Sukta 35

Mantra 1

उपेमसृक्षि वाजयुर्वचस्यां चनो दधीत नाद्यो गिरो मे । अपां नपादाशुहेमा कुवित्स सुपेशसस्करति जोषिषद्धि ॥

ബലസമൃദ്ധി തേടുന്ന എന്റെ വാക്ക് അവനിലേക്കു സമീപമായി വിടപ്പെടുന്നു; ദിവ്യൻ എന്റെ ഈ ഗിരികളെ സ്വീകരിക്കട്ടെ. ഹേ അപാം നപാത് (ജലങ്ങളുടെ പുത്രൻ), സ്വർണ്ണപ്രഭയിൽ വേഗവാനേ—ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹത്തോടു സമ്മതിച്ച്, ഞങ്ങൾക്കായി പരിപൂർണ്ണമായ ആനന്ദരൂപം അവൻ നിർമ്മിക്കാതിരിക്കുമോ?

Mantra 2

इमं स्वस्मै हृद आ सुतष्टं मन्त्रं वोचेम कुविदस्य वेदत् । अपां नपादसुर्यस्य मह्ना विश्वान्यर्यो भुवना जजान ॥

ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു നന്നായി രൂപപ്പെടുത്തിയ ഈ മന്ത്രം ഞങ്ങൾ അവനുവേണ്ടി ഉച്ചരിക്കുന്നു—അവൻ ഇതു അറിയുമോ? അപാം നപാത്, തന്റെ അസുര്യ മഹിമയാൽ, ആര്യനായ അധിപനായി, സർവ്വ ഭുവനങ്ങളെയും ജനിപ്പിച്ചവൻ ആകുന്നു.

Mantra 3

समन्या यन्त्युप यन्त्यन्याः समानमूर्वं नद्यः पृणन्ति । तमू शुचिं शुचयो दीदिवांसमपां नपातं परि तस्थुरापः ॥

ചില ജലങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഒഴുകുന്നു, മറ്റുള്ളവ അടുത്തുവരുന്നു; നദികൾ ഒരേ പൊതുവായ ഊർവയെ നിറയ്ക്കുന്നു. അവനെ—ശുദ്ധനും ദീപ്തിമാനനും—ചുറ്റി ശുദ്ധമായ ആപഃ നിലകൊണ്ട്, അപാം നപാതിനെ പരിവൃതമാക്കുന്നു.

Mantra 4

तमस्मेरा युवतयो युवानं मर्मृज्यमानाः परि यन्त्यापः । स शुक्रेभिः शिक्वभी रेवदस्मे दीदायानिध्मो घृतनिर्णिगप्सु ॥

അവനെ ചുറ്റി പുഞ്ചിരിയുള്ള യുവതികളുപോലെ ജലങ്ങൾ യുവനെ ശുദ്ധീകരിച്ചുകൊണ്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവൻ ഞങ്ങൾക്കായി പ്രകാശിക്കുന്നു—തേജസ്സുള്ള, നിപുണമായ ശക്തികളാൽ; ആനന്ദസമൃദ്ധൻ; ജലത്തിനുള്ളിൽ ഘൃതസദൃശമായ കാന്തിയുള്ള, അന്നമില്ലാതെ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെ.

Mantra 5

अस्मै तिस्रो अव्यथ्याय नारीर्देवाय देवीर्दिधिषन्त्यन्नम् । कृता इवोप हि प्रसर्स्रे अप्सु स पीयूषं धयति पूर्वसूनाम् ॥

അസ്മൈ—അവ്യഥ്യ (അജയ്യ) ദേവനുവേണ്ടി—മൂന്ന് ദിവ്യ നാരികൾ (ദേവിമാർ) അന്നത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നു. സുകൃത കൃത്യംപോലെ അവൻ ജലങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ചു പരക്കുന്നു; പിന്നെ മുൻസൂനങ്ങൾ—ആദ്യജനിത ശക്തികൾ—എന്നവയുടെ പീയൂഷം, മൂല അമൃതം, അവൻ പാനം ചെയ്യുന്നു.

Mantra 6

अश्वस्यात्र जनिमास्य च स्वर्द्रुहो रिषः सम्पृचः पाहि सूरीन् । आमासु पूर्षु परो अप्रमृष्यं नारातयो वि नशन्नानृतानि ॥

അത്ര അശ്വസ്യ ജനിമാ—ആ ദഹനശീലമായ തേജസ്സിന്റെ ജനനം—ഇവിടെയുണ്ട്. സ്വർദ്രുഹോ രിഷഃ—പ്രകാശത്തെ ദ്രോഹിക്കുന്ന ഹാനിയും വികൃതിയും—സൂരിമാരുടെ വെളിച്ചത്തിൽ കലരാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിൽ നിന്ന്—സൂരിമാരെ കാക്കുക. ആമാസു പൂർഷു—കച്ചയും അപക്വവുമായ പൂർണതകളിൽ—നീ പരഃ അപ്രമൃഷ്യഃ, അസ്പർശ്യനും അജയ്യനും ആയി നിലകൊള്ളുക. നാരാതയോ വിനശൻ—സന്ദേഹ-വിഘ്നശക്തികൾ നശിക്കട്ടെ; അനൃതാനി—അസത്യങ്ങൾ—നിലനിൽക്കാതിരിക്കട്ടെ.

Mantra 7

स्व आ दमे सुदुघा यस्य धेनुः स्वधां पीपाय सुभ्वन्नमत्ति । सो अपां नपादूर्जयन्नप्स्वन्तर्वसुदेयाय विधते वि भाति ॥

സ്വ ആ ദമേ—തന്റെ സ്വന്തം ഗൃഹത്തിൽ—യസ്യ സുദുഘാ ധേനുഃ, സമൃദ്ധിയുടെ പാൽപകരുന്ന പശു, ധാരാളമായി പാൽ നൽകുന്നു. സഃ സ്വധാം പീപായ—സ്വധാ (അന്തര്നിയമം/സ്വഭാവവിധി) പോഷിപ്പിക്കുന്നു—ശുഭ്വന്നം, നല്ല പോഷണം, ആസ്വദിക്കുന്നു. സോ അപാം നപാത്—ജലങ്ങളുടെ പുത്രൻ—അപ്സ്വന്തര ഊർജയൻ, ജലങ്ങളിൽ അകത്തുനിന്ന് ബലം പണിയുമ്പോൾ, വിധതേ വസുദേയായ വി ഭാതി—യജ്ഞം നിർവഹിക്കുന്ന ദാതാവിനായി പ്രകാശിക്കുന്നു, സത്യ സമ്പത്ത് നൽകാൻ.

Mantra 8

यो अप्स्वा शुचिना दैव्येन ऋतावाजस्र उर्विया विभाति । वया इदन्या भुवनान्यस्य प्र जायन्ते वीरुधश्च प्रजाभिः ॥

ദൈവിക ശുചിത്വത്താൽ അപ്സു (ജലങ്ങളിൽ) പ്രകാശിക്കുന്നവൻ, ഋതവും ബലസമൃദ്ധിയും ചേർന്ന് നിരന്തരം ഗമിക്കുന്നവൻ—അവനിൽ നിന്നുതന്നെ മറ്റു ലോകങ്ങൾ ജനിക്കുന്നു; ജീവന്റെ പക്ഷികളും, തങ്ങളുടെ പ്രജകളോടുകൂടെ വളരുന്ന വൃക്ഷലതാദികളും ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

Mantra 9

अपां नपादा ह्यस्थादुपस्थं जिह्मानामूर्ध्वो विद्युतं वसानः । तस्य ज्येष्ठं महिमानं वहन्तीर्हिरण्यवर्णाः परि यन्ति यह्वीः ॥

അപാം നപാത് നിശ്ചയമായും വളഞ്ഞൊഴുകുന്ന പ്രവാഹങ്ങളുടെ മടിയിൽ ഉപസ്ഥം ഏറ്റിരിക്കുന്നു—ഊർദ്ധ്വനായി, മിന്നലിനെ വസ്ത്രമാക്കി ധരിച്ച്. അവന്റെ പരമ മഹിമ വഹിച്ചുകൊണ്ട്, സ്വർണവർണ്ണമുള്ള മഹാജലധാരകൾ അവനെ ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു.

Mantra 10

हिरण्यरूपः स हिरण्यसंदृगपां नपात्सेदु हिरण्यवर्णः । हिरण्ययात्परि योनेर्निषद्या हिरण्यदा ददत्यन्नमस्मै ॥

സ്വർണരൂപൻ, സ്വർണദർശനൻ—അപാം നപാത്, അതെ, സ്വർണവർണ്ണൻ. സ്വർണയോനിയെ ചുറ്റി നിഷദ്യ, സ്വർണം ദാനം ചെയ്യുന്നവർ (ജലധാരകൾ) അവനു പോഷണം സമർപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 11

तदस्यानीकमुत चारु नामापीच्यं वर्धते नप्तुरपाम् । यमिन्धते युवतयः समित्था हिरण्यवर्णं घृतमन्नमस्य ॥

അവന്റെ മുഖവും അവന്റെ മനോഹരമായ ഗൂഢനാമവും—അപാം നപാത് (ജലങ്ങളുടെ പുത്രൻ)—വളരുന്നു. യുവതികൾ അവനെ ഒരുമിച്ച് ജ്വലിപ്പിക്കുന്നു; അവന്റെ ഘൃതവും അവന്റെ പോഷകാഹാരവും സ്വർണവർണ്ണമാണ്.

Mantra 12

अस्मै बहूनामवमाय सख्ये यज्ञैर्विधेम नमसा हविर्भिः । सं सानु मार्ज्मि दिधिषामि बिल्मैर्दधाम्यन्नैः परि वन्द ऋग्भिः ॥

അവനോട്—അനേകരുടെയും ദീനരുടെയും പോലും സഖനായവനോട്—ഞങ്ങൾ യജ്ഞങ്ങളാൽ, നമസ്കാരത്താൽ, ഹവിഃഭിഃ (ആഹുതികളാൽ) യജന ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ ശിഖരം ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു; ദൃഢമായ താങ്ങുകളാൽ ആധാരങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നു; അന്ന-പോഷണം വെക്കുന്നു; ഋഗ്ഭിഃ (സ്തുതിമന്ത്രങ്ങളാൽ) അവനെ ചുറ്റി വന്ദിക്കുന്നു.

Mantra 13

स ईं वृषाजनयत्तासु गर्भं स ईं शिशुर्धयति तं रिहन्ति । सो अपां नपादनभिम्लातवर्णोऽन्यस्येवेह तन्वा विवेष ॥

അവൻ തന്നെയാണ് ശക്തനായ വൃഷഭൻ; ആ ജലങ്ങളിൽ സൃഷ്ടിയുടെ ഗർഭം അവൻ നിക്ഷേപിക്കുന്നു. അവൻ തന്നെയാണ് ശിശു; അവരുടെ പാൽ അവൻ കുടിക്കുന്നു; അവർ അവനെ സ്നേഹത്തോടെ നക്കി, പോഷിപ്പിക്കുന്നു. ഇതാണ് അപാം നപാത്—കലങ്കമില്ലാത്ത ദീപ്തിവർണ്ണൻ—ഇവിടെ തന്റെ തന്നെ ദേഹത്താൽ പ്രവേശിച്ച് വ്യാപിക്കുന്നു, മറ്റൊരു ലോകത്തേതെന്നപോലെ.

Mantra 14

अस्मिन्पदे परमे तस्थिवांसमध्वस्मभिर्विश्वहा दीदिवांसम् । आपो नप्त्रे घृतमन्नं वहन्तीः स्वयमत्कैः परि दीयन्ति यह्वीः ॥

ഈ പരമ പദത്തിൽ അവൻ നിലകൊള്ളുന്നു; നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ പാതകളിലൂടെ സദാ ദീപ്തിമാനായി. അപാം നപ്തൃ (ജലങ്ങളുടെ പുത്രൻ)നു ശക്തിയുള്ള ആപഃ തന്നേ ഘൃതരൂപ സമൃദ്ധിയെ ആഹാരമായി വഹിക്കുന്നു; യഹ്വീ—വിശാല പ്രവാഹശക്തിയുള്ളവ—സ്വയം പ്രേരണയാൽ അവനെ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു തങ്ങളെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 15

अयांसमग्ने सुक्षितिं जनायायांसमु मघवद्भ्यः सुवृक्तिम् । विश्वं तद्भद्रं यदवन्ति देवा बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥

ഹേ അഗ്നേ, ജനങ്ങൾക്ക് സുഖക്ഷിതി എന്ന ശുഭവാസം കൊണ്ടുവരിക; ദാനശീലികളായ മഘവന്മാർക്കു സുഭക്തമായ വാക്കായ സുഭൃക്തിയും കൊണ്ടുവരിക. ഭദ്രമെന്നതെല്ലാം ദേവന്മാർ സംരക്ഷിക്കുന്നതുതന്നെ; വಿದഥത്തിൽ ഞങ്ങൾ ബൃഹത്—വിശാല തത്ത്വം—ഉച്ചരിക്കട്ടെ, ഉള്ളിൽ സുവീര ശക്തികളാൽ സമൃദ്ധരായി.