वृन्दावनम्

इत्युक्तः स नृपार्भकः तं नारदं परिक्रम्य प्रणम्य च, मधुवनं पुण्यं हरेश्चरणचर्चितं ययौ।

नवकुङ्कुमकिञ्जल्कैः शोभितपङ्कजमुख्यः पृथुश्रोण्यः चलत्कुचाः गोप्यः बलिभिः त्वरितं यशोदागृहं जग्मुः।

तावन्नन्दादयो गोपा मथुराया व्रजं गता: । विलोक्य पूतनादेहं बभूवुरतिविस्मिता: ॥ ३१ ॥

सात्वतां स्थानमूर्द्धन्यं विष्णोरत्यंतदुर्लभम् । नित्यं वृंदावनं नाम ब्रह्मांडोपरि संस्थितम्

पार्वत्युवाच। वृंदावनरहस्यं च बहुधा कथितं विभो। केन पुण्यविशेषेण नारदः प्रकृतिं गतः।

वृंदावने मनोरम्ये यमुनायास्तटे शुभे । निवासं चक्रिरे रम्यं गवांगोपीजनस्य च

गलत्परागधूलिभिः सुरभीकृतदिङ्मुखः । स्मरेच्छिशिरितं वृन्दावनं मन्त्र्यसमाहितः ॥

नानाविधाः पुण्याः राजकथाः, जगन्नाथस्य अनुवर्णनं, वृन्दावनमाहात्म्यं च—एतानि सर्वपापप्रणाशनानि।

अनन्तरं वृन्दावनस्य महिमा, ततः पशोर्ब्रह्मसन्निधौ परां गतिं प्राप्तस्य वृत्तान्तः। पश्चान्मोहिनीचरितं; एवं क्रमशो विषयान्तरैर्नारदीयपुराणं प्रवर्तते॥

इत्युक्ताः प्रययुर् गोपा नन्दगोपपुरोगमाः; शकटारोपितैर् भाण्डैः करं दत्त्वा महाबलाः।

वृन्दावनमितः स्थानात् तस्माद्गच्छाम मा चिरम्। यावद्भौममहोत्पातदोषो नाभिभवेद्व्रजम्॥

एकदा तु विना रामं कृष्णो वृन्दावनं ययौ। गोपैर्वृतो वन्यपुष्पस्रगुज्ज्वलः स वने विचचार॥