Sukta 21

Mantra 1

आ यात्विन्द्रोऽवस उप न इह स्तुतः सधमादस्तु शूरः । वावृधानस्तविषीर्यस्य पूर्वीर्द्यौर्न क्षत्रमभिभूति पुष्यात् ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁନ୍ତୁ; ସ୍ତୁତ ଶୂର ସଧମାଦ (ସାମୂହିକ ଯଜ୍ଞ-ସଭା)ରେ ଉପସ୍ଥିତ ରୁହନ୍ତୁ। ଯାହାଙ୍କର ତବିଷୀ (ବଳ-ଶକ୍ତି) ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ଯାହାଙ୍କର ଅନେକ ପରାକ୍ରମ ଦ୍ୟୌଃ (ଆକାଶ) ପରି କ୍ଷତ୍ର (ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱ)କୁ ପୋଷଣ କରେ—ସେହି ବିଜୟୀ ଅଧିଭୂତି (ପ୍ରଭୁତ୍ୱ) ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ।

Mantra 2

तस्येदिह स्तवथ वृष्ण्यानि तुविद्युम्नस्य तुविराधसो नॄन् । यस्य क्रतुर्विदथ्यो न सम्राट् साह्वान्तरुत्रो अभ्यस्ति कृष्टीः ॥

ଏଠାରେ ତାହାର ବୃଷ୍ଣ୍ୟାନି—ବୀର୍ୟମୟ ପରାକ୍ରମ—ର ସ୍ତବ କର; ବିଶାଳ ଦ୍ୟୁତି ଓ ବିଶାଳ ସମୃଦ୍ଧିର ଧାରକ, ନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନେତା ତାହାର। ଯସ୍ୟ କ୍ରତୁ (ସଙ୍କଳ୍ପ-ଶକ୍ତି) ବିଦଥମାନେ ସମ୍ରାଟ ସମ; ଜୟୀ, ଦୂରବ୍ୟାପୀ, ସେ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଋତ (ସତ୍ୟ-ବ୍ୟବସ୍ଥା) ପଥେ ଅଧୀନ କରେ।

Mantra 3

आ यात्विन्द्रो दिव आ पृथिव्या मक्षू समुद्रादुत वा पुरीषात् । स्वर्णरादवसे नो मरुत्वान्परावतो वा सदनादृतस्य ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଦିବରୁ ଆସୁ, ପୃଥିବୀରୁ ଆସୁ; ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀରତାରୁ ମଧ୍ୟ, କିମ୍ବା ପୁରୀଷାତ୍—ସମୃଦ୍ଧ ପୂର୍ଣ୍ଣତାରୁ—ଶୀଘ୍ର ଆସୁ। ସ୍ୱର୍-ନରା (ପ୍ରକାଶମୟ ପୁରୁଷବଳ)ରୁ, ଆମ ଅବସ (ରକ୍ଷା) ପାଇଁ, ମରୁତମାନଙ୍କ ସହ ସେ ଆସୁ—ଦୂର ପରାବତରୁ କିମ୍ବା ଋତର ସଦନରୁ।

Mantra 4

स्थूरस्य रायो बृहतो य ईशे तमु ष्टवाम विदथेष्विन्द्रम् । यो वायुना जयति गोमतीषु प्र धृष्णुया नयति वस्यो अच्छ ॥

ଯେ ସ୍ଥୂଳ ଓ ବିଶାଳ ରାୟ (ସମୃଦ୍ଧି)ର ଈଶ (ଅଧିପତି), ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ବିଦଥମାନେ ସ୍ତବ କରିବା। ଯେ ବାୟୁ (ପ୍ରାଣବଳ) ଦ୍ୱାରା ଗୋମତୀ କ୍ଷେତ୍ରମାନେ ଜୟ କରେ, ଏବଂ ଧୃଷ୍ଣୁ (ସାହସୀ ଶକ୍ତି)ରେ ଆମକୁ ଆଗକୁ—ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଦିଗକୁ—ନେଇଯାଏ।

Mantra 5

उप यो नमो नमसि स्तभायन्नियर्ति वाचं जनयन्यजध्यै । ऋञ्जसानः पुरुवार उक्थैरेन्द्रं कृण्वीत सदनेषु होता ॥

ଯେ ଭକ୍ତିସହିତ ନିକଟକୁ ଆସି, ନମସ୍କାର ଉପରେ ନମସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦନାକୁ ସ୍ଥିର କରେ, ବାଣୀକୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ କରେ ଏବଂ ଯଜ୍ଞାର୍ଥେ ତାହାକୁ ଜନ୍ମ ଦିଏ—ଋଜୁଭାବେ ସ୍ଥିତ, ଅନେକ ଦ୍ୱାର-ସମ୍ପନ୍ନ, ସ୍ତୋତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସଦନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହୋତୃ (ଯଜ୍ଞ-ପୁରୋହିତ) ରୂପେ ପ୍ରକଟ କରେ।

Mantra 6

धिषा यदि धिषण्यन्तः सरण्यान्त्सदन्तो अद्रिमौशिजस्य गोहे । आ दुरोषाः पास्त्यस्य होता यो नो महान्त्संवरणेषु वह्निः ॥

ଯେତେବେଳେ ଧିଷା (ପ୍ରେରିତ ବୁଦ୍ଧି) ଦ୍ୱାରା ସାଧକମାନେ ଧିଷଣ୍ୟ (ଯୋଗ୍ୟ/ସମର୍ଥ) ହୁଅନ୍ତି, ଦ୍ରୁତଗତି ପଥମାନେ ଉପରେ ଆସନ ନେଇ, ଉଶିଜଙ୍କ ଅଦ୍ରି (ପେଷଣଶିଳା)କୁ ଗୋହେ (ପ୍ରକାଶ/ଗୋ-ଶୋଧନ) ପାଇଁ ପେଷନ କରନ୍ତି; ତେବେ ଗୃହର ହୋତୃ ଆସନ୍ତି—ବିସ୍ତୃତ ନିବାସ-ସମ୍ପନ୍ନ—ଆମ ପାଇଁ ସଂବରଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମହାନ ବହ୍ନି (ବହନକର୍ତ୍ତା ଅଗ୍ନି)।

Mantra 7

सत्रा यदीं भार्वरस्य वृष्णः सिषक्ति शुष्मः स्तुवते भराय । गुहा यदीमौशिजस्य गोहे प्र यद्धिये प्रायसे मदाय ॥

ଯେତେବେଳେ ସତ୍ରା (ଅବିରତ) ଭାର୍ୱର ପାଇଁ—ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ବହନକର୍ତ୍ତା ପାଇଁ—ବୃଷଣ (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଶୁଷ୍ମ (ବଳ) ଯୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସେ ଉଶିଜଙ୍କ ଗୋହେ (ଗୋଶାଳା/ପ୍ରକାଶ-ଗୃହ)ର ଗୁହାରେ ଗୁପ୍ତ ଥାନ୍ତି—ତେବେ ସେ ଧୀ (ଚିନ୍ତନ) ପାଇଁ, ପ୍ରାୟସ (ଆଗକୁ ଧକ୍କା ଦେଉଥିବା ପ୍ରେରଣା) ପାଇଁ, ଏବଂ ମଦ (ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଆନନ୍ଦୋନ୍ମାଦ) ପାଇଁ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।

Mantra 8

वि यद्वरांसि पर्वतस्य वृण्वे पयोभिर्जिन्वे अपां जवांसि । विदद्गौरस्य गवयस्य गोहे यदी वाजाय सुध्यो वहन्ति ॥

ଯେତେବେଳେ ସେ ପର୍ବତର ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଲେ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିର ଧାରାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଳମାନଙ୍କର ବେଗକୁ ଜାଗ୍ରତ କରେ, ସେତେବେଳେ ଗୋଠରେ ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଆଲୋକକୁ ଓ ତାହାର ସହଚର ଜ୍ୟୋତିମାନଙ୍କୁ ଖୋଜି ପାଏ—ଯେତେବେଳେ ସୁଧ୍ୟଃ (ଋତ-ବୁଦ୍ଧି/ଶୁଦ୍ଧ ବିବେକ) ବାଜ (ବଳ-ସମୃଦ୍ଧି)କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଦିଗକୁ ବହନ କରନ୍ତି।

Mantra 9

भद्रा ते हस्ता सुकृतोत पाणी प्रयन्तारा स्तुवते राध इन्द्र । का ते निषत्तिः किमु नो ममत्सि किं नोदुदु हर्षसे दातवा उ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୋର ହସ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ; ତୋର କରତଳ ସୁକୃତ (ସୁକୁଶଳ)—ସ୍ତୁତିକାରୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଦାନ ଦେବାଳି। ତୋର ନିଷତ୍ତି/ବିଶ୍ରାମସ୍ଥାନ କେଉଁଟି? ଆମ ମଧ୍ୟରେ ତୁ କିପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହେବୁ? କେଉଁ ଉତ୍ଥାନରେ ତୁ ହର୍ଷିତ ହୁଅ—ଆମକୁ ଦାନ କରିବା ପାଇଁ?

Mantra 10

एवा वस्व इन्द्रः सत्यः सम्राड्ढन्ता वृत्रं वरिवः पूरवे कः । पुरुष्टुत क्रत्वा नः शग्धि रायो भक्षीय तेऽवसो दैव्यस्य ॥

ଏଭଳି, ହେ ବସୁ ଇନ୍ଦ୍ର—ସତ୍ୟ, ସମ୍ରାଟ, ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ପୂରୁ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଅବକାଶ କରୁଥିବା—ହେ ପୁରୁଷ୍ଟୁତ, ତୋର କ୍ରତୁ (ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି/ଯୋଜନାଶକ୍ତି) ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ସହାୟ କର; ଯେପରି ଆମେ ତୋର ଦୈବ୍ୟ ଅବସ୍ (ରକ୍ଷା) ଓ ରାୟ (ସମୃଦ୍ଧି/ପୂର୍ଣ୍ଣତା)ର ଭାଗୀ ହେବୁ।

Mantra 11

नू ष्टुत इन्द्र नू गृणान इषं जरित्रे नद्यो न पीपेः । अकारि ते हरिवो ब्रह्म नव्यं धिया स्याम रथ्यः सदासाः ॥

ଏବେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସ୍ତୁତ ହେଲ; ଏବେ ଗୀତରେ ଗାୟିତ ହେଲ; ଜରିତ୍ର (ସ୍ତୋତ୍ରକାର) ପାଇଁ ତୁମେ ପ୍ରେରଣାର ଇଷକୁ ନଦୀମାନଙ୍କ ପରି ଫୁଲାଉଛ। ହେ ହରିବୋ (ହରି-ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ଅଧିପତି), ତୁମ ପାଇଁ ନବ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ—ନୂତନ ସ୍ତୁତି-ବଚନ—ରଚିତ ହୋଇଛି; ଧିୟା (ପ୍ରେରିତ ବୁଦ୍ଧି) ଦ୍ୱାରା ଆମେ ରଥ୍ୟ ପଥ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେବା, ସଦା ସହଚର ରହିବା।