ദേവി in the Linga Purana

മുപ്പത്തിരണ്ട് ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നയായ, എല്ലാദിക്കിലും മുഖമുള്ള ഈശ്വരിയെ ആ മഹാതേജസ്വി ദർശിച്ചു; അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അവളെ മഹാദേവി, പരമ മഹേശ്വരീ എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു।

“വാ, വാ, മഹാദേവീ!” എന്നു പറഞ്ഞു അവൻ വിഭുവിന്റെ മുമ്പിൽ കൈകൂപ്പി നിന്നു; “യോഗത്താൽ വിശ്വത്തെ ആവൃതമാക്കി സർവ്വജഗത്തെയും വശീകരിക്കേണമേ” എന്നു അപേക്ഷിച്ചു।

ലോകങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്ന മഹാദേവിയെ ജപിച്ച്, ബ്രഹ്മാ ധ്യാനയുക്തമായ ചിത്തത്തോടെ മഹാദേവന്റെ ശരണം പ്രാപിച്ചു.

അംബികാധിപതിയേ, നമഃ; ഉമാപതിയേ, നമഃ. ഹിരണ്യബാഹുവേ, നമസ്കാരം; ഹേമരേതസേ, നമഃ.

അന്നുമുതൽ ലോകങ്ങളിലൊട്ടാകെ ലിംഗാർചന ഉറച്ചുപ്രതിഷ്ഠിതമായി. ലിംഗവേദി സ്വയം മഹാദേവി; ലിംഗം സാക്ഷാൽ മഹേശ്വരന്റെ പ്രത്യക്ഷസ്വരൂപം।

“ഹേ വിഭോ രുദ്രാ, ഹേ മഹാമായേ! അങ്ങയുടെ ഇച്ഛയാൽ തന്നെയാണ് ഈ ഇരുവരെയും അങ്ങ് സൃഷ്ടിച്ചത്.” അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അദ്ദേഹം സന്തോഷത്തോടെ അംഗീകരിച്ച് ആദരിച്ചു.

അതുകൊണ്ട് ബ്രഹ്മാവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; മഹാദേവിയിൽ നിന്നുമും. ഹരിയും അംശരൂപമായി ജനിച്ചു. അവൻ ‘അണ്ഡജ’ ‘പദ്മജ’ എന്നും—ഭവൻ (ശിവൻ) എന്നവന്റെ അങ്കത്തിൽ നിന്നുയർന്നവൻ എന്നും പറയപ്പെടുന്നു.

ഞാൻ വാമാ ശക്തി, രൗദ്രീ, മഹാമായ, പദ്മനയനിയായ വൈഷ്ണവി, എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും കിരണങ്ങൾ വിതറുന്ന കല, കൂടാതെ പദ്മവാസിനിയായ കാളി എന്നിവയെ ആവാഹിക്കുന്നു. ഈ ശക്തികൾ എല്ലാം പതി ശിവനോട് അഭിന്നമായി ധ്യാനിക്കേണ്ടവയാണ്.

അപ്പോൾ ആ യക്ഷൻ ദൃഷ്ടിയിൽ നിന്ന് അദൃശ്യനായി അന്ത്യർധാനം ചെയ്തു. അതേ നിമിഷം ശുഭമുഖിയായ ഹൈമവതീ അംബിക—ഉമാ—അനവധി മംഗളാഭരണങ്ങളാൽ ദീപ്തയായി പ്രത്യക്ഷയായി.

ആ യക്ഷൻ ഉമാ-അംബിക തന്നെയെന്നും അവൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അഗോചരയാണെന്നും കേട്ട്, ശക്രനോടുകൂടിയ ദേവന്മാർ അവളെ പ്രണാമം ചെയ്തു— സിംഹിണിയുടെ ഗതിയുള്ള, അജന്മയായ ഉമയെ; രക്ത-ശ്വേത-കൃഷ്ണ വർണപ്രഭയിൽ ദീപ്തയായവളെ.

ക്രോധവശയായ വരാംഗന മഹാമായ രാക്ഷസഗണങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു; അതുപോലെ രുദ്രഗണങ്ങളെയും ജനിപ്പിച്ചു—ആ ശ്രേഷ്ഠദേവി പശുവായും എരുമപ്പെണ്ണായും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു।

അവൻ മഹാബലവാനും മഹാതേജസ്വിയും; നിശ്ചയമായും അന്തരാത്മ. മൃഗാലയൻ—മൃഗങ്ങളുടെ ഇടയിൽ വസിക്കുന്നവൻ, സർവ്വജീവങ്ങളുടെ അധിപൻ. ലംബിത അധരങ്ങളോടെ, അചല നിഷ്ഠയോടെ, അവൻ മഹാമായയും എല്ലാം ഒഴുകുന്ന സമുദ്രനിധിയും ആകുന്നു।

മുമ്പ് പറഞ്ഞ ആ മഹാദേവി ഇവിടെ സ്ത്രീരൂപത്തിൽ സത്യമായും സതിയായി ഭവിച്ചു. ലോകഹിതത്തിനായി പുരാകാലത്ത് ദക്ഷൻ ആ ദേവിയെ ആരാധിച്ചിരുന്നു।

അവൾ ഖ്യാതിയും പ്രജ്ഞയും; മഹാഭാഗ്യവതി, ലോകത്തിൽ ‘ഗൗരി’ എന്ന പേരിൽ വിശ്രുത. അവൾ ഗണാംബിക, മഹാദേവി—നന്ദിനി, ജാതവേദസി.

ദ്വാപരയുഗാന്തത്തിലെ സംധിക്കാലവിഭാഗത്തിൽ, ഹേ സുവ്രതേ, അവളുടെ നാമങ്ങൾ ഇവയാണ്—കാലരാത്രി, മഹാമായാ, രേവതി, ഭൂതനായികാ; ഭൂതഗണങ്ങളുടെ അധിഷ്ഠാത്രിയും നേതാവും।

മഹാദേവിയുടെ ദിവ്യശക്തിയിൽ രണ്ട് പ്രധാന കലകൾ പറയുന്നു—പ്രജ്ഞയും ശ്രീയും. ഈ രണ്ടിനാൽ ദേവിയുടെ സഹസ്രരൂപങ്ങൾ സർവ്വജഗത്തെയും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഹേ വിഭോ! നിന്റെ ദൃഷ്ടിമാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ നീ ത്രിപുരവും ത്രിലോകവും ദഗ്ധമാക്കാൻ സമർത്ഥനാണ്. സത്യമായും, ലീലയിൽ ആസ്വദിക്കുന്ന അംബിക ഒരു ക്ഷണത്തിൽ അമ്പിനെ ദഗ്ധമാക്കി; പിന്നെ അത് വിടപ്പെട്ടു.

രുദ്രനു മീതെ മഹാദേവൻ—പ്രണവം (ഓം) എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധനായ സദാശിവൻ. മഹാദേവിയേ ലിംഗവേദി; അവൾ ത്രിഗുണസ്വരൂപിണി, ത്രിമയാംബിക.

മുന്നിൽ തമോമൂർത്തിയെ വെക്കണം; മദ്ധ്യത്തിൽ ദേവിയായ അംബികയെ സ്ഥാപിക്കണം. തെക്ക് (വലത്) ഭാഗത്ത് പഞ്ചമഹാഭൂതങ്ങളും തന്മാത്രകളുടെ പഞ്ചകവും വിന്യസിക്കണം.

ഭുക്തിയും മുക്തിയും നൽകുന്ന ആ ദിവ്യ മഹാദേവി—ഭക്തർക്കു അപ്രയത്നമായിട്ടുതന്നെ ഫലം നൽകുന്ന സാക്ഷാത് ദേവി—എന്റെ പാപം വേഗം അകറ്റട്ടെ।