Adhyaya 20

Verse 1

गणावूचतुः । औत्तानपादिर्निर्गत्य ततः काननतो द्विज । रम्यं मधुवनं प्राप यमुनायास्तटे महत

ဂဏအဖွဲ့တို့က ဆိုကြသည်– “အို ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏာ၊ ဥတ္တာနပာဒ၏ သား ဓြုဝသည် ထိုတောမှ ထွက်ခွာပြီး ယမုနာမြစ်၏ မဟာကမ်းပါး၌ နာမကြီး၍ လှပသော မဓုဝနသို့ ရောက်ရှိ하였다။”

Verse 2

आद्यं भगवतः स्थानं तत्पुण्यं हरिमेधसः । पापोपि जंतुस्तत्प्राप्य निष्पापो जायते ध्रुवम्

ထိုနေရာသည် ဘုရားသခင်၏ အဓိကအစဉ်အလာ နေရာတော်—သန့်ရှင်း၍ သန့်စင်ပေးသော—ဟရိမေဓသ ရသီ၏ အာသရမဖြစ်သည်။ အပြစ်ရှိသော သတ္တဝါတောင် ထိုသို့ ရောက်လျှင် မလွဲမသွေ အပြစ်ကင်းစင်လာသည်။

Verse 3

जपन्स वासुदेवाख्यं परंब्रह्म निरामयम् । अपश्यत्तन्मयं विश्वं ध्यानस्तिमितलोचनः

“ဝါစုဒေဝ” ဟူသော နာမတော်—အမြင့်ဆုံး ပရဗြဟ္မ၊ အညစ်အကြေးကင်း၍ ရောဂါကင်း—ကို ဂျပ်ဆုတောင်းလျက်၊ သမาธိ၌ မျက်စိတည်ငြိမ်ကာ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ထိုဘုရားတော်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု မြင်တော်မူ하였다။

Verse 4

हरिर्हरित्सु सर्वासु हरिर्हरिमरीचिषु । शिवामृगमृगेंद्रादि रूपः काननगो हरिः

ဟရိသည် စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်အပေါင်း၌ ဟရိဖြစ်၏; နေရောင်ခြည်၏ ရောင်ခြည်တန်းများ၌လည်း ဟရိဖြစ်၏။ တောတွင်း၌ လှည့်လည်သော ဟရိသည် မင်္ဂလာရှိသော သမင်နှင့် တိရစ္ဆာန်တို့၏ အရှင် စသည့် အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူ하였다။

Verse 5

जले शालूरकूर्मादि रूपेण भगवान्हरिः । हरिरश्वादिरूपेण मंदुरास्वपि भूभुजाम्

ရေထဲ၌ ဘဂဝန် ဟရိသည် ငါးနှင့် ကုရ္မ (လိပ်) စသည့် ရုပ်ပုံများဖြင့် တည်ရှိတော်မူ၏။ မြေကိုအုပ်စိုးသော မင်းတို့၏ မြင်းတန်းများ၌ပင် ဟရိသည် မြင်း စသည့် ရုပ်ပုံဖြင့်လည်း တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 6

अनंतरूपः पाताले गगनेऽनंतसंज्ञकः । एकोप्यनंततां यातो रूपभेदैरनंतकैः

ပာတားလောက၌ ဘုရားသည် အဆုံးမရှိသော ရုပ်သဏ္ဌာန်များဖြင့် တည်ရှိ၍ ကောင်းကင်၌ “အနန္တ” ဟူသော နာမဖြင့် သိကြသည်။ တစ်ပါးတည်းဖြစ်သော်လည်း ပေါ်ထွန်းပုံကွဲပြားမှု မရေတွက်နိုင်သဖြင့် အနန္တဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 7

देवेषु यो वसेन्नित्यं देवानां वसतिर्हि यः । स वासुदेवः सर्वत्र दीव्येद्यद्वासनावशात्

နတ်တို့အကြား၌ အမြဲတမ်း တည်ရှိသူ—နတ်တို့၏ အမှန်တကယ် နေရာတည်ရာလည်း ဖြစ်သူ—ထိုဘုရားသည် “ဝါစုဒေဝ” ဖြစ်သည်။ အတွင်း၌ စိမ့်ဝင်တည်ရှိသော အာနုဘော်ကြောင့် ဘုရားသည် နေရာတိုင်း၌ တောက်ပ၍ လီလာပြုတော်မူသည်။

Verse 8

विष्लृव्याप्तावयंधातुर्यत्रसार्थकतां गतः । ते विष्णुनाम स्वरूपे हि सर्वव्यापनशीलिनि

‘viṣlṛ’ ဟူသော သဒ္ဒါဓာတ်သည် ‘အရာအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့ဝင်ရောက်ခြင်း’ ဟူသော အဓိပ္ပါယ်၌ အမှန်တကယ် ပြည့်စုံလာသည့် နေရာ၌ပင် “ဗိဿဏု” ဟူသော နာမ၏ သဘောသဏ္ဌာန် တည်မြဲသည်—အရာခပ်သိမ်းကို လွှမ်းခြုံပျံ့နှံ့သူဖြစ်၏။

Verse 9

सर्वेषां च हृषीकाणामीशनात्परमेश्वरः । हृषीकेश इति ख्यातो यः स सर्वत्रसंस्थितः

အာရုံအင်္ဂါအားလုံးကို အုပ်စိုးတော်မူသောကြောင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်သည် “ဟೃရှီကေရှ” ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားသည်။ ဤနာမကို ဆောင်သူသည် နေရာတိုင်း၌ တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 10

न च्यवंतेपि यद्भक्ता महति प्रलये सति । अतोऽच्युतोऽखिले लोके स एकः सर्वगोऽव्ययः

မဟာပရလယ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ဘုရား၏ ဘက္တားတို့ မကျဆုံးကြ။ ထို့ကြောင့် လောကအနှံ့၌ ဘုရားကို “အချျုတ” ဟု ခေါ်ကြသည်—တစ်ပါးတည်းဖြစ်၍ အရာအားလုံးသို့ လွှမ်းခြုံကာ မပျက်မယွင်းသော အရှင်။

Verse 11

इदं चराचरं विश्वं यो बभार स्वलीलया । भृत्यास्वरूपसंपत्त्या सोऽत्र विश्वंभरोऽखिलम्

မိမိ၏ လီလာတော်ဖြင့် လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ထမ်းဆောင်ထိန်းထားပြီး၊ အမှုထမ်းသဘောကရုဏာပြည့်ဝစွာဖြင့် ပံ့ပိုးစောင့်ရှောက်တော်မူသော ထိုဘုရားကို ဤနေရာ၌ “ဝိශ්ဝမ္ဘရ” အားလုံး၏ အထောက်အကူဟု ချီးမွမ်းထားသည်။

Verse 12

तस्येक्षणे समीक्षेते नान्यद्विप्णुपदादृते । निरीक्ष्यः पुंडरीकाक्षो नान्यो नियमतो ह्यतः

မြင်ခြင်း၏ အခိုက်အတန့်တွင် ဗိဿဏု၏ ပဒ (အဆင့်/ခြေတော်) မှတပါး အခြားအရာကို မရှာဖွေရ။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မစည်းကမ်းအရ ကမလမျက်စိရှင် ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ (Puṇḍarīkākṣa) ကိုသာ သမาธိဖြင့် စူးစမ်းရမည်၊ အခြားမဟုတ်။

Verse 13

नान्य शब्दग्रहौ तस्य जातौ शब्दग्रहावपि । विना मुकुंद गोविंद दामोदर चतुर्भुज

သူ၏ နှုတ်ကပတ်သည် အခြားစကားလုံးကို မဖမ်းယူ—မည်သည့်စကားမျှ မဆို—မုကுந்த၊ ဂోవින්ဒ၊ ဒာမိုဒရ၊ စတုರ್ಭုဇ ဟူသော နာမတော်များမှတပါး။

Verse 14

गोविंदचरणार्थार्चां तत्प्रियंकर्मवै विना । शंखचक्रांकितौ तस्य नान्यकर्मकरौकरौ

ဂోవင်ဒ၏ ခြေတော်အတွက် ပူဇော်အာရ္ချနာနှင့် ထိုဘုရားနှစ်သက်သော ကုသိုလ်ကောင်းမှုများမှတပါး၊ သင်္ခနှင့် စက္ကရ အမှတ်တံဆိပ်ပါသော သူ၏ လက်နှစ်ဖက်သည် အခြားအလုပ် မလုပ်ကြ။

Verse 15

निर्द्वंद्वचरणद्वंद्वं तन्मनो मनुते हरेः । हित्वान्यन्मननं सर्वं निश्चलत्वमवाप ह

သူ၏ စိတ်သည် ဒွန္ဒ္ဝအားလုံးကို ကျော်လွန်သော ဟရိ၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကိုသာ ဆင်ခြင်နေသည်။ အခြားအတွေးအခေါ်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်မှုကို ရရှိသည်။

Verse 16

चरणौ विष्णुशरणौ हित्वा नारायणांगणम् । तस्य नो चरतोन्यत्र चरतो विपुलं तपः

ဗိဿနု၏ ကာကွယ်ရာ အရှေ့တော်ခြေတော်များနှင့် နာရာယဏ၏ အဝင်းကို စွန့်လွှတ်သော်လည်း၊ သူ၏ ခြေရာသည် အခြားနေရာသို့ မရွေ့လျားခဲ့၊ ထိုသို့ မဟာတပဿာကို မတည်မငြိမ်မရှိ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

Verse 17

वाणीप्रमाणी क्रियते गोविंदगुणवर्णने । जोषं समासता तेन महासारं तपस्यता

ဂိုဝိန္ဒ၏ ဂုဏ်တော်များကို ချီးမွမ်းဖော်ပြရာတွင်သာ သူ၏ ဝါဏီသည် အမှန်တကယ် အတိုင်းအတာကို ရရှိခဲ့သည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်စွာ လုံးဝလိမ္မာလျက် နေခြင်းကြောင့် သူ၏ တပဿာသည် အလွန်အရေးပါသော အနှစ်သာရဖြစ်လာ하였다။

Verse 18

नितांतकमलाकांत नामधेयसुधारसम् । रसयंती न रसना तस्यान्यरसस्पृहा

ကမလာကာန္တ၏ နာမတော်-အမృతရသကို အလွန်အကျွံ အရသာခံနေသော သူ၏ လျှာသည် အခြားအရသာတစ်စုံတစ်ရာကို မလိုလားတော့ပေ။

Verse 19

श्रीमुकुंद पदद्वंद्व पद्मामोदप्रमोदितम् । गंधांतरं न तद्घ्राणं परिजिघ्रत्यशीघ्रगम्

သီရိ မုကုန္ဒ၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်မှ ပဒ္မအနံ့၏ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ရွှင်လန်းသော သူ၏ အနံ့ခံအင်္ဒြိယသည် အခြားအနံ့တစ်စုံတစ်ရာကို မမြန်မြန်လိုက်မရှာတော့ပေ။

Verse 20

त्वगिंद्रियं मधुरिपोः परिस्पृश्य पदद्वयम् । सर्वस्पर्शसुखं प्राप तस्य भूजानिजन्मनः

မဓုရိပု၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ထိတွေ့ခြင်းဖြင့် သူ၏ အထိအတွေ့အင်္ဒြိယသည် အထိအတွေ့အားလုံး၏ အာနန္ဒကို ရရှိခဲ့သည်။ မြေမှ မွေးဖွားသူအတွက် ထိတွေ့ပျော်ရွှင်မှုအားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ပင် ပြည့်စုံသွားသည်။

Verse 21

शब्दादिविषयाधारं सारं दामोदरं परम् । ध्रुवेंद्रियाणि संप्राप्य कृतार्थान्यभवंस्तदा

အသံစသော အာရုံဝတ္ထုတို့၏ အခြေခံအာဓာရ၊ အနှစ်သာရဖြစ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒာမိုဒရကို ရောက်ရှိလျက်၊ သူ၏ အင်ဒြိယများသည် တည်ငြိမ်ခိုင်မာလာပြီး ထိုအခါ အမှန်တကယ် အောင်မြင်ပြည့်စုံသွား하였다။

Verse 22

लुप्तानि सर्वतेजांसि तत्तपस्तपनोदये । चंद्रसूर्यानलर्क्षाणां प्रदीपित जगत्त्रये

သူ၏ တပဿာ၏ လောင်ကျွမ်းသည့် နေမင်း ထွက်ပေါ်လာသော် အခြားတောက်ပမှုအားလုံး မျက်နှာချိုင့်သွားပြီး၊ လောကသုံးပါးသည် လ၊ နေ၊ မီးနှင့် ကြယ်တို့ ပေါင်းစည်း၍ ထွန်းလင်းသကဲ့သို့ တောက်ပလာ하였다။

Verse 23

इंद्र चंद्राग्नि वरुण समीरण धनाधिपाः । यम नैरृतमुख्याश्च जाताः स्वपदशंकिताः

အိန္ဒြ၊ စန္ဒြ၊ အဂ္နိ၊ ဝရုဏ၊ ဝါယု၊ ဓနာဓိပ ကုဗေရ၊ ယမ နှင့် နိုင်ရိတ္တကို ဦးဆောင်သော ဒိက္ပာလများသည် မိမိတို့၏ အဆင့်အတန်း ပျက်ကွက်မည်ကို စိုးရိမ်၍ တုန်လှုပ်လာ하였다။

Verse 24

वैमानिकास्तथाऽन्येपि वसुमुख्या दिवौकसः । ततो धुवात्समुत्त्रेसुः स्वाधिकारैधिताधयः

ဗိမာနိက နတ်များနှင့် ကောင်းကင်နေထိုင်သူ အခြားသူများ—ဝစုတို့ကို အစပြု၍—ဓြုဝအနီးမှ ထ၍ အလျင်အမြန် သွားကြပြီး၊ မိမိတို့၏ အခွင့်အာဏာအပေါ် စိုးရိမ်မှုကြောင့် စိတ်များ လောင်ကျွမ်းနေ하였다။

Verse 25

यत्र यत्र ध्रुवः पादं मिनोति पृथिवीतले । धरा तस्य भराक्रांता विनमेत्तत्र तत्र वै

ဓြုဝသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ခြေတင်ရာရာတိုင်း၌၊ သူ၏ တပဿာမှ ပေါ်ထွန်းသော အင်အား၏ အလေးချိန်ကြောင့် မြေကြီးသည် ဖိနှိပ်ခံရ၍ အမှန်တကယ် ငုံ့ကျသွား하였다။

Verse 26

अहो तदंगसंगीनि त्यक्त्वा जाड्यं जलान्यपि । रसवंति पदस्थानि स्फुरंत्यन्यत्र तद्भयात्

အဟို! သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများနှင့် ကပ်လျက်နေ၍ မောင့်မဲသွားသော ရေတောင် မိမိ၏ လေးလံမှုကို စွန့်ပစ်သွား၏။ သူ၏ ခြေရာတင်ရာ နေရာများသည် ရသဓာတ်နှင့် အသက်ရှင်အားဖြင့် ပြည့်ဝလာပြီး၊ တပသ်တေဇ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ရေစီးကြောင်းများ တုန်လှုပ်ကာ အခြားဘက်သို့ ရွေ့လျားသွား၏။

Verse 27

यावंति विष्वक्तेजांसि सिद्धरूपगुणानि च । नेत्रातिथीनि तावंति तत्तपस्तेजसाऽभवन्

အရပ်မျက်နှာအနှံ့ရှိ တောက်ပသော စိဒ္ဓိရုပ်၊ ပြည့်စုံမှုများနှင့် ဂုဏ်သတ္တိများ မည်မျှရှိသနည်း၊ ထိုမျှအားလုံးသည် ထိုတပသ်တေဇ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် ပေါ်လွင်လာကာ “မျက်စိ၏ ဧည့်သည်” ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 28

अहो निजगुणस्पर्शः सततं मातरिश्वना । दूरदेशांतरस्थोपि तत्त्वचो विषयीकृतः

အဟို! မိမိ၏ ဂုဏ်သတ္တိ၏ အမြဲတမ်းထိတွေ့မှုကြောင့် မာတရိရှွန်—လေ—သည် အဝေးဒေသများသို့ လှုပ်ရှားသွားလာနေသော်လည်း၊ သစ္စာတရား၌ တည်မြဲသူက ထိန်းချုပ်၍ အာဏာအောက်ရှိ အရာဝတ္ထုအဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့၏။

Verse 29

व्योम्नापि शब्दगुणिना ध्रुवाराधनबुद्धिना । शब्दजातस्त्वशेषोपि तत्कर्ण शरणीकृतः

အသံသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သတ္တိဖြစ်သော အာကာသတောင်၊ ဓြုဝအား အာရాధနာပြုရန် တည်ကြည်သော ဉာဏ်ရှိသူ၏ အာနုဘော်ကြောင့်၊ အသံအမျိုးအစား အားလုံးကို မကျန်မလပ် သူ၏ နား၏ ခိုလှုံရာသို့ ဆောင်ယူလာခဲ့သည်—ဆိုလိုသည်မှာ အသံအားလုံး သူ၏ ကြားနာမှုအောက်၌ ငြိမ်သက်သွား၏။

Verse 30

आराधितोऽनुदिवसं सभूतैरपि पंचभिः । तप एव परं मेने गोविंदार्पित मानसः

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပဉ္စမဟာဘူတတို့တောင် ပါဝင်၍ အာရాధနာပြုကြသော်လည်း၊ ဂోవိန္ဒအား စိတ်ကို အပ်နှံထားသူသည် တပသ်ကိုသာ အမြင့်ဆုံး လမ်းကြောင်းဟု ယူဆခဲ့၏။

Verse 31

कौस्तुभोद्भासितहृदः पीतकौशेयवाससः । ध्यानात्तेजोमयं विश्वं तेनैक्षि नृपसूनुना

ကောස්တုဘ မဏိ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် ရင်ဘတ်တောက်ပ၍ အဝါရောင် ပိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက်—သမာဓိဓ്യာန၏ အာနုဘော်ဖြင့် မင်းသားသည် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို သန့်ရှင်းသော အလင်းတည်းဟူသော တေဇောမယအဖြစ် မြင်တော်မူ၏။

Verse 32

मरुत्वतातिमहती चिंताऽप्ता तत्तपोभयात् । मत्पदं चेदकांक्षिष्यदहरिष्यद्ध्रुवं धुवः

မာရုတ်တို့၏ အင်အားကြီးမားသော အစုအဖွဲ့သည် ထိုတပဿာ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်လာ၏—“ဓြုဝက ငါ့ပဒကို လိုလားပါက မလွဲမသွေ ယူဆောင်သွားလိမ့်မည်” ဟု။

Verse 33

समर्थस्त्वप्सरोवर्गो नियंतुं यमिनां यमान् । स तु यूनि प्रभवति नात्र बाले करोमि किम्

“အပ္စရာတို့၏ အစုအဖွဲ့သည် တပဿီတို့၏ စည်းကမ်းတားမြစ်ချက်များကိုပင် လျော့ပါးစေနိုင်သော်လည်း၊ အဲဒီအာနုဘော်သည် လူငယ်တို့အပေါ်တွင်သာ သက်ရောက်သည်။ ဒီမှာတော့ ကလေးငယ်သည် မထိခိုက်မယ့်သူ—ငါ ဘာလုပ်နိုင်မလဲ”

Verse 34

तपस्विनां तपो हंतुं द्वौ मत्साहाय्यकारिणौ । कामक्रौधौ न तावस्मिन्प्रभवेतां शिशौ ध्रुवे

“တပဿီတို့၏ တပဿာကို ဖျက်ဆီးရန် ငါ့အကူအညီနှစ်ပါးမှာ ကာမ (အလိုဆန္ဒ) နှင့် က္ရောဓ (အမျက်) ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနှစ်ပါးသည် ကလေးဓြုဝကို မအနိုင်ယူနိုင်”

Verse 35

एक एव किलोपायो बाले मे प्रभविष्यति । भूतालिं भीषणाकारां प्रहिणोमीह तद्भिये

“ကလေးငယ်အပေါ် ငါ့အတွက် အလုပ်ဖြစ်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းရှိသည်—ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဘူတအစုအဖွဲ့ကို ဒီနေရာသို့ စေလွှတ်၍ သူ့ကို ကြောက်လန့်စေမည်”

Verse 36

बालत्वाद्भीषितो भूतैस्तपस्त्यक्ष्यत्यसौ ध्रुवम् । इति निश्चित्य भूतालिं प्रेषयामास वासवः

“သူက ကလေးပဲ ဖြစ်သေးသဖြင့် ဘူတများကြောင့် ကြောက်လန့်ကာ တပဿာကို မလွဲမသွေ စွန့်လွှတ်မည်” ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) သည် ဘူတအုပ်စုကို သူ့ထံ စေလွှတ်하였다။

Verse 37

भल्लूकाकारसर्वांग उष्ट्रलंबशिरोधरः । कश्चिद्दुर्दर्शदशनस्त्वभ्यधावत्तमर्भकम्

ဘူတတစ်ကောင်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာက ဝက်ဝံပုံစံ၊ ခေါင်းက ကုလားအုတ်လို ရှည်လျား၍ လျှောကျနေပြီး၊ ကြည့်မရအောင် ကြောက်မက်ဖွယ် သွားစွယ်များဖြင့် ထိုကလေးထံသို့ ပြေးဝင်လာ하였다။

Verse 38

तं व्याघ्रवदनः कश्चिद्व्यादाय विकटाननम् । द्विपोच्च देहसंस्थानो मुहुर्गर्जन्समभ्यगात्

အခြားတစ်ကောင်မှာ ကျားမျက်နှာဖြစ်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ပါးစပ်ကြီးကို ဟာလှန်ဖွင့်ကာ၊ ဆင်ကဲ့သို့ ကိုယ်ထည်ကြီးမားပြီး အကြိမ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်လျက် သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာ하였다။

Verse 39

रयात्तु मांसकं भुंजन्कश्चिद्विकटदंष्ट्रकः । रोषात्तमभिदुद्राव दृष्ट्वा संतर्जयन्निव

အခြားတစ်ကောင်မှာ ရုပ်ဆိုးကြောက်မက်ဖွယ် သွားစွယ်များဖြင့် အလျင်အမြန် အသားကို စားသောက်နေပြီး၊ ထို့နောက် ဒေါသထွက်ကာ သူ့ကိုမြင်သဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နှိမ်နင်းမည့်အလား ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လာ하였다။

Verse 40

अतितीक्ष्णैर्विषाणाग्रैस्तटानुच्चान्विदारयन् । खुराग्रैर्दलयन्भूमिं महोक्षोऽभिजगर्जतम्

နွားကြီးတစ်ကောင်သည် အလွန်ထက်မြက်သော ချိုထိပ်များဖြင့် မြစ်ကမ်းမြင့်များကို ခွဲဖောက်ကာ၊ ခြေခွာထိပ်များဖြင့် မြေပြင်ကို ထုနှက်လျက်၊ ဟိန်းဟောက်သံကြီးဖြင့် တိုးဝင်လာ하였다။

Verse 41

कश्चिद्धि पन्नगी भूय फटाटोपभयानकः । अतिलोलद्विरसनः पुस्फूर्जनिकषाचितम्

ထို့နောက် နောက်တစ်ဦးသည် နာဂနီရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၍—ခေါင်းဖုံးကို ဖျတ်ဖျတ်လှုပ်ကာ ဟစ်သံဖူးဖူးဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏; မတည်ငြိမ်လှသော လျှာနှစ်ချောင်းဖြင့် ကွေးကောက်တုန်ခါကာ ခြိမ်းခြောက်လေ၏။

Verse 42

कश्चिच्च महिषाकारः क्षिपञ्शृंगाग्रतो गिरोन् । लांगूलताडितधरः श्वसन्वेगात्तमाप्तवान्

နောက်တစ်ဦးသည် မဟိသ (ကျွဲ) ရုပ်ဖြစ်၍—ချိုထိပ်ဖြင့် တောင်တန်းများကို ပစ်လွှတ်ကာ၊ အမြီးဖြင့် မြေပြင်ကို တုတ်တုတ်ထိုး၍၊ ဟူးဟူးဖူးဖူး အသက်ရှူသံ၏ အားကြီးသော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကာ သူ့ထံ ရောက်လာ၏။

Verse 43

कश्चिद्दावानलालीढ खर्जूरद्रुमसन्निभम् । बिभ्रदूरुद्वयंभूतो व्यात्तास्यस्तमभीषयत्

နောက်တစ်ဦးသည် တောမီးလောင်၍ မီးလျှံလျက်ခံရသော ချိုင့်ပင် (ဒိတ်ပင်) ကဲ့သို့ ထင်ရ၏; ကြီးမားသော ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ထမ်းဆောင်သည့် ဘူတာရုပ်ဖြစ်ကာ ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်၍ သူ့ကို ကြောက်လန့်စေလို၏။

Verse 44

मौलिजैरभ्रसंघर्षं कुर्वन्दीर्घकृशोदरः । निमग्नपिंगनयनः कश्चिद्भीषयति स्म तम्

နောက်တစ်ဦးသည် အရပ်ရှည်၍ ဝမ်းဗိုက်ရှည်ရှည် ပိန်ပါး၏; ခေါင်းပေါ်အလှဆင်များက မိုးတိမ်တို့နှင့် ထိခိုက်ကာ ချွတ်ချွတ်မြည်စေပြီး၊ နစ်မြုပ်သော အဝါညိုမျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်နေ၏။

Verse 45

कृपाणपाणिर्भग्नास्यो वामहस्तकपालधृत् । प्रचंडं क्ष्वेडयन्कश्चिदभ्यधावत्तमर्भकम्

အခြားတစ်ယောက်သည် လက်ထဲတွင် ဓားကိုကိုင်လျက်၊ ပါးစပ်ပေါက်ကွဲလျက်၊ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဦးခေါင်းခွံကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်လျက် ထိုကလေးငယ်ထံသို့ ပြေးဝင်လာ၏။

Verse 46

विशाल सालमादाय कुर्वन्किल किलारवम् । कश्चित्तमभितो याति कालो दंडधरो यथा

ကြီးမားသော အင်ကြင်းပင်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကြမ်းတမ်းသော အော်ဟစ်သံကို ပြုကာ၊ တုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကာလ (သေမင်း) ကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ့ပတ်လည်တွင် လှည့်လည်နေ၏။

Verse 47

तमः संकेतसदनं व्याघ्रं वै वदनं महत् । कृतांतकं दराकारं बिभ्रत्कश्चित्तमभ्यगात्

အခြားတစ်ယောက်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် သူ၏ထံသို့ ရောက်လာ၏ - အမှောင်ထုသည် ၎င်း၏ နေအိမ်ဖြစ်ပြီး၊ ကြီးမားသော ကျားမျက်နှာနှင့် သေမင်း (Kṛtānta) ကဲ့သို့သော အသွင်အပြင်ရှိသည်။

Verse 48

उलूकाकारतां धृत्वा फूत्कारैरतिदारुणैः । हृदयाकंपनैः कश्चिद्भीषयामास तं ध्रुवम्

ဇီးကွက်ကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဍာန်ကို ယူလျက်၊ နှလုံးတုန်လှုပ်စေသော အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေမှုတ်သံများဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခြိမ်းခြောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

Verse 49

यक्षिणी काचिदानीय रुदंतं कस्यचिच्छिशुम् । अपिबद्रुधिरं कोष्ठाच्चखादास्थि मृणालवत्

ဘီလူးမ (Yakshini) တစ်ဦးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ငိုနေသော ကလေးငယ်ကို ယူဆောင်လာပြီး၊ ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်မှ သွေးကို သောက်ကာ ကြာရိုးများကို ဝါးစားသကဲ့သို့ အရိုးများကို ကိုက်ဝါးလေသည်။

Verse 50

पिपासिताद्य रुधिरं तेपि पास्याम्यहं धुव । यथास्य बालस्य तथा चर्वित्वास्थीनि वादिनी

'ငါ ဒီနေ့ ရေငတ်နေတယ်၊ မင်းရဲ့သွေးကိုလည်း ငါသေချာပေါက် သောက်မယ်။ ဒီကလေးလိုပဲ မင်းရဲ့အရိုးတွေကိုလည်း ငါဝါးစားမယ်' ဟု သူမ ပြောလိုက်သည်။

Verse 51

अनीय तृणदारूणि परिस्तीर्य समंततः । दावाग्निं ज्वालयामास काचिद्वात्याविवर्धितम्

အခြားတစ်ယောက်က မြက်နှင့် သစ်သားအပိုင်းအစများကို ယူလာကာ ပတ်လည်အနှံ့ ခင်းပေးပြီး၊ လေဝဲက ပိုမိုတောက်လောင်စေသည့် တောမီးကို မီးထွန်းလှုပ်ရှားစေ하였다။

Verse 52

वेताली रूपमास्थाय भंक्त्वा काचित्तरून्गिरीन् । रुरोध गगनाध्वानं कंपयंती च तं भृशम्

အခြားတစ်ယောက်က ဝေတාලီရုပ်ကို ခံယူ၍ သစ်ပင်များနှင့် တောင်တန်းများကိုပင် ချိုးဖျက်ကာ၊ ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းကို တားဆီးပြီး အလွန်ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါစေ하였다။

Verse 53

अन्या सुनीतिरूपेण तमभिप्रेक्ष्य दूरतः । रुरोदातीवदुःखार्ता वक्षोघातं मुहुर्मुहुः

အခြားတစ်ယောက်က ‘စುನီတိ’ (သီလကောင်းသော မိန်းမ) ရုပ်ကို ယူကာ အဝေးမှ သူ့ကို ကြည့်ပြီး၊ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရသကဲ့သို့ ငိုကြွေးကာ ရင်ဘတ်ကို မကြာခဏ ထိုးတီး하였다။

Verse 54

उवाच च वचश्चाटु बहुमाया विनिर्मितम् । कारुण्यपूर्ण वात्सल्यमतीवातन्वती सती

ထိုစတီမိန်းမသည် မာယာအမျိုးမျိုးဖြင့် ဖန်တီးထားသော ချိုမြိန်၍ ချော့မော့သော စကားများကို ပြောကာ၊ ကရုဏာပြည့်ဝသည့် မေတ္တာဝတ္စလျ၏ လေထုကို အလွန်ပင် ဖြန့်ကျက်စေ하였다။

Verse 55

त्वदेकशरणां वत्स बत मृत्युर्जिघांसति । रक्षरक्ष गतासुं मां शरणागतवत्सल

‘သားရေ၊ ငါ့အတွက် အားကိုးရာတစ်ခုတည်းက မင်းပဲ; အို၊ မရဏာက ငါ့ကို သတ်ချင်နေပြီ! ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ; ငါက အသက်မဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီ။ အို၊ ခိုလှုံလာသူတို့ကို ချစ်ခင်ကရုဏာရှိသူ!’

Verse 56

प्रतिग्रामं प्रतिपुरं प्रत्यध्वं प्रतिकाननम् । प्रत्याश्रमं प्रतिगिरिं श्रांता त्वद्वीक्षणातुरा

ရွာတစ်ရွာမှ ရွာတစ်ရွာ၊ မြို့တစ်မြို့မှ မြို့တစ်မြို့—လမ်းတိုင်း၊ တောအုပ်တိုင်းကို ဖြတ်သန်း၍; အာရှရမ်တစ်ခုမှ အာရှရမ်တစ်ခု၊ တောင်တစ်လုံးမှ တောင်တစ်လုံးသို့ ငါ လှည့်လည်ခဲ့ရ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ သင်၏ ဒർശနကို မြင်လိုသည့် ဆန္ဒတစ်ခုတည်းကြောင့်သာ ရင်ပူလောင်။

Verse 57

यदा प्रभृति रे बाल निरगात्तपसे भवान् । तदेव दिनमारभ्य निर्गताऽहं त्वदीक्षणे

အို ကလေးရေ၊ သင် တပသ (တပัส) ပြုရန် ထွက်ခွာသည့်နေ့မှစ၍ ထိုနေ့တည်းက ငါလည်း ထွက်ခွာခဲ့သည်—သင်၏ ဒർശနကို မြင်ရရန်သာ။

Verse 58

तैस्तैः सपत्नीदुर्वाक्यैर्दुनोपि त्वं यथार्भक । तथाऽहमपि दूनास्मि नितरां तद्वचोऽग्निना

အို ကလေးရေ၊ ပြိုင်ဘက်မယားများ၏ ကြမ်းတမ်းသော စကားများကြောင့် သင် နာကျင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ငါလည်း ထိုစကား၏ မီးလောင်မှုကြောင့် ပို၍ပင် လောင်ကျွမ်းနာကျင်နေသည်။

Verse 59

न निद्रामि न जागर्मि नाश्नामि न पिबाम्यहम् । ध्यायामि केवलं त्वाऽहं योगिनीव वियोगिनी

ငါ မအိပ်နိုင်၊ မတကယ်နိုးနိုင်; မစားနိုင်၊ မသောက်နိုင်။ ငါသည် သင်ကိုသာ စိတ်တည်၍ ဓ్యာနပြုနေသည်—ယောဂိနီကဲ့သို့ပင်၊ သို့သော် ခွဲခွာခြင်းကြောင့် နာကျင်သူ။

Verse 60

निद्रादरिद्रनयना स्वप्नेपि न तवाननम् । आनंदि सर्वथा यन्मे मंदभाग्या विलोकये

ငါ့မျက်လုံးများသည် အိပ်စက်ခြင်းမှ ဆင်းရဲနေသည်; အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် သင်၏ မျက်နှာကို မမြင်ရ။ သို့သော် မည်သည့်အခါမဆို မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို ထိုမျက်နှာကို မြင်ခွင့်ရလျှင် ငါသည် ဝမ်းမြောက်အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်လျှံသွားသည်—ကံနည်းသူဖြစ်သော်လည်း။

Verse 61

त्वदाननप्रतिनिधिर्विधुर्विधुरया मया । उदित्वरोपिनालोकि तापं वै त्यक्तुकामया

ကွာဝေးခြင်းကြောင့် မုဆိုးမကဲ့သို့ အားနည်းသွားသော ကျွန်မသည်၊ သင်၏မျက်နှာကို ကိုယ်စားပြုသကဲ့သို့သော လကို ထွက်ပေါ်လာစဉ် ကြည့်မိ၍၊ လောင်ကျွမ်းသော ဝမ်းနည်းမှုကို စွန့်လွှတ်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 62

त्वदालापसमालापं कलयन्किलकाकलीम् । कोकिलोपि मयाकर्णि नालकाकीर्णकर्णया

သင်၏စကားသံကို ပြန်လည်တုန့်ပြန်သကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော ကုကီလ်ငှက်၏ သီချင်းသံကိုပင် ကျွန်မ မမှန်ကန်စွာ မနားထောင်နိုင်ခဲ့; ကျွန်မ၏နားများမှာ ငိုကြွေးဝမ်းနည်းသံဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 63

त्वदंगसंगमधुरो ध्रुवधूपितयामया । नानिलोपि मयालिंगि क्वचिद्विश्रांतया भृशम्

သင်၏ကိုယ်အင်္ဂါများနှင့် ပေါင်းဆုံထိတွေ့သကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော လေတောင်မှ ကျွန်မကို မဖက်မိခဲ့; ကျွန်မသည် တစ်နေရာရာတွင် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ လဲလျောင်းနားနေသော်လည်း ထိုသို့မဖြစ်။

Verse 64

के देशाः काश्च सरितः के शैलास्त्वत्कृते ध्रुव । मया चरणचारिण्या राजपत्न्या न लंघिताः

အို ဓြုဝ၊ သင်အတွက် ကျွန်မ မကျော်ဖြတ်ခဲ့သေးသော နိုင်ငံများ၊ မြစ်များ၊ တောင်တန်းများ ရှိပါသလား။ မိဖုရားဖြစ်သော်လည်း ကျွန်မသည် ခြေလျင်ဖြင့်သာ လျှောက်လှမ်းခဲ့၏။

Verse 65

अध्रुवं सर्वमेवैतत्पश्यंत्यंधीकृतास्म्यहम् । धात्रीं त्रायस्व मां पुत्र प्राप्य त्वंमेंऽधयष्टिताम्

အရာအားလုံး မတည်မြဲ မခိုင်မာကြောင်း မြင်ရသဖြင့် ကျွန်မသည် မျက်ကန်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ အို သားရေ၊ ကျွန်မကို—သင်၏မိခင်ကို—ကာကွယ်ပါ; သင်သည် ယခု ကျွန်မကို ဒုက္ခရောက်၍ အားမဲ့အကူမဲ့ အခြေအနေ၌ တွေ့ရှိလာပြီ။

Verse 66

मृदुलानि तवांगानि क्वेमानि क्व तपस्त्विदम् । परुषं पुरुषैः साध्यं परुषांगैर्नरर्षभ

သင်၏ ကိုယ်အင်္ဂါများသည် နူးညံ့လှသည်—ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော တပဿယာနှင့် မည်သို့ ဆက်နွယ်နိုင်မည်နည်း။ အို လူတို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ မြတ်သူ၊ ပြင်းထန်သော တပဿသည် ခန္ဓာကိုယ်ခိုင်မာသော သတ္တိရှိသူတို့သာ ပြီးမြောက်နိုင်သည်။

Verse 67

अनेन तपसा वत्स त्वयाऽप्यं किमनेनसा । धराधीशतनूजत्वादधिकं तद्वदाधुना

ဤတပဿဖြင့်၊ ချစ်လှစွာသော ကလေးရေ၊ သင်သည် အမှန်တကယ် ဘာကို ရရှိမည်နည်း။ သင်သည် မြေကြီး၏ အရှင်၏ သားတော်ဖြစ်သည်—ယခု ပြောပါ၊ မင်းစည်းစိမ်ထက် ပို၍ ဘာကို လိုချင်သနည်း။

Verse 68

अनेन वयसा बाल खेलनीयं त्वयाऽनिशम् । बालक्रीडनकैरन्यैः सवयः शिशुभिः समम्

ဤအသက်အရွယ်တွင်၊ ကလေးရေ၊ သင်သည် အမြဲတမ်း ကစားသင့်သည်—အသက်တူ ကလေးများနှင့်အတူ ကစားပွဲများ၊ ကစားစရာများဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ။

Verse 69

ततः कौमारमासाद्य वयोऽभिध्यानशीलिना । भवता सर्वविद्यानां भाव्यं वै पारदृश्वना

ထို့နောက် လူငယ်အရွယ်သို့ ရောက်လျှင် သင်သည် လေ့လာမှုနှင့် သမาธိအတွေးအခေါ်၌ တည်ကြည်ရမည်; အို အဝေးမြင်သူ၊ သင်သည် အတတ်ပညာအမျိုးမျိုးအားလုံးကို သိမြင်သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 70

वयोथ चतुरं प्राप्य योषास्रक्चंदनादिकान् । निर्वेक्ष्यसि बहून्भोगानिंद्रियार्थान्कृतार्थयन्

ထို့နောက် အသက်အရွယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လျှင် သင်သည် အပျော်အပါးများစွာကို ခံစားမည်—မိန်းမများ၊ ပန်းကုံးများ၊ စန္ဒနံ့နှင့် အခြားအရာများ—အင်္ဒြိယတို့၏ အလိုဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေကာ။

Verse 71

उत्पाद्याथ बहून्पुत्रान्गुणिनो धर्मवत्सलान् । परिसंक्रामितश्रीकस्तेष्वथो त्वं तपश्चर

ထို့နောက် သင်သည် ဂုဏ်သီလပြည့်ဝ၍ ဓမ္မကိုချစ်မြတ်နိုးသော သားများ များစွာကို မွေးဖွားစေပြီး၊ သင်၏ သီရိသုခစည်းစိမ်ကို သူတို့ထံ လွှဲပြောင်းပေးကာ ထို့နောက်မှ တပဿာကို ကျင့်ပါ။

Verse 72

इदानीमेव तपसि बाल्ये वयसि कः श्रमः । पादांगुष्ठकरीषाग्निः कदा मौलिमवाप्स्यति

ယခုတင်ကလေးဘဝမှာပင် တပဿာကျင့်လျှင် ဘာပင်ပင်ပန်းမည်နည်း။ “ခြေမလက်မပေါ်က နွားချေးမီး” သည် မည်သည့်အခါမှ ခေါင်းမုလိထိ ရောက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 73

विपक्षपरिभूतेन हृतमानेन केनचित् । परिभ्रष्टश्रिया वापि तप्तव्यं तेषु को भवान्

ရန်သူတို့က အရှက်ခွဲနှိမ်နင်း၍ ဖြစ်စေ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဂုဏ်သိက္ခာကို လုယူ၍ ဖြစ်စေ၊ သီရိစည်းစိမ်မှ ကျဆင်း၍ ဖြစ်စေ—ထိုအခါ တပဿာကို ကျင့်သင့်သည်။ သို့သော် သင်သည် ထိုသို့သောသူတို့အနက် မည်သူနည်း။

Verse 74

हृतमानेन तप्तव्यं निशम्येति वचो ध्रुवः । दीर्घमुष्णं हि निःश्वस्य पुनर्दध्यौ हरिं हृदि

“ဂုဏ်သိက္ခာ လုယူခံရလျှင် တပဿာကျင့်ရမည်” ဟူသောစကားကို ကြားသော် ဓြုဝသည် ရှည်လျား၍ ပူပြင်းသော သက်ပြင်းကို ချပြီး၊ နှလုံးအတွင်း ဟရိကို ထပ်မံ ဓ్యာနပြု하였다။

Verse 75

जनयित्रीमनाभाष्य भूतभीतिं विहाय च । ध्रुवोऽच्युतध्यानपरः पुनरेव बभूव ह

မိခင်အား စကားမပြောဘဲ၊ သတ္တဝါတို့ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ကာ၊ ဓြုဝသည် မပျက်မယွင်းသော အချျုတ (Acyuta) ကို ဓ్యာနပြုရာ၌ ထပ်မံ အပြည့်အဝ တည်ငြိမ်လျက် ရှိလာ하였다။

Verse 76

सापि भूतावली भीतिंबहुभीषणभूषणा । दर्शयंती तमभितोऽद्राक्षीच्चक्रं सुदर्शनम्

ထိုဘူတအစုလည်း—ကြောက်မက်ဖွယ် အလှဆင်ပစ္စည်းများစွာဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်—သူ့ပတ်လည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြသနေစဉ်၊ မိမိကို ဝိုင်းရံထားသော သုဒဿန စက္ကရကို မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 77

परितः परिवेषाभं सूर्यस्योच्चैः स्फुरत्प्रभम् । रक्षणाय च रक्षोभ्यस्तस्याधोक्षज निर्मितम्

ပတ်လည်အနှံ့၌ နေ၏ ရောင်ဝိုင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မြင့်မြတ်သော အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းလက်နေသည်—ရက္ခသများမှ ကာကွယ်ရန် အဓောက္ရှဇက ကိုယ်တိုင် ဖန်ဆင်းထားခြင်းဖြစ်၏။

Verse 78

भूतावली तमालोक्य स्फुरच्चक्रसुदर्शनम् । ज्वालामालाकुलं तीव्रं रक्षंतं परितो ध्रुवम्

တောက်ပလျက်ရှိသော သုဒဿန စက္ကရကို မြင်သော်—မီးလျှံပန်းကုံးများဖြင့် ဝိုင်းရံကာ ပြင်းထန်လှ၍—ဓြုဝကို ပတ်လည်အနှံ့ မပြတ်မလပ် ကာကွယ်နေသဖြင့် ဘူတအစုသည် ထိတ်လန့်သွား၏။

Verse 79

अतीव निष्कंपहृदं गोविदार्पितचेतसम् । तपोंकुरमिवोद्भिद्य मेदिनीं समुदित्वरम्

နှလုံးသား အလွန်မလှုပ်ရှားဘဲ၊ စိတ်ကို ဂోవိန္ဒထံ အပ်နှံထား၍၊ သူသည် ထလာလေ၏—မြေပြင်ကို ခွဲဖောက်ကာ တပဿာ၏ အညှို့ကဲ့သို့ မြေထဲမှ ပေါက်ထွက်လာသကဲ့သို့။

Verse 80

सापि प्रत्युतभीतातं ध्रुवं ध्रुवविनिश्चयम् । नमस्कृत्य यथायातं याताव्यर्थमनोरथा

သူမလည်း ယခု ကြောက်ရွံ့သွား၍၊ ဆုံးဖြတ်ချက် အတည်တကျ မပြောင်းလဲသော ဓြုဝကို ဦးချကန်တော့ပြီး၊ လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း ပြန်သွားလေ၏—သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များ အလဟသ ဖြစ်ကုန်၏။

Verse 81

गर्जत्कादंबिनीजालं व्योम्नि वै व्याकुलं यथा । वृथा भवति संप्राप्य मनागनिललोलताम्

ကောင်းကင်၌ ဟုန်းဟုန်းမြည်သော မုန်တိုင်းမိုးတိမ်အစုကြီးသည် လေ၏ အနည်းငယ်သော လှုပ်ရှားမှုကိုသာ တွေ့လျှင်ပင် ပြန့်ကျဲ၍ အကျိုးမဲ့သွားသကဲ့သို့၊ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုလည်း အလဟသ ဖြစ်သွား하였다။

Verse 82

अथ जंभारिणा सार्धं भीताः सर्वे दिवौकसः । संमंत्र्य त्वरिता जग्मुर्ब्रह्माणं शरणं द्विज

ထို့နောက် ဂျံဘာရီ (အိန္ဒြ) နှင့်အတူ ကြောက်ရွံ့နေသော ဒေဝတားအားလုံးသည် အချင်းချင်း တိုင်ပင်ကာ၊ အို ဒွိဇ၊ အလျင်အမြန် ဘြဟ္မာထံ သရဏံယူရန် သွားကြ၏။

Verse 83

नत्वा विज्ञापयामासुः परिष्टुत्या पितामहम् । वच्रोऽवसरमालोक्य पृष्टागमनकारणाः

ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက် သူတို့သည် ချီးမွမ်းသီချင်းများဖြင့် ပိတామဟ ဘြဟ္မာထံ လျှောက်တင်ကြ၏။ စကားပြောရန် အချိန်သင့်ကို စောင့်နေစဉ်၊ သူတို့၏ လာရောက်ရခြင်း အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းခံရ၏။

Verse 84

देवा ऊचुः । धातरुत्तानपादस्य तनयेन सुवर्चसा । तपता तापिताः सर्वे त्रिलोकी तलवासिनः

ဒေဝတားတို့က လျှောက်ကြ၏— “အို ဓာတာ၊ စကြဝဠာဖန်ဆင်းရှင်၊ ဥတ္တာနပာဒ၏ တောက်ပသော သားတော်၏ မီးတောက်သကဲ့သို့သော တပဿာကြောင့် တြိလောက၏ အလွှာအလွှာ၌ နေထိုင်သူအားလုံး ပူလောင်လျက်ရှိပါသည်။”

Verse 85

सम्यक्संविद्महे तात धुवस्य न मनीषितम् । पदं परिजिहीर्षुः स कस्यास्मासु महातपाः

“အို တာတ၊ ဓြုဝ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မျှတစွာ မသိနိုင်ပါ။ ထို မဟာတပသ္ဝီသည် ‘ပဒ’ ဟူသော အဆင့်အတန်းကို လုယူလိုသကဲ့သို့ မြင်ရသည်—ကျွန်ုပ်တို့ထဲမှ မည်သူထံမှ ထိုအရာကို ယူလိုပါသနည်း?”

Verse 86

इति विज्ञापितो देवैर्विहस्य चतुराननः । प्रत्युवाचाथ तान्सर्वान्ध्रुवतो भीतमानसान्

ဒေဝတော်တို့၏ လျှောက်တင်မှုကို ကြားသိပြီး မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘြဟ္မာသည် ပြုံးရယ်ကာ၊ ဓြုဝကြောင့် ကြောက်ရွံ့စိတ်လှုပ်ရှားနေသော သူတို့အားလုံးကို ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 87

ब्रह्मोवाच । न भेतव्यं सुरास्तस्माद्ध्रुवाद्ध्रुवपदैषिणः । व्रजंतु विज्वराः सर्वे न स वः पदमिच्छति

ဘြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– “ဓြုဝပဒကို လိုလားသော ဒေဝတော်တို့ရေ၊ ဓြုဝကို မကြောက်ကြနှင့်။ စိတ်ပူပန်မှုကင်းစွာ အားလုံးသွားကြလော့—သူသည် သင်တို့၏ အဆင့်အတန်းကို မလိုချင်ပါ။”

Verse 88

न तस्माद्भगवद्भक्ताद्भेतव्यं केनचित्क्वचित् । निश्चितं विष्णुभक्ता ये न ते स्युः परतापिनः

ဘုရားသခင်၏ ဘက္တကို မည်သူမဆို မည်သည့်နေရာတွင်မဆို မကြောက်သင့်။ အမှန်တကယ်ပင် ဗိဿဏုဘက္တတို့သည် အခြားသူများကို နှိပ်စက်သူ မဖြစ်ကြ။

Verse 89

आराध्य विष्णुं देवेशं लब्ध्वा तस्मात्स्वकांक्षितम् । भवतामपि सर्वेषां पदानि स्थिरयिष्यति

ဒေဝတို့၏ အရှင် ဗိဿဏုကို ပူဇော်အာရాధနာပြု၍ မိမိလိုအင်ကို ရရှိပြီးနောက် ဓြုဝသည် သင်တို့အားလုံး၏ အဆင့်အတန်းများကိုလည်း တည်မြဲစေမည်။

Verse 90

निशम्येति च गीर्वाणाः प्रणीतं ब्रह्मणो वचः । प्रणिपत्य स्वधिष्ण्यानि प्रहृष्टाः परिवव्रजुः

ဘြဟ္မာ၏ ကောင်းမွန်စွာ မိန့်ကြားသော စကားကို ကြားသိပြီး ဒေဝတော်တို့သည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ဝမ်းမြောက်လျက် မိမိတို့၏ နေရာဌာနများသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 91

अथ नारायणो देवस्तं दृष्ट्वा दृढमानसम् । अनन्यशरणं बालं गत्वा तार्क्ष्यरथोऽब्रवीत्

ထို့နောက် နာရာယဏဘုရားသည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာ၍ မိမိထံသာ အားကိုးခိုလှုံသော ကလေးကို မြင်၍၊ ဂရုဍာစီးနင်းကာ နီးကပ်လာပြီး မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 92

श्रीविष्णुरुवाच । प्रसन्नोस्मि महाभाग वरं वरय सुव्रत । तपसोऽस्मान्निवर्तस्व चिरं खिन्नोसि बालक

ရှရီဗိဿဏု မိန့်တော်မူသည်– “အို မဟာဘဂါ၊ ငါသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏။ အို ဝရတတည်ကြည်သူ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးလော့။ ယခု ဤတပဿာကို ရပ်နားလော့—ကလေးရေ၊ မင်းသည် ကြာရှည်စွာ ပင်ပန်းနေလေပြီ။”

Verse 93

वचोऽमृतं समाकर्ण्य पर्युन्मील्य विलोचने । इंद्रनीलमणिज्योतिः पटलीं पर्यलोकयत्

အမృతတူသော မိန့်ခွန်းကို ကြားသိပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ အင်ဒြနီလာ နီလာရတနာ၏ အလင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်ပြန့်ကျယ်မှုကို မြင်လိုက်သည်။

Verse 94

प्रत्यग्रविकसन्नीलोत्पलानां निकुरंबकैः । प्रोत्फुल्लितां समंताच्च रोदसी सरसीमिव

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဟူသော လောကနှစ်ပါးသည် ရေကန်တစ်ကန်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ နေရာအနှံ့ အသစ်ဖွင့်လှစ်သော အပြာရောင် ကြာပန်းအုပ်စုများဖြင့် ပွင့်လန်းနေသလို ဖြစ်၏။

Verse 95

लक्ष्मीदेवीकटाक्षोघैः कटाक्षितमिवाखिलम् । धुवस्तदानिरैक्षिष्ट द्यावाभूम्योर्यदंतरम्

ထို့နောက် ဓြုဝသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အရာအားလုံးကို လက္ခမီဒေဝီ၏ ကရုဏာပြည့် မျက်စိတော်အလင်းရေစီးက ထိတွေ့လွှမ်းမိုးထားသကဲ့သို့ မြင်၏။

Verse 96

प्रोद्यत्कादंबिनीमध्य विद्युद्दामसमानरुक् । पुरः पीतांबरः कृष्णस्तेन नेत्रातिथीकृतः

ထို့နောက် သူ၏ရှေ့တွင် အဝါရောင်ဝတ်စုံတော်ဆင်မြန်းသော ကృష్ణဘုရား ပေါ်ထွန်းလာ၍ မိုးတိမ်ထူထပ်ကာ တက်လာသည့်အလယ်၌ မိုးကြိုးလျှပ်တန်းကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်ကာ ဒြုဝ၏ မျက်စိတို့အတွက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိသော ဧည့်သည်တော် ဖြစ်လာ하였다။

Verse 97

नभो निकष पाषाणो मेरुकांचन रेखितः । यथातथा ध्रुवेणैक्षि तदा गरुडवाहनः

ကောင်းကင်တော်ကဲ့သို့—မေရုတောင်၏ ရွှေရောင်လိုင်းများဖြင့် အမှတ်အသားတင်ထားသော နိကဿကျောက်ကဲ့သို့—ထိုသို့ ဒြုဝသည် ထိုအခါ ဂရုဍဝါဟန ဘုရားကို မြင်တွေ့ဒর্শနာပြု하였다။

Verse 98

सुनीलगगनं यद्वद्भूषितं तु कलावता । पीतेन वाससा युक्तं स ददर्श हरिं तदा

နက်ပြာကောင်းကင်ကို လမင်းက အလှဆင်သကဲ့သို့ ထိုအခါ သူသည် အဝါရောင်ဝတ်တော်ဆင်မြန်းသော ဟရီဘုရားကို မြင်တွေ့ဒর্শနာပြုခဲ့ပြီး၊ ဘုရား၏ သာယာသန့်ရှင်းသော တည်ရှိမှုကြောင့် လောကကို အလှတင်တော်မူ၏။

Verse 99

दंडवत्प्रणिपत्याथ परितः परिलुठ्य च । रुरोद दृष्ट्वेव चिरं पितरं दुःखितः शिशुः

သူသည် ဒဏ္ဍဝတ်ပရဏာမဖြင့် ကိုယ်လုံးတလျား လဲကျကာ အရပ်ရပ် လှိမ့်လျှောပြီး မျက်ရည်ကျငိုကြွေး하였다—အချိန်ကြာပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဖခင်ကို တွေ့မြင်သည့် ဝမ်းနည်းသော ကလေးငယ်ကဲ့သို့။

Verse 100

नारदेन सनंदेन सनकेन सुसंस्तुतः । अन्यैः सनत्कुमाराद्यैर्योगिभिर्योगिनां वरः

ယောဂီတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော ထိုမဟာယောဂီကို နာရဒ၊ စနန္ဒန၊ စနက နှင့် စနတ်ကုမာရ အစရှိသော အခြား ရှင်ရသီများ၊ မဟာယောဂီများက အလွန်ချီးမွမ်းစံတော်မူကြသည်။

Verse 103

स्पर्शनाद्देवदेवस्य सुसंस्कृतमयी शुभा । वाणी प्रवृत्ता तस्यास्यात्तुष्टावाथ ध्रुवो हरिम्

နတ်တို့၏နတ်တော်၏ ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် သူ၏နှုတ်၌ မင်္ဂလာရှိ၍ သန့်ရှင်းသေသပ်သော ဝါဏီ ပေါ်ထွန်းလာ၏; ထို့နောက် ဓြုဝသည် ဟရိကို စတုတိဂါထာဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။