṇa addresses the seer and hints at guarded, esoteric knowledge (the thrice-seven names of the inviolate Cow; the hidden step of the Word).
The turning point is the direct appeal to Varuṇa’s mercy: even the wrongdoer can be pitied, and the worshipper seeks to become anāgāḥ (without fault).
It ends in alignment with Aditi’s vratāni (laws) and a sustained request for protection and svasti—steady right-going well-being.
रदत्पथो वरुणः सूर्याय प्रार्णांसि समुद्रिया नदीनाम् । सर्गो न सृष्टो अर्वतीॠतायञ्चकार महीरवनीरहभ्यः ॥triḥ sapta nāmāghnyā bibharti
vayaṃ syāma varuṇe anāgāḥ
It presents Varuṇa as the power that keeps the universe and human life in right order (ṛta), and it asks him to forgive faults and protect the worshipper with lasting well-being (svasti).
These are signs of ṛta in nature: Varuṇa is praised as the one who sets stable courses—Sun moving on its track and waters moving in lawful channels—showing his governance of order.
It is an esoteric teaching: the ‘inviolate Cow’ often symbolizes sacred speech, light, or nourishing abundance, and “thrice seven” hints at a structured, hidden set of names/levels that Varuṇa reveals only indirectly to the seer.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.