Parabrahma

Verse 1

अथ हैनं महाशालः शौनकोऽङ्गिरसं भगवन्तं पिप्पलादं विधिवदुपसन्नः पप्रच्छ— दिव्ये ब्रह्मपुरे के सम्प्रतिष्ठिता भवन्ति? कथं सृज्यन्ते? नित्यात्मन एष महिमा; विभज्य एष महिमा विभुः— क एषः? तस्मै स होवाच— एतत्...

ແລ້ວເສດຖີຄະຫັດຖະຊື່ ຊໍນະກະ ຈາກສາຍອາງຄິຣະສະ ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພຣະປິບພະລາດຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລ້ວທູນຖາມວ່າ: “ໃນນະຄອນທິບຂອງພຣະພຣະມັນ ຜູ້ໃດຕັ້ງມັ່ນຢູ່? ເຂົາເກີດຂຶ້ນແນວໃດ? ນີ້ແມ່ນມະຫິມາຂອງອາດມັນອັນນິລັນດອນ; ເມື່ອແບ່ງຕົນ ມະຫິມາອັນແຜ່ຊາຍທົ່ວນີ້—ແມ່ນຫຍັງ?” ທ່ານຕອບວ່າ: “ນີ້ແມ່ນສັດຈະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປະກາດ—ພຣະພຣະມະວິທະຍາອັນສູງສຸດ ທີ່ສອນແກ່ປຣານະອັນເປັນເທວະ. ໃນນະຄອນຂອງປຣະພຣະພຣະມັນ ອັກສອນອະມະຕະອັນມົງຄຸນ ບໍ່ມີມົນທິນ ບໍ່ມີສ່ວນ ສ່ອງສະຫວ່າງຢ່າງບໍລິສຸດ. ມັນຄວບຄຸມທຸກສິ່ງດຸດຜຶ້ງ; ແລະດຸດຫມາ ມັນຄ້າຍຈະເຄື່ອນໄຫວຢ່າງບໍ່ເປັນລະບຽບ. ແມ່ນຜູ້ພົ້ນກຳ ແຕ່ຕັ້ງຢູ່ດຸດເຈົ້ານາຍ. ຜູ້ທີ່ຖືກຜູກມັດດ້ວຍກຳຫນັກ ດຸດຊາວນາ ຍ່ອມເສວຍຜົນ. ຜູ້ຮູ້ແກ່ນໃນຂອງກຳ ຈຶ່ງເຮັດກຳ; ເມື່ອຮູ້ແກ່ນໃນຂອງກຳແລ້ວ ຄວນປະພຶດ. ຜູ້ໃດເປັນຫນຶ່ງດຽວຈະຫວ່ານຕາຂ່າຍ? ມັນບໍ່ດຶງອອກ—ແຕ່ກໍດຶງທຸກສິ່ງອອກໄປ.”

Verse 2

प्राणदेवाश्चत्वारः। ताः सर्वा नाड्यः सुषुप्तश्येनाकाशवत्। यथा श्येनः खमाश्रित्य याति स्वमालयं कुलायम्, एवं सुषुप्तं ब्रूत। अयं च परश्च स सर्वत्र हिरण्मये परे कोशे। अमृता ह्येषा नाडी त्रयं सञ्चरति। तस्...

ມີເທວະເປັນປຣານະ 4 ປະການ. ນາດີທັງປວງໃນຫຼັບລຶກ ດຸດນົກເຫຍື່ອທີ່ເຄື່ອນໄຫວໃນອາກາດ. ເຊັ່ນນົກເຫຍື່ອອາໄສຟ້າ ແລ້ວກັບໄປຫາທີ່ຢູ່ຂອງຕົນ ຄືຮັງ—ສຸສຸບຕິກໍຄວນເຂົ້າໃຈດັ່ງນັ້ນ. ອາດມັນນີ້ ແລະ ອາດມັນອັນລ້ຳເລີດ ມີຢູ່ທົ່ວໃນໂກສະທອງອັນສູງສຸດ. ນາດີນີ້ແທ້ຈິງເປັນອະມະຕະ; ມັນເຄື່ອນໄປໃນຕຣິຍະ. ໃນນັ້ນ ພຣະພຣະມັນເປັນຕຣິປາດ (ສາມບາດ). ທີ່ນີ້ຄວນສືບສອກ; ຈາກນັ້ນຈຶ່ງດຳເນີນຕໍ່. ຫຼືຈະກ່າວອີກຢ່າງວ່າ ອາດມັນນີ້ ແລະ ອົງສູງສຸດ ມີຢູ່ທົ່ວໃນໂກສະທອງ. ເຊັ່ນເດວະດັດຕະ ແມ່ນຖືກຕີດ້ວຍໄມ້ກໍບໍ່ໄດ້ອອກຈາກຕົນແທ້ ສັນໃດ ບຸກຄົນກໍບໍ່ຖືກເປື້ອນໂດຍກຳອິດຖະ–ປູຣຕະ ທັງດີແລະຊົ່ວສັນນັ້ນ. ເຊັ່ນເດັກນ້ອຍຜູ້ບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາ ເຂົ້າໄປຫາຄວາມຍິນດີ ສັນໃດ ເທວະນີ້ໃນຄວາມຝັນກໍເຂົ້າໄປຫາອານັນທະສັນນັ້ນ. ເວດແທ້ແມ່ນແສງສູງສຸດ; ແສງແຫ່ງແສງທັງປວງເຮັດໃຫ້ຊື່ນບານ—ດັ່ງນັ້ນ. ແສງສູງສຸດນັ້ນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ຈິດໃຊ້ເພື່ອເຮັດໃຫ້ປຣະມາດມັນຊື່ນບານ. ລັດສະຫມີຂາວເກີດຈາກອີສະວະຣະ; ແລ້ວດ້ວຍທາງເດີມນັ້ນເອງ ນຳໄປສູ່ສະຖານະຄວາມຝັນ. ເຊັ່ນສະພາບປອງດູດເລືອດ ເມື່ອກາມເກີດຈາກອີສະວະຣະ ຕາບໃດ ກໍຍັງເຮັດໃຫ້ອາດມັນຊື່ນບານຕາບນັ້ນ. “ສັນທິສູງ” ແລະ “ສັນທິຕ່ຳ”—ມັນບໍ່ລະສູງເພື່ອໄປຕ່ຳ. ແລ້ວເມື່ອປະສານສ່ວນຕໍ່ຂອງກະໂຫຼກ 8 ປະການ ສິ່ງທີ່ຫ້ອຍຄ້າຍຫົວນົມ—ມີຕົ້ນກຳເນີດຮ່ວມກັບອິນທຣະ; ນັ້ນແມ່ນຕົ້ນກຳເນີດແຫ່ງຄວາມຮູ້—ດັ່ງນີ້. ທີ່ນີ້ມັນຕື່ນ. ເກີນກວ່າດີແລະຊົ່ວ ມັນບໍ່ຖືກເປື້ອນ ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍກຳດີກຳຊົ່ວ. ເທວະນີ້—ເຫນືອກວ່າເທວະອື່ນ—ແມ່ນຄວາມສະຫງົບຂອງມັນ, ເປັນອັນຕະຣະຍາມີ, ບໍ່ຍຶດຕິດ, ເປັນຮູບແຫ່ງຈິດຮູ້, ເປັນປຸຣຸສະ. ຫົງສາແຫ່ງປຣະນະວະ ແມ່ນປຣະພຣະພຣະມັນ; ບໍ່ແມ່ນຫົງສາແຫ່ງປຣານະ. ປຣະນະວະແມ່ນຊີວະ. ເທວະດັ້ງເດີມເຮັດໃຫ້ຮູ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຮູ້ດັ່ງນີ້. ມັນເຮັດໃຫ້ຮູ້ແນວໃດ? ມັນນຳໃຫ້ຊີວະບັນລຸຄວາມເປັນພຣະພຣະມັນ.

Verse 3

सत्त्वमथास्य पुरुषस्यान्तः शिखोपवीतत्वं ब्राह्मणस्य। मुमुक्षोरन्तः शिखोपवीतधारणम्। बहिर्लक्ष्यमाणशिखायज्ञोपवीतधारणं कर्मिणो गृहस्थस्य। अन्तरुपवीतलक्षणं तु बहिस्तन्तुवदव्यक्तमन्तस्तत्त्वमेलनम्॥३॥

ບັດນີ້ ສຳລັບບຸຣຸສະນີ້ ສະພາບທີ່ມີ “ຊິຂາ” ພາຍໃນ ແລະ “ຍັຊໂຍປະວີຕະ” ພາຍໃນ ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍຂອງພຣາຫມະນະໃນນັຍທີ່ແທ້. ສຳລັບຜູ້ແສວງຫາໂມກສະ ຄວນສວມຊິຂາພາຍໃນ ແລະ ສາຍສັກສິດພາຍໃນ. ສຳລັບຄະຫັດຖະຜູ້ປະກອບພິທີກຳ ການສວມຊິຂາ ແລະ ຍັຊໂຍປະວີຕະທີ່ເຫັນໄດ້ພາຍນອກ ແມ່ນຂໍ້ປະພຶດ. ແຕ່ລັກສະນະຂອງຍັຊໂຍປະວີຕະພາຍໃນນັ້ນ: ຄ້າຍດ້າຍພາຍນອກທີ່ບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນ; ພາຍໃນແມ່ນການປະສານຮວມກັບຕັດຕະວະ—ຄວາມເປັນຈິງ.

Verse 4

न सन्नासन्न सदसद्भिन्नाभिन्नं न चोभयम् । न सभागं न निर्भागं न चाप्युभयरूपकम् ॥ ब्रह्मात्मैकत्वविज्ञानं हेयं मिथ्यत्वकारणादिति ॥४॥

ພຣະນັ້ນບໍ່ແມ່ນມີ ແລະບໍ່ແມ່ນບໍ່ມີ; ບໍ່ແມ່ນທັງມີແລະບໍ່ມີ; ບໍ່ແມ່ນແຕກຕ່າງ ບໍ່ແມ່ນບໍ່ແຕກຕ່າງ ແລະບໍ່ແມ່ນທັງສອງ. ບໍ່ແມ່ນມີສ່ວນ ບໍ່ແມ່ນບໍ່ມີສ່ວນ ແລະບໍ່ແມ່ນຮູບຄູ່. ພຶງຍຶດຖືປັນຍາແຫ່ງຄວາມເປັນໜຶ່ງຂອງ ພຣະພຣະມັນ ແລະ ອາຕະມັນ ເພາະເປັນເຫດໃຫ້ຄວາມເປັນມິຖຍາ (mithyātva) ຖືກປະຕິເສດ.

Verse 5

पञ्चपाद्ब्रह्मणो न किंचन । चतुष्पादन्तर्वर्तिनोऽन्तर्जीवब्रह्मणश्चत्वारि स्थानानि । नाभिहृदयकण्ठमूर्धसु जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तितुरीयावस्थाः । आहवनीयगार्हपत्यदक्षिणसभ्याग्निषु । जागरिते ब्रह्मा स्वप्ने व...

ສໍາລັບພຣະພຣະມັນທີ່ເອີ້ນວ່າ “ມີຫ້າບາດ” ບໍ່ມີສິ່ງໃດຈະເພີ່ມເຕີມ. ສໍາລັບຊີວະ-ພຣະພຣະມັນພາຍໃນທີ່ສະຖິດໃນໂຄງສ້າງ “ສີ່ບາດ” ມີຖານສີ່: ທີ່ສະດື, ຫົວໃຈ, ຄໍ, ແລະກະຫມ່ອມ ເປັນພາວະຕື່ນ, ຝັນ, ຫຼັບເລິກ, ແລະພາວະທີ່ສີ່ (ຕຸຣິຍະ); ສອດຄ່ອງກັບໄຟບູຊາ āhavanīya, gārhapatya, dakṣiṇa, sabhya. ໃນພາວະຕື່ນແມ່ນພຣະພຣະມາ; ໃນຝັນແມ່ນພຣະວິສນຸ; ໃນຫຼັບເລິກແມ່ນພຣະຣຸທຣ; ພາວະທີ່ສີ່ແມ່ນອັກສະຣະອັນບໍ່ເສື່ອມ ເປັນທາດແຫ່ງຈິດຮູ້. ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີສີ່ພາວະ. ເມື່ອແບ່ງຕັດຕະວະ 96 ດຸດເສັ້ນດ້າຍ ຈັດເປັນສາມຕາມຄຸນະ ສະກັດອອກ 32 ຕັດຕະວະ ແຍກຮູ້ສະພາບຕຣິຄຸນະ ແລະພາວະຕຣິມູຣຕິ ຮູ້ພຣະພຣະມັນເກົ້າຊັ້ນທີ່ປະດັບດ້ວຍຄຸນ 9; ແລ້ວເຮັດ “ເກົ້າມາດ” ໃຫ້ເປັນສາມ ແລະຮວມເປັນກະລາຂອງຕາເວັນ, ຈັນ, ແລະໄຟ; ຄອບກາງສາມຊັ້ນເພື່ອພິຈາລະນາ ພຣະພຣະມາ–ພຣະວິສນຸ–ມະເຫສວຣ ແລະຮວມຕົ້ນກັບປາຍໃຫ້ເປັນໜຶ່ງ; ຜູກປົມອັດວັຍຕະດຸດປົມແຫ່ງຈິດຮູ້; ຕັ້ງມາດ “ໂພງພຣະພຣະມັນ” ເລີ່ມຈາກສະດື ແຍກເປັນສ່ວນໆ ຜູກພັນກັບຕັດຕະວະ 27 ປະກອບດ້ວຍຕຣິຄຸນະ ແລະມີເຄື່ອງໝາຍຕຣິມູຣຕິ ແຕ່ນໍາໄປສູ່ເອກະພາບ; ພິຈາລະນາຈາກບ່າຊ້າຍເຖິງດ້ານຂວາຂອງຄໍ ແລະຮູ້ການບັນຈົບຂອງການຍຶດຕົ້ນ-ປາຍເປັນໜຶ່ງ; ພຶງຮູ້ຮາກອັນດຽວເປັນສັດຈະ ດຸດດິນເຜົາ—“ການແປປ່ຽນເປັນແຕ່ນາມທີ່ເກີດຈາກວາຈາ; ດິນເຜົາເທົ່ານັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງ.” ດ້ວຍສອງພະຍາງ “haṃsa” ກໍານົດຈຸກຜົມພາຍໃນ ແລະສາຍສັກສິດພາຍໃນ ຈຶ່ງໄດ້ຄວາມເປັນພຣາຫມະນະ ຄວາມຄວນແກ່ການພິຈາລະນາພຣະພຣະມັນ ແລະພາວະຍະຕິ—ມີຈຸກຜົມແລະສາຍພາຍໃນທີ່ບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກ. ສໍາລັບຄົນຄອບຄົວ ຈຸກຜົມພິທີພາຍນອກ ແລະສາຍແຫ່ງປັນຍາ ຖືກກ່າວຄຽງກັບຄວາມເປັນພຣາຫມະນະແບບເງົາ ທີ່ເຫັນແຕ່ຈຸກຜົມແລະສາຍຝ້າຍ; ເມື່ອເຮັດເປັນສີ່ເທົ່າ ການຖັກສາຍນໍາໄປສູ່ຕັດຕະວະ 24; ຕັດຕະວະ 9 ແທ້ຈິງເປັນໜຶ່ງດຽວ. ເນື່ອງຈາກປຣະພຣະມັນຄວນແກ່ການເຂົ້າເຖິງ ຜູ້ຄົນຈຶ່ງຈິນຕະນາການເດີນຫຼາຍເສັ້ນທາງ. ສໍາລັບທຸກຜູ້—ພຣະພຣະມາແລະອື່ນໆ, ເທວະ, ຣິສີ, ແລະມະນຸດ—ຮູບແບບເປັນໜຶ່ງ; ພຣະພຣະມັນເປັນໜຶ່ງ; ຄວາມເປັນພຣາຫມະນະເປັນໜຶ່ງ. ລາຍລະອຽດຈາຣິດຂອງວັນນະ-ອາສຣະມະແຕກຕ່າງກັນ; ສໍາລັບຜູ້ມີຈຸກຜົມ ວັນນະແລະອາສຣະມະແຕ່ລະຢ່າງເປັນໜຶ່ງໃນຂອບເຂດຂອງຕົນ. ສໍາລັບຍະຕິຜູ້ມຸ່ງສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ ພວກເຂົາກ່າວວ່າຮາກຂອງຈຸກຜົມແລະສາຍສັກສິດແມ່ນປຣະນະວະອັນດຽວ. “haṃsa” ແມ່ນຈຸກຜົມ; ປຣະນະວະແມ່ນສາຍສັກສິດ; nāda ແມ່ນການປະສານ. ນີ້ແມ່ນທັມມະ ບໍ່ແມ່ນທັມມະອື່ນ. ເປັນແນວໃດ? ປຣະນະວະ, haṃsa, ແລະ nāda—ສາຍສາມຊັ້ນ—ສະຖິດໃນຫົວໃຈຂອງຕົນເປັນຈິດຮູ້: ພຣະພຣະມັນສາມປະການ. ຈົ່ງຮູ້ນັ້ນ ແລະພຶງລະຈຸກຜົມແລະສາຍສັກສິດທາງໂລກ.

Verse 6

सशिखं वपनं कृत्वा बहिःसूत्रं त्यजेद्बुधः । यदक्षरं परंब्रह्म तत्सूत्रमिति धारयेत् ॥६॥

ຜູ້ຮູ້ຄວນໂກນຜົມໂດຍຍັງຄົງຈຸກຜົມ (śikhā) ໄວ້ ແລ້ວລະທິ້ງສາຍສັກສິດພາຍນອກ; ແລະພຶງຍຶດໝັ້ນວ່າ ອັກສະຣະປຣະພຣະມັນອັນບໍ່ເສື່ອມ ນັ້ນແມ່ນ “ສູຕຣະ” ຫຼືສາຍແທ້.

Verse 7

पुनर्जन्मनिवृत्त्यर्थं मोक्षस्याहर्निशं स्मरेत् । सूचनात् सूत्रमित्युक्तं सूत्रं नाम परं पदम् ॥७॥

ເພື່ອໃຫ້ການເກີດໃໝ່ຢຸດລົງ ພຶງລະລຶກເຖິງໂມກະທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ. ເນື່ອງຈາກມັນຊີ້ນໍາຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ສູຕຣ”; ແລະ “ສູຕຣ” ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນບົດສູງສຸດ (ປະຣະມະປະດ)

Verse 8

तत्सूत्रं विदितं येन स मुमुक्षुः स भिक्षुकः । स वेदवित्सदाचारः स विप्रः पङ्क्तिपावनः ॥८॥

ຜູ້ໃດຮູ້ແຈ້ງ “ສູຕຣ” ນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນມຸມຸກສຸ (ຜູ້ປາຖະໜາໂມກະ) ແລະເປັນພິກສຸ (ຜູ້ຂໍທານທາງທຳ). ລາວເປັນຜູ້ຮູ້ເວດ ແລະມີສະດາຈາຣະດີ; ເປັນວິປຣ ຜູ້ຊໍາລະແຖວການຮັບປະທານໃຫ້ບໍລິສຸດ

Verse 9

येन सर्वमिदं प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव । तत्सूत्रं धारयेद्योगी योगविद्ब्राह्मणो यतिः ॥९॥

ສິ່ງທີ່ໂດຍມັນ ທຸກຢ່າງນີ້ຖືກຮ້ອຍຮວມໃນ “ສູຕຣ” ເຫມືອນກຸ່ມແກ້ວມະນີຮ້ອຍຢູ່ໃນເສັ້ນດ້າຍ—ໂຢຄີພຶງຖືຮັກສາ “ສູຕຣ” ນັ້ນ. ລາວເປັນຜູ້ຮູ້ໂຢຄະ ເປັນພຣາຫມະນ ແລະເປັນຢະຕິ (ນັກບວດຜູ້ສະຫລະ)

Verse 10

बहिःसूत्रं त्यजेद्विप्रो योगविज्ञानतत्परः । ब्रह्मभावमिदं सूत्रं धारयेद्यः स मुक्तिभाक् ॥ नाशुचित्वं न चोच्छिष्टं तस्य सूत्रस्य धारणात् ॥१०॥

ວິປຣາ (ພຣາຫມັນ) ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນປັນຍາແຫ່ງໂຍຄະ ພຶງລະທິ້ງດ້າຍສັກສິດພາຍນອກ. ຜູ້ໃດຖືດ້າຍນີ້ເປັນພາວະແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ (Brahman-bhāva) ຜູ້ນັ້ນເປັນຜູ້ມີສ່ວນໃນໂມກສະ. ດ້ວຍການຖືດ້າຍນັ້ນ ບໍ່ມີຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ ແລະບໍ່ມີສະພາບອຸຈຉິດຕະ (ucchiṣṭa: ຂອງເຫຼືອ/ເສດທີ່ເຮັດໃຫ້ມົວມົນ).

Verse 11

सूत्रमन्तर्गतं येषां ज्ञानयज्ञोपवीतिनाम् ॥ ये तु सूत्रविदो लोके ते च यज्ञोपवीतिनः ॥११॥

ຜູ້ທີ່ດ້າຍຢູ່ພາຍໃນ—ຜູ້ທີ່ຍັຊໂຍປະວີຕະຂອງຕົນແມ່ນປັນຍາ—ແລະຜູ້ທີ່ຮູ້ “ດ້າຍ” ນັ້ນໃນໂລກ ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນຜູ້ສວມຍັຊໂຍປະວີຕະ.

Verse 12

ज्ञानशिखिनो ज्ञाननिष्ठा ज्ञानयज्ञोपवीतिनः । ज्ञानमेव परं तेषां पवित्रं ज्ञानमीरितम् ॥१२॥

ຜູ້ທີ່ມີປັນຍາເປັນສິຂາ (ຍອດ/ຈຸດສູງສຸດ), ຕັ້ງໝັ້ນໃນປັນຍາ, ແລະມີປັນຍາເປັນຍັຊໂຍປະວີຕະ—ສໍາລັບເຂົາ ປັນຍາເທົ່ານັ້ນຖືກປະກາດວ່າເປັນຜູ້ຊໍາລະບໍລິສຸດສູງສຸດ.

Verse 13

अग्नेरिव शिखा नान्या यस्य ज्ञानमयी शिखा । स शिखीत्युच्यते विद्वान् नेतरे केशधारिणः ॥१३॥

ເຫມືອນດັ່ງປະກາຍໄຟບໍ່ມີປະກາຍອື່ນນອກຈາກປະກາຍຂອງໄຟ ຉັນໃດ; ຜູ້ໃດທີ່ມີສິຂາ (ຈຸກຜົມ) ເປັນປະກາຍແຫ່ງຍານ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນບັນດິດທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຜູ້ມີສິຂາ”; ບໍ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ພຽງແຕ່ໄວ້ຜົມ.

Verse 14

कर्मण्यधिकृताः ये तु वैदिके लौकिकेऽपि वा । ब्राह्मणाभासमात्रेण जीवन्ते कुक्षिपूरकाः । व्रजन्ते निरयं ते तु पुनर्जन्मनि जन्मनि ॥१४॥

ແຕ່ຜູ້ທີ່ມີສິດໃນການກະທຳ—ຈະເປັນກຳຕາມເວດະ ຫຼືກິດທາງໂລກກໍຕາມ—ແຕ່ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍແຕ່ຮູບລັກຂອງຄວາມເປັນພຣາຫມັນ ເພື່ອເຕີມທ້ອງ; ພວກເຂົາຍ່ອມໄປສູ່ນະລົກ ໃນການເກີດຊາດແລ້ວຊາດເລົ່າ.

Verse 15

वामांसदक्षकण्ठ्यन्तं ब्रह्मसूत्रं तु सव्यतः । अन्तर्बहिरिवात्यर्थं तत्त्वतन्तुसमन्वितम् ॥ नाभ्यादिब्रह्मरन्ध्रान्तप्रमाणं धारयेत्सुधीः ॥१५॥

ພຣະພຣະມະສູດຣະ (ສາຍດ້າຍສັກສິດ) ຈາກບ່າຊ້າຍໄປຮອດດ້ານຂວາຂອງຄໍ ໃຫ້ນຸ່ງສວມຈາກດ້ານຊ້າຍ; ປານດັ່ງຢູ່ທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກ ເຕັມໄປດ້ວຍເສັ້ນດ້າຍແຫ່ງສັດຈະຢ່າງຍິ່ງ. ຜູ້ຮູ້ຄວນສວມຕາມຂະໜາດຈາກສະດືຂຶ້ນໄປຮອດ ພຣະພຣະມະຣັນທຣະ (ຊ່ອງທີ່ກະຫມ່ອມ).

Verse 16

तेभिर्धार्यमिदं सूत्रं क्रियाङ्गं तन्तुनिर्मितम् ॥ शिखा ज्ञानमयी यस्योपवीतं च तन्मयम् । ब्राह्मण्यं सकलं तस्य नेतरेषां तु किंचन ॥१६॥

ສູດຣະ (sūtra) ນີ້ ທີ່ຖັກຈາກເສັ້ນໃຍ ແລະເປັນອົງປະກອບຊ່ວຍເສີມການປະກອບພິທີກຳ ພຶງໃຫ້ເຂົາເຈົ້າສວມ. ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ມີສິຂາ (śikhā) ເປັນຄວາມຮູ້ ແລະອຸປະວີຕະ (upavīta) ກໍເປັນຄວາມຮູ້ນັ້ນເອງ ຄວາມເປັນພຣາຫມັນທັງໝົດເປັນຂອງຜູ້ນັ້ນ; ສໍາລັບຜູ້ອື່ນແລ້ວ ແທ້ຈິງບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ

Verse 17

इदं यज्ञोपवीतं तु परमं यत्परायणम् । विद्वान् यज्ञोपवीती संधारयेद्यः स मुक्तिभाक् ॥१७॥

ຍັຊໂຍອຸປະວີຕະ (yajñopavīta) ນີ້ແມ່ນສູງສຸດ ເນື່ອງຈາກມີພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ເປັນທີ່ພຶ່ງສຸດທ້າຍ. ຜູ້ຮູ້ຜູ້ທີ່ສວມຍັຊໂຍອຸປະວີຕະນີ້ ຍ່ອມເປັນຜູ້ມີສ່ວນໃນໂມກສະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ)

Verse 18

बहिरन्तश्चोपवीती विप्रः संन्यस्तुमर्हति । एकयज्ञोपवीती तु नैव संन्यस्तुमर्हति ॥१८॥

ວິປຣະ (vipra) ຜູ້ທີ່ “ສວມອຸປະວີຕະ” ທັງພາຍນອກແລະພາຍໃນ ຍ່ອມເໝາະສົມທີ່ຈະບວດສັນຍາສ (ການສະລະໂລກ). ແຕ່ຜູ້ທີ່ສວມພຽງຍັຊໂຍອຸປະວີຕະສາຍດຽວ ບໍ່ເໝາະສົມທີ່ຈະສັນຍາສເລີຍ

Verse 19

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन मोक्षापेक्षी भवेद् यतिः । बहिःसूत्रं परित्यज्य स्वान्तःसूत्रं तु धारयेत् ॥१९॥

ດັ່ງນັ້ນ ຍະຕິພຶງພາກພຽນທຸກປະການເພື່ອເປັນຜູ້ແສວຫາໂມກສະ; ເມື່ອລະທິ້ງສາຍສິນພາຍນອກແລ້ວ ພຶງຖືຮັກສາ “ສູດຣະ” ພາຍໃນ ຄືດ້າຍແຫ່ງຈິດໃນຕົນ.

Verse 20

बहिःप्रपञ्चशिखोपवीतित्वमनादृत्य प्रणवहंसशिखोपवीतित्वमवलम्ब्य मोक्षसाधनं कुर्यादित्याह भगवाञ्छौनक इत्युपनिषत् ॥२०॥

ໂດຍບໍ່ໃສ່ໃຈສະພາບການມີຊິຂາແລະອຸປະວີຕະທີ່ເປັນຂອງຄວາມຫຼາກຫຼາຍພາຍນອກ (ລະບຽບໂລກີ) ແລະອາໄສສະພາບການມີຊິຂາແລະອຸປະວີຕະແຫ່ງປຣະນະວະ ແລະ ຫັງສະ ພຶງປະກອບສາທະນະເພື່ອໂມກສະ—ດັ່ງນີ້ ພຣະຜູ້ເຈົ້າ ເຊົານະກະ ໄດ້ກ່າວ; ອຸປະນິສັດນີ້ຈົບລົງແລ້ວ.