Ayodhya in the Ramayana

Otrzymawszy błogosławieństwo od dewów i wskrzesiwszy wānarów, Rāma wyruszył do Ayodhyi, w towarzystwie przyjaciół, na rydwanie Puṣpaka.

Opisał smutek mieszkańców Ayodhyi, pożegnanie Ramy z nimi, jego rozmowę z Guhą, władcą Niṣādów, oraz powrót woźnicy Sumantry.

(Opowiada on) podróż do Ayodhyi, ponowne spotkanie z Bharatą, uroczystą koronację Rāmy, odesłanie całej sprzymierzonej armii, radowanie własnego królestwa przez dobre rządy, a także wygnanie Vaidehī (Sīty).

W tej krainie stało miasto o nazwie Ajodhja, słynne wśród ludzi, zbudowane przez samego Manu, pana ludzkości.

To wielkie miasto miało dwanaście dżodżan długości i trzy dżodżany szerokości, wspaniałe, z wielkimi drogami rozłożonymi w uporządkowanych dzielnicach.

Błyszczała ona swą wielką królewską drogą, szeroką i dobrze ułożoną, usypaną świeżymi kwiatami i nieustannie skrapianą wodą.

W tym mieście król Daśaratha, który pomnażał pomyślność swego wielkiego królestwa, mieszkał tak, jak pan bogów mieszka w niebie.

Jak Amarāvatī Indry lśniło, przyozdobione góropodobnymi pałacami wysadzanymi drogimi kamieniami, i wypełnione wzniosłymi rezydencjami.

Cudowna na widok, rozplanowana jak plansza aṣṭāpada, wypełniona tłumami mężczyzn i kobiet, usiana wszelkiego rodzaju klejnotami, i przyozdobiona wieżowymi wielopiętrowymi pałacami.

Gęsto wypełnione domami, nie pozostawiając nieużywanej przestrzeni, zbudowane na równym gruncie; obfitowało w ryż i drobne zboża, a jego woda była słodka jak sok trzcinowy.

Dźwięczało głośno i niezwykle bębnami dundubhī, mṛdaṅgami, vīṇāmi i paṇavami; na ziemi to miasto było niezrównane.

Jak niebiański wiman osiągnięty przez siddhów poprzez ascezę w przestworzach, miała doskonale uporządkowane rzędy domów i była zamieszkana przez najszlachetniejszych z ludzi.

To miasto było wypełnione tysiącami maharathów, szybkich w ręku i doświadczonych, którzy nie przebijali strzałą tego, kto był samotny i bezbronny, i którzy potrafili uderzyć, śledząc dźwięk podczas pościgu za uciekającym wrogiem. W lesie…

To miasto było wypełnione wybitnymi dwukrotnie urodzonymi: strażnikami świętych ognisk, cnotliwymi i biegłymi w Wedach i sześciu naukach pomocniczych, hojnymi w wielkich darach, oddanymi prawdzie, wielkodusznymi i podobnymi do maharszów…

W tym mieście Ajodhji mieszkał król Daśaratha, znający Wedy, obfitujący we wszelkie zasoby, dalekowzroczny i promienny, umiłowany przez mieszkańców miasta i wsi. W rodzie Ikśwaku był najwybitniejszym wojownikiem na rydwanie; sprawcą ofiar…

Przez tego króla, niezłomnego w prawdzie i słusznie podążającego za trzema celami życia, to najwspanialsze miasto było rządzone i chronione, jak Amarāvatī przez Indrę.

W tym doskonałym mieście ludzie byli radośni, prawowierni w dharmie, szeroko uczeni, zadowoleni z własnego bogactwa, wolni od chciwości i oddani mówieniu prawdy.

W tym najlepszym z miast nie było gospodarza o skąpych środkach, nikogo, kto nie osiągnąłby celów życia; domostwa posiadały bydło, konie, bogactwo i zboże.

W Ajodhji nie można było nigdzie znaleźć człowieka owładniętego pożądaniem, skąpca ani okrutnika, ani nikogo nieuczonego, ani ateisty.

Wszyscy, zarówno mężczyźni jak i kobiety, byli prawowierni w postępowaniu i dobrze opanowani; rozkwitając dzięki szlachetnemu charakterowi i uczciwemu zachowaniu, byli czyści jak wielcy riszi.