Adhyaya 16

अध्यायेऽस्मिन् षोडशे स्कन्दः नारदस्य दिव्यदर्शनमयां गोलोकयात्रां वर्णयति। मेरुशिखरात् नारदः श्वेतद्वीपं श्वेतमुक्तांश्च मुक्तभक्तान् पश्यति। वासुदेवे मनः सम्यक् निवेश्य स तत्क्षणमेव दिव्यप्रदेशं नीयते, तत्र भक्ताः तस्य एकान्तिकभक्तिं ज्ञात्वा कृष्णं प्रत्यक्षं द्रष्टुमिच्छां पृच्छन्ति। कृष्णप्रेरितः कश्चित् श्वेतमुक्तः तं दिव्यपथे नयति—देवानां निवासान् अतिक्रम्य, सप्तर्षीन् ध्रुवं च परीत्य, महर्लोक-जनलोक-तपोलोकान् व्यतीत्य, ब्रह्मलोकं च अतिक्रम्य, अष्टावरणानि च भूततत्त्वानां परेण। ततः स तेजोमयम् अद्भुतं गोलोकं प्राप्नोति—विरजासरित्, रत्नतीराः, कल्पवृक्षाः, बहुद्वारयुक्तं दुर्गसमृद्धं च। अनन्तरं सुगन्धिवनानि, दिव्यपशवः, रासमण्डपाः, अलङ्कारभूषिताः असंख्यगोप्यः, तथा राधाकृष्णयोः प्रियं क्रीडावनं दिव्यवृन्दावनं च विस्तरेण वर्ण्यते। अन्ते नारदः कृष्णस्य अद्भुतं प्रासादसमूहं बहिस्तरद्वारैः नामधारिभिः द्वारपालैश्च युक्तं प्राप्य, अनुमत्या प्रविश्य, अन्तः परमतेजोमयं महद् ज्योतिः पश्यति—भक्त्यर्हता-दैवीयमार्गदर्शनयोः महत्त्वं सूचयन् प्रत्यक्षदर्शनसमीप्यं दर्शयति।