
Sukta 2.35
Gṛtsamada
Apāṃ Napāt
Triṣṭubh (probable for RV 2.35)
अयं सूक्तः अपां नपातं—गूढं “अपां शिशुम्”—स्तौति; यः अप्सु निहित इव वह्निः सृजनशक्तिश्च, तेजसा दीप्तिमान्। गृत्समदः तमाह्वयति यत् कविवाक्यानि गृह्णीयात्, आनन्दं सुसंस्थां च रूपं विधत्ताम्, लोकेषु च समृद्धिं प्राणबलं च ऋतुसंस्थितं वर्धनं ददातु। अन्ते चाशीर्वादरूपेण तस्य तेजोऽग्नेः शिवरक्षणेन सह जनस्य यज्ञसभायाश्च मङ्गलाय संबध्यते।
Mantra 1
उपेमसृक्षि वाजयुर्वचस्यां चनो दधीत नाद्यो गिरो मे । अपां नपादाशुहेमा कुवित्स सुपेशसस्करति जोषिषद्धि ॥
उपेमसृक्षि वाजयुर्वचस्यां चनो दधीत नाद्यो गिरो मे । अपां नपादाशुहेमा कुवित्स सुपेशसस्करति जोषिषद्धि ॥
Mantra 2
इमं स्वस्मै हृद आ सुतष्टं मन्त्रं वोचेम कुविदस्य वेदत् । अपां नपादसुर्यस्य मह्ना विश्वान्यर्यो भुवना जजान ॥
इमं स्वस्मै हृद आ सुतष्टं मन्त्रं वयं वोचेम—कुविदस्य वेदत्? अपां नपाद् असुर्यस्य मह्ना विश्वानि आर्यो भुवनानि जजान।
Mantra 3
समन्या यन्त्युप यन्त्यन्याः समानमूर्वं नद्यः पृणन्ति । तमू शुचिं शुचयो दीदिवांसमपां नपातं परि तस्थुरापः ॥
समन्या यन्ति, उप यन्त्यन्याः; समानमूर्वं नद्यः पृणन्ति। तं शुचिं शुचयो दीदिवांसम् अपां नपातं परि तस्थुरापः।
Mantra 4
तमस्मेरा युवतयो युवानं मर्मृज्यमानाः परि यन्त्यापः । स शुक्रेभिः शिक्वभी रेवदस्मे दीदायानिध्मो घृतनिर्णिगप्सु ॥
तमस्मेरा युवतयो युवानं मर्मृज्यमानाः परि यन्त्यापः। स शुक्रेभिः शिक्वभी रेवदस्मे दीदायानिध्मो घृतनिर्णिगप्सु।
Mantra 5
अस्मै तिस्रो अव्यथ्याय नारीर्देवाय देवीर्दिधिषन्त्यन्नम् । कृता इवोप हि प्रसर्स्रे अप्सु स पीयूषं धयति पूर्वसूनाम् ॥
अस्मै अव्यथ्याय देवाय तिस्रो देव्यः नारीरन्नं दधति। कृतमिव ह्युप प्रसर्स्रेऽप्सु; स पूर्वसूनां पीयूषम्—आद्यं अमृतं—धयति।
Mantra 6
अश्वस्यात्र जनिमास्य च स्वर्द्रुहो रिषः सम्पृचः पाहि सूरीन् । आमासु पूर्षु परो अप्रमृष्यं नारातयो वि नशन्नानृतानि ॥
अत्राश्वस्य जनिमा—तस्य तेजस्विनः शक्तेः। सूरीन् रिषः स्वर्द्रुहः च सम्पृचः पाहि, येषां ज्योतिषा सह मिषन्ते। आमासु पूर्षु अपि त्वं परोऽप्रमृष्यः अजेयः स्याः; नाराातयो विनश्यन्तु, अनृतानि च नश्यन्तु।
Mantra 7
स्व आ दमे सुदुघा यस्य धेनुः स्वधां पीपाय सुभ्वन्नमत्ति । सो अपां नपादूर्जयन्नप्स्वन्तर्वसुदेयाय विधते वि भाति ॥
स्वे दमे यस्य सुदुघा धेनुः प्रचुरं दुग्धं ददाति; स स्वधां पीपाय शुभ्वन्नमत्ति। स अपां नपात्, अप्स्वन्तरूर्जयन्, विधते वसुदेयाय विभाति—सत्यं वसु दातुम्।
Mantra 8
यो अप्स्वा शुचिना दैव्येन ऋतावाजस्र उर्विया विभाति । वया इदन्या भुवनान्यस्य प्र जायन्ते वीरुधश्च प्रजाभिः ॥
यः अप्सु दैव्येन शुचिना विभाति, ऋतावाजस्रः उर्विया विभाति; तस्माद् एव अन्यानि भुवनानि प्रजायन्ते, वयांसि च, वीरुधश्च प्रजाभिः सह।
Mantra 9
अपां नपादा ह्यस्थादुपस्थं जिह्मानामूर्ध्वो विद्युतं वसानः । तस्य ज्येष्ठं महिमानं वहन्तीर्हिरण्यवर्णाः परि यन्ति यह्वीः ॥
अपां नपात् हि अस्थाद् उपस्थं जिह्मानाम्; ऊर्ध्वो विद्युतं वसानः। तस्य ज्येष्ठं महिमानं वहन्तीः हिरण्यवर्णाः यह्वीः परि यन्ति।
Mantra 10
हिरण्यरूपः स हिरण्यसंदृगपां नपात्सेदु हिरण्यवर्णः । हिरण्ययात्परि योनेर्निषद्या हिरण्यदा ददत्यन्नमस्मै ॥
हिरण्यरूपः स हिरण्यसंदृक्; अपां नपात् स एव हिरण्यवर्णः। हिरण्ययात् परि योनेः निषद्य, हिरण्यदाः अस्मै अन्नं ददति।
Mantra 11
तदस्यानीकमुत चारु नामापीच्यं वर्धते नप्तुरपाम् । यमिन्धते युवतयः समित्था हिरण्यवर्णं घृतमन्नमस्य ॥
तदस्यानीकमुत चारु नामापीच्यं वर्धते नप्तुरपाम्। यमिन्धते युवतयः समित्था हिरण्यवर्णं घृतमन्नमस्य॥
Mantra 12
अस्मै बहूनामवमाय सख्ये यज्ञैर्विधेम नमसा हविर्भिः । सं सानु मार्ज्मि दिधिषामि बिल्मैर्दधाम्यन्नैः परि वन्द ऋग्भिः ॥
अस्मै बहूनामवमाय सख्ये यज्ञैर्विधेम नमसा हविर्भिः। सं सानु मार्ज्मि दिधिषामि बिल्मैर्दधाम्यन्नैः परि वन्द ऋग्भिः॥
Mantra 13
स ईं वृषाजनयत्तासु गर्भं स ईं शिशुर्धयति तं रिहन्ति । सो अपां नपादनभिम्लातवर्णोऽन्यस्येवेह तन्वा विवेष ॥
स ईं वृषाजनयत्तासु गर्भं स ईं शिशुर्धयति तं रिहन्ति। सो अपां नपादनभिम्लातवर्णोऽन्यस्येवॆह तन्वा विवेष॥
Mantra 14
अस्मिन्पदे परमे तस्थिवांसमध्वस्मभिर्विश्वहा दीदिवांसम् । आपो नप्त्रे घृतमन्नं वहन्तीः स्वयमत्कैः परि दीयन्ति यह्वीः ॥
अस्मिन् परमे पदे सः तस्थिवान्, अस्माकम् अध्वसु विश्वहा दीदिवांसः। आपो नप्त्रे बलवत्य आपः स्वयमेव घृतमन्नं वहन्ति; स्वयमत्कैः परि तं यह्व्यः प्रवहन्त्यो महत्यः स्वात्मानं ददति।
Mantra 15
अयांसमग्ने सुक्षितिं जनायायांसमु मघवद्भ्यः सुवृक्तिम् । विश्वं तद्भद्रं यदवन्ति देवा बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥
अग्ने, जनाय सुक्षितिम् आनय; मघवद्भ्यश्च सुवृक्तिम् आनय। यद् भद्रं तत् सर्वं देवाः पालयन्ति; विदथे वयं बृहद् वदेम, अन्तः सुवीराः।
Apāṃ Napāt means “Child of the Waters.” In RV 2.35 he is a shining, pure power hidden in the waters—often understood as a form of divine fire or radiance that brings life, growth, and ordered creation.
The Veda uses this as a sacred image: creative heat and light can be concealed in the depths and then emerge as life and insight. It also connects watery fertility with the fire-principle that shapes and perfects forms.
Vedic hymns often close with a benediction to Agni, the ritual fire who carries offerings and seals the rite. Here it links Apāṃ Napāt’s hidden radiance with Agni’s protective gifts—good dwelling, good speech, and auspiciousness for the community.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free Google sign-in keeps your chat saved across web and the app.
Read Rig Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.