Adhyaya 26

Verse 1

स्कंद उवाच । शृणुष्व मैत्रावरुणे पुराकल्पे रथंतरे । इतिहास इहासीद्यः पीठे विरजसंज्ञिते

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်— “အို မૈထ္ရាវရုဏ၊ နားထောင်လော့။ ရှေးကာလ၊ ရထန္တရ ကလ္ပ၌ ဤနေရာ ‘ဝိရာဇာ’ ဟုခေါ်သော ပီဋ္ဌ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ရှေးဟောင်း အတ္ထဟာသ တစ်ပုဒ် ရှိခဲ့၏။”

Verse 2

त्रिलोचनस्य प्रासादे मणिमाणिक्यनिर्मिते । नानाभंगि गवाक्षाढ्ये रत्नसानाविवायते

တိလောစန၏ နန်းတော်၌—မဏိနှင့် မာဏိကျတို့ဖြင့် ဆောက်လုပ်ထား၍—အလှပုံစံမျိုးစုံရှိသော ပြတင်းပေါက်များဖြင့် ပြည့်စုံကာ၊ ရတနာတောင်စောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရှားလှ၏။

Verse 3

कदाचिदपि कल्पांते द्यो लोके भ्रंशति क्षये । प्रोत्तंभनं स्तंभ इव दत्तो विश्वकृता स्वयम्

တခါတရံ ကလ္ပအဆုံး၌ ပရလယပျက်စီးချိန်တွင် ဒေဝလောက ပြိုကွဲသော်လည်း၊ ကမ္ဘာဖန်ဆင်းရှင် (ဝိශ්ဝကೃတာ) ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်သော ထောက်တိုင်တစ်တိုင်ကဲ့သို့ အထောက်အကူဖြင့် ထိန်းထားလျက်ရှိ၏။

Verse 4

मरुत्तरंगिताग्राभिः पताकाभिरितस्ततः । सन्निवारयतीवेत्थमघौघान्विशतो मुने

လေတိုး၍ အဖျားများ လှုပ်ရှားသည့် ပတാകာများက ပတ်လည်ဝန်းရံနေသဖြင့်၊ အို မုနိ၊ အတွင်းသို့ ဝင်လာမည့် အပြစ်၏ ရေကြီးလှိုင်းများကို တားဆီးထားသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 5

देदीप्यमान सौवर्ण कलशेन विराजिते । पार्वणेन शशांकेन खेदादिव समाश्रिते

မီးတောက်သကဲ့သို့ တောက်ပသော ရွှေကလသ (kalaśa) ဖြင့် တင့်တယ်စွာ တောက်လက်နေပြီး၊ ပုဏ္ဏမီ လပြည့်ကို အားကိုးခိုလှုံသကဲ့သို့—ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီးနောက် ရသည့် သက်သာမှုကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 6

तत्र पारावतद्वंद्वं वसेत्स्वैरं कृतालयम् । प्रातःसायं च मध्याह्ने कुर्वन्नित्यं प्रदक्षिणम्

ထိုနေရာ၌ ခိုနှစ်ကောင်သည် မိမိတို့အိမ်ရာကို တည်ဆောက်ကာ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ကြ၏။ နံနက်၊ ညနေ နှင့် မွန်းတည့်ချိန်တို့တွင် နိစ္စ ပရဒက္ခိဏာ (ဝိုင်းလှည့်ပူဇော်) ပြုလေ့ရှိကြ၏။

Verse 7

उड्डीयमानं परितः पक्षवातेरितस्ततः । रजःप्रासादसंलग्नं दूरीकुर्वद्दिनेदिने

ပတ်လည်အနှံ့ ပျံဝဲကာ မိမိတို့အတောင်လေကြောင့် ဒီဘက်ဟိုဘက် လှုပ်ရှားရင်း၊ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဘုရားကျောင်းနှင့်ကပ်နေသော ဖုန်မှုန့်ကို ပုတ်သုတ်ဖယ်ရှားကြ၏။

Verse 8

त्रिलोचनेति सततं नाम भक्तैरुदाहृतम् । त्रिविष्टपेति च तथा तयोः कर्णातिथी भवेत्

ဘက္တများသည် “တရိလိုစန” ဟူသော နာမကို အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုကြပြီး “တရိဝိဋ္ဌပ” ဟူသော နာမကိုလည်း ထိုနည်းတူ ရွတ်ဆိုကြ၏။ ခိုနှစ်ကောင်သည် ထိုအသံများကို နားထဲ၌ ဧည့်သည်ကဲ့သို့ လက်ခံကာ အစဉ်နားထောင်နေကြ၏။

Verse 9

चतुर्विधानि वाद्यानि शंभुप्रीतिकराण्यलम् । तयोः कर्णगुहां प्राप्य प्रतिशब्दं प्रतन्वते

ရှမ္ဘုကို အလွန်ပျော်ရွှင်စေတတ်သော တူရိယာလေးမျိုး၏ သံတေးများသည် ခိုနှစ်ကောင်၏ နားအတွင်းအပေါက်သို့ ရောက်လာကာ အသံတုံ့ပြန်သံ (echo) များကို ဆက်လက်ဖြန့်ကျက်စေ၏။

Verse 10

मंगलारार्तिकज्योतिस्त्रिसंध्यं पक्षिणोस्तयोः । नेत्रांत निर्विशन्नित्यं भक्तचेष्टां प्रदर्शयेत्

သုံးဆန်ဓျာအချိန်တိုင်း၌ မင်္ဂလာအာရတီ၏ အလင်းရောင်သည် ခိုနှစ်ကောင်၏ မျက်စိထောင့်သို့ နိစ္စ ဝင်ရောက်လျက်ရှိပြီး၊ ဘက္တတို့၏ ပူဇော်ဝတ်ပြုမှု အပြုအမူကို ပြသနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 11

प्राणयात्रां विहायापि कदाचित्स्थिरमानसौ । नोड्डीयवांछितं यातः पश्यंतौ कौतुकं खगौ

တခါတရံ ငှက်နှစ်ကောင်သည် စိတ်တည်ငြိမ်ကာ မိမိတို့၏ အသက်ရှင်ရေးအတွက် အစာရှာခရီးကိုတောင် လျစ်လျူရှုကြ၏။ လိုလားသည့်နေရာသို့ မပျံသန်းဘဲ အံ့ဩဖွယ်မြင်ကွင်းကိုသာ ကြည့်ရှုနေကြ၏။

Verse 12

तत्र भक्तजनाकीर्णं प्रासादं परितो मुने । तंडुलादि चरंतौ तौ कुर्वाते च प्रदक्षिणम्

အဲဒီမှာ မုနိရေ၊ ဘုရားကျောင်းပရាសာဒ်ကို ပတ်လည်အနှံ့ ဘက္တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ငှက်နှစ်ကောင်သည် ဆန်စေ့စသည်တို့ကို ချွတ်စားရင်းပင် ပရဒက္ခိဏာ (လှည့်ပတ်ကန်တော့ခြင်း) ကိုလည်း ပြုကြ၏။

Verse 13

देवदक्षिणदिग्भागे चतुःस्रोतस्विनी जलम् । तृषार्तौ धयतो विप्र स्नातौ जातु चिदंडजौ

ဒေဝါလယ၏ တောင်ဘက်အရပ်၌ ‘စတုဿရောတသ္ဝိနီ’ ဟူသော ရေရှိ၏။ ရေငတ်လွန်ကဲ၍၊ အို ဗိပရ၊ ငှက်နှစ်ကောင်သည် ထိုရေကို သောက်ကြပြီး တခါတရံ ထိုနေရာ၌ပင် ရေချိုးသန့်စင်ကြ၏။

Verse 14

तयोरित्थं विचरतोस्त्रिलोचनसमीपतः । अगाद्बहुतिथः कालो द्विजयोः साधुचेष्टयोः

ဤသို့ တြိလိုစန၏ အနီး၌ ‘ဒွိဇ’ ငှက်နှစ်ကောင် လှည့်လည်နေစဉ်၊ သာဓုကောင်းမြတ်သော အကျင့်အကြံ၌ တည်ကြည်လျက် အချိန်ကာလရှည်ကြာစွာ ကုန်လွန်သွား၏။

Verse 15

अथ देवालयस्कंधे गवाक्षांतर्गतौ च तौ । श्येनेन केनचिद्दृष्टौ क्रूरदृष्ट्या सुखस्थितौ

ထို့နောက် ဘုရားကျောင်းအဆောက်အဦး၏ ပြတင်းပေါက်အတွင်း၌ ငြိမ်းချမ်းစွာ ထိုင်နေသော ခိုနှစ်ကောင်ကို တစ်ကောင်သော လင်းယုန်က မြင်၍ ကြမ်းတမ်းသော မျက်စိဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လေ၏။

Verse 16

तच्च पारावतद्वंद्वं श्येनः परिजिघृक्षुकः । अवतीर्यांबरादाशु प्रविष्टोन्यशिवालये

ထိုခိုနှစ်ကောင်ကို ဖမ်းယူလိုသော လင်းယုန်သည် ကောင်းကင်မှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာသော်လည်း၊ သူတို့သည် ရှီဝဘုရားကျောင်းတစ်ဆောင်အခြားသို့ ဝင်ရောက်ပြီးသားဖြစ်လေ၏။

Verse 17

ततो विलोकयामास तदागमविनिर्गमौ । केन मार्गेण विशतो दुर्गमेतौ पतत्त्रिणौ

ထို့နောက် သူသည် သူတို့၏ ဝင်ထွက်ကို စောင့်ကြည့်ကာ “ဤမရောက်လွယ်သော အကာအကွယ်အတွင်းသို့ ငှက်နှစ်ကောင်သည် မည်သည့်လမ်းဖြင့် ဝင်သနည်း” ဟု စဉ်းစားလေ၏။

Verse 18

केनाध्वना च निर्यातः क्व काले कुरुतश्च किम् । कथं युगपदे तौ मे ग्राह्यौ स्वैरं भविष्यतः

“ထို့ပြင် မည်သည့်လမ်းဖြင့် ထွက်လာသနည်း၊ မည်သည့်အချိန်တွင်၊ ဘာလုပ်နေစဉ်နည်း။ သူတို့ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားမီ ငါသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှစ်ကောင်လုံးကို မည်သို့ ဖမ်းယူနိုင်မည်နည်း” ဟု သူစဉ်းစားလေ၏။

Verse 19

मध्ये दुर्गप्रविष्टौ च ममवश्याविमौ न यत् । एकदृष्टिः क्षणं तस्थौ श्येन इत्थं विचिंतयन्

“ယခု ကာကွယ်ရာအတွင်းသို့ ဝင်သွားသောကြောင့် ဤနှစ်ကောင်သည် ငါ့အာဏာအောက် မရှိတော့” ဟု စဉ်းစားကာ လင်းယုန်သည် မျက်စိတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခဏတစ်စုံတစ်ရာ ရပ်တည်လေ၏။

Verse 20

अहो दुर्गबलं प्राज्ञाः शंसंत्येवेति हेतुतः । दुर्बलोप्याकलयितुं सहसारिर्न शक्यते

“အို! ဉာဏ်ရှိသူတို့သည် ခံတပ်၏ အင်အားကို ချီးမွမ်းကြသည်မှာ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင်; အားနည်းသော်လည်း ခံတပ်ကို ရန်သူ၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် မလွယ်ကူစွာ မနိုင်နိုင်” ဟု ဆို၏။

Verse 21

करिणां तु सहस्रेण वराश्वानां न लक्षतः । तत्कर्मसिद्धिर्नृपतेर्दुर्गेणैकेन यद्भवेत्

အို မင်းကြီး၊ ဆင်တစ်ထောင်နှင့် မြင်းကောင်းတစ်သိန်းဖြင့်ပင် မအောင်မြင်နိုင်သော လုပ်ငန်းအောင်မြင်မှုသည် ခိုင်ခံ့သော ကာကွယ်တံတိုင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ပြည့်စုံနိုင်၏။

Verse 22

दुर्गस्थो नाभिभूयेत विपक्षः केनचित्क्वचित् । स्वतंत्रं यदि दुर्गं स्यादमर्मज्ञप्रकाशितम्

ကာကွယ်တံတိုင်းအတွင်း တည်နေသူသည် ရန်သူက မည်သည့်နေရာ မည်သည့်အချိန်တွင်မျှ မအနိုင်ယူနိုင်—တံတိုင်းသည် ကိုယ်ပိုင်အင်အားဖြင့် တည်ကြည်၍ အားနည်းချက်များကို မရဟတ်မသိသူက မဖော်ထုတ်လျှင်။

Verse 23

इति दुर्गबलं शंसञ्श्येनो रोषारुणेक्षणः । असाध्वसौ कलरवौ वीक्ष्य यातो नभोंगणम्

ဤသို့ ကာကွယ်တံတိုင်း၏ အင်အားကို ချီးမွမ်းပြောဆိုပြီးနောက်၊ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲသော သိမ်းငှက်သည် ကလရဝါငှက်နှစ်ကောင်ကို တင်းမာစွာကြည့်ကာ ဖွင့်လှစ်သော ကောင်းကင်ဝန်းသို့ ပျံတက်သွား၏။

Verse 24

अथ पारावतीदक्षा विपक्षं प्रेक्ष्य पक्षिणम् । महाबलं दुर्गबला प्राह पारावतं पतिम्

ထို့နောက် ကာကွယ်တံတိုင်းကဲ့သို့သော အားကိုးရာကြောင့် အင်အားရှိသော ပျားကောင်မသည် ရန်ဘက်ငှက်ကို မြင်၍ မိမိ၏ ပျားကောင်ခင်ပွန်းအား ထိုအင်အားကြီး ရန်သူအကြောင်း ပြောကြား၏။

Verse 25

कलरव्युवाच । प्रिय पारावत प्राज्ञ सर्वकामि सुखारव । तव दृग्विषयं प्राप्तः श्येनोय प्रबलो रिपुः

ကလရဝါက ပြောသည်– “ချစ်သော ပျားကောင်ရေ၊ ပညာရှိ၊ အသံချိုမြိန်၊ ဆန္ဒအားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးသူရေ—ဤသိမ်းငှက်သည် အင်အားကြီးသော ရန်သူဖြစ်၍ သင်၏ မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်လာပြီ”။

Verse 26

सावज्ञं वाक्यमाकर्ण्य पारावत्याः स तत्पतिः । पारावतीमुवाचेदं का चिंतेति तव प्रिये

မိန်းပျားငှက်၏ အနည်းငယ်တိုင်တန်းသံပါသော စကားကို ကြားသော် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ပါရာဝတီအား “ချစ်သူရေ၊ မင်းကို စိတ်ပူစေသော အကြောင်းက ဘာလဲ” ဟု မေးလေ၏။

Verse 27

पारावत उवाच । कति नाम न संतीह सुभगे व्योमचारिणः । कति देवालयेष्वेषु खगा नोपविशंति हि

ပျားငှက်အထီးက ပြောသည်— “ကံကောင်းသူရေ၊ ဒီမှာ ကောင်းကင်လှည့်လည်သွားလာတဲ့ သတ္တဝါတွေ ဘယ်လောက်များလဲ! ဒီဘုရားကျောင်းတွေထဲမှာတောင် မနားမထိုင်တဲ့ ငှက်တွေ ဘယ်လောက်များလဲ”

Verse 28

कति चैव न पश्यंति नौ सुखस्थाविह प्रिये । तेभ्यो यदीह भेतव्यं कुतो नौ तत्सुखं प्रिये

“ချစ်သူရေ၊ ဒီမှာ သက်သာစွာ ထိုင်နေတဲ့ ငါတို့ကို မမြင်မိသူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဒီမှာတောင် သူတို့ကို ကြောက်ရမယ်ဆိုရင် ဒီသက်သာမှုက ငါတို့ရဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ ချစ်သူရေ”

Verse 29

रमस्व त्वं मया सार्धं त्यज चिंतामिमां शुभे । अस्य श्येनवराकस्य गणनापि न मे हृदि

“မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ ငါနဲ့အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နေပါ၊ ဒီစိတ်ပူမှုကို စွန့်လွှတ်ပါ။ အဲဒီ မကောင်းသော လင်းယုန်ကို ငါ့နှလုံးထဲမှာတောင် မတွက်မိဘူး”

Verse 30

इत्थं पारावतवचः श्रुत्वा पारावती ततः । मौनमालंब्य संतस्थे पत्युः पादार्पितेक्षणा

ပျားငှက်အထီး၏ စကားကို ထိုသို့ကြားပြီးနောက် ပါရာဝတီသည် တိတ်ဆိတ်ကာ ငြိမ်သက်နေ၍ မျက်လုံးကို ခင်ပွန်း၏ ခြေတော်သို့ ချထားလေ၏။

Verse 31

हितवर्त्मोपदिश्यापि प्रिय प्रियचिकीर्षया । साध्व्या जोषं समास्थेयं कार्यं पत्युर्वचः सदा

အကျိုးရှိသောလမ်းကို အကြံပေးပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ချစ်သူအတွက် ချစ်ဖွယ်ကောင်းသောအရာကို လိုလားသည့် သီလရှိသောဇနီးသည် စိတ်တည်ငြိမ်၍ သည်းခံနေထိုင်ရမည်။ ထို့ပြင် ခင်ပွန်း၏စကားကို အမြဲလိုက်နာဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 32

अन्येद्युरप्यथायातः श्येनो पश्यत्स दंपती । अपरिच्छिन्नया दृष्ट्या यथा मृत्युर्गतायुषम्

နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း ထိုရွှေ့ငှက်(ရှေ့န်)သည် လာရောက်၍ ထိုဇနီးမောင်နှံကို စောင့်ကြည့်နေ하였다။ မျက်တောင်မခတ်သော သူ၏အကြည့်သည် အသက်တမ်းကုန်ဆုံးသူအပေါ် မရဏက စိုက်ကြည့်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ စိုက်နေ၏။

Verse 33

अथ मंडलगत्या स प्रासादं परितो भ्रमन् । निरीक्ष्य तद्गतायातौ यातो गगनमार्गतः

ထို့နောက် သူသည် နန်းတော်ပတ်လည်ကို ဝိုင်းဝန်းလှည့်ပတ်ပျံသန်းကာ သူတို့၏ သွားလာလှုပ်ရှားမှုကို သေချာစွာ စူးစမ်းကြည့်ပြီး၊ ထပ်မံ၍ ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းဖြင့် ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 34

गतेऽथ नभसि श्येने पुनः पारावतांगना । प्रोवाच प्रेयसी नाथ दृष्टो दुष्टस्त्वयाऽहितः

ရှေ့န်ငှက်က ကောင်းကင်သို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ပျားတော်မ(ပရာဝတ်အင်္ဂနာ)က ထပ်မံပြောသည်—“အရှင်နာထ၊ သင်သည် အန္တရာယ်ပြုသော မကောင်းဆိုးဝါးကို မြင်ပြီးပြီ” ဟု။

Verse 35

तस्या वाक्यं समाकर्ण्य पुनः कलरवोब्रवीत् । किं करिष्यत्यसौ मुग्धे मम व्योमविहारिणः

သူမ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် အသံချိုမြိန်သူက ထပ်မံပြောသည်—“အို မသိမသာသူမ၊ ငါသည် ကောင်းကင်၌ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းလှည့်လည်သူဖြစ်ရာ၊ ထိုကောင်က ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း?”

Verse 36

दुर्गं च स्वर्गतुल्यं मे यत्र नास्त्यरितो भयम् । अयं न ता गतीर्वेत्ति या वेदाहं नभोंगणे

ငါ၏ခံတပ်သည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့်တူ၏—အဲဒီမှာ ရန်သူကြောင့် ကြောက်ရွံ့စရာမရှိ။ ငါသိသော ဖွင့်လှစ်သော မိုးကောင်းကင်အတွင်း လှုပ်ရှားသွားလာရာ လမ်းကြောင်းများကို ဤသူမသိ။

Verse 37

प्रडीनोड्डीन संडीन कांडव्याडकपाटिकाः । स्रंसनी मंडलवती गतयोष्टावुदाहृताः

ပရဍီန၊ ဥဍ္ဍီန၊ သံဍီန၊ ကာဏ္ဍ၊ ဗျာဍက၊ ပါဋိကာ၊ သရံသနီ နှင့် မဏ္ဍလဝတီ—ဤအရာတို့သည် လှုပ်ရှားသွားလာပုံ အမျိုးအစား ရှစ်မျိုးဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 38

यथैतास्विह कौशल्यं मयि पारावति प्रिये । गतिषु क्वापि कस्यापि पक्षिणो न तथांबरे

ချစ်မြတ်နိုးသော ပါရာဝတီရေ၊ ဤပျံသန်းနည်းလမ်းများတွင် ငါ၌ရှိသော ကျွမ်းကျင်မှုကဲ့သို့သောအရာကို မိုးကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ဘယ်ငှက်တစ်ကောင်တွင်မျှ မတွေ့ရ။

Verse 39

सुखेन तिष्ठ का चिंता मयि जीवति ते प्रिये । इति तद्वचनं श्रुत्वा सास्थिता मूकवत्सती

အေးချမ်းစွာနေပါ; ချစ်သူရေ၊ ငါအသက်ရှင်နေသရွေ့ မင်းမှာ ဘာစိုးရိမ်စရာရှိမလဲ။ ထိုစကားကိုကြားသော် သူမသည် စကားမထွက်သကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် တည်ငြိမ်နေ하였다။

Verse 40

अपरेद्युरपि श्येनस्तत्र भारशिलातले । कियदंतरमासाद्योपविष्टोऽतिप्रहृष्टवत्

နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း ရှျေန (ငှက်ကောင်) သည် ထိုနေရာသို့လာ၏။ မဝေးလှသောအကွာအဝေးသို့ ရောက်ပြီးနောက် အလေးချိန်ကြီးသော ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အလွန်ပျော်ရွှင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ하였다။

Verse 41

आयामं तत्र संस्थित्वा तत्कुलायं विलोक्य च । पुनर्विनिर्गतः श्येनः सापि भीताब्रवीत्पुनः

ထိုနေရာ၌ ခဏတစ်လောက် ရပ်တည်ကာ ထိုအုံသို့ လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် သိန်းငှက်သည် ထပ်မံ ထွက်ခွာသွား၏; သူမလည်း ကြောက်ရွံ့ကာ ထပ်မံ ပြောလေ၏။

Verse 42

प्रियस्थानमिदं त्याज्यं दुष्टदृष्टिविदूषितम् । असौ क्रूरोति निकटमुपविष्टोऽतिहृष्टवत्

ဤချစ်မြတ်နိုးရာနေရာကို စွန့်လွှတ်သင့်သည်—မကောင်းသောအကြည့်ကြောင့် အညစ်အကြေးဝင်သွားပြီ။ ထိုရက်စက်သူသည် အလွန်နီးကပ်စွာ ထိုင်နေ၍ အလွန်ပျော်ရွှင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 43

सावज्ञं स पुनः प्राह किं करिष्यत्यसौ प्रिये । मृगाक्षीणां स्वभावोयं प्रायशो भीरुवृत्तयः

သူသည် မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ထပ်မံပြော၏—“ချစ်သူရေ၊ သူမက ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။ မျက်လုံးမုဆိုးမကဲ့သို့သော မိန်းမတို့၏ သဘာဝက ဒီလိုပဲ—အများအားဖြင့် ကြောက်ရွံ့သဘောသို့ လိုက်တတ်ကြသည်။”

Verse 44

इतरेद्युरपि प्राप्तः स च श्येनो महाबलः । तयोरभिमुखं तत्र स्थितो याम द्वयावधि

နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း အင်အားကြီးမားသော သိန်းငှက်သည် ရောက်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ သူတို့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ ယာမ နှစ်ခါကြာမျှ တည်နေ၏။

Verse 45

पुनर्विलोक्य तद्वर्त्म शीघ्रं यातो यथागतम् । गतेथ शकुनौ तस्मिन्सा बभाषे विहंगमी

ထိုလမ်းကြောင်းကို ထပ်မံကြည့်ပြီးနောက် သူသည် လာသကဲ့သို့ပင် အလျင်အမြန် ပြန်ထွက်ခွာသွား၏။ ထိုငှက် ထွက်သွားသောအခါ မိန်းငှက်က ပြောလေ၏။

Verse 46

नाथ स्थानांतरं यावो मृत्युर्नौ निकटोत्र यत् । पुनर्दुष्टे प्रणष्टेस्मिन्नावां स्यावः सुखं प्रिय

အချစ်တော် နာထာရှင်၊ အခြားနေရာသို့ သွားကြပါစို့၊ ဤနေရာတွင် သေမင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အနီး၌ ရှိနေသည်။ ဤဆိုးယုတ်သော ဘေးအန္တရာယ် ပျောက်ကွယ်သွားလျှင်၊ ချစ်သူရေ၊ ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လည် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်မည်။

Verse 47

प्रिय यस्य सपक्षस्य गतिः सर्वत्र सिद्धिदा । स किं स्वदेशरागेण नाशं प्राप्नोति बुद्धिमान्

ချစ်သူရေ၊ အတောင်ရှိသူအတွက် နေရာတိုင်းသို့ သွားလာနိုင်ခြင်းက အောင်မြင်မှုကို ပေးတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိတစ်ဦးက ကိုယ့်ဒေသကိုသာ စွဲလမ်း၍ အမှန်တကယ် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်မည်လော။

Verse 48

सोपसर्गं निजं देशं त्यक्त्वा योन्यत्र न व्रजेत् । स पंगुर्नाशमाप्नोति कूलस्थित इव द्रुमः

ဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်နေသော ကိုယ့်ဒေသကို စွန့်လွှတ်ပြီးလည်း အခြားနေရာသို့ မသွားသူသည် မသန်စွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ပျက်စီးခြင်းကို ရောက်သည်—ရေကမ်းပါးပျက်ယွင်းနေရာ၌ ရပ်နေသော သစ်ပင်ကဲ့သို့။

Verse 49

प्रियोदितं निशम्येति स भवित्री दशार्दितः । सरीढं पुनरप्याह प्रिये मा भैः खगात्ततः

ချစ်သူမ၏ စကားကို ကြားသော် အရေးအခင်းကြောင့် တုန်လှုပ်နေသော အထီးခိုက ထွက်ခွာသွားသည်။ သို့သော်လည်း ချစ်ခင်စွာ ထပ်မံပြောသည်—“ချစ်သူရေ၊ အဲဒီငှက်ကို မကြောက်ပါနဲ့။”

Verse 50

अथापरस्मिन्नहनि स श्येनः प्रातरेव हि । तद्द्वारदेशमासाद्य सायं यावत्स्थितो बलः

နောက်တစ်နေ့တွင် ထိုရှေ့န်ငှက်သည် မနက်စောစောပင် လာရောက်ကာ အုံဝင်ပေါက်အနီးသို့ ရောက်ပြီး ညနေအထိ အင်အားဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 51

अस्ताचलस्य शिखरं याते भानौ गते खगे । कुलायाद्बाह्यमागत्योवाच पारावती पतिम्

နေမင်းသည် အနောက်တောင်တန်း၏ ထိပ်သို့ ရောက်ပြီး သိမ်းငှက်ငှက်လည်း ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ မိန်းမပျားငှက်သည် အုံမှ ထွက်လာ၍ မိမိခင်ပွန်းအား ပြောလေ၏။

Verse 52

नाथ निर्गमनस्यायं कालः कालोऽतिदूरतः । यावत्तावद्विनिर्याहि त्यक्त्वा मामपि सन्मते

အရှင်နာထာ၊ ယခု ထွက်ခွာရမည့် အချိန်ဖြစ်ပြီ၊ ကံကြမ္မာ၏ အခိုက်အတန့် မဝေးတော့။ စိတ်မြတ်နိုးသူရေ၊ ချက်ချင်း ထွက်သွားပါ—ကျွန်မကိုပင် ချန်ထားရလျှင်တောင်။

Verse 53

त्वयि जीवति दुष्प्राप्यं न किंचिज्जगतीतले । पुनर्दाराः पुनर्मित्रं पुनर्वसु पुनर्गृहम्

သင် အသက်ရှင်နေသရွေ့ မြေပြင်ပေါ်တွင် မရနိုင်သောအရာ မရှိပါ။ ဇနီးကိုလည်း ပြန်ရနိုင်၊ မိတ်ဆွေကိုလည်း ပြန်ရနိုင်၊ ဥစ္စာကိုလည်း ပြန်ရနိုင်၊ အိမ်ကိုတောင် ပြန်ရနိုင်သည်။

Verse 54

यद्यात्मा रक्षितः पुंसा दारैरपि धनैरपि । तदा सर्वं हरिश्चंद्रभूपेनेवेह लभ्यते

လူတစ်ယောက်က မိမိအသက်ကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းနိုင်လျှင်—ဇနီးနှင့် ဥစ္စာကိုပင် စွန့်ရသော်လည်း—ဤလောက၌ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ရနိုင်သည်၊ ဟရိရှ္ချန္ဒြ မင်းကဲ့သို့ပင်။

Verse 55

अयमात्मा प्रियो बंधुरयमात्मा महद्धनम् । धमार्थकाममोक्षाणामयमात्मार्जकः परः

ဤအတ္တမန်သည် ချစ်ခင်ရသော ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေဖြစ်၏၊ ဤအတ္တမန်သည် မဟာဥစ္စာဖြစ်၏။ ဓမ္မ၊ အဓိပ္ပါယ်(အර්ထ)၊ ကာမ၊ မောက္ခကို ရရှိစေသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အစွမ်းကလည်း ဤအတ္တမန်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 56

त्रिलोक्या अपि सर्वस्याः श्रेष्ठा वाराणसी पुरी । ततोपि लिंगमोंकारं ततोप्यत्र त्रिलोचनम्

လောကသုံးပါးရှိ သန့်ရှင်းရာအရပ်အားလုံးအနက် ဝါရာဏသီမြို့သည် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ ထို့ထက်မြင့်သည်မှာ အိုံကာရ လင်္ဂဖြစ်ပြီး၊ ကာရှီဤနေရာ၌ ထို့ထက်ပင် မြင့်မြတ်သည်မှာ သုံးမျက်စိရှင် တြိလိုစန သီဝဖြစ်၏။

Verse 57

यशोहीनं तु यत्क्षेमं तत्क्षेमान्निधनं वरम् । तद्यशः प्राप्यते पुंभिर्नीतिमार्गप्रवर्तने

ဂုဏ်သိက္ခာမရှိသော ချမ်းသာရေးသည် အမှန်တကယ် ချမ်းသာရေးမဟုတ်။ ထိုသို့သော ‘ကောင်းကျိုး’ ထက် သေခြင်းပင် ပိုမြတ်၏။ အကြောင်းမူကား နီတိ—ဓမ္မတရားလမ်းကို လိုက်နာရာမှ လူတို့သည် ထိုဂုဏ်ရည်ကို ရရှိကြသည်။

Verse 58

अतो नीतिपथं श्रुत्वा नाथ स्थानादितो व्रज । न गमिष्यसि चेत्प्रातस्ततो मे संस्मरिष्यसि

ထို့ကြောင့် အရှင်နာထာ၊ နီတိ-ဓမ္မလမ်းကို ကြားသိပြီးနောက် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာပါ။ မနက်အရုဏ်တက်ချိန်၌ မထွက်သွားလျှင် နောက်မှ နောင်တဖြင့် ကျွန်မ၏စကားကို သတိရလိမ့်မည်။

Verse 59

इत्युक्तोपि स वै पत्न्या पारावत्या सुमेधया । न निर्ययौ प्रतिस्थानाद्भवित्र्या प्रतिवारितः

ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော ဇနီး ပါရာဝတီက ထိုသို့ ပြောကြားသော်လည်း ဉာဏ်ကြီးသူသည် မိမိအိမ်နေရာမှ မထွက်ခွာခဲ့။ ကံကြမ္မာတရားကပင် တားဆီးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 60

अथोषसि समागत्य श्येनेन बलिना तदा । तन्निर्गमाध्वा संरुद्धः किंचिद्भक्ष्यवता मुने

ထို့နောက် မနက်အရုဏ်တက်ချိန်၌ အင်အားကြီးသော သိန်းတစ်ကောင် ရောက်လာ၏။ အို မုနိ၊ အနည်းငယ်သော အစာရှိသဖြင့် အသာရသော ထိုသိန်းက သူ၏ ထွက်ခွာလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလေ၏။

Verse 61

दिनानि कतिचित्तत्र स्थित्वा श्येनो महामतिः । पारावतमुवाचेदं धिक्त्वां पौरुषवर्जितम्

အချိန်အနည်းငယ် ထိုနေရာ၌ နေပြီးနောက် ဉာဏ်ကြီးသော လင်းယုန်က ခိုကို ပြောသည်— “ရှက်ဖွယ်တကား၊ သင်သည် သတ္တိမရှိသူပင်!”

Verse 62

किंवा युध्यस्व दुर्बुद्धे किंवा निर्याहि मे गिरा । क्षुधाक्षीणो मृतः पश्चान्निरयं यास्यसि ध्रुवम्

“မဟုတ်လျှင် တိုက်ခိုက်လော့၊ အမိုက်မက်သူ၊ သို့မဟုတ် ငါ့အမိန့်အတိုင်း ထွက်လာလော့။ နောက်မှ ဆာလောင်၍ အားကုန်ကာ သေသွားလျှင် မလွဲမသွေ နရကသို့ သွားရမည်”

Verse 63

द्वौ भवंतावहं चैकश्चलौ जयपराजयौ । स्थानार्थं युध्यतः सत्त्वात्स्वर्गो वा दुर्गमेव वा

“သင်တို့နှစ်ကောင်နှင့် ငါတစ်ကောင်တည်း—အနိုင်အရှုံးသည် မတည်မြဲ၍ ပြောင်းလဲတတ်၏။ ဤနေရာအတွက် စစ်မှန်သော သတ္တိ(သတ္တဝ)ဖြင့် တိုက်ခိုက်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံသို့မဟုတ် မကူးနိုင်လောက်အောင် ကြမ်းတမ်းသော အဆုံးသတ်သို့ ရောက်မည်”

Verse 64

पुरुपार्थं समालंब्य ये यतंते महाधियः । विधिरेव हि साहाय्यं कुर्यात्तत्सत्त्वचोदितः

လူ့ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကို အားထား၍ ကြိုးစားသော ဉာဏ်ကြီးသူတို့အတွက်—ထိုသတ္တိ(သတ္တဝ)၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့်ပင် ဝိဓိ(ကံကြမ္မာ) သည် အကူအညီဖြစ်လာ၏။

Verse 65

इत्थं स श्येनसंप्रोक्तः पत्न्याप्युत्साहितः खगः । अयुध्यत्तेन श्येनेन स्वदुर्गद्वारमाश्रितः

ဤသို့ လင်းယုန်၏ စကားကြောင့်လည်း၊ ဇနီး၏ အားပေးမှုကြောင့်လည်း စိတ်အားတက်ကြွလာသော ထိုငှက်သည် မိမိ၏ ခိုင်ခံ့ရာအိမ်တံခါးဝ၌ ခိုလှုံကာ လင်းယုန်နှင့် တိုက်ခိုက်하였다။

Verse 66

क्षुधितस्तृषितः सोथ श्येनेन बलिना धृतः । चरणेन दृढेनाशु चंच्वा सापि धृता खगी

ဆာလောင်၍ ရေငတ်နေသော ထိုငှက်ကို အင်အားကြီးသော သိန်းငှက်က ဖမ်းဆီးလိုက်၏။ ထို့ပြင် မိန်းငှက်လည်း ခြေသည်းခိုင်မာစွာ ဖိနှိပ်ကာ နှုတ်ခမ်း(နှုတ်တံ)ဖြင့် ချက်ချင်း ကိုင်တွယ်ဖမ်းထားလေ၏။

Verse 67

तावादायोड्डयांचक्रे श्येनो व्योमनि सत्वरम् । चिंतयद्भक्षणस्थानमन्यपक्षिविवर्जितम्

ထိုနှစ်ကောင်ကို ဆွဲယူပြီး သိန်းငှက်သည် ကောင်းကင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပျံတက်သွားကာ၊ အခြားငှက်များမရှိသော စားသောက်ရာနေရာကို စဉ်းစားနေ၏။

Verse 68

अथ पत्न्या कलरवः प्रोक्तस्तत्र सुमेधया । वचोवमानितं नाथ त्वया मे स्त्रीति बुद्धितः

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ ဉာဏ်ပညာရှိသော ဇနီးသည်က ငိုကြွေးသံဖြင့် ဆို၏—“အို နာထာ(အရှင်)၊ ‘သူမက မိန်းမပဲ’ ဟု ထင်ကာ ကျွန်မ၏စကားကို မလေးစားခဲ့ပါသည်။”

Verse 70

तदा हितं ते वक्ष्यामि कुरु चैवाविचारितम् । ममैकवाक्यकरणात्स्त्रीजितो न भविप्यसि

“ယခု သင့်အကျိုးအတွက် ကောင်းသောအကြံကို ပြောမည်—မနှောင့်နှေးဘဲ လုပ်ပါ။ ကျွန်မ၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းကို လိုက်နာလျှင် ‘မိန်းမကြောင့် ရှုံးသူ’ ဟု မခေါ်ရပါလိမ့်မည်။”

Verse 71

यावदास्यगतास्म्यस्य यावत्खस्थो न भूमिगः । तावदात्मविमुक्त्यैवमरेः पादं दृढं दश

“ကျွန်မက သူ့နှုတ်တံထဲမှာ ရှိနေသရွေ့၊ သူကလည်း လေထဲမှာပဲ ရှိပြီး မြေပြင်မရောက်သရွေ့—သင့်လွတ်မြောက်ရေးအတွက် ရန်သူ၏ခြေကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ကိုက်ပါ။”

Verse 72

इति पत्नीवचः श्रुत्वा तथा स कृतवान्खगः । सपीडितो दृढं पादे श्येनश्चीत्कृतवान्बहु

ဇနီး၏စကားကို ကြားသော် ထိုငှက်သည် ထိုအတိုင်း ပြုလုပ်하였다။ ခြေထောက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိနှိပ်ခံရ၍ နာကျင်သဖြင့် ရှျေန (ဟော့ခ်) သည် အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်လေ၏။

Verse 73

तेन चीत्करणेनाथ मुक्ता सा मुखसंपुटात् । पादांगुलि श्लथत्वेन सोपि पारावतोऽपतत्

ထိုအော်သံကြောင့် သူမသည် ၎င်း၏ နှုတ်ခမ်း (နှုတ်တံ) အတွင်းကနေ လွတ်မြောက်လာ하였다။ ခြေချောင်းများ လျော့သွားသဖြင့် ထိုပရာဝတ (ခို) လည်း အောက်သို့ ကျသွားလေ၏။

Verse 74

विपद्यपि च न प्राज्ञैः संत्या ज्यः क्वचिदुद्यमः । क्व चंचुपुटस्तस्य क्व च तत्पादपीडनम्

ဘေးဒုက္ခကြုံလည်း ပညာရှိတို့သည် အားထုတ်မှုကို မစွန့်လွှတ်ကြ။ ၎င်း၏ နှုတ်တံထဲက အနည်းငယ်နှင့်၊ ထို (ဟော့ခ်) ၏ ခြေထောက် ဖိနှိပ်နာကျင်မှုသည် မည်သို့နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 75

क्व च द्वयोस्तथाभूता दरेर्मोक्षणमद्भुतम् । दुर्बलेप्युद्यमवति फलं भाग्यं यतोऽर्पयेत्

ထိုသို့သောအခြေအနေတွင် နှစ်ဦးစလုံး၏ လွတ်မြောက်ခြင်းသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ပင်။ အားနည်းသူပင် အားထုတ်မှုရှိလျှင် ကံကြမ္မာသည် အကျိုးဖလကို ပေးအပ်လေ၏။

Verse 76

तस्माद्भाग्यानुसारेण फलत्येव सदोद्यमः । प्रशंसंत्युद्यमं चातो विपद्यपि मनीषिणः

ထို့ကြောင့် ကံကြမ္မာနှင့်အညီ အမြဲတမ်း အားထုတ်မှုသည် မလွဲမသွေ အကျိုးဖလပေးသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ပညာရှိတို့သည် ဘေးဒုက္ခအတွင်း၌ပင် အားထုတ်မှုကို ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 77

अथ तौ कालयोगेन विपन्नौ सरयूतटे । मुक्तिपुर्यामयोध्यायामेको विद्याधरोऽभवत्

ထို့နောက် ကာလ၏အလှည့်အပြောင်းကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် စရယုမြစ်ကမ်း၌ အကံမကောင်းမှုကို ကြုံတွေ့ရ၍၊ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် မောက္ခပေးသော အယောဓျာမြို့၌ ဝိဒ္ယာဓရ အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာ하였다။

Verse 78

मृतानां यत्र जंतूनां काशीप्राप्तिर्भवेद्ध्रुवम् । मंदारदामतनयो नाम्ना परिमलालयः

ထိုဌာန၌ သေဆုံးသတ္တဝါတို့အတွက် ကာရှီသို့ရောက်ခြင်းသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်ရာ၊ မန္ဒာရဒါမ၏ သားတော်သည် “ပရိမလာလယ” ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှား하였다။

Verse 79

अनेकविद्यानिलयः कलाकौशलभाजनम् । कौमारं वय आसाद्य शिवभक्तिपरोभवत्

သူသည် ပညာရပ်မျိုးစုံ၏ အိမ်ရာတော်ဖြစ်၍ အနုပညာကျွမ်းကျင်မှု၏ အိုးအိမ်လည်း ဖြစ်သည်; ယောဝနအရွယ်သို့ ရောက်သော် သီဝဘက္တိ၌ အပြည့်အဝ အလုံးစုံ ဆည်းကပ်လျက် ဖြစ်လာ하였다။

Verse 80

नियमं चातिजग्राह विजितेंद्रियमानसः । एकपत्नीव्रतं नित्यं चरिष्यामीति निश्चितम्

အင်ဒြိယနှင့် စိတ်ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် သူသည် နိယမ (စည်းကမ်းသီလ) ကို လက်ခံကျင့်သုံး하였다; ထို့ပြင် “ငါသည် အမြဲတမ်း တစ်ဇနီးတည်းကို သစ္စာရှိသော ဝရတကို ကျင့်မည်” ဟု ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်하였다။

Verse 81

परयोषित्समासक्तिरायुः कीर्ति बलं सुखम् । हरेत्स्वर्ग गतिं चापि तस्मात्तां वर्जयेत्सुधीः

သူတစ်ပါး၏ ဇနီးအပေါ် စွဲလမ်းမှုသည် အသက်တမ်း၊ ဂုဏ်သတင်း၊ အင်အားနှင့် ချမ်းသာကို လုယူသကဲ့သို့၊ ကောင်းကင်သို့ သွားရာလမ်းကိုပါ ပျက်စီးစေသည်; ထို့ကြောင့် ပညာရှိသည် ထိုအရာကို ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။

Verse 82

अपरं चापि नियमं स शुचिष्मान्समाददे । गतजन्मांतराभ्यासात्त्रिलोचनसमाश्रयात्

စိတ်သန့်ရှင်းသူသည် နောက်ထပ် ဝတ်တရားတစ်ရပ်ကိုလည်း ခံယူ하였다။ ယခင်ဘဝများမှ လေ့ကျင့်မှုကြောင့်နှင့် တြိလိုചന (ရှီဝ) ထံ သရဏဂုံဝင်၍ အားကိုးရာကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 83

समस्तपुण्यनिलयं समस्तार्थप्रकाशकम् । समस्तकामजनकं परानंदैककारणम्

ထိုအရှင် (တြိလိုചന/ရှီဝ) သည် ကုသိုလ်အပေါင်း၏ နေရာတည်ရာ၊ အမှန်တရားရည်ရွယ်ချက်အားလုံးကို ထွန်းလင်းပေးသူ၊ သင့်လျော်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးသနားသူ၊ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

Verse 84

यावच्छरीरमरुजं यावन्नेंद्रियविप्लवः । तावत्त्रिलोचनं काश्यामनर्च्याश्नामि नाण्वपि

ကိုယ်ခန္ဓာမနာမကျန်းဖြစ်ခြင်းမရှိသရွေ့၊ အင်ဒြိယများ မပျက်ယွင်းသရွေ့၊ ကာရှီ၌ တြိလိုചനကို မပူဇော်မီ မည်သည့်အစာတစ်လုတ်တောင် မစားပါ။

Verse 85

इत्थं मांदारदामिः स नित्यं परिमलालयः । काश्यां त्रिविष्टपं द्रष्टुं समागच्छेत्प्रयत्नवान्

ဤသို့ မန္ဒာရဒာမိ၏သား ပရိမလာလယ သည် အမြဲတမ်း ကြိုးပမ်းလျက် ကာရှီသို့ လာရောက်하였다။ ထိုနေရာ၌ ‘တြိဝိဋ္ဌပ’ (ကောင်းကင်ဘုံ) ကို မြင်တွေ့လို၍၊ ကာရှီ၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံကို အတွေ့အကြုံခံစားလိုခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 86

पारावत्यपि सा जाता रत्नदीपस्य मंदिरे । नागराजस्य पाताले नाम्ना रत्नावलीति च

ထို့အပြင် သူမလည်း နဂါးရာဇာ၏ ပာတာလ (အောက်လောက) တွင် ရတနဒီပ၏ နန်းတော်၌ ပာရာဝတီ အဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး နာမည်မှာ ရတနာဝလီ ဟု ခေါ်သည်။

Verse 87

समस्तनागकन्यानां रूपशीलकलागुणैः । एकैव रत्नभूतासीद्रत्नदीपोरगात्मजा

နာဂမိန်းကလေးများအားလုံးအနက် အလှအပ၊ အကျင့်သီလ၊ အနုပညာနှင့် ဂုဏ်သတ္တိတို့ဖြင့် ရတနာကဲ့သို့ တောက်ပသူတစ်ဦးတည်းရှိ၏—ရတနဒီပ နာဂ၏ သမီး ရတနာဝလီ။

Verse 88

तस्या सखीद्वयं चासीदेका नाम्ना प्रभावती । कलावती तथान्या च नित्यं तदनुगे उभे

သူမတွင် မိတ်သဟာယမိန်းကလေး နှစ်ဦးရှိ၏—တစ်ဦးမှာ ပရဘာဝတီ၊ အခြားတစ်ဦးမှာ ကလာဝတီဟု အမည်ရပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံး အမြဲတမ်း သူမနောက်လိုက်ကာ စောင့်ရှောက်ပြုစုကြ၏။

Verse 89

स्वदेहादनपायिन्यौ छायाकांती यथा तया । ते द्वे सख्यावभूतांहि रत्नावल्या घटोद्भव

သူမ၏ကိုယ်မှ မခွာမယွင်း—အရိပ်နှင့် အလင်းရောင်ကဲ့သို့; အိုးမှ မွေးဖွားသူ (အဂတ်စတျယ) ရေ၊ ထိုနှစ်ဦးသည် ရတနာဝလီ၏ အနီးကပ်ဆုံး မိတ်သဟာယများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 90

सा तु बाल्ये व्यतिक्रांते किंचिदुद्रिन्नयौवना । शिवभक्तं स्वपितरं दृष्ट्वा नियममग्रहीत्

ကလေးဘဝ ကုန်လွန်၍ လူငယ်အရွယ် အနည်းငယ် ပွင့်လန်းလာသောအခါ၊ ရှိဝဘုရားကို သဒ္ဓါတရားဖြင့် ကိုးကွယ်သော မိမိအဖကို မြင်၍ သူမသည် နိယမဝရတ (စည်းကမ်းဝတ်) ကို ခံယူလိုက်၏။

Verse 91

पितस्त्रिलोचनं काश्यामर्चयित्वा दिनेदिने । आभ्यां सखीभ्यां सहिता मौनं त्यक्ष्यामि नान्यथा

‘အဖေတော်၊ ကာသီမြို့၌ တြိလိုစန (မျက်စိသုံးပါးရှင်) ကို နေ့စဉ် အာရ္ချနာပြုပြီး၊ ဤမိတ်သဟာယနှစ်ဦးနှင့်အတူ ကျွန်မသည် မောနဝရတ (တိတ်ဆိတ်ဝတ်) ကို ဆောင်မည်—အခြားမဟုတ်ပါ။’

Verse 92

एवं नागकुमारी सा सखीद्वयसमन्विता । त्रिलोचनं समभ्यर्च्य गृहानहरहोव्रजेत्

ဤသို့ နာဂမင်းသမီးသည် မိတ်သဟာယနှစ်ဦးနှင့်အတူ တြိလိုචနကို ဘက္တိဖြင့် ရိုသေစွာ ပူဇော်ကာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အိမ်သို့ ပြန်လည်သွားလာလေ၏။

Verse 93

दिनेदिने सा प्रत्यग्रैः कुसुमैरिष्टगंधिभिः । सुविचित्राणि माल्यानि परिगुंफ्यार्चयेद्विभुम्

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း နံ့သာယှဉ်သော ပန်းသစ်များဖြင့် အလွန်လှပစွာ မာလာများကို ချည်နှောင်ကာ မဟာသခင်ကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလေ၏။

Verse 94

तिस्रोपि गीतं गायंति लसद्गांधारसुंदरम् । रासमंडलभेदेन लास्यं तिस्रोपि कुर्वते

သုံးဦးလုံး တောက်ပသော ဂန္ဓာရ သံစဉ်များဖြင့် လှပသည့် သီချင်းများကို သီဆိုကြပြီး၊ ရာသမဏ္ဍလ ပုံစံအလိုက် ဝိုင်းဖွဲ့ကာ သုံးဦးလုံး လာသျ နတ်ပြုအကကို နူးညံ့စွာ ကပြကြလေ၏။

Verse 95

वीणावेणुमृदंगांश्च लयतालविचक्षणाः । वादयंति मुदा युक्तास्तिस्रोपीश्वरसन्निधौ

လယနှင့် တာလကို ကျွမ်းကျင်သော သုံးဦးလုံး ပျော်ရွှင်စွာ သခင်ဘုရား၏ ရှေ့တော်၌ ဝီဏာ၊ ဝေဏု(ပုလွေ) နှင့် မৃদင်္ဂ ကို တီးခတ်ကြလေ၏။

Verse 96

यावदात्मनि वै क्षेमं तावत्क्षेमं जगत्त्रये । सोपि क्षेमः सुमतिना यशसा सह वांछ्यते

ကိုယ်တွင်း၌ ရှိသမျှ ချမ်းသာကောင်းကျိုး မည်မျှရှိသနည်း၊ တြိလောက၌လည်း ထိုမျှ ချမ်းသာကောင်းကျိုး ရှိ၏။ ထိုကောင်းကျိုးကိုပင် သုမတိ(ကောင်းမြတ်သော ဉာဏ်) နှင့် ယశ(ဂုဏ်သတင်း) တို့နှင့်အတူ ဆန္ဒပြု၍ တောင်းတလျက်ရှိကြ၏။

Verse 97

एकदा माधवे मासि तृतीयायामुपोषिताः । रात्रौ जागरणं कृत्वा नृत्यगीतकथादिभिः

တစ်ခါတုန်းက မာဓဝ (ဝိသာခ) လတွင် တိတိသုံးရက်၌ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ဆောင်ရွက်ကြပြီး၊ ညလုံးပတ်လုံး ဇာဂရဏ (နိုးကြားပူဇော်) ပြုကာ အက၊ သီချင်းနှင့် ဓမ္မကထာတို့ဖြင့် အချိန်ကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့ကြသည်။

Verse 98

प्रातश्चतुर्थीं स्नात्वाथ तीर्थं पैलिपिले शुभे । त्रिलोचनं समर्च्याथ प्रसुप्ता रंगमंडपे

ထို့နောက် တိတိလေးရက်၏ မနက်ခင်း၌ ရေချိုးပြီး မင်္ဂလာရှိသော ပိုင်လိပိလ တီရ္ထ၌ သွားကာ၊ သုံးမျက်စိရှင် တြိလိုချနကို နည်းလမ်းတကျ ပူဇော်ပြီးနောက် အကပြမဏ္ဍပပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

Verse 99

सुप्तासु तासु बालासु त्रिनेत्रः शशिभूषणः । शुद्धकर्पूरगौरांगो जटामुकुटमंडलः

အဲဒီ မိန်းကလေးငယ်များ အိပ်ပျော်နေစဉ် သုံးမျက်စိရှင်၊ လမင်းကို အလှဆင်ထားသော သခင်တော် ပေါ်ထွန်းလာသည်; ကိုယ်အင်္ဂါများသည် သန့်ရှင်းသော ကပ်ပူရ်ကဲ့သို့ ဖြူဝင်းတောက်ပပြီး၊ ဇဋာမုကুট၏ ဝိုင်းဝန်းသော မဏ္ဍလဖြင့် လှည့်ပတ်ထားသည်။

Verse 100

तमालनीलसुग्रीवः स्फुरत्फणिविभूषणः । वामार्धविलसच्छक्तिर्नागयज्ञोपवीतवान्

လည်ချောင်းသည် တမာလပင်ကဲ့သို့ အပြာမဲရောင်ဖြစ်၍၊ တောက်ပသော မြွေအလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ရောင်ပြန်လက်လက်တောက်; ဘယ်ဘက်အပိုင်း၌ သက္တိ၏ လီလာ ထင်ရှားပြီး၊ မြွေကို ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) အဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသည်။

Verse 110

जय श्मशाननिलय जय वाराणसीप्रिय । जयानंदवनाध्यासि प्राणिनिर्वाणदायक

အောင်မြင်ပါစေ၊ သ္မသာန်နိဝါသီ! အောင်မြင်ပါစေ၊ ဝါရာဏသီ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ! အောင်မြင်ပါစေ၊ အာနန္ဒဝန၌ စံမြန်းသူ—သတ္တဝါတို့အား နိဗ္ဗာန်/မောက္ခ ပေးသနားသူ!

Verse 120

जन्मांतरेपि मे सेवा भवतीभिश्च तेन च । विहिता तेन वो जन्म निर्मलं भक्तिभावितम्

အို ဘုရားသခင်၊ အခြားဘဝများတွင်ပင် သင်တို့က ငါ့ကို ဆည်းကပ်ဝတ်ပြု၍ အမှုတော်ဆောင်ခဲ့ကြသည်; ထိုကောင်းမှုကြောင့် ယခုဘဝသည် သန့်ရှင်း၍ ဘက္တိစိတ်ဖြင့် ပြည့်ဝအောင် ချမှတ်ထားသည်။

Verse 130

उपरिष्टादधस्ताच्च कृता बह्व्यः प्रदक्षिणाः । व्योम्ना संचरमाणाभ्यां संचरद्भ्यां ममाजिरे

အပေါ်ဘက်မှလည်း အောက်ဘက်မှလည်း ပရဒက္ခိဏာများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်; ကောင်းကင်ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း ငါ့အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ မပြတ်မလပ် ဝိုင်းလှည့်နေကြ၏။

Verse 140

अप्राप्तयौवनः सोथ समिदाहरणाय वै । गतो विधिवशाद्दष्टो दंदशूकेन कानने

ထို့နောက် လူငယ်အရွယ်မရောက်သေးစဉ်ပင် ဆမိဓာမီးဖိုင်းယူရန် သွားခဲ့သည်; သို့သော် ကံကြမ္မာ၏ အာဏာကြောင့် တောထဲတွင် မြွေကိုက်ခံရ၏။

Verse 150

जातिस्वभावचापल्यात्क्रीडंत्यौ च प्रदक्षिणम् । चक्रतुर्बहुकृत्वश्च लिंगं ददृशतुर्बहु

သူတို့အမျိုးအစား၏ သဘာဝကျ လှုပ်ရှားကစားချင်စိတ်ကြောင့်၊ နှစ်ဦးစလုံး ကစားရင်း ပရဒက္ခိဏာကို အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး—လိင်္ဂကိုလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ ဖူးမြင်ခဲ့ကြသည်။

Verse 160

एकदा माधवे मासि महायात्रा समागता । विद्याधरास्तथा नागा मिलिताः सपरिच्छदाः

တစ်ခါတစ်ရံ မာဓဝလ (ဝိုင်သာခ) လတွင် မဟာယာထရာ ပွဲတော် ရောက်လာသည်; ထို့နောက် ဝိဒ္ယာဓရများနှင့် နာဂများသည် ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့အပါအဝင် အစုံအလင်ဖြင့် စုဝေးလာကြသည်။

Verse 169

त्रिलोचनकथामेतां श्रुत्वा पापान्वितोप्यहो । विपाप्मा जायते मर्त्यो लभते च परां गतिम्

တရီလိုචန၏ ဓမ္မကထာမြတ်တော်ကို ကြားနာလျှင်၊ အပြစ်များဖြင့်လေးလံသော လူသားတောင် အပြစ်ကင်းစင်လာ၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသည်။