
Sukta 1.163
Dīrghatamas Āucathya (traditional for RV 1.163)
Aśva (mystic steed; divine life-force in ascent)
Triṣṭubh (common for RV 1.163; verse-level verification recommended)
ऋग्वेदस्य १.१६३ सूक्तं रहस्यमयम् अश्वं प्रति स्तुतिम् आह—स दीक्षितोऽश्वश्च, अथ च गभीरात् उद्गत्य परं पदं प्रति आरोहणशीलो दिव्यः प्राणशक्तिरपि। अस्य अद्भुतं जन्म, बलं, जययुक्तं च आरोहणं प्रशंसति; तथा च भोगमात्रानुसरणं मर्त्यं नयति अधरं पोषणं प्रति, न तु “गोः पदम्” (प्रकाश-रश्मि) प्रति—इति चेतयति। अन्ते सूक्ते अश्वः परमं सदनं प्राप्नोति; देवैः स स्वागतः, दात्रे च इष्टान् पूर्णान् समृद्धीः वितरति।
Mantra 1
यदक्रन्दः प्रथमं जायमान उद्यन्त्समुद्रादुत वा पुरीषात् । श्येनस्य पक्षा हरिणस्य बाहू उपस्तुत्यं महि जातं ते अर्वन् ॥
यदा त्वं प्रथमं जायमानः अक्रन्दः, उद्यन् समुद्रात् उत वा पुरीषात्; श्येनस्य पक्षाः इव, हरिणस्य बाहू इव; हे अर्वन्, ते महत् उपस्तुत्यं जातम्।
Mantra 2
यमेन दत्तं त्रित एनमायुनगिन्द्र एणं प्रथमो अध्यतिष्ठत् । गन्धर्वो अस्य रशनामगृभ्णात्सूरादश्वं वसवो निरतष्ट ॥
यमेन दत्तम्; त्रित एनम् आयुनक्। इन्द्र एणं प्रथमः अध्यतिष्ठत्। गन्धर्वोऽस्य रशनाम् अगृभ्णात्; सूराद् अश्वं वसवो निरतष्ट।
Mantra 3
असि यमो अस्यादित्यो अर्वन्नसि त्रितो गुह्येन व्रतेन । असि सोमेन समया विपृक्त आहुस्ते त्रीणि दिवि बन्धनानि ॥
असि यमो धर्मनियमसंयमरूपः; अस्यादित्यो विस्तीर्णदीप्तसत्यरूपः; त्रितोऽसि गुह्येन व्रतेन। असि सोमेन समया विपृक्तः; आहुः ते दिवि त्रीणि बन्धनानि—त्रीणि दिव्यानि बन्धनानि येन बलं सम्यक् प्रतिष्ठाप्यते।
Mantra 4
त्रीणि त आहुर्दिवि बन्धनानि त्रीण्यप्सु त्रीण्यन्तः समुद्रे । उतेव मे वरुणश्छन्त्स्यर्वन्यत्रा त आहुः परमं जनित्रम् ॥
त्रीणि ते आहुः दिवि बन्धनानि, त्रीण्यप्सु, त्रीण्यन्तः समुद्रे। उत एव मे वरुणः ददातु दर्शनं यत्, हे अर्वन्, यत्र ते आहुः परमं जनित्रम्—यत्र परमे सत्ये बलस्य प्रथम उदयः।
Mantra 5
इमा ते वाजिन्नवमार्जनानीमा शफानां सनितुर्निधाना । अत्रा ते भद्रा रशना अपश्यमृतस्य या अभिरक्षन्ति गोपाः ॥
इमा ते, वाजिन्, नवमार्जनानि; इमा शफानां সনিতुर्निधानानि। अत्र ते भद्रा रशना अपश्यम्—ऋतस्य गोपैः अभिरक्ष्यमाणाः—या शक्तयः अस्मासु सत्यस्य सम्यग्गतिं रक्षन्ति।
Mantra 6
आत्मानं ते मनसारादजानामवो दिवा पतयन्तं पतंगम् । शिरो अपश्यं पथिभिः सुगेभिररेणुभिर्जेहमानं पतत्रि ॥
आत्मानं ते मनसारादजानामवो दिवा पतयन्तं पतंगम् । शिरो अपश्यं पथिभिः सुगेभिररेणुभिर्जेहमानं पतत्रि ॥
Mantra 7
अत्रा ते रूपमुत्तममपश्यं जिगीषमाणमिष आ पदे गोः । यदा ते मर्तो अनु भोगमानळादिद्ग्रसिष्ठ ओषधीरजीगः ॥
अत्र ते रूपमुत्तममपश्यं जिगीषमाणमिष आ पदे गोः । यदा ते मर्तो अनु भोगमानळादिद्ग्रसिष्ठ ओषधीरजीगः ॥
Mantra 8
अनु त्वा रथो अनु मर्यो अर्वन्ननु गावोऽनु भगः कनीनाम् । अनु व्रातासस्तव सख्यमीयुरनु देवा ममिरे वीर्यं ते ॥
अनु त्वा रथो अनु मर्यो अर्वन्ननु गावोऽनु भगः कनीनाम् । अनु व्रातासस्तव सख्यमीयुरनु देवा ममिरे वीर्यं ते ॥
Mantra 9
हिरण्यशृङ्गोऽयो अस्य पादा मनोजवा अवर इन्द्र आसीत् । देवा इदस्य हविरद्यमायन्यो अर्वन्तं प्रथमो अध्यतिष्ठत् ॥
हिरण्यशृङ्गोऽसौ; अयोमयौ अस्य पादौ; मनोजवा अस्य अग्रगमनम्—अस्य अन्तः अधोऽधाररूपे इन्द्रः स्थितः। देवाः अस्याद्यहविषि भोज्ये समाययुः; यः प्रथमम् अर्वन्तम् अध्यारूढः, स एव प्रथमं हविर्गृह्णाति, यज्ञस्य च बलप्रवाहं प्रथमतः नयति।
Mantra 10
ईर्मान्तासः सिलिकमध्यमासः सं शूरणासो दिव्यासो अत्याः । हंसा इव श्रेणिशो यतन्ते यदाक्षिषुर्दिव्यमज्ममश्वाः ॥
ईर्मान्तासः दृढान्ताः, सिलिकमध्यमासः स्थिरमध्यगमनाः; दिव्यासोऽत्याः शूरणासः वीरनादिनः सं गत्यैक्यं यान्ति। हंसा इव श्रेणिशो यतन्ते, यदा अश्वाः दिव्यमज्म प्राप्नुवन्ति—ज्योतिष्मति उच्चपथे प्रविशन्तः।
Mantra 11
तव शरीरं पतयिष्ण्वर्वन्तव चित्तं वात इव ध्रजीमान् । तव शृङ्गाणि विष्ठिता पुरुत्रारण्येषु जर्भुराणा चरन्ति ॥
तव शरीरं पतयिष्णु, हे अर्वन्; तव चित्तं वात इव ध्रजीमान्—शीघ्रं प्रेरकं च धावति। तव शृङ्गाणि पुरुत्रा विष्ठितानि; अरण्येषु जर्भुराणानि चरन्ति—यथा बलं, यदि न निगृह्येत, तर्हि अन्तः-अरण्यस्य जटिलवृद्धौ स्वशक्तिबिन्दून् विकिरति।
Mantra 12
उप प्रागाच्छसनं वाज्यर्वा देवद्रीचा मनसा दीध्यानः । अजः पुरो नीयते नाभिरस्यानु पश्चात्कवयो यन्ति रेभाः ॥
वाक्सदनं तदधिष्ठानं चोप प्रागच्छति स वाज्यर्वा देवद्रीचो मनसा दीध्यानः। अजोऽस्य पुरो नीयते नाभिरिवान्तःकेंद्रः; अन्वेनं पश्चात्कवयो रेभाश्च तस्य चलतश्शक्तेः पृष्ठतो यान्ति।
Mantra 13
उप प्रागात्परमं यत्सधस्थमर्वाँ अच्छा पितरं मातरं च । अद्या देवाञ्जुष्टतमो हि गम्या अथा शास्ते दाशुषे वार्याणि ॥
स अर्वानुप प्रागात् परमं यत्सधस्थं सिद्धेः परमोऽधिष्ठानम्, पितरमच्छा मातरं च। अद्य स देवाञ्जुष्टतमो हि गम्यः; अथ दाशुषे वार्याणि वाञ्छितानि धनानि विभजते।
No. It praises the horse, but also uses the Aśva as a symbol of a divine, rising life-force that carries one from lower states toward light, order, and the highest attainment.
Literally it is the “step/place of Go (cow).” In Vedic symbolism, Go often points to light or the ray and its nourishment, so the phrase suggests reaching the station of radiance and true sustenance.
Direct your energy toward truth and higher nourishment rather than chasing mere pleasure. When the life-force is guided rightly, it becomes victorious and brings fullness; when misdirected, it sinks to lower satisfactions.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.