Narada in the Ramayana

Walmiki, najwybitniejszy pośród mędrców, zapytał Naradę - ascetę zawsze oddanego ascezie i studiowaniu Wed, najlepszego wśród elokwentnych i uczonych.

Któż w tym świecie dzisiaj jest obdarzony doskonałością i męstwem, kto zna dharmę, jest wdzięczny, mówi prawdę i jest niezłomny w ślubowaniach?

Kto jest tą osobą obdarzoną szlachetnym postępowaniem, kto szczy dobra wszystkich istot, kto jest prawdziwie uczony i zdolny, i czyja sama obecność jest miła dla wszystkich?

Kto jest panem samego siebie? Kto zwyciężył gniew? Kto jest promienny i wolny od zawiści? A czyj gniew, raz obudzony w walce, sprawia, że nawet bogowie się lękają?

Tego pragnę usłyszeć; moja ciekawość jest wielka. O wielki mędrcze, jesteś zdolny poznać człowieka obdarzonego takimi cechami.

Usłyszawszy słowa Walmikiego, Narada, znawca trzech światów, zaprosił go, mówiąc: "Niech będzie usłyszane", i z radością zaczął mówić.

O mędrcze, wiele cnót, o których wspomniałeś, jest rzadkich wśród ludzi. Poznawszy kogoś, kto jest nimi obdarzony, opowiem ci o tym człowieku - słuchaj.

On (Rāma) jest głęboko mądry i ugruntowany w prawych rządach; wymowny i promienny pomyślnym szczęściem; niszczyciel wrogów. Szeroki w ramionach i potężny w ramionach, ma szyję jak muszla i silną, wydatną szczękę.

Szeroki w piersiach, dzierżyciel wielkiego łuku, o dobrze ułożonych obojczykach, pogromca wrogów; jego ramiona sięgały kolan, głowa była szlachetna, czoło pełne wdzięku, a męstwo wybitne.

Ani zbyt wysoki, ani zbyt niski, o proporcjonalnych członkach i promiennym wyglądzie, był potężny; szeroki w piersiach, o wielkich oczach, obdarzony blaskiem i naznaczony pomyślnymi znakami.

Znał dharmę, był niezłomny w prawdzie i oddany dobru swego ludu; sławny, mądry, czysty, otwarty na słuszną radę i zawsze wewnętrznie skupiony na celu.

Wspaniały jak Prajapati, podtrzymujący i niszczycielski wobec wrogich sił, był opiekunem istot żywych i niezachwianym obrońcą samej dharmy.

Strzegł własnej królewskiej dharmy i chronił swych ludzi; znał prawdziwy sens Wed i ich Wedang, i był doskonały w Dhanurwedzie, nauce łucznictwa i wojny.

Znał prawdziwy sens wszystkich sastr, posiadał niezawodną pamięć i bystry wzrok; umiłowany przez wszystkich, cnotliwy i uprzejmy, niezachwiany duchem i roztropny w działaniu.

Jak ocean jest nieustannie osiągany przez rzeki, tak on jest zawsze dostępny dla ludzi cnotliwych. Jest szlachetny, traktuje wszystkich równo i zawsze ma ujmujący wygląd.

On zaś, obdarzony wszelkimi cnotami, powiększający radość Kauśalyi, był jak ocean w głębi, a w niezłomnej odwadze jak Himavān.

W męstwie był podobny do Wisznu, w urodzie przyjemnej jak księżyc. W gniewie jak ogień zagłady, w cierpliwości równy ziemi. W szczodrości jak Dhanada, a w prawdzie jak sam Dharma objawiony.

Widząc Rāmę tak obdarowanego cnotami, którego męstwo oparte jest na prawdzie, najstarszego, wyposażonego w najpiękniejsze zalety, drogiego jako syn Daśarathy, oddanego dobru ludu i pragnącego tego, co ludziom miłe, władca ziemi z miłości…

Król Dasaratha, związany prawdą swego słowa i powstrzymywany więzem dharmy, wygnał swego ukochanego syna Ramę na wygnanie.

Sītā, umiłowana żona Rāmy, zawsze droga jak jego własny oddech i zawsze oddana jego dobru, urodziła się w rodzie króla Janaki, jakby stworzona przez boską sztukę. Obdarzona wszelkimi pomyślnymi cechami, najprzedniejsza wśród kobiet i…