Gaṇeśa Mantra-vidhi: Mahāgaṇapati Gāyatrī, Vakratuṇḍa Mantra, Nyāsa, Homa, Āvaraṇa-pūjā, and Caturthī Vrata
ഈ അധ്യായത്തിൽ സനത്കുമാരൻ നാരദനോട് സമ്പൂർണ്ണ ഗണേശസാധനാവിധി ഉപദേശിക്കുന്നു. ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്ന ഗണേശമന്ത്രങ്ങൾ, നിയന്ത്രണോന്മുഖ മന്ത്രരചന, 28 അക്ഷരമന്ത്രത്തിന്റെ ഋഷി-ഛന്ദസ്-ദേവതാദി വിവരങ്ങൾ എന്നിവ പറയുന്നു. ഷഡംഗന്യാസം, ഭൂഃ-ഭുവഃ-സ്വഃ എന്ന ഭുവനന്യാസം, സംഖ്യാസങ്കേതങ്ങളോടെയുള്ള വർണ/പദന്യാസസ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നിവ കൃത്യമായി നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. മഹാഗണപതി ഗായത്രി (വിദ്മഹേ/ധീമഹി/പ്രചോദയാത്), ധ്യാനരൂപം, ജപസംഖ്യ, എട്ട് ദ്രവ്യങ്ങളാൽ ഹോമവിധി എന്നിവ വിശദമാക്കുന്നു. ഷട്കോണം-ത്രികോണം-അഷ്ടദളപദ്മം-ഭൂപുരം ഉള്ള യന്ത്ര/മണ്ഡലത്തിൽ പീഠപൂജ, ആവരണദേവത-ശക്തികൾ, ദിക്കുകളിൽ സഹചാരികളോടെയുള്ള ഗണേശരൂപസ്ഥാപനം എന്നിവ പറയുന്നു. പുഷ്പം, സമിധ്, നെയ്യ്, തേൻ മുതലായ അർപ്പണഭേദപ്രകാരം ഫലവിശേഷങ്ങൾ പട്ടികപ്പെടുത്തുന്നു. മാസിക ചതുര്ഥീവ്രതക്രമം, ഗ്രഹണപൂജ, രക്ഷാനിയമങ്ങൾ, കൂടാതെ വേറിട്ട വക്രതുണ്ഡമന്ത്രത്തിന്റെ ഋഷ്യാദി-ആവരണക്രമവും ഉൾപ്പെടുന്നു. ദീക്ഷാപൂർവശർതങ്ങൾ, സമൃദ്ധി-സന്താനം-പ്രശ്നസദൃശ കർമങ്ങൾ, ഗോപനീയതാനിർദ്ദേശം, ഭക്തിശ്രദ്ധയാൽ സിദ്ധിയും മോക്ഷവും ലഭിക്കും എന്ന ഉറപ്പും നൽകി അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു।
Shlokas
Verse 1
श्रीसनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये गणेशस्य मंत्रान्सर्वेष्टदायकान् । यान्समाराध्य विप्रेंद्र साधको भुक्तिमुक्तिमान् ॥ १ ॥
ശ്രീ സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—ഇപ്പോൾ ഗണേശന്റെ സർവ ഇഷ്ടഫലദായകമായ മന്ത്രങ്ങളെ ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു; ഹേ വിപ്രേന്ദ്ര, അവയെ സമാരാധിച്ചാൽ സാധകൻ ഭുക്തിയും മുക്തിയും രണ്ടും പ്രാപിക്കുന്നു.
Verse 2
अव्ययो विष्णुवनिता शंभुस्त्री मीनकेतनः । स्मृतिर्मांसेंदुमन्वाढ्या सा पुनश्चंद्रशेखरा ॥ २ ॥
അവൻ അവ്യയൻ; വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രിയയായവൾ; ശംഭുവിന്റെ പത്നി; മീനധ്വജചിഹ്നിതൻ; പവിത്രസ്മൃതിയുടെ മൂർത്തിസ്വരൂപൻ; ദേഹവും ചന്ദ്രനും അലങ്കരിച്ചവൻ; വീണ്ടും ചന്ദ്രശേഖരൻ।
Verse 3
ङेतो गणपतिस्तोयं भुजंगो वरदेति च । सर्वांते जनमुञ्चार्य ततो मे वशमानय ॥ ३ ॥
‘ങേതോ’, ‘ഗണപതി’, ‘തോയം’, ‘ഭുജംഗ’, ‘വരദ’—ഈ പദങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കുക; പിന്നെ അവസാനം ആ വ്യക്തിയുടെ പേര് ചൊല്ലി ‘അവനെ/അവളെ എന്റെ വശത്തിലാക്കുക’ എന്ന് ജപിക്കണം।
Verse 4
वह्निः प्रियांतो मंत्रोऽयष्टाविंशतिवर्णवान् । गणकोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री वियुदादिका ॥ ४ ॥
ഈ മന്ത്രം ‘വഹ്നി’ എന്ന പദത്തിൽ ആരംഭിച്ച് ‘പ്രിയാ’യിൽ അവസാനിക്കുന്നു; ഇത് ഇരുപത്തിയെട്ട് വർണ്ണങ്ങളുള്ളത്. ഇതിന്റെ ഋഷി ഗണകൻ, ഛന്ദസ് ഗായത്രി, ദേവത വിയുത്-ആദിക (വിദ്യുത്-തത്ത്വം) ആകുന്നു।
Verse 5
गणेशो देवता बीजं षष्टशक्तिस्तदादिका । श्रीमन्महागणपतिप्रीतये विनियोगकः ॥ ५ ॥
ദേവത ഗണേശൻ; ബീജം ‘ഷഷ്ടിശക്തി’ സഹിതവും അതിന്റെ അനുബന്ധ ഘടകങ്ങളോടും കൂടി നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ഈ വിനിയോഗം ശ്രീമൻ മഹാഗണപതിയെ പ്രസന്നിപ്പിക്കാനാണ്।
Verse 6
ऋषिं शिरसि वक्रे तु छन्दश्च हृदि देवताम् । गुह्ये बीजं पदोः शक्तिं न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ ६ ॥
ശ്രേഷ്ഠ സാധകൻ ന്യാസം ചെയ്യണം—ഋഷിയെ ശിരസ്സിൽ, ഛന്ദസ്സിനെ മുഖത്തിൽ, ദേവതയെ ഹൃദയത്തിൽ, ബീജത്തെ ഗുഹ്യപ്രദേശത്ത്, ശക്തിയെ പാദങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കണം।
Verse 7
षड्दीर्घाढ्येन बीजेन यं च बीजादिना पुनः । षङंगानि न्यसेदस्य जातियुक्तानि मंत्रवित् ॥ ७ ॥
മന്ത്രവിദനായ সাধകൻ ആറു ദീർഘസ്വരങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമായ ബീജത്തോടെ ഷഡംഗ-ന്യാസം ചെയ്യണം; പിന്നെയും ‘യം’ ആദിബീജത്താലും. ഇങ്ങനെ ജാതിയുക്തമായ ആറംഗങ്ങളെ വിധിപൂർവ്വം സ്ഥാപിക്കണം.
Verse 8
शैवी षडंगमुद्राय न्यस्तव्या हि षडंगके । गामाद्यं चैव भूर्लोकं नाभ्यंतं पादयोर्न्यसेत् ॥ ८ ॥
ഷഡംഗങ്ങളിൽ ശൈവീ ഷഡംഗമുദ്ര ന്യാസമായി നിർബന്ധമായി സ്ഥാപിക്കണം. കൂടാതെ ‘ഗാം’ മുതൽ ആരംഭിക്കുന്ന ഭൂർലോകം നാഭിപ്രദേശത്തിൽ നിന്ന് പാദങ്ങൾ വരെ ന്യാസിക്കണം.
Verse 9
गीमाद्यं च भुवर्लोकं कंठांतं नाभितो न्यसेत् । स्वर्लोकं चैव गूमाद्यं कंठदिमस्तकावधि ॥ ९ ॥
‘ഗീം’ മുതൽ ആരംഭിക്കുന്ന ഭുവർലോകം നാഭിയിൽ നിന്ന് കണ്ഠാന്തം വരെ ന്യാസിക്കണം. ‘ഗൂം’ മുതൽ ആരംഭിക്കുന്ന സ്വർലോകം കണ്ഠത്തിൽ നിന്ന് ശിരോമസ്തകം വരെ ന്യാസിക്കണം.
Verse 10
व्यापकं मूलमन्त्रेण न्यासोऽयं भुवनाभिधः । मूलमंत्रं समुञ्चार्य मातृकावर्णमीरयेत् ॥ १० ॥
മൂലമന്ത്രംകൊണ്ട് ചെയ്യുന്ന ഈ വ്യാപക ന്യാസം ‘ഭുവന-ന്യാസം’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ആദ്യം മൂലമന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് പിന്നെ മാതൃകാ വർണങ്ങൾ ജപിക്കണം.
Verse 11
तदंतेऽपि च मूलं स्यान्नमोंऽतं मातृकास्थले । क्षांतं विन्यस्य मूलेन व्यापकं रचयेत्सुधीः ॥ ११ ॥
അതിന്റെ അവസാനം പോലും മൂലബീജം ന്യാസിക്കണം; മാതൃകാ സ്ഥാനത്ത് ‘നമോം’ എന്ന അന്തം വിന്യസിക്കണം. ‘ക്ഷാം’ മൂലത്തോടൊപ്പം സ്ഥാപിച്ച് ബുദ്ധിമാൻ വ്യാപക-ന്യാസം ക്രമീകരിക്കണം.
Verse 12
वर्णन्या सोऽयमाख्यातः पदन्यासस्तथोच्यते । पञ्चत्रिबाणवह्नींदुचंद्राक्षिनिगमैः क्रमात् ॥ १२ ॥
ഇതാണ് ‘വർണ-ന്യാസം’ എന്നു പ്രസിദ്ധം; ഇതേ ‘പദ-ന്യാസം’ എന്നും പറയുന്നു. അഞ്ച്, മൂന്ന്, ബാണം, അഗ്നി, ഇന്ദു, ചന്ദ്രൻ, നേത്രം, നിഗമം എന്നീ പരമ്പരാഗത സംഖ്യാസൂചനകളുടെ ക്രമത്തിൽ ഇത് ചെയ്യേണ്ടതാണ്।
Verse 13
विभक्तैर्मूलगायत्र्या हृदंतैरष्टभिः पदैः । भालदेशे मुखे कण्ठे हृदि नाभ्यूरुजानुषु ॥ १३ ॥
‘ഹൃത്’ എന്ന അക്ഷരത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന മൂലഗായത്രിയുടെ എട്ട് വിഭക്ത പദങ്ങളാൽ ന്യാസം ചെയ്യണം—നെറ്റിപ്രദേശം, മുഖം, കണ്ഠം, ഹൃദയം, നാഭി, തുടകൾ, മുട്ടുകൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ।
Verse 14
पादयोश्चैव विन्यस्य मूलने व्यापकं चरेत् । वदेत्तत्पुरुषायांते विद्महेति पदं ततः ॥ १४ ॥
പാദങ്ങളിലും ന്യാസം ചെയ്ത്, തുടർന്ന് മൂലസ്ഥാനത്ത് വ്യാപക-ന്യാസം നടത്തണം. തത്പുരുഷ മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനം പിന്നെ ‘വിദ്മഹേ’ എന്ന പദം ഉച്ചരിക്കണം।
Verse 15
वक्रतुंडाय शब्दांते धीमहीति समीरयेत् । तन्नो दंतिः प्रचोवर्णा दयादिति वदेत्पुनः ॥ १५ ॥
‘വക്രതുണ്ഡായ’ എന്ന ശബ്ദത്തിന്റെ അവസാനം ‘ധീമഹി’ എന്ന് ഉച്ചരിക്കണം. പിന്നെ വീണ്ടും ‘തന്നോ ദന്തിഃ പ്രചോവർണാ ദയാത്’ എന്ന് പറയണം; അർത്ഥം: ദീപ്തവർണനായ ദന്തി ഭഗവാൻ കരുണചെയ്ത് ഞങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിക്കട്ടെ।
Verse 16
एषोक्ता मूलगायत्री सर्वसिद्धिप्रदायिनी । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेदेवं हृदंबुजे ॥ १६ ॥
ഇതാണ് പ്രസ്താവിച്ച മൂലഗായത്രി; ഇത് സർവ്വസിദ്ധി നൽകുന്നതാണ്. ഇങ്ങനെ ന്യാസവിധി ചെയ്ത്, ഹൃദയകമലത്തിൽ ഇതേവിധം ധ്യാനിക്കണം।
Verse 17
उद्यन्मार्तण्डसदृशं लोकस्थित्यंतकारणम् । सशक्तिकं भूषितांगं दंत चक्राद्युदायुधम् ॥ १७ ॥
അവൻ ഉദയസൂര്യനെപ്പോലെ, ലോകസ്ഥിതിയുടെയും പ്രളയത്തിന്റെയും കാരണമാണ്. സ്വശക്തിയോടുകൂടി, ദിവ്യാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായ അംഗങ്ങളോടെ, ദന്തം, ചക്രം മുതലായ ഉയർത്തിയ ആയുധങ്ങൾ ധരിച്ച പ്രഭുവിനെ ഞാൻ ധ്യാനിക്കുന്നു।
Verse 18
एवं ध्यात्वा चतुश्चत्वारिंशत्साहस्रसंयुतम् । चतुर्लक्षं जपेन्मंत्रं अष्टद्रव्यैर्दशांशतः ॥ १८ ॥
ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച്, മന്ത്രം നാലുലക്ഷം പ്രാവശ്യം, അതോടൊപ്പം നാല്പത്തിനാലായിരം കൂടി ജപിക്കണം. പിന്നെ ആ എണ്ണത്തിന്റെ ദശാംശം, അഷ്ടദ്രവ്യങ്ങളാൽ ഹോമമായി അനുഷ്ഠിക്കണം।
Verse 19
जुहुयाद्विधिवन्मंत्री संस्कृते हव्यवाहने । इक्षवः सक्तवो मोचाफलानि चिपिटास्तिलाः ॥ १९ ॥
മന്ത്രം ജപിക്കുന്ന പുരോഹിതൻ വിധിപ്രകാരം സംസ്കൃത ഹവ്യവാഹന അഗ്നിയിൽ ഹോമം ചെയ്യണം—ഇക്ഷു, സക്തു, വാഴപ്പഴം, ചിപിട (അവൽ), എള്ള് മുതലായവ ആഹുതിയായി അർപ്പിക്കണം।
Verse 20
मोदका नारिकेलानि लाजा द्रव्याष्टकं स्मृतम् । पीठमाधारशक्त्यादिपरतत्वांतमर्चयेत् ॥ २० ॥
മോദകം, നാരികേലം, ലാജ (വറുത്ത അരി) എന്നിവ അഷ്ടദ്രവ്യങ്ങളിൽ സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. ആധാരശക്തിയിൽ തുടങ്ങി പരതത്ത്വാന്തം വരെ പീഠത്തെ അർച്ചിക്കണം।
Verse 21
षट्कोणांतस्त्रिकोणं च बहिरष्टदलं लिखेत् । भूपुरं तद्बहिः कृत्वा गमेशं तत्र पूजयेत् ॥ २१ ॥
ഷട്കോണത്തിനകത്ത് ത്രികോണം, പുറത്തായി അഷ്ടദള പദ്മം വരയ്ക്കണം. അതിന് പുറത്തായി ഭൂപുരം (ചതുരാകാര ആവരണം) നിർമ്മിച്ച്, അവിടെ ഗമേശനെ വിധിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം।
Verse 22
तीव्राख्या ज्वालिनी नंदा भोगदा कामरूपाणी । अग्रा तेजोवती सत्या नवमी विध्ननाशिनी ॥ २२ ॥
അവൾ തീവ്രാ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അവൾ ജ്വാലിനീ—ദീപ്തജ്വാല; അവൾ നന്ദാ—ആനന്ദദായിനി. അവൾ ഭോഗദാ, ഇഷ്ടരൂപധാരിണി കാമരൂപിണീ. അവൾ അഗ്രാ, തേജോവതി, സത്യസ്വരൂപിണി, നവമി, വിഘ്നനാശിനി.
Verse 23
सर्वादिशक्तिकमलासनाय हृदयांतिकः । पीठमंत्रोऽयमेतेन दद्यादासनमुत्तमम् ॥ २३ ॥
ഇത് പീഠമന്ത്രം: സർവാദി ശക്തികളാൽ യുക്തനായ, കമലാസനനായ പ്രഭുവിന്—ഹൃദയാന്തരത്തിൽ വസിക്കുന്നവനു—ഈ മന്ത്രം ചൊല്ലി ഉത്തമാസനം സമർപ്പിക്കണം.
Verse 24
तत्रावाह्य गणाधीशं मध्ये सम्पूज्य यत्नतः । विकोणबाह्ये पूर्वादिचतुर्दिक्ष्वर्चयेत्क्रमात् ॥ २४ ॥
അവിടെ ഗണാധീശനായ ഗണേശനെ ആവാഹനം ചെയ്ത്, മദ്ധ്യത്തിൽ പരിശ്രമത്തോടെ സമ്പൂർണ്ണമായി പൂജിക്കണം; പിന്നെ ബാഹ്യാവരണത്തിൽ കിഴക്കിൽ തുടങ്ങി നാലു ദിക്കുകളിലും ക്രമമായി അർച്ചന നടത്തണം.
Verse 25
श्रियं श्रियः पतिं चैव गौरीं गौरी पतिं तथा । रतिं रतिपतिं पाश्चान्महीपूर्व च पोत्रिणम् ॥ २५ ॥
പിന്നീട് ശ്രീ (ലക്ഷ്മി)യും ശ്രീപതി (വിഷ്ണു)യും, ഗൗരിയും ഗൗരീപതി (ശിവൻ)യും, രതിയും രതിപതി (കാമദേവൻ)യും, അതുപോലെ ആദിയിൽ ഭൂമിയെയും അവളെ ഉയർത്തിയ പോത്രി വരാഹനെയും ഭക്തിയോടെ ആവാഹനം ചെയ്യണം.
Verse 26
क्रमादिल्ववटाश्वत्थप्रियगूनामधोऽर्चयेत् । रमा पद्मद्वयकरा शंखचक्रधरो हरिः ॥ २६ ॥
ക്രമമായി ഇൽവ (ബിൽവ), വട, അശ്വത്ഥ, പ്രിയഗു വൃക്ഷങ്ങളുടെ കീഴിൽ അർച്ചന നടത്തണം. അവിടെ രമയെ ഇരുകൈകളിലും രണ്ട് പദ്മങ്ങൾ ധരിച്ചവളായി, ഹരിയെ ശംഖചക്രധാരിയായി ധ്യാനിക്കണം.
Verse 27
गौरी पाशांकुशधरा टंकशूलधरो हरः । रतिः पद्मकरा पुष्पबाणचापधरः स्मरः ॥ २७ ॥
ഗൗരീ പാശവും അങ്കുശവും ധരിക്കുന്നു; ഹരൻ (ശിവൻ) ടങ്കവും ത്രിശൂലവും ധരിക്കുന്നു. രതി പദ്മം ധരിക്കുന്നു; സ്മരൻ (കാമൻ) പുഷ്പബാണങ്ങളും ധനുസ്സും ധരിക്കുന്നു.
Verse 28
शूकव्रीह्यग्रहस्ता भूः पोत्री चक्रगदाधरः । देवाग्रे पूजयेल्लक्ष्मीसहितं तु विनायकम् ॥ २८ ॥
ഭൂദേവിയെ ശൂകവും വ്രീഹിയും (നെല്ല്) കൈയിൽ ധരിച്ചവളായി ചിത്രിക്കണം; പോത്രി (യജ്ഞക്കരണ്ടി)യും കാണിക്കണം; ചക്ര-ഗദാധാരി പ്രഭു (വിഷ്ണു)വിനെയും സ്ഥാപിക്കണം. ദേവന്മാരുടെ മുമ്പിൽ ലക്ഷ്മീസഹിതം വിനായകനെ പൂജിക്കണം.
Verse 29
पूजयेत्षट्सु कोणेषु ह्यामोदाद्यान्प्रियायुतान् । आमोदं सिद्धिसंयुक्तमग्रतः परिपूजयेत् ॥ २९ ॥
ആറ് കോണുകളിലും ആമോദാദി ദേവതകളെ അവരുടെ പ്രിയ സഹചാരിണികളോടുകൂടി പൂജിക്കണം. തുടർന്ന് മുൻവശത്ത് സിദ്ധിയോടു ചേർന്ന ആമോദനെ പ്രത്യേകമായി പരിപൂജിക്കണം.
Verse 30
प्रमोदं चाग्निकोणे तु समृद्धिसहितं यजेत् । ईशकोणे यजेत्कीर्तिसंयुतं सुमुखं तथा ॥ ३० ॥
അഗ്നികോണത്തിൽ (തെക്കുകിഴക്ക്) സമൃദ്ധിയോടുകൂടിയ പ്രമോദനെ പൂജിക്കണം. ഈശാനകോണത്തിൽ (വടക്കുകിഴക്ക്) കീർത്തിയോടു ചേർന്ന സുമുഖനെയും പൂജിക്കണം.
Verse 31
वारुणे मदनावत्या संयुतं दुर्मुखं यजेत् । यजेन्नैर्ऋत्यकोणे तु विघ्नं मदद्रवायुतम् ॥ ३१ ॥
വാരുണ ദിക്കിൽ മദനാവതിയോടുകൂടിയ ദുര്മുഖനെ പൂജിക്കണം. നൈഋത്യ കോണത്തിൽ (തെക്ക്-പടിഞ്ഞാറ്) മദദ്രവയോടുകൂടിയ വിഘ്നനെ പൂജിക്കണം.
Verse 32
द्राविण्या विघ्नकर्तारं वायुकोणे समर्चयेत् । पाशांकुशाभयकरांस्तरुणार्कसमप्रभान् ॥ ३२ ॥
ദ്രാവിണീ എന്ന മന്ത്ര/അർപ്പണത്തോടെ വായുകോണത്തിൽ (വടക്കുപടിഞ്ഞാറ്) വിഘ്നഹർത്താവിനെ വിധിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം. ഉദയസൂര്യസമ പ്രഭയോടെ ദീപ്തനായ അവൻ കൈകളിൽ പാശം, അങ്കുശം, അഭയമുദ്ര എന്നിവ ധരിക്കുന്നു।
Verse 33
कपोलविगलद्दानगंधलुब्धा लिशोभितान् । षट्कोणोभयपार्श्वे तु शंखपद्मनिभौ क्रमात् ॥ ३३ ॥
കപോളങ്ങളിൽ നിന്നൊഴുകുന്ന ദാനരസത്തിന്റെ സുഗന്ധത്തിൽ ലുബ്ധമായ തേൻചീറ്റകളാൽ അവ ശോഭിക്കട്ടെ. പിന്നെ ഷട്കോണത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലും ക്രമമായി ശംഖവും പദ്മവും പോലെയുള്ള രൂപങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണം।
Verse 34
सहितौ निजशक्तिभ्यां ध्यात्वा पूर्ववदर्चयेत् । केशरेषु षडंगानि पत्रेष्वष्टौ तु मातरः ॥ ३४ ॥
സ്വസ്വ ശക്തികളോടുകൂടിയ ആ രണ്ടു ദേവതകളെ ധ്യാനിച്ച്, മുൻപുപോലെ ആരാധിക്കണം. കേശരങ്ങളിൽ ഷഡംഗങ്ങൾ ന്യാസം ചെയ്യുകയും, ദളങ്ങളിൽ അഷ്ടമാതൃകകളെ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യണം।
Verse 35
इन्द्राद्यानपि वज्ज्रादीन्पूजयेद्धरणीगृहे । एवमाराध्य विघ्नेशं साधयेत्स्वमनोरथान् ॥ ३५ ॥
ധരണീഗൃഹത്തിൽ (പവിത്ര ഭൂമിസ്ഥലത്ത്) ഇന്ദ്രാദി ദേവന്മാരെയും, വജ്രാദി ദിവ്യായുധ-ചിഹ്നങ്ങളെയും കൂടി പൂജിക്കണം. ഇങ്ങനെ വിഘ്നേശനെ ആരാധിച്ച് സ്വന്തം മനോരഥങ്ങൾ സിദ്ധിക്കുന്നു।
Verse 36
चतुश्चत्वारिंशताढ्यं चतुः शतमतंद्रितः । तर्पयेदंबुभिः शुद्धैर्गजास्यं दिनशः सुधीः ॥ ३६ ॥
ബുദ്ധിമാൻ साधകൻ പ്രതിദിനം അലസതയില്ലാതെ, ശുദ്ധജലത്തോടെ ഗജാസ്യൻ (ഗണേശൻ)ക്ക് തർപ്പണം ചെയ്യണം—നാല്പത്തിനാലു ദിവസത്തോളം, ആകെ നാലുനൂറ് തർപ്പണങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കണം।
Verse 37
पद्मैस्तु वशयेद्भूपांस्तत्पत्नीश्चोत्पलैस्तथा । कुमुदैर्मंत्रिणोऽश्वत्थसमिद्भिर्वाडवाञ्शुभैः ॥ ३७ ॥
പദ്മപുഷ്പങ്ങളാൽ രാജാക്കളെ വശപ്പെടുത്താം; അതുപോലെ നീലോത്പലങ്ങളാൽ അവരുടെ രാജ്ഞിമാരെയും. കുമുദപുഷ്പങ്ങളാൽ മന്ത്രിമാരെയും, ശുഭമായ അശ്വത്ഥ സമിധകളാൽ കുലീനസ്ത്രീകളെയും വശപ്പെടുത്താം।
Verse 38
उदुंम्बरोत्थैर्नृपतीन्वैश्यान्प्लक्षसमुद्भवैः । वटोद्भवैः समिद्भिश्च वशयेदंतिमान्बुधः ॥ ३८ ॥
ഉദുംബരവൃക്ഷത്തിന്റെ സമിധകളാൽ ബുദ്ധിമാൻ രാജാക്കളെ വശപ്പെടുത്തുന്നു; പ്ലക്ഷജന്യ സമിധകളാൽ വൈശ്യരെ; വടവൃക്ഷ സമിധകളാൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവരെയും അധീനപ്പെടുത്തുന്നു।
Verse 39
आज्येन श्रियमाप्नोति स्वर्णाप्तिर्मधुना भवेत् । गोदुग्धेन गवां लाभो दध्ना सर्वसमृद्धिमान् ॥ ३९ ॥
നെയ്യിന്റെ ആഹുതിയാൽ ശ്രീസമ്പത്ത് ലഭിക്കുന്നു; തേൻ ആഹുതിയാൽ സ്വർണ്ണലാഭം ഉണ്ടാകുന്നു. ഗോക്ഷീര ആഹുതിയാൽ ഗോധനം ലഭിക്കുന്നു; തൈർ ആഹുതിയാൽ സർവ്വസമൃദ്ധിയും ലഭിക്കുന്നു।
Verse 40
अन्नाप्तिरन्नहोमेन समिद्भिर्वेतसां जलम् । वासांसि लभते हुत्वा कुसुंभकुसुमैः शुभैः ॥ ४० ॥
അന്നഹോമം ചെയ്താൽ അന്നലാഭം; വേതസ (വില്ലോ) സമിധകളാൽ ജലപ്രാപ്തി. ശുഭമായ കുസുംബപുഷ്പങ്ങൾ ആഹുതിയായി അർപ്പിച്ചാൽ വസ്ത്രലാഭം ലഭിക്കുന്നു।
Verse 41
अथ सर्वेष्टदं वक्ष्ये चतुरावृत्तितर्पणम् । मूलेनादौ चतुर्वारं प्रत्येकं च प्रतर्पयेत् ॥ ४१ ॥
ഇപ്പോൾ സർവ്വ ഇഷ്ടഫലദായകമായ ചതുരാവൃത്തി തർപ്പണം ഞാൻ പറയുന്നു. ആദ്യം മൂലമന്ത്രത്തോടെ നാലു പ്രാവശ്യം തർപ്പണം ചെയ്ത്, പിന്നെ ഓരോരുത്തരെയും വേർതിരിച്ച് തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം।
Verse 42
पूर्वमंत्राक्षरैर्मंत्रैः स्वाहांतैश्च चतुश्चतुः । मूलमंत्रैश्चतुर्वारपूर्वकं संप्रतर्प्य च ॥ ४२ ॥
മുൻമന്ത്രത്തിലെ അക്ഷരങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടായ ‘സ്വാഹാ’ാന്ത മന്ത്രങ്ങളാൽ ഓരോന്നിനും നാലു പ്രാവശ്യം തർപ്പണം ചെയ്യണം; തുടർന്ന് മൂലമന്ത്രം നാലു ജപം മുൻകൂട്ടി ചെയ്ത് വീണ്ടും തർപ്പണം ചെയ്യണം।
Verse 43
मिथुनादींस्ततः पश्चात्पूर्ववत्संप्रतर्पयेत् । देवेन सहितां शक्तिं शक्त्या च सहितं तु तम् ॥ ४३ ॥
അതിനുശേഷം മിഥുനാദികളെയും മുൻപുപോലെ തർപ്പണം ചെയ്യണം—ദേവനോടൊപ്പം ഉള്ള ശക്തിയെയും, ശക്തിയോടൊപ്പം ഉള്ള ആ ദേവനെയും കൂടി തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം।
Verse 44
एवंच षड्विंशतिधा मिथुनानि भवंति हि । स्वनामाद्यर्णबीजानि तानि सन्तर्पयेत्क्रमात् ॥ ४४ ॥
ഇങ്ങനെ മിഥുനങ്ങൾ സത്യത്തിൽ ഇരുപത്താറു വിധമാണ്. തങ്ങളുടെ തന്നെ നാമത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന വർണ-ബീജങ്ങളാൽ അവയെ ക്രമമായി സന്തർപ്പണം (പോഷണ-തൃപ്തി) ചെയ്യണം।
Verse 45
भवेत्संभूय सचतुश्चत्वारिंशञ्चतुः शतम् । एवं संतप्य तत्पश्चात्पूर्ववत्सोपचारकैः ॥ ४५ ॥
എല്ലാം ചേർന്നാൽ അത് നൂറ്റി നാല്പത്തിനാലാകും. ഇങ്ങനെ സംസ്കാരം/സന്താപനം ചെയ്ത്, തുടർന്ന് മുൻപുപോലെ ഉപചാരങ്ങളോടെ അടുത്ത വിധി നടത്തണം।
Verse 46
सर्वाभीष्टं च संप्रार्थ्य प्रणम्योद्वासयेत्सुधीः । भाद्रकृष्णचतुर्थ्यादिप्रतिमासमतंद्रितः ॥ ४६ ॥
സകല അഭീഷ്ടസിദ്ധിക്കും പ്രാർത്ഥിച്ച് നമസ്കരിച്ച ശേഷം, ബുദ്ധിമാൻ വിധിപൂർവം ഉദ്വാസനം (സമാപനം/വിസർജനം) ചെയ്യണം; ഭാദ്രപദ കൃഷ്ണ ചതുര്ഥി മുതലായി ഓരോ മാസവും അശ്രദ്ധയില്ലാതെ ഈ അനുഷ്ഠാനം പാലിക്കണം।
Verse 47
आरभ्यार्कोदयं मंत्री यावच्चंद्रोदयो भवेत् । तावन्नोपविशेद्भूमौ जितवाविस्थरमानसः ॥ ४७ ॥
സൂര്യോദയം മുതൽ ചന്ദ്രോദയം വരെയായി മന്ത്രസാധകൻ വെറും നിലത്ത് ഇരിക്കരുത്; മനസ്സിന്റെ ബാഹ്യചഞ്ചലതയും വ്യാപനവും ജയിച്ച് സ്ഥിരചിത്തനായിരിക്കണം।
Verse 48
ततश्चंद्रोदये मन्त्री पूजयेद्गणनायकम् । पूर्वोक्तविधिना सम्यङ्नानापुष्पोपहारकैः ॥ ४८ ॥
അതിനുശേഷം ചന്ദ്രോദയത്തിൽ, മുൻപറഞ്ഞ വിധിപ്രകാരം, വിവിധ പുഷ്പോപഹാരങ്ങളോടെ മന്ത്രികൻ (അനുഷ്ഠാതാവ്) ഗണനായകൻ (ഗണേശൻ)നെ യഥാവിധി പൂജിക്കണം।
Verse 49
एकविंशतिसंख्याकान्मोदकांश्च निवेदयेत् । तदग्रे प्रजपेन्मन्त्रमष्टोत्तरसहस्रकम् ॥ ४९ ॥
ഇരുപത്തൊന്ന് മോദകങ്ങൾ നൈവേദ്യമായി സമർപ്പിക്കണം; തുടർന്ന് ആ നൈവേദ്യത്തിന് മുന്നിൽ മന്ത്രം ആയിരത്തി എട്ട് പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം।
Verse 50
ततः कर्पूरकाश्मीररक्तपुष्पैः सचन्दनैः । अर्ध्यं दद्यात्तु मूलांते ङेते गणपतिं ततः ॥ ५० ॥
പിന്നീട് കർപ്പൂരം, കുങ്കുമപ്പൂ (കേശരം), ചുവന്ന പുഷ്പങ്ങൾ, ചന്ദനം എന്നിവയോടെ മൂലഭാഗത്ത് അർഘ്യം അർപ്പിക്കണം; തുടർന്ന് നമസ്കരിച്ചു ഗണപതിയെ പൂജിക്കണം।
Verse 51
इदमर्ध्यं कल्पयामि हृदंतोऽर्ध्यमनुर्मतः । स्तुत्वा नत्वा विसृज्याथ यजेच्चंद्रमसं पुनः ॥ ५१ ॥
“ഹൃദയാന്തരത്തിൽ നിന്ന്, പരമ്പര അംഗീകരിച്ച ഈ അർഘ്യം ഞാൻ ഒരുക്കുന്നു।” എന്ന് സ്തുതിച്ച് നമസ്കരിച്ചു അർഘ്യം വിസർജ്ജിച്ച്, പിന്നെ വീണ്ടും ചന്ദ്രനെ പൂജിക്കണം।
Verse 52
अर्ध्यं दद्याञ्चतुर्वारं पूजयित्वा गुरुं ततः । निवेदितेषु विप्राय दद्यादर्धांश्च मोदकान् ॥ ५२ ॥
ഗുരുവിനെ വിധിപൂർവ്വം പൂജിച്ച് നാലു പ്രാവശ്യം അർഘ്യം അർപ്പിക്കണം. നൈവേദ്യം സമർപ്പിച്ചതിന് ശേഷം ബ്രാഹ്മണന് മോദകങ്ങളുടെ പകുതി പങ്കുകൾ ദാനം ചെയ്യണം.
Verse 53
स्वयमर्द्धान्प्रभुंजीत ब्रह्मचारी जितेंद्रियः । एवं व्रतं यः कुरुते सम्यक्संवत्सरावधि ॥ ५३ ॥
ബ്രഹ്മചാരിയും ഇന്ദ്രിയജയിയും ആയി, അവൻ സ്വയം അർദ്ധമാത്രം മാത്രം ഭക്ഷിക്കണം. ഇങ്ങനെ ഒരു വർഷകാലം ശരിയായി ഈ വ്രതം ആചരിക്കുന്നവൻ അഭിഷ്ടഫലം പ്രാപിക്കും.
Verse 54
पुत्रान्पौत्रान्सुखं वित्तमारोग्यं लभते नरः । सूर्योदयादशक्तश्चेदस्तमारभ्य मंत्रवित् ॥ ५४ ॥
മനുഷ്യൻ പുത്രന്മാരെയും പൗത്രന്മാരെയും, സുഖവും ധനവും ആരോഗ്യവും പ്രാപിക്കുന്നു. മന്ത്രവിദൻ സൂര്യോദയം മുതൽ ആരംഭിക്കാൻ കഴിയാത്തപക്ഷം, സൂര്യാസ്തമനം മുതൽ ആരംഭിക്കണം.
Verse 55
चंद्रोदयांतं पूर्वोक्तविधिना व्रतमाचरेत् । एवं कृतेऽपि पूर्वोक्तं फलमाप्नोति निश्चितम् ॥ ५५ ॥
മുമ്പ് പറഞ്ഞ വിധിപ്രകാരം ചന്ദ്രോദയം വരെ വ്രതം ആചരിക്കണം. ഇങ്ങനെ ചെയ്താലും മുമ്പ് പറഞ്ഞ അതേ ഫലം അവൻ നിർഭാഗ്യമായി പ്രാപിക്കും.
Verse 56
गणिशप्रतिमां दंतिदंतेन कपिनापि वा । गजभग्रेन निंबेन सितार्केंणाथवा पुनः ॥ ५६ ॥
ഗണേശപ്രതിമ ആനയുടെ ദന്തത്തിൽ നിന്നോ, കപി (കുരങ്ങൻ) മുഖേനയോ; അല്ലെങ്കിൽ ആനയിൽ നിന്നു പൊട്ടിയ ദന്തഖണ്ഡത്തിൽ നിന്നോ; അല്ലെങ്കിൽ വേപ്പുകട്ടയിൽ നിന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ വെളുത്ത അർക്കശിലയിൽ നിന്നോ നിർമ്മിക്കാം.
Verse 57
कृत्वा तस्यां समावाह्य प्राणस्थापनपूर्वकम् । अभ्यर्च्य विधिवन्मन्त्री राहुग्रस्ते निशाकरे ॥ ५७ ॥
അത് ഒരുക്കി, ആദ്യം പ്രാണസ്ഥാപനവിധി നിർവഹിച്ചു, മന്ത്രജ്ഞനായ പുരോഹിതൻ അതിൽ ദേവതയെ ആവാഹനം ചെയ്യണം. രാഹുഗ്രസ്ത ചന്ദ്രൻ (ഗ്രഹണസമയത്ത്) ഉണ്ടായാൽ വിധിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം.
Verse 58
स्पृष्ट्रा चैव निरहारस्तां शिखायां समुद्वहन् । द्यूते विवादे समरे व्यवहारे जयं लभेत् ॥ ५८ ॥
അത് സ്പർശിച്ച് നിരാഹാരനായി, ആ ശിഖയെ യഥാവിധി ധരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നവന് ചൂതാട്ടത്തിൽ, തർക്കത്തിൽ, യുദ്ധത്തിൽ, ലോകവ്യവഹാരങ്ങളിലും വിജയം ലഭിക്കും.
Verse 59
बीजं वराहो बिंद्धाढ्यौ मन्विंद्वान्नौ कलौ ततः । स्मृतिर्मांसेंदुमन्वाग्रा कर्णोच्छिष्टगणे वदेत् ॥ ५९ ॥
‘കർണോച്ഛിഷ്ട-ഗണം’ എന്ന വിഭാഗത്തിൽ സ്മരണയ്ക്കായി ഈ ക്രമം ഉച്ചരിക്കണം— “ബീജം, വരാഹം, ബിന്ദ്ഹ-ആഢ്യ, മനു-ഇന്ദു-അന്നം, തുടർന്ന് കലി; സ്മൃതി, മാംസം, ഇന്ദു, മനു, അഗ്ര (ശ്രേഷ്ഠം).”
Verse 60
बकः सदीर्घपवनो महायक्षाय यं बलिः । बलिमंत्रोऽयमाख्यातो न चेद्वर्णोऽखिलेष्टदः ॥ ६० ॥
“ബകഃ സദീർഘപവനഃ”— ഇത് മഹായക്ഷനു സമർപ്പിക്കുന്ന ബലിയാണ്. ഇതിനെ ബലി-മന്ത്രമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്; വർണ്ണ/ഉച്ചാരണദോഷം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇത് എല്ലാ ഇഷ്ടഫലവും നൽകുകയില്ല.
Verse 61
प्रणवो भुवनेशानीस्वबीजांते नवार्णकः । हस्तीति च पिशाचीति लिखेञ्चैवाग्रिंसुंदरी ॥ ६१ ॥
പ്രണവം (ഓം) മുൻപായി, ഭുവനേശാനിയുടെ സ്വ-ബീജത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഈ നവാർണ മന്ത്രം. ഇത് “ഹസ്തീ”, “പിശാചീ” എന്നീ പദങ്ങളോടൊപ്പം, “അഗ്രിം-സുന്ദരീ”യോടും കൂടി എഴുതണം.
Verse 62
नवार्णोऽयं समुद्दिष्टो भजतां सर्वसिद्धिदः । पदैः सर्वेण मंत्रेण पञ्चांगानि प्रकल्पयेत् ॥ ६२ ॥
ഈ നവർണ്ണമന്ത്രം വിധിപൂർവ്വം ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഭജിക്കുന്നവർക്ക് ഇത് സർവ്വസിദ്ധി നൽകുന്നു. മന്ത്രത്തിലെ എല്ലാ പദങ്ങളാലും ഇതിന്റെ പഞ്ചാംഗങ്ങൾ വിധിപ്രകാരം നിർമ്മിക്കണം.
Verse 63
अन्यत्सर्वं समानं स्यात्पूर्वमंत्रेण नारद । अथाभिधास्ये विधिवद्वक्रतुंडमनुत्तमम् ॥ ६३ ॥
ഹേ നാരദ, മറ്റെല്ലാം മുൻമന്ത്രത്തിൻപോലെ തന്നെ ആകട്ടെ. ഇനി ഞാൻ വിധിപ്രകാരം അനുത്തമനായ വക്രതുണ്ഡപ്രഭുവിനെ വിവరిస్తാം.
Verse 64
तोयं विधिर्वह्नियुक्तकर्णेंद्वाढ्यो हरिस्तथा । सदीर्घो दारको वायुर्वर्मांतोऽयं रसार्णकः ॥ ६४ ॥
‘തോയ’ എന്നത് ‘വിധി’ (ബ്രഹ്മ/നിയമം) എന്നും പറയുന്നു. ‘വഹ്നി’ കർണ്ണ–ഇന്ദുവുമായി സംയുക്തമായി വിഭൂഷിതമാകുന്നു; ‘ഹരി’യും അതുപോലെ. ‘വായു’ ദീർഘം, ‘ദാരക’ ശിശു. ഇത് ‘വർമ’യിൽ അവസാനിച്ച് ‘രസാർണക’—രസത്തിന്റെ സമുദ്രം—എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു.
Verse 65
भार्गवोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुब्देवो गणाधिपः । वक्रतुण्डाभिधो बीजं वं शक्तिः कवचं पुनः ॥ ६५ ॥
ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ഋഷി ഭാർഗവൻ, ഛന്ദസ് അനുഷ്ടുപ്, ദേവത ഗണാധിപൻ (ഗണേശൻ). ‘വക്രതുണ്ഡ’ ബീജം, ‘വം’ ശക്തി, പിന്നെയും അതേ കവചം എന്നും പറയുന്നു.
Verse 66
तारदृन्मध्यगैर्मंत्रवर्णैश्चंद्रविभूषितैः । कृत्वा षडंगमन्त्रार्णान्भ्रूमध्ये च गले हृदि ॥ ६६ ॥
താരയും ദൃൻനും മധ്യേ ഉള്ള, ചന്ദ്രതത്ത്വംകൊണ്ട് വിഭൂഷിതമായ മന്ത്രവർണങ്ങളാൽ ആ മന്ത്രാക്ഷരങ്ങളുടെ ഷഡംഗ-ന്യാസം ചെയ്ത്, ഭ്രൂമധ്യം, കണ്ഠം, ഹൃദയം എന്നിവിടങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കണം.
Verse 67
नामौ लिंगे पदे न्यस्याखिलेन व्यापकं चरेत् । उद्यदर्कद्युतिं हस्तैः पाशांकुशवराभयान् ॥ ६७ ॥
ലിംഗത്തിലും പാദങ്ങളിലും രണ്ടു നാമങ്ങളുടെ ന്യാസം സ്ഥാപിച്ച്, തുടർന്ന് സർവ്വവ്യാപക ധ്യാനം ആചരിക്കണം. ഉദയസൂര്യപ്രഭപോലെ ദീപ്തനായ ദേവനെ ധ്യാനിക്കണം—കൈകളിൽ പാശം, അങ്കുശം, വരമുദ്ര, അഭയമുദ്ര ധരിച്ചവനായി।
Verse 68
दधतं गजवक्त्रं च रक्तभूषांबरं भजेत् । ध्यात्वैवं प्रजपेत्तर्कलक्षं द्रव्यैर्दशांशतः ॥ ६८ ॥
ഗജമുഖം ധരിച്ച് ചുവന്ന ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും അണിഞ്ഞ ദേവനെ ഭജിച്ച് ആരാധിക്കണം. ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച് ഒരു ലക്ഷം ജപം ചെയ്യണം; യോജ്യദ്രവ്യങ്ങളാൽ അതിന്റെ ദശാംശം ഹോമമായി അർപ്പിക്കണം।
Verse 69
अष्टभिर्जुहुयात्पीठे तीव्रादिसहितेऽर्चयेत् । मूर्तिं मूर्तेन संकल्प्य तस्यामावाह्य पूजयेत् ॥ ६९ ॥
പീഠത്തിൽ എട്ടുതവണ ആഹുതി അർപ്പിച്ച്, തീവ്രാദി (മന്ത്ര/വിധി)കളോടുകൂടി അർച്ചന ചെയ്യണം. ദേവമൂർത്തിയെ സാകാരമായി മനസ്സിൽ സംकल्पിച്ച്, അതിൽ ആവാഹനം ചെയ്ത് പൂജിക്കണം।
Verse 70
षट्कोणेषु षडंगानि पत्रेष्वष्टौ तु शक्तयः । यजेद्विद्यां विधात्रीं च भोगदां विप्रघातिनीम् ॥ ७० ॥
ഷട്കോണങ്ങളിൽ ഷഡംഗങ്ങളെ സ്ഥാപിച്ച്, താമരദളങ്ങളിൽ എട്ട് ശക്തികളെ സ്ഥാപിക്കണം. ഭോഗം നൽകുകയും ശത്രുബലം സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിദ്യാ—വിധാത്രീ—യെ യജിക്കണം।
Verse 71
निधिप्रदीपां पापघ्नीं पुण्यां पश्चाच्छशिप्रभाम् । दलाग्रेषु वक्रतुंड एकदंष्ट्रमहोदरौ ॥ ७१ ॥
പിന്നീട് നിധിപ്രദീപാ—പാപഘ്നി, പുണ്യദായിനി—യെ, അതിനുശേഷം ശശിപ്രഭാ (ചന്ദ്രപ്രഭ)യെ ധ്യാനിച്ച് സ്ഥാപിക്കണം. ദളങ്ങളുടെ അഗ്രങ്ങളിൽ വക്രതുണ്ഡ, ഏകദംഷ്ട്ര, മഹോദര എന്നിവരെ സ്ഥാപിച്ച് സ്മരിക്കണം।
Verse 72
गजास्यलंबोदरकौ विकटौ विध्नराट् तथा । धूम्रवर्णस्ततो बाह्ये लोकेशान्हेतिसंयुतान् ॥ ७२ ॥
അവൻ ഗജാസ്യൻ, ലംബോദരൻ, വികടൻ, കൂടാതെ വിഘ്നങ്ങളുടെ അധിപനായ ‘വിധ്നരാട്’ എന്നുമാണ് പ്രസിദ്ധൻ. പിന്നെ ബാഹ്യലോകത്തിൽ അവൻ ധൂമ്രവർണ്ണൻ; ലോകപാലകരോടും അവരുടെ ആയുധങ്ങളോടും ബന്ധപ്പെട്ടവനായി വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു.
Verse 73
एवमावरणैरिष्ट्वा पञ्चभिर्गणनायकम् । साधंयेदखिलान्कामान्वक्रतुंड प्रंसादतः ॥ ७३ ॥
ഇങ്ങനെ അഞ്ചു ‘ആവരണ’ങ്ങളോടെ ഗണനായകനെ ആരാധിച്ചാൽ, വക്രതുണ്ഡ പ്രഭുവിന്റെ പ്രസാദത്താൽ ഭക്തൻ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും സിദ്ധിപ്പെടുന്നു.
Verse 74
लब्ध्वा गुरुमुखान्मंत्रं दीक्षासंस्कारपूर्वकम् । ब्रह्मचारी हविष्याशी सत्यवाक् च जितेंद्रियः ॥ ७४ ॥
ഗുരുമുഖത്തിൽ നിന്ന് ദീക്ഷാ-സംസ്കാരങ്ങളോടെ മന്ത്രം ലഭിച്ച ശേഷം, साधകൻ ബ്രഹ്മചാരിയായി ജീവിക്കണം—ഹവിഷ്യാഹാരം കഴിക്കണം, സത്യം പറയണം, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിക്കണം.
Verse 75
जपेदर्कसहस्रं तु षण्मासं होमसंयुतम् । दारिद्य्रं तु पराभूय जायते धनदोपमः ॥ ७५ ॥
ആറ് മാസം ഹോമത്തോടുകൂടി അർക്കസഹസ്രം ജപിച്ചാൽ, ദാരിദ്ര്യം പരാജയപ്പെടുത്തി ഭക്തൻ ധനദൻ (കുബേരൻ) പോലെയായി സമൃദ്ധനാകും.
Verse 76
चतुर्थ्यादि चतुर्थ्यंतं जपेदयुतमादरात् । अष्टोत्तरशतं नित्यं हुत्वा प्राग्वत्फलं लभेत् ॥ ७६ ॥
ചതുർത്ഥി മുതൽ അടുത്ത ചതുർത്ഥി വരെ ആദരത്തോടെ പത്തായിരം ജപം ചെയ്യണം. കൂടാതെ ദിവസേന 108 ആഹുതികൾ അർപ്പിച്ചാൽ, മുൻപുപറഞ്ഞതുപോലെ അതേ ഫലം ലഭിക്കും.
Verse 77
पक्षयोरुभयोर्मंत्री चतुर्थ्यां जुहुयाच्छतम् । अपूपैर्वत्सरे स स्यात्समृद्धेः परमं पदम् ॥ ७७ ॥
ശുക്ലവും കൃഷ്ണവും—ഇരു പക്ഷങ്ങളിലെ ചതുര്ഥിയിൽ മന്ത്രസാധകൻ അപൂപംകൊണ്ട് നൂറ് ആഹുതികൾ ഹോമത്തിൽ അർപ്പിക്കണം. ഒരു വർഷത്തിൽ അവൻ സമൃദ്ധിയുടെ പരമപദം പ്രാപിക്കും.
Verse 78
अङ्गारकचतुर्थ्यां तु देवमिष्ट्वा विधानतः । हविषा पा यसान्नेन नैवेद्यं परिकल्पयेत् ॥ ७८ ॥
അംഗാരക ചതുര്ഥിയിൽ വിധിപ്രകാരം ദേവനെ പൂജിച്ച്, ഹവിസും പായസവും (ക്ഷീരം) ചേർന്ന നൈവേദ്യം ഒരുക്കണം.
Verse 79
ततो गुरुं समभ्यंर्त्य भोजयेद्विधिवत्सुधीः । निवेदितेन जुहुयात्सहरस्रं विधिवद्वसौ ॥ ७९ ॥
പിന്നീട് ഗുരുവിനെ ഭക്തിയോടെ സമീപിച്ച് പൂജിച്ച്, വിധിപ്രകാരം അദ്ദേഹത്തിന് ഭോജനം നൽകണം. അർപ്പിച്ച നൈവേദ്യദ്രവ്യത്താൽ തന്നെ അഗ്നിയിൽ വിധിവത്കമായി ആയിരം ആഹുതികൾ അർപ്പിക്കണം.
Verse 80
एवं संवत्सरं कृत्वा महतीं श्रियमाप्नुयात् । अथान्यत्साधनं वक्ष्ये लोकानां हितकाम्यया ॥ ८० ॥
ഇങ്ങനെ ഒരു വർഷം ആചരിച്ചാൽ മഹത്തായ ശ്രീ (സമൃദ്ധി) ലഭിക്കും. ഇനി ലോകഹിതം ആഗ്രഹിച്ച് ഞാൻ മറ്റൊരു സാധനം വിശദീകരിക്കുന്നു.
Verse 81
इष्ट्वा गणेशं पृथुकैः पायसापूपमोदकः । नानाफलैस्ततोमंत्री हरिद्रामथ सैन्धवम् ॥ ८१ ॥
പൃഥുകം (അവൽ), പായസം, അപൂപം, മോദകം, വിവിധ ഫലങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് ഗണേശനെ പൂജിച്ച ശേഷം, മന്ത്രവിദൻ ഹരിദ്ര (മഞ്ഞൾ)യും സൈന്ധവം (കല്ലുപ്പ്)യും അർപ്പിക്കണം.
Verse 82
वचां निष्कार्द्धभागं च तदर्द्धं वा मनुं जपेत् । विशोध्य चूर्णं प्रसृतौ गवां मूत्रे विनिक्षिपेत् ॥ ८२ ॥
വചയെ അർധ നിഷ്ക അളവിൽ, അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ അർധത്തിൽ എടുത്ത് മന്ത്രജപം ചെയ്യണം. പിന്നെ അത് ശുദ്ധീകരിച്ച് സൂക്ഷ്മ ചൂർണമാക്കി, ആ ചൂർണത്തിന്റെ രണ്ട് പ്രസൃതി ഗോമൂത്രത്തിൽ ചേർക്കണം.
Verse 83
सहस्रकृत्वो मनुना मंत्रयित्वा प्रयत्नतः । स्नातामृतुदिने शुद्धां शुक्लांबरधरां शुभाम् ॥ ८३ ॥
നിയത മന്ത്രം കൊണ്ട് പരിശ്രമത്തോടെ ആയിരം പ്രാവശ്യം അഭിമന്ത്രിച്ച്, ഋതുദിനത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത, ശുദ്ധയായ, വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ആ മംഗളസ്ത്രീയെ (സജ്ജമാക്കി/സ്ഥിരമാക്കി) വേണം.
Verse 84
देवस्य पुरतः स्थाप्य पाययेदौषधं सुधीः । सर्वलक्षणसंपन्नं वंध्यापि लभते सुतम् ॥ ८४ ॥
അവളെ ദേവന്റെ സന്നിധിയിൽ ഇരുത്തി, ബുദ്ധിമാൻ ആ ഔഷധം കുടിപ്പിക്കണം. അപ്പോൾ വന്ധ്യയായ സ്ത്രീക്കും സർവ്വ മംഗളലക്ഷണങ്ങളുള്ള പുത്രനെ ലഭിക്കും.
Verse 85
अथान्यत्संप्रवक्ष्यामि रहस्यं परमाद्भुतम् । गोचर्ममात्रां धरणीमुपलिप्य प्रयत्नतः ॥ ८५ ॥
ഇപ്പോൾ ഞാൻ മറ്റൊരു പരമ അത്ഭുതമായ രഹസ്യം പറയുന്നു. പരിശ്രമത്തോടെ ഗോചർമ്മമാത്രം ഭൂമി ലേപിച്ച് ഒരുക്കണം.
Verse 86
विकीर्य धान्यप्रकरैस्तत्र संस्थापयेद्धटम् । शुद्धोदकेन संपूर्य तस्योपरि निधापयेत् ॥ ८६ ॥
അവിടെ ധാന്യക്കൂമ്പാരങ്ങൾ വിതറി, നടുവിൽ ഒരു ഘടം സ്ഥാപിക്കണം. അത് ശുദ്ധജലത്തോടെ നിറച്ച്, പിന്നെ അതിന്റെ മുകളിൽ (നിർദ്ദേശിച്ച വസ്തു) വെക്കണം.
Verse 87
कपिलाज्येन संपूर्णं शरावं नूतनं शुभम् । षडष्टाक्षरमंत्राभ्यां दीपमारोपयेच्छुभम् ॥ ८७ ॥
കപിലാ നെയ്യാൽ നിറഞ്ഞ പുതിയതും മംഗളകരവുമായ ശരാവം എടുത്ത്, ഷഡക്ഷരവും അഷ്ടാക്ഷരവും മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചുകൊണ്ട് ശുഭദീപം സ്ഥാപിക്കണം।
Verse 88
दीपे देवं समावाह्य गंधपुष्पादिभिर्यजेत् । स्नातां कुमारीमथवा कुमारं पूजयेत्सुधीः ॥ ८८ ॥
ദീപത്തിൽ ദേവനെ ആവാഹനം ചെയ്ത് ചന്ദനം, പുഷ്പാദികളാൽ പൂജിക്കണം। തുടർന്ന് സ്നാനം ചെയ്ത കുമാരിയെയോ കുമാരനെയോ ജ്ഞാനി ഭക്തിപൂർവ്വം ആദരിക്കണം।
Verse 89
दीपस्य पुरतः स्थाप्यध्यात्वा देवं जपेन्मनुम् । प्रदीपे स्थापिते पश्येद्द्विजरूपं गणेश्वरम् ॥ ८९ ॥
ദീപത്തിന്റെ മുൻപിൽ (വസ്തു) സ്ഥാപിച്ച് ദേവനെ ധ്യാനിച്ച് മന്ത്രം ജപിക്കണം। ദീപം സ്ഥാപിതമായാൽ ദ്വിജരൂപത്തിലുള്ള ഗണേശ്വരനെ ദർശിക്കണം।
Verse 90
पृष्टस्ततः संपदि वा नष्टं चैवाप्यनागतम् । सकलं प्रवदेदेवं कुमारी वा कुमारकः ॥ ९० ॥
പിന്നീട് സമ്പത്ത്, നഷ്ടപ്പെട്ടത്, അല്ലെങ്കിൽ വരാനിരിക്കുന്നതു സംബന്ധിച്ച് ചോദിച്ചാൽ, കുമാരിയോ കുമാരനോ ഈ രീതിയിൽ എല്ലാം പറഞ്ഞുതരണം।
Verse 91
षडक्षरो हृदंतश्चेद्भवेदष्टाक्षरो मनुः । अन्येऽपि मंत्रा देवर्षे सन्ति तंत्रे गणेशितुः ॥ ९१ ॥
ഷഡക്ഷര മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനം ‘ഹൃദ്’ ബീജം ചേർന്നാൽ അത് അഷ്ടാക്ഷര മന്ത്രമാകുന്നു। ഓ ദേവർഷേ, ഗണേശ തന്ത്രത്തിൽ മറ്റ് മന്ത്രങ്ങളും ഉണ്ട്।
Verse 92
किंत्वत्र यन्न साध्यं स्यात्र्रिषु लोकेषु साधकैः । अष्टविंशरसार्णाभ्यां तन्न पश्येदपि क्वचित् ॥ ९२ ॥
എന്നാൽ ഇവിടെ ത്രിലോകങ്ങളിലെ സിദ്ധസാധകർക്ക് അസാധ്യമായ ലക്ഷ്യം ഏതാണ്? ഈ ഇരുപത്തെട്ട് ‘രസ’യും ‘അർണ’തത്ത്വങ്ങളും കൊണ്ടു എവിടെയും ഒന്നും അപ്രാപ്യമല്ല।
Verse 93
एतद्गणेशमंत्राणां विधानं ते मयोदितम् । शठेभ्यः परशिष्येभ्यो वंचकेभ्योऽपि मा वद ॥ ९३ ॥
ഗണേശമന്ത്രങ്ങളുടെ ഈ വിധാനം ഞാൻ നിന്നോട് പ്രസ്താവിച്ചു. കപടന്മാർക്കും പരശിഷ്യന്മാർക്കും വഞ്ചകര്ക്കും ഇതു പറയരുത്।
Verse 94
एवं यो भजते देवं गणेशंसर्वसिद्धिदम् । प्राप्येह सकलान्भोगनिंते मुक्तिपदं व्रजेत् ॥ ९४ ॥
ഇങ്ങനെ സർവ്വസിദ്ധിദാതാവായ ദേവൻ ഗണേശനെ ഭജിക്കുന്നവൻ, ഇഹലോകത്തിൽ സകല ഭോഗങ്ങളും നേടി, അവസാനം മോക്ഷപദം പ്രാപിക്കുന്നു।
Frequently Asked Questions
Nyāsa is presented as the ritual “installation protocol” that aligns mantra, body, and cosmos: ṣaḍaṅga nyāsa stabilizes the mantra’s limbs, bhuvana-nyāsa maps Bhūr–Bhuvar–Svar onto the practitioner, and varṇa/pada-nyāsa installs phonemic and semantic power (mātṛkā) so that japa and homa operate as an integrated consecration rather than mere recitation.
It specifies a center-and-enclosure logic: a geometrically defined yantra (hexagon/triangle/lotus/bhūpura), pīṭha worship from Ādhāra-Śakti to Paratattva, directional placements, corner deities with consorts, mātṛkā and ṣaḍaṅga installations on petals/filaments, and lokapāla associations—hallmarks of layered protective “coverings” (āvaraṇas).
It openly promises siddhis (prosperity, influence, victory, fertility, protection) through calibrated offerings and vows, while framing Gaṇeśa-mantra worship as also yielding liberation when performed with proper initiation, restraint (brahmacarya), truthfulness, and disciplined observance—thus placing pragmatic results within a soteriological horizon.