Sukta 6

Mantra 1

प्र कारवो मनना वच्यमाना देवद्रीचीं नयत देवयन्तः । दक्षिणावाड्वाजिनी प्राच्येति हविर्भरन्त्यग्नये घृताची ॥

ଆଗକୁ ବଢ଼, ହେ ଗାୟକମାନେ, ମନରେ ଚିନ୍ତା ଗଢ଼ି ଓ ବାଣୀ ଗଢ଼ୁଥିବାବେଳେ; ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବାମାନେ, ତାହାକୁ ଦେବଦିଶାକୁ ନେଇଯାଅ। ଦକ୍ଷିଣାସହିତ ବାଜିନୀ ଶକ୍ତି ପୂର୍ବଦିଗକୁ ଗତି କରେ; ଘୃତପ୍ରଭା ପଥବାହିନୀ ସେ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ହବି ଆଣେ।

Mantra 2

आ रोदसी अपृणा जायमान उत प्र रिक्था अध नु प्रयज्यो । दिवश्चिदग्ने महिना पृथिव्या वच्यन्तां ते वह्नयः सप्तजिह्वाः ॥

ଜନ୍ମ ସମୟରେ ତୁମେ ଦୁଇ ଲୋକ—ରୋଦସୀ—କୁ ପୂରଣ କଲ; ଏବଂ ପରେ ତୁମ ଉତ୍ତରାଧିକାରକୁ ଆଗେଇଲ—ଏବେ ଯଜ୍ଞକର୍ମର ପ୍ରଣେତା ହୋଇ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଦ୍ୟୌ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ତୁମ ମହିମାଦ୍ୱାରା, ତୁମ ବହ୍ନିମାନେ—ସପ୍ତଜିହ୍ୱା ବାହକଶକ୍ତିମାନେ—କ୍ରିୟାରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହେବାକୁ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉନ୍ତୁ।

Mantra 3

द्यौश्च त्वा पृथिवी यज्ञियासो नि होतारं सादयन्ते दमाय । यदी विशो मानुषीर्देवयन्तीः प्रयस्वतीरीळते शुक्रमर्चिः ॥

ଦ୍ୟୌ ଓ ପୃଥିବୀ—ଯଜ୍ଞାର୍ହ—ତୁମକୁ ଗୃହରେ ହୋତାର ଭାବେ ଆସନ ଦିଅନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବା ମାନବ ଜନଗଣ, ହବିଷ୍ୟ-ସମୃଦ୍ଧ ହୋଇ, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅର୍ଚ୍ଚି (ଜ୍ୱାଳା)କୁ ସ୍ତୁତି-ଆରାଧନା କରନ୍ତି।

Mantra 4

महान्त्सधस्थे ध्रुव आ निषत्तोऽन्तर्द्यावा माहिने हर्यमाणः । आस्क्रे सपत्नी अजरे अमृक्ते सबर्दुघे उरुगायस्य धेनू ॥

ମହାନ, ସହ-ଆସନରେ ଧ୍ରୁବ ଭାବେ, ସେ ଦୁଇ ଦ୍ୟାବର ମଧ୍ୟରେ ନିବିଷ୍ଟ, ମହାଶକ୍ତିରେ ଗତିଶୀଳ। ଉରୁଗାୟ (ବିଶାଳଗାମୀ)ଙ୍କର ଦୁଇ ଅଚ୍ୟୁତ, ଅଜର, ଅକ୍ଷତ, ନିର୍ବୈର ଦୁଗ୍ଧଧେନୁ ଏକାସାଥି ଝରୁଥିବା ଦୁଧ ଦାନ କରନ୍ତି।

Mantra 5

व्रता ते अग्ने महतो महानि तव क्रत्वा रोदसी आ ततन्थ । त्वं दूतो अभवो जायमानस्त्वं नेता वृषभ चर्षणीनाम् ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ବ୍ରତ (ନିୟମ) ମହାନ—ଅତିମହାନ; ତୁମର କ୍ରତୁ (ଶକ୍ତି/ପ୍ରଜ୍ଞା)ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦୁଇ ଲୋକକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛ। ଜନ୍ମମାତ୍ରେ ତୁମେ ଦୂତ ହେଲ; ହେ ବୃଷଭ, ତୁମେ ମାନବ କୁଳମାନଙ୍କର ନେତା।

Mantra 6

ऋतस्य वा केशिना योग्याभिर्घृतस्नुवा रोहिता धुरि धिष्व । अथा वह देवान्देव विश्वान्त्स्वध्वरा कृणुहि जातवेदः ॥

ଋତର ଯୋଗ୍ୟ ବନ୍ଧନଦ୍ୱାରା—ଘୃତ-ପ୍ରକାଶ ଝରାଉଥିବା—ଦୁଇ ରୋହିତ (ଲାଲ) ଅଶ୍ୱକୁ ଧୁରି (ଦଣ୍ଡ) ଉପରେ ଯୋଡ଼। ତାପରେ, ହେ ଦିବ୍ୟ ଜାତବେଦସ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ବହନ କର; ଆମ ସ୍ୱଧ୍ୱର ଯଜ୍ଞଯାତ୍ରାକୁ ସୁପଥ, ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଶୁଭ କର।

Mantra 7

दिवश्चिदा ते रुचयन्त रोका उषो विभातीरनु भासि पूर्वीः । अपो यदग्न उशधग्वनेषु होतुर्मन्द्रस्य पनयन्त देवाः ॥

ଦିବ୍ୟ ଆକାଶର ଦୀପ୍ତିମାନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତୋ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି; ହେ ଉଷା, ତୁ ତୋର ଅନେକ ପୂର୍ବ କିରଣ-ପ୍ରଭା ସହ ଅନୁସରି ଦୀପ୍ତିତ ହୁଅ। ହେ ଅଗ୍ନି, ବନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେତେବେଳେ ଜଳମାନେ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ମନ୍ଦ୍ର ହୋତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦମୟ ଜ୍ୱାଳାରେ ଦେବମାନେ ହର୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି।

Mantra 8

उरौ वा ये अन्तरिक्षे मदन्ति दिवो वा ये रोचने सन्ति देवाः । ऊमा वा ये सुहवासो यजत्रा आयेमिरे रथ्यो अग्ने अश्वाः ॥

ବିଶାଳ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଯେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦିବ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ଲୋକରେ ଯେ ଦେବମାନେ ବସନ୍ତି—ସେଇ ଯଜ୍ୟ, ସୁହବାସ (ସହଜରେ ଆହ୍ୱାନନୀୟ) ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ରଥର ଅଶ୍ୱମାନେ ଜୁଆରେ ଆସି ବନ୍ଧା ହୋଇଛନ୍ତି; ଯଜ୍ଞଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।

Mantra 9

ऐभिरग्ने सरथं याह्यर्वाङ्नानारथं वा विभवो ह्यश्वाः । पत्नीवतस्त्रिंशतं त्रीँश्च देवाननुष्वधमा वह मादयस्व ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି (ସ୍ତୁତି/ହବି) ସହ ଏକେ ରଥରେ ସମସ୍ୱର ହୋଇ ଏଠାକୁ ଆସ—କିମ୍ବା ଅନେକ ରଥରେ; କାରଣ ତୋର ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କର ବହୁବିଧ ବିଭବ-ଶକ୍ତି ଅଛି। ନିଜ-ନିଜ ସ୍ୱଧା ଅନୁସାରେ, ପତ୍ନୀବନ୍ତ (ଶକ୍ତିସହିତ) ଦେବମାନଙ୍କୁ—ତିନି ଦଶ ଓ ତିନି (33)—ଏଠାକୁ ବହନ କର; ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଆହୁତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେ।

Mantra 10

स होता यस्य रोदसी चिदुर्वी यज्ञंयज्ञमभि वृधे गृणीतः । प्राची अध्वरेव तस्थतुः सुमेके ऋतावरी ऋतजातस्य सत्ये ॥

ସେଇ ହୋତୃ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯଜ୍ଞରେ ବିସ୍ତୃତ ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ସ୍ତୁତିଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରେ। ଅଧ୍ୱରରେ ସେମାନେ ଦୁଇଟି ଆଗେଇଯାଉଥିବା ସ୍ତମ୍ଭ ପରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ—ସୁନ୍ଦର ଯୁଗଳ ଭାବେ, ଋତର ରକ୍ଷକ—ଋତଜାତଙ୍କ ସତ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ।

Mantra 11

इळामग्ने पुरुदंसं सनिं गोः शश्वत्तमं हवमानाय साध । स्यान्नः सूनुस्तनयो विजावाग्ने सा ते सुमतिर्भूत्वस्मे ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଡାକୁଥିବା ଯଜମାନ ପାଇଁ ଇଳାକୁ ସିଦ୍ଧ କର—ପୁରୁଦଂସ (ବହୁଶକ୍ତି-ସମୃଦ୍ଧ), ଗୋର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଲାଭ, ପ୍ରକାଶର ସ୍ଥିର ସାଧନା। ଆମ ପାଇଁ ଏକ ପୁତ୍ର—ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ସନ୍ତାନ—ଜୀବନ-ସମରରେ ବିଜୟୀ—ହେଉ। ହେ ଅଗ୍ନି, ସେଇ ତୋର ସୁମତି (ଶୁଭକୃପା) ଆମ ମଧ୍ୟରେ ହେଉ।