ദേവി in the Narada Purana

ചിലർ അവളെ ‘ഉമാ’ എന്നു വിളിക്കുന്നു; ചിലർ ‘ശക്തി’ എന്നും, മറ്റുചിലർ ‘ലക്ഷ്മി’ എന്നും പറയുന്നു. ചിലർ ‘ഭാരതി’ എന്നും, മറ്റുചിലർ ‘ഗിരിജ’ ‘അംബിക’ എന്ന പേരുകളിലും വാഴ്ത്തുന്നു.

അവന്റെ ശക്തിയാണ് മഹാമായ; അത് ജഗത്തിന്റെ വിപുലതയെ ധരിക്കുന്നു; വിശ്വോത്പത്തിയുടെ കാരണമാകുന്നതിനാൽ ജ്ഞാനികൾ അതിനെ ‘പ്രകൃതി’ എന്നു പറയുന്നു.

വേദതുല്യവും ഹരിഭക്തി വർധിപ്പിക്കുന്നതുമായ ആ ഭാഗവതീ ശാസ്ത്രം, വൈരാഗ്യനിഷ്ഠനായ തന്റെ പുത്രൻ ശുകനെയും അദ്ദേഹം അധ്യാപിപ്പിച്ചു.

സദാശിവസ്വരൂപനും പരാശക്തിയോടു യുക്തനുമായ ഗുരുദേവനു നമസ്കാരം; സഹസ്രാര മഹാപദ്മത്തിൽ നാദ-ബിന്ദു ദ്വയതത്ത്വങ്ങളോടെ അധിഷ്ഠിതൻ।

സംവർതകാലത്ത് അവൻ ലക്ഷ്മീയുക്തനായ ‘ലകുലീശൻ’, വ്യാപിനീയുക്തനായ ‘ശിവേശൻ’; കൂടാതെ ‘ശ്രീകണ്ഠമാതൃകാ’ എന്നു പ്രസിദ്ധമായ ‘മഹാമായ’ എന്നും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു।

യമനെ ആശ്രയിച്ച് ലോകത്തെ എപ്പോഴും മോഹിപ്പിക്കുന്ന മഹാമായ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് ഹേ പരമേശ്വരാ, നിനക്കായി ഈ ഉത്തരീയം (മേലങ്കി) ഞാൻ സമർപ്പിക്കുന്നു।

പ്രണവം (ഓം) മുൻപായി, ഭുവനേശാനിയുടെ സ്വ-ബീജത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഈ നവാർണ മന്ത്രം. ഇത് “ഹസ്തീ”, “പിശാചീ” എന്നീ പദങ്ങളോടൊപ്പം, “അഗ്രിം-സുന്ദരീ”യോടും കൂടി എഴുതണം.

ഈ മന്ത്രത്തിനും ധ്യാന-പൂജാ-പ്രയോഗാദി ക്രമങ്ങൾ മുൻപുപറഞ്ഞതുപോലെ ഒരുക്കണം. ആദ്യം പ്രണവം ‘ഓം’ ന് ങേ (ദത്തിവ്) വിഭക്തി ചേർത്ത്, പിന്നെ ‘ഭഗവതീ’ എന്ന പദം ഉച്ചരിക്കണം; തുടർന്ന് ‘ധരണി’യുടെ രണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ, അവസാനം ‘ഹരേ’യുടെ രണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ…

പാഞ്ചരാത്ര പ്രയോഗത്തിൽ “ദിതിജ” എന്നതിന് ശേഷം “-വിനിധന” പ്രത്യയം ചേർത്താൽ “കരേതി” എന്ന രൂപം സിദ്ധമാകുന്നു. അതുപോലെ “മഹാമായാ”യ്ക്ക് ശേഷം “-അമോഘ” പ്രത്യയം, “ദര്യം”യ്ക്ക് ശേഷം “ദൈത്യേന്ദ്ര” എന്ന പദം ലഭിക്കുന്നു—ഇവയെല്ലാം ശബ്ദപ്രമാണപ്രകാരം.

ഷഡ് ദീർഘസ്വരയുക്തമായ ശക്തി-ബീജംകൊണ്ട് അങ്ങന്യാസം ക്രമീകരിക്കണം. തുടർന്ന് ത്രൈലോക്യപൂജിതയായ മഹാദേവി സീതയെ ധ്യാനിക്കണം.

അവൾ ഭദ്രാ, ഭഗവതീ, ശാന്താ, കുമുദാ, സുന്ദരീ, പ്രിയാ; ശ്രീകൃഷ്ണരതിയുള്ളവളായി നിത്യവും ശ്രീകൃഷ്ണസഹചാരിണി.

കൃഷ്ണദാത്രി, പ്രേമം പോഷിപ്പവൾ, സ്വർണ്ണദേഹി മനോഹരി; പർവ്വതധാരിണി, യശോധാരിണി—അവളേ മഹാദേവി, ശുഭം വരുത്തുന്നവൾ।

അവിടെ വസിക്കുന്ന ജഗന്മാതാവ് തപസ്സും നിയമവും ആചരിച്ച്, ത്രികാലങ്ങളിലും നിരന്തരം തന്റെ വിവിധ അവതാരങ്ങളെ പ്രകടമാക്കുന്നു.

ഏകാക്ഷരീ ബീജമന്ത്രത്തിന് ഋഷിയായി ‘ശക്തി’ എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു; ഛന്ദസ് ഗായത്രി; അധിഷ്ഠാത്രീ ദേവത ഭുവനേശ്വരി.

വേദങ്ങൾ അവളുടെ ആദി; ഗിരിജയും പദ്മയും അവളുടെ രൂപങ്ങൾ; ഭൃഗുവിനെ അവളുടെ ഹൃദയമായി കരുതുന്നു. ഹേ ഭഗവതി മഹേശ്വരി, ഹേ അന്നപൂർണേ, ഹേ അഗ്നിദേവന്റെ പ്രിയേ—ഞങ്ങളുടെ വാക്കിലും കർമ്മങ്ങളിലും നിത്യസന്നിധിയാകേണമേ.

‘വേദ-ബിന്ദു’സ്ഥാനത്ത് നാലു ശക്തികൾ—പരാ, ഭുവനേശ്വരി, കമലാ, സുഭഗാ. ബ്രാഹ്മീ മുതലായ രൂപങ്ങളായി അവ അഷ്ടദള പദ്മത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്।

മഞ്ഞ പൂക്കളാൽ ദേവിയെ പൂജിക്കണം; മഞ്ഞൾകൊണ്ട് നെയ്ത മാലയാൽ ജപം ചെയ്യണം. പീതവർണ്ണയായ ഭഗവതിയെ ധ്യാനിച്ച്, പാലിന്റെ മദ്ധ്യേ ഇരുന്ന് പത്തായിരം ജപം ചെയ്യണം।

‘മായാ’ യുഗ്മത്തെ അസ്ത്ര-മന്ത്രത്തിന്റെ അങ്കമായി ക്രമപ്പെടുത്തി, പ്രണവം ‘ഓം’ മുതൽ ‘സ്വാഹാ’ വരെ അവസാനിക്കുന്ന മന്ത്രങ്ങളെ വിവിധ അങ്ക-ന്യാസങ്ങളായി സ്ഥാപിച്ച്—പിന്നീട് ഭക്തിയോടെ അംബികയെ ധ്യാനിക്കണം।

ഇങ്ങനെ ഭൈരവീ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു. ഇനി മറ്റൊരു അവതാരം ശ്രവിക്കൂ—ഹേ ഭഗവതീ! വാങ്മായാ, കമലാ, താരാ—നിനക്കു നമസ്കാരം.

ജഗദംബയായ ദുർഗയെ സംബന്ധിച്ച് വീണ്ടും എന്താണ് ചോദിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?