The Classification and Explanation of Yakṣiṇī Mantras (Kālī and Tārā Vidyās)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । वाग्देवता वतारोऽन्यः कालिकेति प्रकीर्तिता । तस्या मन्त्रं प्रवक्ष्यामि भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणाम् ॥ १ ॥

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—വാഗ്ദേവിയുടെ മറ്റൊരു അവതാരം ‘കാലിക’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്. ഇപ്പോൾ അവളുടെ മന്ത്രം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അത് മനുഷ്യർക്കു ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നു।

Verse 2

सृष्टिक्रियान्विता शांतिर्बिद्वाढ्या च त्रिधा पुनः । अरुणाक्ष्यादीपिका च बिंदुयुक्ता द्विधा ततः ॥ २ ॥

‘സൃഷ്ടിക്രിയയോടുകൂടിയ’ ശാന്തി-പ്രകാരമെന്ന് പറയുന്നു; ‘ബിദ്വാഢ്യാ’ എന്ന രൂപം വീണ്ടും മൂന്നു വിധം. അതുപോലെ ‘അരുണാക്ഷി’യും ‘ദീപിക’യും അംഗീകരിക്കുന്നു; അവസാനം ‘ബിന്ദുയുക്താ’ പ്രകരം രണ്ടു ഭേദം എന്നാണ് സ്മരണം।

Verse 3

मायाद्वयं ततः पश्चाद्दक्षिणे कालिके पदम् । पुनश्च सप्तबीजानि स्वाहांतोऽयं मनूत्तमः ॥ ३ ॥

അതിനുശേഷം ‘മായാ’ എന്ന രണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുക; പിന്നെ വലതുവശത്ത് ‘കാലികാ’ പദം വെക്കുക. വീണ്ടും ഏഴ് ബീജാക്ഷരങ്ങൾ ചേർക്കുക—ഈ ഉത്തമ മന്ത്രം ‘സ്വാഹാ’യിൽ സമാപിക്കുന്നു।

Verse 4

भैरवोऽस्य ऋषिश्छन्द उष्णिक्काली तु देवता । बीजं मायादीर्घवर्त्म शक्तिरुक्ता मुनीश्वर ॥ ४ ॥

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ഋഷി ഭൈരവൻ, ഛന്ദസ് ഉഷ്ണിക്, ദേവത കാളി. ബീജം ‘മായാ’; ശക്തി ‘ദീർഘവർത്മാ’ എന്നു പ്രസ്താവിതം, ഹേ മുനീശ്വരാ।

Verse 5

षड्दीर्धाढ्ये बीजेन विद्याया अंगमीरितम् । मातृकार्णान्दश दश हृदये भुजयोः पदोः ॥ ५ ॥

ആറ് ദീർഘസ്വരങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമായ ബീജത്തോടെ വിദ്യയുടെ അങ്കന്യാസം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. മാതൃകാവർണങ്ങൾ പത്ത് പത്ത് വീതം ഹൃദയത്തിലും ഭുജങ്ങളിലും പാദങ്ങളിലും വിന്യസിക്കണം।

Verse 6

विन्यस्य व्यापकं कुर्यान्मूलमंत्रेण साधकः । शिरः कृपाणमभयं वरं हस्तैश्च बिभ्रतीम् ॥ ६ ॥

ഇങ്ങനെ ന്യാസം ചെയ്തു സാധകൻ മൂലമന്ത്രംകൊണ്ട് സർവ്വവ്യാപകമായ രക്ഷാകർമ്മം ചെയ്യണം; ശേഷം ഛിന്നമസ്തക, കൃപാണം, അഭയമുദ്ര, വരമുദ്ര എന്നിവ ധരിച്ച ദേവിയെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 7

मुंडस्रङ्मस्तकां मुक्तकेशां पितृवनस्तिताम् । सर्वालंकृतवर्णां च श्यामांगीं कालिकां स्मरेत् ॥ ७ ॥

കാലികയെ സ്മരിക്കണം—മുണ്ഡമാലയാൽ അലങ്കൃതമായ ശിരസ്സുള്ളവൾ, വിടർന്ന കേശമുള്ളവൾ, പിതൃവനത്തിൽ വസിക്കുന്നവൾ, സർവ്വാഭരണങ്ങളാൽ ഭൂഷിതയും ശ്യാമാംഗിയുമായവൾ।

Verse 8

एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं जुहुयादयुतं ततः । प्रसूनैः करवीरोत्थैः पूजायंत्रमथोच्यते ॥ ८ ॥

ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച് മന്ത്രം ഒരു ലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം; തുടർന്ന് അഗ്നിയിൽ പത്തായിരം ആഹുതികൾ അർപ്പിക്കണം. പിന്നെ കരവീര (അരളി) പുഷ്പങ്ങളാൽ യന്ത്രപൂജാവിധി ഉപദേശിക്കുന്നു।

Verse 9

विलिख्य पूर्वं षट्कोणं त्रिकोणत्रितयं ततः । पद्ममष्टदलं बाह्ये भूपुरं तत्र पूजयेत् ॥ ९ ॥

ആദ്യം ഷട്കോണം വരയ്ക്കണം; തുടർന്ന് മൂന്ന് ത്രികോണങ്ങളുടെ സമുച്ചയം വരയ്ക്കണം. അതിന്റെ പുറത്ത് അഷ്ടദള പദ്മം, പിന്നെ ഭൂപുരം (ചതുരാകാര ആവരണം) വരച്ച് അതിൽ പൂജ ചെയ്യണം।

Verse 10

जया च विजया चापि अजिता चापराजिता । नित्या विलासिनी वापि दोग्ध्यघोरा च मंगला ॥ १० ॥

ജയാ, വിജയാ; അജിതാ, അപരാജിതാ; നിത്യാ, വിലാസിനീ; ദോഗ്ധ്രീ, അഘോരാ, മംഗളാ—ഇവ ദേവിയുടെ ദിവ്യ നാമരൂപങ്ങളാണ്।

Verse 11

पीठस्य शक्तयो मायात्मने हृत्पीठमंत्रकः । शिवरूपशवश्थां च शिवाभिर्दिक्षु वेष्टिताम् ॥ ११ ॥

പീഠത്തിന്റെ ശക്തികൾ മായാത്മസ്വരൂപനായി; ഹൃത്പീഠത്തിന് പ്രത്യേക മന്ത്രമുണ്ട്. ദിക്കുകളിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ശിവകളാൽ എല്ലാടവും വേഷ്ടിതമായ ശിവരൂപ ശവസ്ഥിതിയെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 12

महाकालरतासक्तां ध्यात्वांगान्यर्चयेत्पुरा । कालीं कपालिनीं कुल्लां कुरुकुल्लां विरोधिनीम् ॥ १२ ॥

ആദ്യം മഹാകാലനിൽ അത്യന്താസക്തയായ ദേവിയെ ധ്യാനിച്ച്, തുടർന്ന് അവളുടെ അങ്കങ്ങളെ അർച്ചിക്കണം. കാളി, കപാലിനി, കുള്ളാ, കുരുകുള്ളാ, വിരോധിനി—ഈ രൂപങ്ങളിൽ പൂജിക്കണം।

Verse 13

विप्रचित्तां च षट्कोणे नवकोणे ततोऽर्चयेत् । उग्रामुष्णप्रभां दीप्तां नीलाधानां बलाकिकाम् ॥ १३ ॥

ഷട്കോണത്തിൽ വിപ്രചിത്തയെ പൂജിക്കണം; തുടർന്ന് നവകോണത്തിൽ ബലാകികയെ ആരാധിക്കണം—അവൾ ഉഗ്രരൂപിണി, ഉഷ്ണപ്രഭയിൽ ജ്വലിക്കുന്ന, ദീപ്തിമതി, നീലവർണ്ണധാരിണി.

Verse 14

मात्रां मुद्रां तथा मित्रां पूज्याः पत्रेषु मातरः । पद्मस्यास्य सुयत्नेन ब्राह्मी नारायणीत्यपि ॥ १४ ॥

ഈ പദ്മത്തിന്റെ ഇലകളിൽ മാതൃദേവികളെ പൂജിക്കണം—മാത്രാ, മുദ്രാ, മിത്രാ; കൂടാതെ ഈ പദ്മസംബന്ധമായി പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധയോടെ ബ്രാഹ്മിയും നാരായണിയും കൂടി പൂജിക്കണം.

Verse 15

माहेश्वरी च चामुंडा कौमारी चापराजिता । वाराही नारसिंहा च पुनरेतास्तु भूपुरे ॥ १५ ॥

മാഹേശ്വരി, ചാമുണ്ടാ, കൗമാരി, അപരാജിതാ, വാരാഹി, നാരസിംഹി—ഇവരെ വീണ്ടും ഭൂപുരത്തിൽ, അഥവാ ബാഹ്യ ഭൂമിമയ ആവരണത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച് പൂജിക്കണം.

Verse 16

भैरवीं महदाद्यां तां सिंहाद्यां धूम्रपूर्विकाम् । भीमोन्मत्तादिकां चापि वशीकरणभैरवीम् ॥ १६ ॥

ഭൈരവിയുടെ പല രൂപങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—മഹദാദ്യാ, സിംഹാദ്യാ, ധൂമ്രപൂർവികാ; കൂടാതെ ഭീമാ, ഉന്മത്താ മുതലായവ; വശീകരണകർമ്മവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വശീകരണ-ഭൈരവിയും.

Verse 17

मोहनाद्यां समाराध्य शक्रादीन्यायुधान्यपि । एवमाराधिता काली सिद्धा भवति मंत्रिणाम् ॥ १७ ॥

മോഹനാദ്യാ ശക്തിയെയും, ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) മുതലായവരുടെ ആയുധങ്ങളെയും സമ്യകമായി ആരാധിച്ച്—ഇങ്ങനെ ആരാധിക്കപ്പെട്ട കാളി മന്ത്രസാധകർക്ക് സിദ്ധയായി ഭവിക്കുന്നു.

Verse 18

ततः प्रयोगान्कुर्वीत महाभैरवभाषितान् । आत्मनो वा परस्यार्थं क्षिप्रसिद्धिप्रदायकान् ॥ १८ ॥

അതിന് ശേഷം മഹാഭൈരവൻ ഉപദേശിച്ച, शीഘ്രസിദ്ധി നൽകുന്ന പ്രയോഗങ്ങൾ—സ്വകാര്യത്തിനോ മറ്റുള്ളവർക്കായോ—ആചരിക്കണം।

Verse 19

स्त्रीणां प्रहारं निंदां च कौटिल्यं वाप्रियं वचः । आत्मनो हितमन्विच्छन् कालीभक्तो विवर्जयेत् ॥ १९ ॥

സ്വന്തം യഥാർത്ഥ ഹിതം അന്വേഷിക്കുന്ന കലിയുഗഭക്തൻ സ്ത്രീകളെ അടിക്കൽ, നിന്ദ, കപടത, കഠിന/അപ്രിയ വാക്കുകൾ—ഇവയെല്ലാം ഒഴിവാക്കണം।

Verse 20

सुदृशो मदनावासं पश्यन्यः प्रजपेन्मनुम् । अयुतं सोऽचिरादेव वाक्पपतेः समतामियात् ॥ २० ॥

സുന്ദരിയെ—മദനന്റെ വാസസ്ഥലമെന്നപോലെ—നോക്കി മന്ത്രം ജപിക്കണം; പത്തായിരം ജപത്തോടെ അവൻ വാക്പതിയോടു സമത്വം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 21

दिगम्बरो मुक्तकेशः श्मशानस्थोऽधियामिनि । जपेद्योऽयुतमेतस्य भवेयुः सर्वसिद्धयः ॥ २१ ॥

ദിഗംബരനായി, മുടി അഴിച്ചിട്ട്, രാത്രിയിൽ ശ്മശാനത്തിൽ നിലകൊണ്ട് ആരെങ്കിലും ഇതിനെ പത്തായിരം പ്രാവശ്യം ജപിച്ചാൽ, അവന് എല്ലാ സിദ്ധികളും ലഭിക്കും।

Verse 22

शवस्य हृदये स्थित्वा निर्वासाः प्रेतभूमिगः । अर्कपुष्पसहस्रेणाभ्यक्तेन स्वीयरेतसा ॥ २२ ॥

ശവത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിലകൊണ്ട്, നിർവസ്ത്രനായി, ശ്മശാനഭൂമിയിൽ, സ്വന്തം വീര്യത്തിൽ ലേപിച്ച ആയിരം അർക്കപുഷ്പങ്ങളാൽ (അതിനെ) അഭ്യംഗം ചെയ്യണം।

Verse 23

देवीं यः पूजयेद्भक्त्या जपन्नेकैकशो मनुम् । सोऽचरेणैव कालेन धरणीप्रभुतां व्रजेत् ॥ २३ ॥

ഭക്തിയോടെ ദേവിയെ പൂജിച്ച് മന്ത്രം ഓരോ അക്ഷരമായും ജപിക്കുന്നവൻ, അധികകാലം കൂടാതെ ഭൂമിയുടെ അധിപത്യം പ്രാപിക്കും.

Verse 24

रजः कीर्णं भगं नार्या ध्यायन्यो ह्ययुतं जपेत् । सकवित्वेन रम्येण जनान्मोहयति ध्रुवम् ॥ २४ ॥

രജസ്സാൽ ലിപ്തമായ സ്ത്രീയോനിയെ ധ്യാനിച്ച് (മന്ത്രം) പത്തായിരം പ്രാവശ്യം ജപിക്കുന്നവൻ, മനോഹരമായ കവിതാഭരിത വാക്കുകളാൽ ജനങ്ങളെ നിശ്ചയമായി മോഹിപ്പിക്കും.

Verse 25

त्रिपञ्चारे महापीठे शिवस्य हृदि संस्थिताम् । महाकालेन देवेन मारयुद्धं प्रकुर्वतीम् ॥ २५ ॥

ത്രിപഞ്ചാര മഹാപീഠത്തിൽ അവൾ ശിവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിതയായി, ദേവൻ മഹാകാലനോടൊപ്പം പ്രാണാന്തക യുദ്ധം നടത്തുകയായിരുന്നു.

Verse 26

तां ध्यायन्स्मेरवदनां विदधत्सुरतं स्वयम् । जपेत्सहस्रमपि यः स शंकरसमो भवेत् ॥ २६ ॥

മന്ദഹാസമുഖിയായ ദേവിയെ ധ്യാനിച്ച്, സ്വയം സുരതക്രിയ നിർവഹിക്കുന്നതായി വിചാരിച്ച് (മന്ത്രം) ആയിരം പ്രാവശ്യം ജപിക്കുന്നവൻ ശങ്കരനോടു സമനാകും.

Verse 27

अस्थिलोमत्वचायुक्तं मांसं मार्जारमेषयोः । उष्ट्रस्य महिषस्यापि बलिं यस्तु समर्पयेत् ॥ २७ ॥

അസ്ഥി, രോമം, ത്വക്ക് എന്നിവയോടുകൂടിയ പൂച്ചയുടെയോ ആടിന്റെയോ മാംസം—അതുപോലെ ഒട്ടകത്തിന്റെയും മഹിഷത്തിന്റെയും മാംസവും—ബലിയായി സമർപ്പിക്കുന്നവൻ ശാസ്ത്രവിധിക്കു വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

Verse 28

भूताष्टम्योर्मध्यरात्रे वश्याः स्युस्तस्य जन्तवः । विद्यालक्ष्मीयशःपुत्रैः स चिरं सुखमेधते ॥ २८ ॥

ഭൂതാഷ്ടമിയുടെ അർദ്ധരാത്രിയിൽ അവന്റെ അധീനത്തിൽ സർവ്വജീവികളും വശമാകും. വിദ്യ, ലക്ഷ്മി, യശസ്, പുത്രസമ്പത്ത് എന്നിവയോടെ അവൻ ദീർഘകാലം സുഖസമൃദ്ധനാകും॥

Verse 29

यो हविष्याशनरतो दिवा देवीं स्मरन् जपेत् । नक्तं निधुवनासक्तो लक्षं स स्याद्धरापतिः ॥ २९ ॥

ഹവിഷ്യഭോജനത്തിൽ നിരതനായി പകൽ ദേവിയെ സ്മരിച്ച് ജപം ചെയ്യുന്നവൻ, രാത്രി രതിക്രീഡയിൽ ആസക്തനാകുന്നുവെങ്കിൽ—അവൻ ലക്ഷസമ്പത്തോടെ ഭൂപതിയാകും॥

Verse 30

रक्तांभोजैर्हुनेन्मंत्री धनैर्जयति वित्तपम् । बिल्वपत्रैर्भवेद्राज्यं रक्तपुष्पैर्वशीकृतिः ॥ ३० ॥

മന്ത്രവിദ് സാധകൻ ചുവന്ന താമരകളാൽ ഹോമം ചെയ്യട്ടെ; ധനാഹുതികളാൽ ധനാധിപതിയെ ജയിക്കുന്നു. ബിൽവപത്രങ്ങളാൽ രാജ്യം ലഭിക്കും; ചുവന്ന പുഷ്പങ്ങളാൽ വശീകരണം സിദ്ധിക്കും॥

Verse 31

असृजी महिषादीनां कालिकां यस्तु तर्पयेत् । तस्य स्युरचिरादेव करस्थाः सर्वसिद्धयः ॥ ३१ ॥

മഹിഷം മുതലായവയുടെ രക്തംകൊണ്ട് കാലികയെ തർപ്പണം ചെയ്യുന്നവന്, സർവ്വസിദ്ധികളും അചിരത്തിൽ തന്നെ കൈവശമാകുന്നു॥

Verse 32

यो लक्षं प्रजपेन्मन्त्रं शवमारुह्य मन्त्रवित् । तस्य सिद्धो मनुः सद्यः सर्वेप्सितफलप्रदः ॥ ३२ ॥

മന്ത്രവിദ് ശവത്തിന്മേൽ ഇരുന്ന് മന്ത്രം ഒരു ലക്ഷവട്ടം ജപിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവന്റെ മന്ത്രം ഉടൻ സിദ്ധമായി എല്ലാ ഇഷ്ടഫലങ്ങളും നൽകുന്നു॥

Verse 33

तेनाश्वमेधप्रमुखैर्यागौरिष्टं सुजन्मना । दत्तं दानं तपस्तप्तं उपास्ते यस्तु कालिकाम् ॥ ३३ ॥

ആ സുജന്മനായ വ്യക്തി അശ്വമേധാദി യാഗങ്ങൾ വിധിപൂർവ്വം അനുഷ്ഠിച്ചു, ദാനങ്ങൾ നൽകി, തപസ്സും ചെയ്തു; എന്നാൽ ഭക്തിയോടെ കാലികയെ ഉപാസിക്കുന്നവൻ ഇവയൊക്കെയുടെയും ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 34

ब्रह्मा विष्णुः शिवो गौरी लक्ष्मीर्गणपती रविः । पूजिताः सकला देवा यः कालीं पूजयेत्सदा ॥ ३४ ॥

ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, ശിവൻ, ഗൗരി, ലക്ഷ്മി, ഗണപതി, സൂര്യൻ—അഥവാ സർവ്വദേവന്മാരും—എപ്പോഴും കാളിയെ പൂജിക്കുന്നവനാൽ പൂജിതരായതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 35

अथापरः सरस्वत्या ह्यवतारो निगद्यते । यां निषेव्य नरा लोके कृतार्थाः स्युर्न संशयः ॥ ३५ ॥

ഇപ്പോൾ സരസ്വതീദേവിയുടെ മറ്റൊരു അവതാരം വിവരിക്കുന്നു; അവളെ ആശ്രയിച്ച് സേവിച്ചാൽ ഈ ലോകത്തിൽ മനുഷ്യർ കൃതാർത്ഥരാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 36

आप्यायिनी चन्द्रयुक्ता माया च वदनांतरे । सकामिका क्रुधा शांतिश्चन्द्रालंकृतमस्तका ॥ ३६ ॥

ആപ്യായിനി ചന്ദ്രയുക്തയാണ്, മായ വദനാന്തരത്തിൽ സ്ഥിതമാണ്; കൂടാതെ സകാമിക, ക്രുധ, ശാന്തി—ഇവരുടെ ശിരസ്സുകൾ ചന്ദ്രാലങ്കൃതമാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു।

Verse 37

दीपिका सासना चन्द्रयुगस्त्रं मनुरीरितः । मुनिरक्षोभ्य उद्दिष्टश्छन्दस्तु बृहती मतम् ॥ ३७ ॥

ദീപികാ (വിദ്യ/മന്ത്രം)യുടെ വിധാനം ‘ചന്ദ്രയുഗാസ്ത്രം’ എന്നു പറയുന്നു; ഋഷിയായി മനു, നിർദ്ദേശിത മുനിയായി അക്ഷോഭ്യൻ; ഛന്ദസ്സ് ബൃഹതീ എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു।

Verse 38

ताराख्या देवता बीजं द्वितीयञ्च चतुर्थकम् । शक्तिः षड्दीर्घयुक्तेन द्वितीयेनांगकल्पनम् ॥ ३८ ॥

അധിഷ്ഠാത്രീ ദേവത ‘താരാ’ ആകുന്നു. ബീജം രണ്ടാം സ്വരവും നാലാം വ്യഞ്ജനഘടകവും ചേർന്നുണ്ടാകുന്നു. ശക്തി രണ്ടാംതിനെ ആറാം ദീർഘസ്വരത്തോടു ചേർത്തു ലഭിക്കും; അങ്കന്യാസവും രണ്ടാംതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ക്രമീകരിക്കണം.

Verse 39

षोढा न्यासं ततः कुर्यात्तारायाः सर्वसिद्धिम् । श्रीकण्ठादीन्न्यसेद्रुद्रान्मातृकावर्णपूर्वकान् ॥ ३९ ॥

അതിനുശേഷം താരാദേവിയുടെ ഷോഡശവിധ ന്യാസം ചെയ്യണം; അത് സർവ്വസിദ്ധി നൽകുന്നതാണ്. മാതൃകാവർണങ്ങളെ മുൻപാക്കി വെച്ച് ശ്രീകണ്ഠാദി രുദ്രന്മാരെ ന്യാസിക്കണം.

Verse 40

मातृकोक्तस्थले माया तृतीयक्रोधपूर्वकान् । चतुर्थीनमसायुक्तान्प्रथमो न्यास ईरितः ॥ ४० ॥

മാതൃകാ സൂചിപ്പിച്ച സ്ഥാനത്ത് ‘മായാ’യെ ന്യാസിക്കണം; പിന്നെ മൂന്നാം ക്രമത്തിൽ ‘ക്രോധ’ത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങളെ ചതുര്ഥീ വിഭക്തിയും ‘നമഃ’യും ചേർത്ത് സ്ഥാപിക്കണം. ഇതാണ് ആദ്യ ന്യാസം എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

Verse 41

शवपीठसमासीनां नीलकांतिं त्रिलोचनाम् । अर्द्धेन्दुशेखरां नानाभूषणाढ्यां स्मरन्न्यसेत् ॥ ४१ ॥

ന്യാസം ചെയ്യുമ്പോൾ അവളെ ധ്യാനിക്കണം—ശവപീഠത്തിൽ ആസീനയായ, നീലകാന്തിയുള്ള, ത്രിനേത്രയായ, അർദ്ധചന്ദ്രശേഖരയായ, നാനാഭൂഷണങ്ങളാൽ സമലങ്കൃതയായ ദേവിയെ സ്മരിച്ചു മന്ത്രന്യാസം ചെയ്യണം.

Verse 42

द्वितीये तु ग्रहन्यासं कुर्यात्तां समनुस्मरन् । त्रिबीजस्वरपूर्वं तु रक्तसूर्यं हृदि न्यसेत् ॥ ४२ ॥

രണ്ടാം ഘട്ടത്തിൽ, ദേവിയെ നിരന്തരം സ്മരിച്ചുകൊണ്ട് ഗ്രഹന്യാസം ചെയ്യണം. തുടർന്ന് ത്രിബീജങ്ങളും അവയുടെ സ്വരങ്ങളും മുൻകൂട്ടി ചേർത്ത്, രക്തവർണ്ണ സൂര്യനെ ഹൃദയത്തിൽ ന്യാസിക്കണം.

Verse 43

तथा पवर्गपूर्वं तु शुक्लं सोमं भ्रुवोर्द्वये । कवर्गपूर्वं रक्ताभं मंगलं लोचनत्रयम् ॥ ४३ ॥

അതുപോലെ പ-വർഗാദി അക്ഷരങ്ങളെ ശ്വേതചന്ദ്രരൂപമായി ധ്യാനിച്ച് ഇരുഭ്രൂകളിലും ന്യാസം ചെയ്യണം. ക-വർഗാദി അക്ഷരങ്ങളെ രക്താഭ മംഗളരൂപമായി ധ്യാനിച്ച് ത്രിനേത്രങ്ങളിൽ ന്യാസം ചെയ്യണം.

Verse 44

चवर्गाद्यं बुधं श्यामं न्यसेद्वक्षस्थले बुधः । ढवर्गाद्यं पीतवर्णं कण्ठकूपे बृहस्पतिम् ॥ ४४ ॥

ബുദ്ധിമാൻ साधകൻ ച-വർഗാദി ശ്യാമവർണ്ണ ബുധനെ ധ്യാനിച്ച് വക്ഷസ്ഥലത്തിൽ ന്യാസം ചെയ്യണം. അതുപോലെ ഢ-വർഗാദി പീതവർണ്ണ ബൃഹസ്പതിയെ ധ്യാനിച്ച് കണ്ഠകൂപത്തിൽ ന്യാസം ചെയ്യണം.

Verse 45

तवर्गाद्यं श्वेतवर्णं घटिकायां तु भार्गवम् । नीलवर्णं पवर्गाद्यं नाभिदेशे शनैश्चरम् ॥ ४५ ॥

ത-വർഗാദി ശ്വേതവർണ്ണ അക്ഷരങ്ങളെ ഭാര്ഗവൻ (ശുക്രൻ) ആയി ധ്യാനിച്ച് ഘടികായാം (മണിക്കട്ട് സന്ധി) ന്യാസം ചെയ്യണം. പ-വർഗാദി നീലവർണ്ണ അക്ഷരങ്ങളെ ശനൈശ്ചരൻ (ശനി) ആയി ധ്യാനിച്ച് നാഭിദേശത്ത് ന്യാസം ചെയ്യണം.

Verse 46

शवर्गाद्यं धूम्रवर्णं ध्यात्वा राहुं मुखे न्यसेत् । त्रिबीजपूर्वकश्चैवं ग्रहन्यासः समीरितः ॥ ४६ ॥

ശ-വർഗാദി ധൂമ്രവർണ്ണ രാഹുവിനെ ധ്യാനിച്ച് മുഖത്തിൽ ന്യാസം ചെയ്യണം. ഇങ്ങനെ ത്രിബീജപൂർവകമായ ഗ്രഹന്യാസം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 47

तृतीयं लोकपालानां न्यासं कुर्यात्प्रयत्नतः । मायादिबीजत्रितयपूर्वकं सर्वसिद्धये ॥ ४७ ॥

മൂന്നാമതായി, സർവ്വസിദ്ധിക്കായി, മായാദി ബീജത്രയം മുൻനിർത്തി ലോകപാലന്മാരുടെ ന്യാസം പരിശ്രമത്തോടെ ചെയ്യണം.

Verse 48

स्वमस्तके ललाटादि दिक्ष्वष्टस्वधउर्द्ध्वतः । ह्रस्वदीर्घकादिकाष्टवर्गपूर्वान्दिशाधिपान् ॥ ४८ ॥

സ്വമസ്തകത്തിൽ—ലലാടത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച്—അഷ്ടദിക്കുകളിലും ഊർദ്ധ്വദിക്കിലും, ഹ്രസ്വ‑ദീർഘ സ്വരക്രമവും ‘ക’ാദി അഷ്ടവർഗക്രമവും അനുസരിച്ച്, ദിക്കാധിപതി ദേവതകളെ മാനസന്യാസമായി സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 49

शिवशक्त्यभिधे न्यासं चतुर्थे तु समाचरेत् । त्रिबीजपूर्वकान्न्यस्येत्षट्शिवाञ्छक्तिसंयुतान् ॥ ४९ ॥

ചതുര്ഥവിധിയിൽ ‘ശിവ‑ശക്തി’ എന്ന നാമത്തിലുള്ള ന്യാസം ആചരിക്കണം। മൂന്ന് ബീജാക്ഷരങ്ങളിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് മന്ത്രന്യാസം ചെയ്ത്, പിന്നെ ശക്തിസംയുക്തമായ ഷട്‌ശിവന്മാരെ സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 50

आधारादिषु चक्रेषु स्वचक्रवर्णपूर्वकान् । ब्रह्माणं डाकिनीयुक्तं वादिसांतार्णपूर्वकम् ॥ ५० ॥

ആധാരാദി ചക്രങ്ങളിൽ, ഓരോ ചക്രത്തിന്റെയും വർണങ്ങളെ ആദ്യം യഥാക്രമം ന്യാസമായി സ്ഥാപിക്കണം। തുടർന്ന് ‘വ’ മുതൽ ‘സ’ വരെയുള്ള അന്തർബീജക്രമം മുൻനിർത്തി, ഡാകിനീയുക്തനായ ബ്രഹ്മാവിനെ ധ്യാനിച്ച് സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 51

मूलाधारे विन्यसेच्च चतुर्द्दलसमन्वितम् । श्रीविष्णुं राकिणीयुक्तबादिलांतार्णपूर्वकम् ॥ ५१ ॥

മൂലാധാരത്തിലെ ചതുര്ദല പദ്മത്തിൽ, ‘ബ’ മുതൽ ‘ല’ വരെയുള്ള അന്തർബീജക്രമം മുൻനിർത്തി, രാകിണീയുക്തനായ ശ്രീവിഷ്ണുവിനെ ന്യാസമായി സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 52

स्वाधिष्ठनाभिधे चक्रे लिंगस्थे षड्दले न्यसेत् । रुद्रं तु डाकिनीयुक्तं डादिफांतार्णपूर्वकम् ॥ ५२ ॥

സ്വാധിഷ്ഠാനചക്രത്തിൽ ലിംഗസ്ഥമായ ഷഡ്ദല പദ്മത്തിൽ ന്യാസം ചെയ്യണം। അവിടെ ‘ഡ’ മുതൽ ‘ഫ’ വരെയുള്ള അന്തർബീജക്രമം മുൻനിർത്തി, ഡാകിനീയുക്തനായ രുദ്രനെ സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 53

चक्रे दशदले न्यस्येन्नाभिस्थे मणिपूरके । ईश्वरं कादिठान्तार्णपूर्वकं शाकिनीयुतम् ॥ ५३ ॥

നാഭിസ്ഥ മണിപൂരകത്തിലെ ദശദള ചക്രത്തിൽ ന്യാസം ചെയ്ത്, ക മുതൽ ഠ വരെ അക്ഷരപൂർവകമായി ശാകിനിയോടുകൂടിയ ഈശ്വരനെ അവിടെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 54

विन्यसेद्द्वादशदलेहृदयस्थे त्वनाहते । सदाशिवं शाकिनीं च षोडशस्वरपूर्वकम् ॥ ५४ ॥

ഹൃദയസ്ഥ ദ്വാദശദള അനാഹത പദ്മത്തിൽ ന്യാസം ചെയ്ത്, ഷോഡശ സ്വരപൂർവകമായി സദാശിവനെയും ശാകിനിയെയും അവിടെ വിന്യസിക്കണം।

Verse 55

कण्ठस्थे षोडशदले विशुद्धाख्ये प्रविन्यसेत् । आज्ञाचक्रे परशिवं हाकिनीसंयुतं न्यसेत् ॥ ५५ ॥

കണ്ഠസ്ഥ ഷോഡശദള വിശുദ്ധാ പദ്മത്തിൽ ദൃഢമായി വിന്യസിച്ച്, ആജ്ഞാചക്രത്തിൽ ഹാകിനീസംയുത പരശിവനെ ന്യാസിക്കണം।

Verse 56

लक्षार्णपूवं भ्रूमध्यसंस्थितेऽतिमनोहरे । तारादिपंचमं न्यासं कुर्यात्सर्वेष्टसिद्धये ॥ ५६ ॥

ഭ്രൂമധ്യത്തിലെ അതിമനോഹര സ്ഥാനത്ത് ‘ലക്ഷ’ അക്ഷരപൂർവകമായ മന്ത്രം വിന്യസിച്ച്, ‘താരാ’ മുതലായ അഞ്ചാമത്തോളം ന്യാസം ചെയ്യണം; അതിനാൽ സർവ ഇഷ്ടസിദ്ധി ലഭിക്കും।

Verse 57

अष्टौ वर्गान्स्वरद्वंद्वपूर्वकान् बीजसंयुतान् । ताराद्या न्यासपूर्वाश्च प्रयोज्या अष्टशक्तयः ॥ ५७ ॥

സ്വരദ്വന്ദ്വപൂർവകവും ബീജസംയുതവുമായ അഷ്ടവർഗങ്ങളെ പ്രയോഗിക്കണം; ‘താരാ’ മുതലായി ആദ്യം ന്യാസം ചെയ്ത്, അഷ്ടശക്തികളെ സാധനയിൽ നിയോഗിക്കണം।

Verse 58

ताराथोग्रा महोग्रापि वज्रा काली सरस्वती । कामेश्वरी च चामुंडा इत्यष्टौ तारिकाः स्मृताः ॥ ५८ ॥

താരാ, അഥോഗ്രാ, മഹോഗ്രാ, വജ്രാ, കാളി, സരസ്വതി, കാമേശ്വരി, ചാമുണ്ഡാ—ഇവ എട്ടും പരമ്പരയിൽ ‘താരികകൾ’ എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 59

ब्रह्मरंध्रे ललाटे च भ्रूमध्ये कण्ठदेशतः । हृदि नाभौ फले मूलाधारे चेताः क्रमान्न्यसेत् ॥ ५९ ॥

ബ്രഹ്മരന്ധ്രം, ലലാടം, ഭ്രൂമധ്യം, കണ്ഠദേശം, ഹൃദയം, നാഭി, ഉപസ്ഥം, മൂലാധാരം—ഇവിടങ്ങളിൽ ചേതനയെ ക്രമമായി സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 60

अङ्गन्यासं ततः कुर्यात्पीठाख्यं सर्वसिद्धिदम् । आधारे कामरूपाख्यं बीजं ह्रस्वार्णपूर्वकम् ॥ ६० ॥

അതിനുശേഷം ‘പീഠ’ എന്നു വിളിക്കുന്ന അംഗന്യാസം ചെയ്യണം; അത് സർവ്വസിദ്ധി നൽകുന്നു. ആധാരത്തിൽ ഹ്രസ്വസ്വര-പൂർവകമായി ‘കാമരൂപ’ എന്ന ബീജം ന്യസിക്കണം।

Verse 61

हृदि जालंधरं बीजं दीर्घपूर्वं प्रविन्यसेत् । ललाटे पूर्णगिर्याख्यं कवर्गाद्यं न्यसेत्सुधीः ॥ ६१ ॥

ഹൃദയത്തിൽ ദീർഘസ്വര-പൂർവകമായി ‘ജാലന്ധര’ ബീജം സൂക്ഷ്മമായി ന്യസിക്കണം. ലലാടത്തിൽ ബുദ്ധിമാൻ ‘പൂർണഗിരി’ എന്ന, കവർഗാദി-ആരംഭ ബീജം ന്യസിക്കണം।

Verse 62

उड्डीयानं चवर्गाद्यं केशसन्धौ प्रविन्यसेत् । कण्ठे तु मथुरापीठं दशम यादिकं न्यसेत् ॥ ६२ ॥

കേശസന്ധിയിൽ ചവർഗാദി-ആരംഭമായ ‘ഉഡ്ഡീയാന’ ന്യസനം സൂക്ഷ്മമായി ചെയ്യണം. കണ്ഠത്തിൽ ‘മഥുരാ-പീഠ’വും ‘യ’ ആദി-ആരംഭമായ ദശമ ന്യാസവും സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 63

षोढा न्यासस्तु तारायाः प्रोक्तोऽभीष्टप्रदायकः । हृदि श्रीमदेकजटां तारिणीं शिरसि न्यसेत् ॥ ६३ ॥

താരയുടെ ഷോഡശവിധ ന്യാസം അഭീഷ്ടഫലദായകമെന്നു പ്രസിദ്ധം. ഹൃദയത്തിൽ ശ്രീ-ഏകജടയെയും, ശിരസ്സിൽ താരിണിയെയും ന്യസിക്കണം.

Verse 64

वज्रोदके शिखां पातु उग्रतारां तु वर्मणि । महोग्रा वत्सरे नेत्रे पिंगाग्रैकजटास्त्रके ॥ ६४ ॥

വജ്രോദകാ എന്റെ ശിഖയെ കാക്കട്ടെ, ഉഗ്രതാരാ എന്റെ വർമ്മത്തെ കാക്കട്ടെ. മഹോഗ്രാ എന്റെ പിണ്ഡലികളെ കാക്കട്ടെ, പിംഗാഗ്രാ-ഏകജടാ എന്റെ കണ്ണുകളെയും അസ്ത്രത്തെയും കാക്കട്ടെ.

Verse 65

षड्रदीर्गयुक्तमायाया एतान्यष्टौ षडंगके । अंगुष्ठादिष्वंगुलीषु पूर्वं विन्यस्य यत्नतः ॥ ६५ ॥

ഷഡംഗക്രിയയിൽ, ആറു ദീർഘസ്വരങ്ങളാൽ യുക്തമായ മായാമന്ത്രത്തിലെ ഈ എട്ട് അക്ഷരങ്ങളെ ആദ്യം അങ്കുഷ്ഠത്തിൽ തുടങ്ങി വിരലുകളിൽ ശ്രദ്ധയോടെ ന്യസിക്കണം.

Verse 66

तर्जनीमध्यमाभ्यां तु कृत्वा तालत्रयं ततः । छोटिकामुद्राया कुर्याद्दिग्बन्धं देवतां स्मरन् ॥ ६६ ॥

തർജനി-മധ്യമ വിരലുകൾകൊണ്ട് മൂന്നു താളം ചെയ്ത ശേഷം, ഛോട്ടികാ മുദ്ര ധരിച്ചു, ദേവതയെ സ്മരിച്ച് ദിഗ്ബന്ധം ചെയ്യണം.

Verse 67

विद्यया तारपुटया व्यापकं सप्तधा चरेत् । उग्रतारां ततो ध्यायेत्सद्यो वादेऽतिसिद्धिदाम् ॥ ६७ ॥

താരപുട വിദ്യയാൽ ഏഴുവിധമായി വ്യാപകമായ ആവരണം/ന്യാസം നടത്തണം. തുടർന്ന് വാദത്തിൽ ഉടൻ അതിസിദ്ധി നൽകുന്ന ഉഗ്രതാരയെ ധ്യാനിക്കണം.

Verse 68

लयाब्धावंबुजन्मस्थां नीलाभां दिव्यभूषणाम् । कम्बुं खङ्गं कपालं च नीलाब्जं दधतीं करैः ॥ ६८ ॥

പ്രളയസമുദ്രത്തിൽ നിന്നുയർന്ന താമരപ്പൂവിന്മേൽ നിലകൊള്ളുന്ന, നീലവർണ്ണയും ദിവ്യാഭരണങ്ങളാൽ വിഭൂഷിതയുമായ ദേവിയെ ധ്യാനിക്കണം; അവളുടെ കരങ്ങളിൽ ശംഖം, ഖഡ്ഗം, കപാലപാത്രം, നീലതാമരയും ധരിച്ചിരിക്കുന്നു।

Verse 69

नागश्रेष्ठालंकृतांगीं रक्तनेत्रत्रयां स्मरेत् । जपेल्लक्षचतुष्कं हि दशांशं रक्तपद्मकैः ॥ ६९ ॥

ശ്രേഷ്ഠ നാഗങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായ അംഗങ്ങളുള്ളതും മൂന്നു രക്തവർണ്ണ നേത്രങ്ങളുള്ളതുമായ ദേവിയെ സ്മരിക്കണം. മന്ത്രം നാലുലക്ഷം ജപിച്ച്, അതിന്റെ ദശാംശം ചുവന്ന താമരകളാൽ അർപ്പിക്കണം।

Verse 70

हुनेत्क्षीराज्यसंमिश्रैः शंखं संस्थाप्य संजपेत् । नारीं पश्यन्स्पृशन्गच्छन्महानिशि बलिं चरेत् ॥ ७० ॥

പാൽ-നെയ്യ് മിശ്രിതംകൊണ്ട് ആഹുതികൾ ഹോമത്തിൽ അർപ്പിക്കണം; ശംഖം സ്ഥാപിച്ച് ജപം ചെയ്യണം. മഹാനിശി (അർദ്ധരാത്രി-വിധി)യിൽ സ്ത്രീയെ നോക്കി, സ്പർശിച്ച്, അവളുടെ അടുക്കൽ പോകുമ്പോഴും ബലി അർപ്പിക്കണം।

Verse 71

श्मशाने शून्यसदने देवागारेऽथ निर्जने । पर्वते वनमध्ये वा शवमारुह्य मंत्रवित् ॥ ७१ ॥

ശ്മശാനത്തിൽ, ശൂന്യഗൃഹത്തിൽ, ദേവാലയത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ നിർജനസ്ഥാനത്ത്—പർവ്വതത്തിലോ വനമദ്ധ്യത്തിലോ—മന്ത്രവിദ് സാധകൻ ശവത്തിന്മേൽ ആരൂഢനായി പോലും സാധന നടത്താം।

Verse 72

समरे शत्रुनिहतं यद्वा षाण्यासिकं शिशुम् । विद्यां साधयतः शीघ्रं साधितैवं प्रसिद्ध्यति ॥ ७२ ॥

വിദ്യാ-സാധനയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ യുദ്ധത്തിൽ ശത്രു നിഹതനായതു കാണുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ സന്ന്യാസി വർഗ്ഗത്തിൽപ്പെട്ട ഒരു ശിശുവിനെ കാണുകയോ ചെയ്താൽ, ആ വിദ്യ വേഗത്തിൽ സിദ്ധിയിലേക്കെത്തും—ഇങ്ങനെ പ്രസിദ്ധമാണ്।

Verse 73

मेधा प्रज्ञा प्रभा विद्या धीवृत्तिस्मृतिबुद्धयः । विश्वेश्वरीति संप्रोक्ताः पीठस्य नव शक्तयः ॥ ७३ ॥

മേധാ, പ്രജ്ഞ, പ്രഭ, വിദ്യ, ധീ, വൃത്തി, സ്മൃതി, ബുദ്ധി—ഇവയാണ് പവിത്ര പീഠത്തിന്റെ ഒൻപത് ശക്തികൾ; സമഷ്ടിയായി ഇവയെ ‘വിശ്വേശ്വരി’ എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 74

भृगुमन्विंदुसंयुक्तं मेघवर्त्म सरस्वती । योगपीठात्मने हार्द्दं पीठस्य मनुरीरितः ॥ ७४ ॥

പീഠത്തിന്റെ മന്ത്രം ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു—ഭൃഗു, മനു, ഇന്ദു (ചന്ദ്രൻ) എന്നിവയോടു സംയുക്തം; മേഘപഥത്തിലൂടെ പ്രവഹിക്കുന്നത്; സരസ്വതീസ്വരൂപം; യോഗപീഠാത്മാവിന് ഹൃദയജന്യ അർപ്പണമാകുന്നു.

Verse 75

दत्त्वानेनासनं मूर्तिं मूलमंत्रेण कल्पयेत् । पूजयेद्विधिवद्देवीं तद्विधानमथोच्यते ॥ ७५ ॥

ദേവിക്ക് ആസനം അർപ്പിച്ച്, മൂലമന്ത്രംകൊണ്ട് അവളുടെ മൂർത്തി സ്ഥാപിക്കണം (കൽപ്പിക്കണം). തുടർന്ന് വിധിപ്രകാരം ദേവിയെ പൂജിക്കണം; ഇനി ആ വിധാനം പറയുന്നു.

Verse 76

तारो माया भगं ब्रह्मा जटे सूर्यः सदीर्घकम् । यक्षाधिपतये तंद्रीसोपनीतं बलिं ततः ॥ ७६ ॥

പിന്നീട് ‘താര’, ‘മായാ’, ‘ഭഗം’, ‘ബ്രഹ്മാ’, ‘സൂര്യഃ’ എന്നീ പദങ്ങൾ ദീർഘസ്വരത്തിൽ ഉച്ചരിച്ച്, ജടാധാരിയായി, യക്ഷാധിപതിക്ക് വിധിക്രമമായി ഉപനീതമായ ബലി-നൈവേദ്യം അർപ്പിക്കണം.

Verse 77

गृहयुग्मं शिवा स्वाहा बलिमंत्रोऽयमीरितः । दद्यान्नित्यं बलिं तेन मध्यरात्रे चतुष्पथे ॥ ७७ ॥

‘ഗൃഹയുഗ്മം, ശിവാ, സ്വാഹാ’—ഇതാണ് ബലിമന്ത്രമെന്ന് പ്രസ്താവിച്ചു. ഈ മന്ത്രത്തോടെ നിത്യം അർദ്ധരാത്രിയിൽ ചതുഷ്പഥത്തിൽ (നാലുവഴി ചേരുവിൽ) ബലി അർപ്പിക്കണം.

Verse 78

जलदानादिकं मंत्रैर्विदध्याद्दशभिस्ततः । ध्रुवो वज्रोदके वर्म फट्सप्तार्णो जलग्रहे ॥ ७८ ॥

അതിന് ശേഷം പത്ത് മന്ത്രങ്ങളാൽ ജലദാനം മുതലായ കര്‍മ്മങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം. ധ്രുവ, വജ്രോദക, വർമ്മ (രക്ഷ) മന്ത്രങ്ങൾ; ജലം ഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ ‘ഫട്’ അവസാനിക്കുന്ന സപ്താക്ഷരി മന്ത്രം ജപിക്കണം।

Verse 79

ताराद्या वह्निजायांता माया हि क्षालने मता । तारो मायाः भृगुः कर्णोविशुद्धं धर्मवर्मतः ॥ ७९ ॥

താരയിൽ ആരംഭിച്ച് വഹ്നിജായയിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഈ സമുച്ചയം ശുദ്ധീകരണ (ക്ഷാലന)ത്തിനായി ‘മായാ’ എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. താരാ ‘മായാ’, ഭൃഗു ‘കർണ’, വിശുദ്ധ രൂപം ‘ധർമ്മവർമ്മ’ എന്നും പറയുന്നു।

Verse 80

सर्वपापानि शाम्यंते छेतो नेत्रयुतं जलम् । कल्पान्तनयनस्वाहा मंत्र आचमने मतः ॥ ८० ॥

മനസ്സിന്റെ ജാഗ്രതയോടും കണ്ണുകളുടെ ശരിയായ നിലയോടും കൂടി ഗ്രഹിക്കുന്ന ജലം സകല പാപങ്ങളും ശമിപ്പിക്കുന്നു. ആചമനത്തിന് ‘കൽപാന്ത-നയന-സ്വാഹാ’ മന്ത്രം വിധിച്ചിരിക്കുന്നു।

Verse 81

ध्रुवो मणिधरीत्यंते वज्रिण्यक्षियुता मृतिः । खरिविद्यायुग्रिजश्व सर्ववांते बकोऽब्जवान् ॥ ८१ ॥

ധ്രുവൻ ‘മണിധര’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധൻ; ‘മൃതി’യെ ‘വജ്രിണീ’—അക്ഷയ നേത്രയുത—എന്ന് സ്മരിക്കുന്നു. ‘ഖരീ-വിദ്യ’ ‘ഉഗ്രിജാശ്വ’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു; എല്ലാറ്റിന്റെയും അവസാനം ‘ബക’—പദ്മജ—എന്നും പറയുന്നു।

Verse 82

कारिण्यंते दीर्घवर्म अस्त्रं वह्निप्रियांतिमः । त्रयोविंशतिवर्णात्मा शिखाया बंधने मनुः ॥ ८२ ॥

‘കാരിണ്യന്തേ’യും ‘ദീർഘവർമ്മ’യും—ഇത് അസ്ത്രമന്ത്രം; ഇതിന്റെ അന്തിമഭാഗം ‘വഹ്നിപ്രിയാന്തിമഃ’. ഇരുപത്തിമൂന്ന് അക്ഷരങ്ങളാൽ ഘടിതമായ ഈ മനു ശിഖാ-ബന്ധനത്തിൽ (ശിഖയെ ഉറപ്പിക്കാൻ) വിനിയോഗിക്കുന്നു।

Verse 83

प्रणवो रक्षयुगलं दीर्घवर्मास्त्रठद्वयम् । नवार्णेनामुना मंत्री कुर्याद्भूमिविशोधनम् ॥ ८३ ॥

പ്രണവം (ഓം) സഹിതം രക്ഷാമന്ത്രയുഗളം, ദീർഘ വർമ്മമന്ത്രം, ‘ഠ’ അന്ത്യമുള്ള രണ്ട് അസ്ത്രബീജങ്ങൾ എന്നിവ ചേർത്ത്, ഈ നവാക്ഷരമന്ത്രംകൊണ്ട് ആചാര്യൻ ഭൂമിശുദ്ധി ചെയ്യണം।

Verse 84

नारांते सर्वविघ्नानुत्सारयेति पदं ततः । हुं फट् स्वाहा गुणेंद्वर्णो मनुर्विघ्ननिवारणम् ॥ ८४ ॥

‘നാരായണ’ നാമത്തിന്റെ അവസാനം ‘സർവ്വവിഘ്നങ്ങളെ അകറ്റുക’ എന്ന പദം ചേർക്കണം. തുടർന്ന് ‘ഹും, ഫട്, സ്വാഹാ’—ഗുണ-ഇന്ദു വർണ്ണങ്ങളാൽ യുക്തമായ—ഈ മന്ത്രം വിഘ്നനിവാരണത്തിനാണ്।

Verse 85

मायाबीजं जपापुष्पनिभं नाभौ विचिंयेत् । तदुत्थेनाग्निना देहं दहेत्साद्धस्वपाप्मना ॥ ८५ ॥

ജപാപുഷ്പസദൃശമായ മായാബീജം നാഭിയിൽ ധ്യാനിക്കണം. അതിൽ നിന്നുയരുന്ന അഗ്നിയാൽ സ്വന്തം പാപങ്ങളോടുകൂടെ ദേഹം ദഹിപ്പിക്കണം।

Verse 86

ताराबीजं सुवर्णाभं चिंतयेद्धृदि मंत्रवित् । पवनेन तदुत्थेन पापभस्म क्षिपेद्भुवि ॥ ८६ ॥

മന്ത്രവിദൻ ഹൃദയത്തിൽ സ്വർണ്ണപ്രഭയായ താരാബീജം ധ്യാനിക്കണം. അതിൽ നിന്നുയരുന്ന പവനത്താൽ പാപഭസ്മം ഭൂമിയിൽ ചിതറിക്കണം।

Verse 87

तुरीयं चंद्रकुंदाभं बीजं ध्यात्वाललाटतः । तदुत्थसुधयादे हं स्वयं वै देवतानिभम् ॥ ८७ ॥

ലലാട്ടത്തിൽ നിന്ന് ചന്ദ്ര-കുന്ദസദൃശമായി ദീപ്തമായ തുരീയബീജം ധ്യാനിക്കണം. അതിൽ നിന്നുയരുന്ന സുധാരസത്താൽ ദേഹം സ്വയം ദേവതാസമമായ ദീപ്തി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 88

अनया भूतशुद्ध्या तु देवीसादृश्यमाप्नुयात् । तारोऽनंतो भगुः कर्णो पद्मनाभयुतो बली ॥ ८८ ॥

ഈ ഭൂതശുദ്ധി അഭ്യാസംകൊണ്ട് സാധകൻ നിശ്ചയമായി ദേവീസാദൃശ്യം പ്രാപിക്കുന്നു. അവൻ താര, അനന്ത, ഭഗു, കർണ, പദ്മനാഭയുത മഹാബലി ആകുന്നു.

Verse 89

खे वज्ररेखे क्रोधाख्यं बीजं पावकल्लभा । अमुना द्वादशार्णेन रचयेन्मंडलं शुभम् ॥ ८९ ॥

ഹേ അഗ്നിപ്രിയേ! ആകാശസദൃശമായ സ്ഥലത്ത് വജ്രരേഖകളിൽ ‘ക്രോധ’ എന്ന ബീജം വിന്യസിക്കണം. ഈ ദ്വാദശാക്ഷര മന്ത്രംകൊണ്ട് ശുഭ മണ്ഡലം നിർമ്മിക്കണം.

Verse 90

तारो यथागता निद्रा सदृक्षेकभृगुर्विषम् । सदीर्घस्मृतिरौ साक्षौ महाकालो भगान्वितः ॥ ९० ॥

താര, യഥാഗതാ, നിദ്ര, സദൃക്ഷ, ഏകഭൃഗു, വിഷം, സദീർഘസ്മൃതി, റൗ, സാക്ഷ, മഹാകാല, ഭഗാന്വിത—ഇവയാണ് ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നാമങ്ങൾ.

Verse 91

क्रोधोऽस्त्रं मनुवर्णोऽयं मनुः पुष्पादिशोधने । तारः पाशः परा स्वाहा पंचार्णस्चित्तशोधने ॥ ९१ ॥

‘ക്രോധ’ അസ്ത്രമന്ത്രമാണ്. മനുവർണസമന്വിതമായ ഈ മന്ത്രം പുഷ്പാദികളുടെ ശോധനയ്ക്ക് വിനിയോഗിക്കണം. ‘താര’, ‘പാശ’, ‘പരാ’, ‘സ്വാഹാ’ കൂടാതെ പഞ്ചാക്ഷരം—ചിത്തശോധനയ്ക്ക്.

Verse 92

मनवो दश संप्रोक्ता अर्ध्यस्थापनमुच्यते । सेंदुभ्यां मासतो माया भुवं संसृज्य भूगृहम् ॥ ९२ ॥

പത്ത് മനുക്കൾ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഇതിനെ അർഘ്യസ്ഥാപനം എന്നു പറയുന്നു. ചന്ദ്രചിഹ്നദ്വയത്തോടുകൂടെ മായ മാസംതോറും ഭുവനങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ച്, ഭൂഗൃഹത്തെ വാസസ്ഥാനമാക്കുന്നു.

Verse 93

वृतं त्रिकोणसंयुक्तं कुर्यान्मंडलमंत्रतः । यजेत्तत्राधारशक्तिं वह्निमंडलमध्यगाम् । वह्निमंडलमभ्यर्च्य महाशंखं निधापयेत् ॥ ९३ ॥

മന്ത്രോച്ചാരണത്തോടെ ത്രികോണമുയുക്തമായ വൃത്തമണ്ഡലം വരയ്ക്കണം. അവിടെ അഗ്നിമണ്ഡലത്തിന്റെ മദ്ധ്യസ്ഥയായ ആധാരശക്തിയെ പൂജിക്കണം. അഗ്നിമണ്ഡലം വിധിപൂർവ്വം അർച്ചിച്ച് അവിടെ മഹാശംഖം സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 94

वामकर्णेन्दुयुक्तेन फडंतेन विहायसा । प्रक्षालितं भृगुर्दंडी त्रिमूर्तींतुयुतं पठेत् ॥ ९४ ॥

‘വാമകർണ്ണചന്ദ്ര’യുക്ത അക്ഷരം ‘ഫട്’ അന്തത്തോടെ, ‘വിഹായസ്’ (ആകാശതത്ത്വം) സഹിതം ചേർത്ത് പാരായണം ചെയ്യണം. ഇങ്ങനെ ശുദ്ധനായി ഭൃഗുദണ്ഡീ മന്ത്രം ത്രിമൂർത്തിയോടുകൂടി ജപിക്കണം.

Verse 95

ततोऽर्चयेन्महाशंखं जपन्मंत्रचतुष्टयम् । दीर्घत्रयान्विता माया काली सृष्टिः सदीर्घसः ॥ ९५ ॥

അതിനുശേഷം മന്ത്രചതുഷ്ടയം ജപിച്ചുകൊണ്ട് മഹാശംഖത്തെ അർച്ചിക്കണം—മൂന്നു ദീർഘസ്വരങ്ങളോടുകൂടിയ ‘മായാ’, ‘കാളി’, ‘സൃഷ്ടി’, പിന്നെ ദീർഘസ്വരയുക്ത ‘സ’।

Verse 96

प्रतिमासंयुतं मासं यवनं हृदयं ततः । एकाधशार्णः प्रथमो महाशंखार्चने मनुः ॥ ९६ ॥

പിന്നെ ‘പ്രതിമാസ’യോടു ചേർന്ന ‘മാസ’, തുടർന്ന് ‘യവന’, പിന്നെ ‘ഹൃദയ’—ഇതാണ് മഹാശംഖാർച്ചനയ്ക്കുള്ള ആദ്യ ഏകാദശാക്ഷര മന്ത്രം.

Verse 97

हंसो हरिभुजंगेशयुक्तो दीर्घंत्रयेंदुयुक् । तारिण्यंते कपालाय नमोंतो द्वादशाक्षरः ॥ ९७ ॥

‘ഹംസം’ ‘ഹരിഭുജംഗേശ’യോടു ചേർത്ത്, ദീർഘസ്വരവും മൂന്നു ചന്ദ്രചിഹ്നങ്ങളും യുക്തമാക്കി; അവസാനം ‘താരിണി’യും ‘കപാലായ’യും ചേർത്ത് ‘നമോ’യോടെ സമാപിക്കുന്നതു—ഇതാണ് ദ്വാദശാക്ഷര മന്ത്രം.

Verse 98

स्वं दीर्घत्रयमन्वाढ्यमेषो वामदगन्वितः । लोकपालाय हृदयं तृतीयोऽयं शिवाक्षरः ॥ ९८ ॥

‘സ്വം’ എന്ന ബീജം മൂന്ന് ദീർഘസ്വരങ്ങളാൽ സമന്വിതവും വാമാംഗ-തത്ത്വത്തോടു ചേർന്നതുമായതിനാൽ, ലോകപാലന്റെ ഹൃദയമന്ത്രമാണ്; ഇതാണ് തൃതീയ ശിവാക്ഷരം.

Verse 99

मायास्त्रीबीजमर्द्धैदुयुतं स्वं स्वर्गखादिमः । पालाय सर्वाधाराय सर्वः सर्वोद्भवस्तथा ॥ ९९ ॥

അവൻ മായാശക്തിയുടെ സ്ത്രീബീജസ്വരൂപൻ; തന്റെ സ്വചിഹ്നം അർദ്ധചന്ദ്രയുക്തം; സ്വർഗ്ഗാദികളെ ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ; അവൻ തന്നെ പാലകൻ, സർവ്വാധാരം, സർവ്വം, സർവ്വോദ്ഭവവും.

Verse 100

सर्वशुद्धिमयश्चेति ङेंताः सर्वासुरांतिकम् । रुधिरा रतिदीर्घा च वायुः शुभ्रानिलः सुरा ॥ १०० ॥

‘സർവ്വശുദ്ധിമയൻ’, ‘സർവ്വാസുരാന്തകൻ’, ‘രുധിരവർണ്ണൻ’, ‘രതിദീർഘൻ’, ‘വായു’, ‘ശുഭ്രാനിലം’, ‘സുരാ’—ഇവയാണ് ‘ങേംതാ’ പദങ്ങൾ.

Verse 101

भाजनाय भगी सत्या विकपालाय हृन्मनुः । तुर्यो रसेषु वर्णोऽयं महाशंखप्रपूजने ॥ १०१ ॥

ഭാജനത്തിനായി ‘ഭഗീ സത്യാ’ എന്ന വർണ്ണരൂപം ഉപദേശിക്കുന്നു; കപാലത്തിനായി ‘ഹൃന്മനുഃ’। മഹാശംഖത്തിന്റെ മഹാപൂജയിൽ രസങ്ങളോടൊപ്പം വിനിയോഗിക്കേണ്ട നാലാമത്തെ (തുര്യ) വർണ്ണ/വർഗം ഇതാണ്.

Verse 102

नवार्कमंडलं चेष्ट्वा सलिलं मूलमंत्रतः । प्रपूरयेत्सुधाबुद्ध्या गंधपुष्पाक्षतादिभिः ॥ १०२ ॥

പുതിയ അർക്കമണ്ഡലം ഒരുക്കി, മൂലമന്ത്രംകൊണ്ട് ജലത്തെ സംസ്കരിക്കണം; പിന്നെ അതിനെ അമൃതബുദ്ധിയോടെ ഗന്ധം, പുഷ്പം, അക്ഷതം മുതലായവകൊണ്ട് പൂരിപ്പിക്കണം.

Verse 103

मुद्रां त्रिखंडां संदर्श्य पूजयेच्चंद्रमंडलम् । वाक्सत्यपद्मागगने रेफानुग्रहबिंदुयुक् ॥ १०३ ॥

ത്രിഖണ്ഡാ മുദ്ര പ്രദർശിപ്പിച്ച് ചന്ദ്രമണ്ഡലത്തെ പൂജിക്കണം. “വാക്–സത്യ–പദ്മാ–ഗഗനേ” എന്ന ബീജമന്ത്രം റേഫ (ര) സഹിതം, അനുഗ്രഹ-വർദ്ധനയും ബിന്ദുവും ചേർത്ത് ജപിക്കണം.

Verse 104

मूलमंत्रो विपद्ध्वंसमनुसर्गसमन्वितम् । अष्टकृत्वोऽमुना मंत्री मंत्रयेत्प्रयतो जलम् ॥ १०४ ॥

വിപദ്-ധ്വംസ ഉപാംഗവും നിശ്ചിത അനുശർഗങ്ങളും ചേർന്ന മൂലമന്ത്രം എട്ടുതവണ ജപിച്ച്, നിയന്ത്രിതനായ साधകൻ ജലത്തെ മന്ത്രസംസ്കാരം ചെയ്യണം.

Verse 105

मायया मदिशं क्षिप्त्वा खं योनिं च प्रदर्शयेत् । तत्र वृत्ताष्टषट्कोणं ध्यात्वा देवीं विचिंतयेत् ॥ १०५ ॥

മായാശക്തിയാൽ വിധിനിർദ്ദേശിച്ച ദിശയിൽ ‘മ’ ബീജം സ്ഥാപിച്ച്, തുടർന്ന് ‘ഖ’ വർണ്ണവും യോനിയും സൂചിപ്പിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തണം. അവിടെ വൃത്തവും അഷ്ടകോണവും ഷട്കോണവും ധ്യാനിച്ച് ദേവിയെ ചിന്തിക്കണം॥१०५॥

Verse 106

पूर्वोक्तां पूजयेत्त्वेनां मूलेनाथ प्रतर्पयेत् । तर्जनूमध्यमानामाकनिष्ठाभिर्महेश्वरीम् ॥ १०६ ॥

മുൻപറഞ്ഞ വിധിപ്രകാരം ആ ദേവിയെ പൂജിക്കണം; തുടർന്ന് മൂലമന്ത്രംകൊണ്ട് തർപ്പണാദി അർപ്പണം ചെയ്ത് തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം. തർജനി, മധ്യമ, അനാമിക, കനിഷ്ഠ വിരലുകളാൽ മഹേശ്വരിയെ ന്യാസം/പൂജ ചെയ്യണം॥१०६॥

Verse 107

सांगुष्ठानिश्चुतुर्वारं महाशंखस्थिते जले । खंरेफमनुबिंद्वाढ्यां भृगुमन्विंदुयुक्तया ॥ १०७ ॥

അംഗുഷ്ഠംകൊണ്ട് നാലുതവണ മഹാശംഖത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ജലം പ്രോക്ഷിച്ച്/സ്പർശിച്ച് പവിത്രമാക്കണം. തുടർന്ന് ‘ഖ’ വർണ്ണം റേഫ (ര) സഹിതം, അനുസ്വാര-ബിന്ദു ചേർത്ത്; കൂടാതെ ‘ഭൃഗു’ (ഭ) അക്ഷരം ബിന്ദുസഹിതം പ്രയോഗിക്കണം॥१०७॥

Verse 108

ध्रुवाद्येन नमोंतेन तर्प्यादानंदभैरवम् । ततस्तेनार्धतोयेन प्रोक्षेत्पूजनसाधनम् ॥ १०८ ॥

“ധ്രുവ” കൊണ്ട് ആരംഭിച്ച് “നമഃ” കൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്ന മന്ത്രം ജപിച്ച് ആനന്ദഭൈരവന് തർപ്പണം അർപ്പിക്കണം; പിന്നെ അതേ ജലത്തിന്റെ ശേഷിച്ച പകുതിയാൽ പൂജാസാധനങ്ങളെ പ്രോക്ഷണം ചെയ്യണം.

Verse 109

योमिमुद्रां प्रदर्श्यापि प्रणमेद्भवतारिणीम् । विधानमर्घे संप्रोक्तं सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥ १०९ ॥

യോനി-മുദ്ര പ്രദർശിപ്പിച്ച് ഭവതാരിണിയെ പ്രണമിക്കണം. അർഘ്യ-വിധാനത്തിൽ പ്രസ്താവിച്ച ഈ ക്രമം സർവ്വസിദ്ധി നൽകുന്നതായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു॥१०९॥

Verse 110

पूर्वोक्ते पूजयेत्पीठे पद्मे षट्कोणकर्णिके । धरागृहावृते रम्ये देवीं रम्योपचारकैः ॥ ११० ॥

മുമ്പ് പറഞ്ഞ പീഠത്തിൽ—ഷട്കോൺ കർണികയുള്ള പദ്മത്തിൽ, ഭൂപുരം കൊണ്ട് മനോഹരമായി ചുറ്റപ്പെട്ടിടത്ത്—ദേവിയെ രമ്യമായ ഉപചാരങ്ങളാൽ പൂജിക്കണം.

Verse 111

महीगृहे चतुर्दिक्षु गणेशादीन्प्रपूजयेत् । पाशांकुशौ कपालं च त्रिशूलं दधतं करैः ॥ १११ ॥

മഹീഗൃഹത്തിൽ നാലു ദിക്കുകളിലും ഗണേശാദി ദേവതകളെ വിധിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം—അവർ കൈകളിൽ പാശവും അങ്കുശവും, കപാലവും ത്രിശൂലവും ധരിച്ചിരിക്കുന്നവർ॥१११॥

Verse 112

अलंकारचयोपेतं गणेशं प्राक्तमर्चयेत् । कपालशूले हस्ताभ्यां दधतं सर्पभूषणम् ॥ ११२ ॥

ആദ്യം അലങ്കാരസമുച്ചയത്തോടെ ശോഭിക്കുന്ന, കിഴക്കുമുഖനായ ഗണേശനെ വിധിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം. അവൻ ഇരുകൈകളിൽ കപാലവും ത്രിശൂലവും ധരിച്ചു, സർപ്പങ്ങളെ ആഭരണമായി അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

Verse 113

स्वयूथवेष्टितं रम्यं बटुकं दक्षिणेऽर्चयेत् । असिशूलकपालानि डमरुं दधतं करैः ॥ ११३ ॥

തെക്കുഭാഗത്ത്, സ്വന്തം ഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട മനോഹര ബടുകനെ അർച്ചിക്കണം; അവൻ കൈകളിൽ ഖഡ്ഗം, ത്രിശൂലം, കപാലങ്ങൾ, ഡമരു എന്നിവ ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 114

कृष्णं दिगंबरं क्रूरं क्षेत्रपालं च पश्चिमे । कपालं डमरुं पाशं लिंगं शंबिभ्रतीं करैः ॥ ११४ ॥

പശ്ചിമദിക്കിൽ കൃഷ്ണവർണ്ണനും ദിഗംബരനും ക്രൂരസ്വരൂപനുമായ ക്ഷേത്രപാലനെ സ്ഥാപിച്ച്/ധ്യാനിക്കണം. അവൻ കൈകളിൽ കപാലം, ഡമരു, പാശം, ലിംഗം എന്നിവ ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 115

अध्याकन्या रक्तवस्त्रा योगिनीरुत्तरे यजेत् । अक्षोभ्यं प्रयजेन्मूर्ध्नि देव्या मंत्रऋषिं शुभम् ॥ ११५ ॥

ഉത്തരദിക്കിൽ ചുവന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ച കന്യാരൂപിണിയായ യോഗിനിയെ പൂജിക്കണം. കൂടാതെ (ന്യാസത്തിൽ) ശിരസ്സിൽ ദേവീമന്ത്രത്തിന്റെ ശുഭ ഋഷിയായ അക്ഷോഭ്യനെ വിധിപൂർവ്വം ആവാഹിച്ച് പൂജിക്കണം.

Verse 116

अक्षोभ्यं वस्त्रपुष्पं च प्रतीच्छानवल्लभा । अक्षोभ्यपूजने मंत्रः षट्कोगकम् ॥ ११६ ॥

അക്ഷോഭ്യപൂജയിൽ സ്ഥിരമായ (അചഞ്ചല) വസ്ത്രവും പുഷ്പവും—അർപ്പിക്കുന്നവന് പ്രിയമായവ—സ്വീകരിച്ച് അർപ്പിക്കണം. അക്ഷോഭ്യാരാധനയുടെ മന്ത്രം ഷടാക്ഷരി, അഥവാ ആറക്ഷരമന്ത്രമെന്നു പറയുന്നു.

Verse 117

वैराचनं चामिताभं पद्मनाभिभिधं तथा । शंखं पांडुरसंज्ञं च दिग्दलेषु प्रपूजयेत् ॥ ११७ ॥

ദിക്കുകളുടെ വിഭാഗങ്ങളിൽ വൈരാചനൻ, അമിതാഭൻ, പദ്മനാഭൻ എന്ന നാമധേയങ്ങളുള്ള രൂപങ്ങളെയും, പാണ്ഡുര എന്ന സംജ്ഞയുള്ള ശംഖത്തെയും വിധിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം.

Verse 118

लाभकां मानकां चैव पांडुरां तारकां तथा । विदिग्गताब्जपत्रेषु पूजयेदिष्टसिद्धये ॥ ११८ ॥

ഇഷ്ടസിദ്ധി ലഭിക്കുവാൻ ദിക്കനുസരിച്ച് ക്രമപ്പെടുത്തിയ താമരപ്പത്രങ്ങളിൽ ലാഭകാ, മാനകാ, പാണ്ഡുരാ, താരകാ എന്നിവയെ പൂജിക്കണം।

Verse 119

बिंदुनामादिवर्णाद्याः संबुद्ध्यंतास्तथाभिधाः । व्रजपुष्पं प्रतीच्छाग्निप्रियांताः प्रणवादिकाः ॥ ११९ ॥

‘ബിന്ദു’ എന്ന അക്ഷരവും ആദിവർണങ്ങളും മുതൽ ആരംഭിച്ച്, പേരുപറഞ്ഞ് സംബോധിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ ഈ മന്ത്രങ്ങളെ ഗ്രഹിക്കണം; ‘വ്രജ’, ‘പുഷ്പ’, ‘പ്രതീച്ഛ’, ‘അഗ്നി’ എന്നിവയും ‘പ്രിയാ’യിൽ അവസാനിക്കുന്ന രൂപങ്ങളും—എല്ലാം പ്രണവം (ഓം) മുതലായവയിൽ ആരംഭിക്കുന്നു।

Verse 120

वैराचनादि पूजायां मनवः परिकीर्तिताः । भूधरश्च चतुर्द्वार्षु पद्मांतकयमांतकौ ॥ १२० ॥

വൈരാചനാദി പൂജയിൽ (യോഗ്യമായ) മനുക്കൾ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; നാലു ദ്വാരങ്ങളിലും ഭൂധരൻ, പദ്മാന്തകൻ, യമാന്തകൻ എന്നിവർ നിലകൊള്ളുന്നു।

Verse 121

विद्यांतकाभिधः पश्चान्नरांतक इमान्यजेत् । शक्रादींश्चैव वज्रादीन्प्रजपेत्तदनंतरम् ॥ १२१ ॥

അതിനുശേഷം ‘വിദ്യാന്തക’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നവൻ ഈ കർമങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം; പിന്നെ ‘നരാന്തക’ നിർവഹിക്കണം. തുടർന്ന് ക്രമമായി ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) മുതലായ ദേവന്മാരെയും വജ്രം മുതലായ ദിവ്യായുധങ്ങളെയും ജപിക്കണം।

Verse 122

एवं संपूजयन्देवीं पांडित्यं धनमद्भुतम् । पुत्रान्पौत्राञ्छुभां कीर्तिं लभते जनवश्यताम् ॥ १२२ ॥

ഇങ്ങനെ ദേവിയെ സമ്യകമായി പൂജിക്കുന്നവന് പാണ്ഡിത്യം, അത്ഭുതധനം, പുത്രപൗത്രന്മാർ, ശുഭകീർത്തി, ജനവശ്യത എന്ന ശക്തി എന്നിവ ലഭിക്കുന്നു।

Verse 123

तारो माया श्रीमदकजटे नीलसरस्वती । महोप्रतारे देवासः सनेत्रो गदियुग्मकम् ॥ १२३ ॥

താരാ, മായാ, ശ്രീമദ്-ജടാധരാ, നീല-സരസ്വതി, മഹാ-പ്രതാരാ, ദേവഗണം, സനേത്ര (നേത്രയുക്തം) കൂടാതെ ഗദാധാരികളുടെ യുഗളം—ഇവയാണ് ഇവിടെ ക്രമമായി എണ്ണപ്പെടുന്ന നാമരൂപങ്ങൾ।

Verse 124

सर्वदेवपिशाकर्मो दीर्घोग्रिर्मरुसान्मस । अभ्रगुमम जाड्यं च छेदयद्वितयं रमा ॥ १२४ ॥

സർവ്വദേവ-പിശാചബന്ധമായ കർമങ്ങളിൽ നിന്നു ജനിച്ച, ദീർഘവും ഉഗ്രവുമായ ദാഹത്തിൽ നിന്നുയർന്നതും, മരുതുകളുടെ ശോഷക സ്വാധീനത്തിൽ നിന്നുണ്ടായതുമായ ജാഡ്യം മുതലായ ഇരട്ട ദോഷങ്ങളെ രമാ (ലക്ഷ്മി) ഛേദിക്കുന്നു।

Verse 125

मायास्त्राग्निप्रियांतोऽयं द्विपंचाशल्लिपिर्मनुः । अनेन नित्यं पूजतिऽन्वहं देव्यै बलिं हरेत् ॥ १२५ ॥

“മായാ”യിൽ ആരംഭിച്ച് “അഗ്നിപ്രിയാ”യിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഈ മന്ത്രം ദ്വിപഞ്ചാശല്ലിപി-മന്ത്രമാണ്. ഇതിലൂടെ നിത്യമായി ദേവിയെ പൂജിക്കുകയും, ദിനംപ്രതി ദേവിക്ക് ബലി (നൈവേദ്യ-ആഹുതി) അർപ്പിക്കുകയും വേണം।

Verse 126

एवं सिद्धे मनौ मंत्री प्रयोगान्विदधाति च । जातमात्रस्य बालस्य दिवसत्रितयादधः ॥ १२६ ॥

ഇങ്ങനെ മന്ത്രം സിദ്ധമായാൽ, മന്ത്രീ (പുരോഹിതൻ) അതിന്റെ പ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നു—കുഞ്ഞ് ജനിച്ച ശേഷം മൂന്നു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ആരംഭിച്ച്।

Verse 127

जिह्वायां विलिखेन्मंत्रं मध्वाज्याभ्यां शलाकया । सुवर्ण कृतया यद्वा मंत्री धवलदूर्वया ॥ १२७ ॥

തേനും നെയ്യും തേച്ച ശലാകകൊണ്ട് നാവിൽ മന്ത്രം എഴുതണം; അല്ലെങ്കിൽ സ്വർണ്ണത്തിൽ നിർമ്മിച്ച എഴുത്താണിയാൽ, അല്ലെങ്കിൽ വെളുത്ത ദൂർവാ പുല്ലുകൊണ്ടും മന്ത്രവിദൻ എഴുതാം।

Verse 128

गतेऽष्टमेऽब्दे बालोऽपि जायते कविरद्बुतम् । तथापरैरजेयोऽपि भूपसंघैर्द्धनार्चितः ॥ १२८ ॥

എട്ടാം വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ ബാലനും അത്ഭുതകവിയായി മാറുന്നു. അതുപോലെ മറ്റാർക്കും ജയിക്കാനാകാത്തവനും രാജസംഘങ്ങളുടെ ബലത്താലും ധനസത്കാരത്താലും വശനാകുന്നു.

Verse 129

उपरागे दतानीव नरदारुसरोजले । निर्माय कीलकं तेन तैलमध्वमृतैर्लिखेत् ॥ १२९ ॥

ഗ്രഹണകാലത്ത് നരദാരുവും താമരയും കലർന്ന ജലത്തിൽ പല്ലുപോലൊരു ചെറുകീലകം നിർമ്മിച്ച്, അതുപയോഗിച്ച് എണ്ണ, തേൻ, നെയ്യ് എന്നിവകൊണ്ട് (നിർദ്ദേശിച്ച അക്ഷര/യന്ത്രം) എഴുതണം.

Verse 130

सरोजिनीदले मंत्रं वेष्टयेन्मातृकाक्षरैः । निखाय तदलं कुंडे चतुरस्रे समेखले ॥ १३० ॥

താമരയിലയിൽ മന്ത്രത്തെ മാതൃകാ അക്ഷരങ്ങളാൽ ചുറ്റിവരയ്ക്കണം. പിന്നെ ആ സിദ്ധമായ ഇല മേഘലാസഹിതമായ ചതുരാകൃതിയിലുള്ള കുണ്ടത്തിൽ വെച്ച് സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 131

संस्थाप्य पावकं तत्र जुहुयान्मनुनामुना । सहस्रं रक्तपद्मानां धेनुदुग्धजलाप्लुतम् ॥ १३१ ॥

അവിടെ പവിത്ര അഗ്നി സ്ഥാപിച്ച്, ഈ മന്ത്രം ചൊല്ലി ഹോമാഹുതികൾ അർപ്പിക്കണം. പശുവിൻ പാലും വെള്ളവും കലർന്നതിൽ നനച്ച ആയിരം ചുവന്ന താമരകൾ സമർപ്പിക്കണം.

Verse 132

होमांते विवधै रत्नैः पलैरपि बलिं हरेत् । बलिं मंत्रेण विधिवद्बलिमंत्रः प्रकाश्यते ॥ १३२ ॥

ഹോമം അവസാനിക്കുമ്പോൾ വിവിധ രത്നങ്ങളാലോ, കുറഞ്ഞത് ഫലങ്ങളാലോ, ബലി-നൈവേദ്യം അർപ്പിക്കണം. മന്ത്രസഹിതം വിധിപൂർവ്വം ബലി നൽകപ്പെടുന്നു; അതിനാൽ ഇപ്പോൾ ബലി-മന്ത്രം പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 133

तारः पद्मे युग तंद्री वियद्दीर्घं च लोहितः । अत्रिर्विषभगारूढो वदत्पद्मावतीपदम् ॥ १३३ ॥

‘താര’ (ബൃഹസ്പതി) പദ്മസ്ഥാനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; യുഗവും തന്ദ്രിയും, കൂടാതെ വ്യദ്-ദീർഘവും ലോഹിതവും. വൃഷഭാരൂഢനായ അത്രി ‘പദ്മാവതി’ പദം ഉച്ചരിക്കുന്നു॥১৩৩॥

Verse 134

झिंटीशाढ्योनिलस्वाहा षोडशार्णो बलेर्मनुः । ततो निशीथे च बलिं पूर्वोक्तमनुना हरेत् ॥ १३४ ॥

‘ഝിംടീശാഢ്യോനിലസ്വാഹാ’—ഇത് പതിനാറക്ഷരമന്ത്രം; ബലി-സമർപ്പണത്തിനായി വിധിച്ചതാണ്. തുടർന്ന്, അർദ്ധരാത്രിയിൽ, മുൻപറഞ്ഞ മന്ത്രംകൊണ്ട് ബലി അർപ്പിക്കണം॥১৩৪॥

Verse 135

एवं कृते पंडितानां स जयी कविराड् भवेत् । निवासो भारतीलक्ष्म्योर्जनतारञ्जनक्षमः ॥ १३५ ॥

ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവൻ പണ്ഡിതന്മാരിൽ ജയശാലിയായ മഹാകവിരാജനാകും. ഭാരതി (വാക്ശക്തി)യും ലക്ഷ്മിയും വസിക്കുന്ന നിലയാകി ജനങ്ങളെ ആനന്ദിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനാകും॥১৩৫॥

Verse 136

शताभिजप्त्या यो मंत्री रोचनां मस्ताके धरेत् । यं यं पश्यति तस्यासौ दासवज्जायते क्षणात् ॥ १३६ ॥

മന്ത്രസാധകൻ മന്ത്രം നൂറുതവണ ജപിച്ച് തലയിൽ രോചന (മഞ്ഞ വർണ്ണചൂർണം) ധരിച്ചാൽ—അവൻ ആരെയെല്ലാം നോക്കുമോ, അവർ ക്ഷണത്തിൽ അവന്റെ ദാസനെപ്പോലെ ആകുന്നു॥১৩৬॥

Verse 137

श्मशानांगारमाश्रित्य पूर्वायां कुजवासरे । तेन मत्रेण संवेष्ट्य निबद्धं रक्ततंतुभिः ॥ १३७ ॥

ശ്മശാനത്തിലെ അങ്കാരം എടുത്ത്, ചൊവ്വാഴ്ച പുലർച്ചെ, അതേ മന്ത്രം ജപിച്ചുകൊണ്ട് അത് പൊതിഞ്ഞ്, ചുവന്ന നൂലുകളാൽ കെട്ടണം॥১৩৭॥

Verse 138

शताभिजप्तं मूलेन निक्षिपेद्वैरिवेश्मनि । उच्चाटयति सप्ताहात्सकुंटुबान्विरोधिनः ॥ १३८ ॥

മൂലത്തിൽ മന്ത്രം നൂറുതവണ ജപിച്ച് അത് ശത്രുവിന്റെ വീട്ടിൽ വെക്കണം. ഏഴ് ദിവസത്തിനകം വിരോധി കുടുംബസഹിതം അവിടെ നിന്ന് അകറ്റപ്പെടും।

Verse 139

क्षीराढ्यया निशामंत्रं लिखित्वा पौरुषेऽस्थनि । रविवारे निशीथिन्यां सहस्रमभिमंत्रयेत् ॥ १३९ ॥

പാൽസാരമുള്ള മഷിയാൽ ‘നിശാ-മന്ത്രം’ മനുഷ്യ അസ്ഥിയിൽ എഴുതണം. ഞായറാഴ്ച അർദ്ധരാത്രിയിൽ അത് ആയിരം തവണ ജപിച്ച് അഭിമന്ത്രിക്കണം।

Verse 140

तत्क्षिप्तं शत्रुसदने मंडलाद्भ्रंशकं भवेत् । क्षेत्रे क्षिप्तं सस्यहान्योजवहृत्तुरमालयेत् ॥ १४० ॥

അത് ശത്രുവിന്റെ വീട്ടിൽ എറിഞ്ഞാൽ അവന്റെ പദവി-അധികാരപതനത്തിന് കാരണമാകും. വയലിൽ എറിഞ്ഞാൽ വിളനാശം വരുത്തി, വയലിന്റെ ഉർവ്വരത വേഗത്തിൽ ഹരിക്കും।

Verse 141

षट्कोणांतर्लिखेन्मूलं साध्यार्णं केशरे स्वरैः । बाह्येऽष्टवर्गयुक्पत्रं पद्मभूमिपरावृतम् ॥ १४१ ॥

ഷട്കോണമധ്യേ മൂലമന്ത്രം എഴുതണം; കേശരങ്ങളിൽ സാധ്യ-മന്ത്രാക്ഷരങ്ങളെ സ്വരങ്ങളോടുകൂടെ സ്ഥാപിക്കണം. പുറത്തായി താമരദളങ്ങളിൽ അഷ്ടവർഗാക്ഷരങ്ങൾ എഴുതി, പദ്മഭൂമിയാൽ ചുറ്റണം।

Verse 142

यंत्रं भूर्जे जहुरसैर्लिखेत्पूताम्बरावृतम् । पट्टसूत्रेण सन्नद्धं शिशुकंठगतं ध्रुवम् ॥ १४२ ॥

ഭൂർജപത്രത്തിൽ ജുഹൂ ഹവിസ്സിന്റെ സാരത്തോടെ യന്ത്രം എഴുതണം. ശുദ്ധവസ്ത്രത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ്, പട്ടുസൂത്രദോറുകൊണ്ട് കെട്ടി, ശിശുവിന്റെ കഴുത്തിൽ ഉറപ്പോടെ ധരിപ്പിക്കണം।

Verse 143

भूतभीतिहरं वामवाहौ स्त्रीणां च पुत्रदम् । नृणां दक्षिणबाहुस्थं निर्धनानां धनप्रदम् ॥ १४३ ॥

ഇത് ഭൂതഭയം അകറ്റുന്നു; ഇടത് ഭുജത്തിൽ ധരിച്ചാൽ സ്ത്രീകൾക്ക് പുത്രപ്രദം. പുരുഷരുടെ വലത് ഭുജത്തിൽ ഇരുന്നാൽ ദരിദ്രർക്കു ധനം നൽകുന്നു.

Verse 144

ज्ञानदं ज्ञानमिच्छूनां राज्ञां तु विजयप्रदम् ॥ १४४ ॥

ജ്ഞാനം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഇത് ജ്ഞാനം നൽകുന്നു; രാജാക്കന്മാർക്ക് വിജയം പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു.

Verse 145

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे यक्षिणीमन्त्रभेदनिरूपणं नाम पञ्चाशीतितमोऽध्यायः ॥ ८५ ॥

ഇങ്ങനെ ശ്രീ ബൃഹന്നാരദീയ പുരാണത്തിന്റെ പൂർവഭാഗത്തിലെ ബൃഹദുപാഖ്യാനത്തിന്റെ തൃതീയ പാദത്തിൽ ‘യക്ഷിണീ-മന്ത്ര-ഭേദ-നിരൂപണം’ എന്ന എൺപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.