Paramahansa
ປະຣະມະຫັງສະ ອຸປະນິສັດ (ຕາມປະເພນີເຊື່ອມກັບ ສຸກລະ-ຍະຊຸຣເວດ ແລະຢູ່ໃນກຸ່ມອຸປະນິສັດວ່າດ້ວຍສັນຍາສ) ອະທິບາຍອຸດົມຄະຕິສູງສຸດຂອງນັກບວດ “ປະຣະມະຫັງສະ”। ແກ່ນຄຳສອນຍືນຢັນວ່າ ໂມກສະເກີດຈາກຄວາມຮູ້ໂດຍກົງເຖິງຄວາມເປັນໜຶ່ງຂອງ ອາດມັນ ແລະ ພຣະຫມັນ; ຫຼັງຈາກຄວາມຮູ້ເກີດຂຶ້ນ ເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກ ພິທີກຳ ແລະອັດຕະລັກສັງຄົມອາດກາຍເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງອະຫັງການ ຈຶ່ງຄວນລະວາງ. ປະຣະມະຫັງສະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍບິນທະບາດ ແລະເຫັນອາດມັນດຽວກັນໃນສັດທັງປວງ.
Start ReadingKey Teachings
Paramahaṃsa ideal: the highest renouncer who discriminates the Real (brahman) from the unreal (nāma-rūpa)
Jñāna as the direct means to mokṣa; inner realization supersedes external ritual supports
Tyāga of identifiers: abandonment of sacred thread, tuft, staff, and fixed marks when they become ego-supports
Equanimity (samatva) toward heat/cold, honor/dishonor, gain/loss; freedom from praise and blame
Non-possessiveness and non-agency: relinquishing “I” and “mine,” resting in the witness Self
Universal vision: seeing the same ātman in all beings; compassion and non-injury as natural expressions of knowledge
Mendicant simplicity: alms, homelessness, minimal needs; wandering without attachment to place or community
“Bāla-unmatta” trope: social nonconformity as a sign of inner freedom, not moral laxity
Verses of the Paramahansa
4 verses with Sanskrit text, transliteration, and translation.
Verse 1
अथ योगिनं परमहंसं कोऽयं मार्गस्तेषां का स्थितिरिति नारदो भगवन्तमुपगत्योवाच । तं भगवानाह । योऽयं परमहंसमार्गो लोके दुर्लभतरो न तु बाहुल्यो; यद्येको भवति स एव नित्यपूतस्थः, स एव वेदपुरुष इति विदुषो मन्य...
ແລ້ວນາຣະດະໄດ້ເຂົ້າໄປເຝົ້າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະທູນວ່າ: “ໂຍຄີຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ ປຣະມະຫັງສະ ແມ່ນໃຜ? ທາງຂອງທ່ານແມ່ນຢ່າງໃດ ແລະສະພາວະຂອງທ່ານແມ່ນແນວໃດ?” ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕອບວ່າ: “ທາງຂອງປຣະມະຫັງສະນີ້ຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງໃນໂລກ ບໍ່ແຜ່ຫຼາຍ. ຖ້າມີແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ ຜູ້ນັ້ນແຫຼະຢູ່ໃນຄວາມບໍລິສຸດຕະຫຼອດ; ນັກຮູ້ຖືວ່າເປັນ ‘ບຸຣຸສະແຫ່ງເວດ’ ຄືຮູບແຫ່ງການຮູ້ແຈ້ງວິທະຍາເວດ. ມະຫາບຸຣຸສະຜູ້ທີ່ຈິດຕັ້ງຢູ່ໃນເຮົາເສມອ ເຮົາກໍຢູ່ໃນຜູ້ນັ້ນແຕ່ຜູ້ດຽວ. ເມື່ອສະຫຼະລູກ ມິດ ພັນລະຍາ ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະອື່ນໆ; ຈຸກຜົມ (śikhā) ແລະສາຍສັກສິດ (yajñopavīta); ການສະວາດຫຍາຍ ແລະພິທີກຳທັງປວງ; ແລະລະທິ້ງ ‘ໄຂ່ຈັກກະວານ’ (ຂອບເຂດໂລກີ) ນີ້ແລ້ວ ຈຶ່ງອາດຖືຜ້າຄາດເອວ ໄມ້ທ່ອນ ແລະຜ້າຄຸມ ເພື່ອຄ້ຳຈຸນກາຍ ແລະເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກ; ແຕ່ນັ້ນບໍ່ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍອັນສຳຄັນ. ຖ້າຖາມວ່າ ‘ອັນໃດແມ່ນສຳຄັນ?’—ນີ້ແຫຼະແມ່ນສຳຄັນ.”
Sannyāsa and the rarity of the Paramahaṃsa; inner purity and Brahman-abidance beyond external marksVerse 2
न दण्डं न शिखां न यज्ञोपवीतं न चाच्छादनं चरति परमहंसः । न शीतं न चोष्णं न सुखं न दुःखं न मानावमानौ च; षडूर्मिवर्जं निन्दागर्वमत्सरदम्भमदर्पेच्छाद्वेषसुखदुःखकामक्रोधलोभमोहहर्षाहंकारादीन् च हित्वा स्ववप...
ປຣະມະຫັງສະບໍ່ເດີນທາງພ້ອມໄມ້ທ່ອນ, ບໍ່ມີຈຸກຜົມ (śikhā), ບໍ່ຄາດສາຍສັກສິດ (yajñopavīta), ແມ່ນແຕ່ຜ້າຄຸມກໍບໍ່ຍຶດຖື. ສຳລັບທ່ານ ບໍ່ມີໜາວບໍ່ມີຮ້ອນ, ບໍ່ມີສຸກບໍ່ມີທຸກ, ບໍ່ມີກຽດບໍ່ມີອັບອາຍ; ພົ້ນຈາກຄື້ນຫົກ (ຫິວ ຫິວນ້ຳ ໂສກ ຫຼົງ ແກ່ ຕາຍ). ເມື່ອລະການຕຳນິ, ຄວາມຍົກຕົນ, ຄວາມອິດສາ, ຄວາມເສແສງ, ຄວາມເມົາມົວ, ຄວາມທະນົງ, ຄວາມປາຖະໜາ, ຄວາມຊັງ, ສຸກແລະທຸກ, ກາມ, ໂກຣດ, ໂລບ, ໂມຫະ, ຄວາມເຮີງ, ອະຫັງການ ແລະອື່ນໆ ແລ້ວ ທ່ານເຫັນກາຍຂອງຕົນດັ່ງຊາກສົບ. ເພາະກາຍນັ້ນເຄີຍເປັນເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມສົງໄສ, ຄວາມຮູ້ກັບຕາລະປັດ, ແລະຄວາມຮູ້ທຽມ; ເມື່ອຖືກລົບລ້າງແລ້ວ ທ່ານຈຶ່ງຖອນຕົນອອກຈາກມັນເປັນນິດ; ທ່ານແມ່ນຄວາມຮູ້ຕື່ນຮູ້ອັນຄົງທີ່; ທ່ານຕັ້ງຢູ່ໂດຍຕົນເອງ. ເຮົານີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມສະຫງົບ, ບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ, ອະດວິຕ, ເປັນມວນແນ່ນຂອງອານັນທະ-ຈິດຮູ້. ນັ້ນແຫຼະແມ່ນທີ່ພຳນັກສູງສຸດຂອງເຮົາ; ນັ້ນແຫຼະແມ່ນຈຸກຜົມຂອງເຮົາ; ນັ້ນແຫຼະແມ່ນສາຍສັກສິດຂອງເຮົາ. ດ້ວຍປັນຍາເຫັນຄວາມເປັນໜຶ່ງຂອງປຣະມາຕະມັນ ແລະ ອາຕະມັນ ຄວາມແຕກຕ່າງຖືກຕັດຂາດ—ນີ້ແມ່ນສັນທະຍາ (ການບູຊາຍາມສົນທະຍາ).
Advaita-jñāna and de-identification from body-mind; transcendence of dvandvas and ṣaḍūrmīsVerse 3
सर्वान्कामान्परित्यज्य अद्वैते परमस्थितिः । ज्ञानदण्डो धृतो येन एकदण्डी स उच्यते ॥ काष्ठदण्डो धृतो येन सर्वाशी ज्ञानवर्जितः । स याति नरकान्घोरान्महारौरवसंज्ञकान् ॥ इदमन्तरं ज्ञात्वा स परमहंसः ॥ ३॥
ເມື່ອລະຄວາມປາຖະໜາທັງປວງແລ້ວ ການຕັ້ງຢູ່ສູງສຸດຂອງທ່ານຢູ່ໃນອະດວິຕ (ບໍ່ສອງ). ຜູ້ໃດທີ່ຖື ‘ໄມ້ທ່ອນແຫ່ງປັນຍາ’ ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ເອກະດັນດິນ ຜູ້ຖືໄມ້ທ່ອນດຽວ. ແຕ່ຜູ້ໃດຖືແຕ່ໄມ້ທ່ອນໄມ້—ກິນບໍ່ເລືອກ ແລະຂາດປັນຍາ—ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ນະຣົກອັນນ່າຢ້ານຊື່ ມະຫາຣອຣະວະ. ຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ແລ້ວ ຈຶ່ງເປັນປຣະມະຫັງສະ.
Jñāna as the true renunciant’s ‘staff’; Advaita-niṣṭhā and desirelessness (vairāgya)Verse 4
आशाम्बरो न नमस्कारो न स्वधाकारो न निन्दा न स्तुतिर् यदृच्छिको भवेद् भिक्षुर् नाऽऽवाहनं न विसर्जनं न मन्त्रं न ध्यानं नोपासनं च न लक्ष्यं नाकाङ्क्ष्यं न पृथग् नापृथग् अहं न न त्वं न सर्वं चानिकेतस्थिति...
ພິກຂຸແມ່ນຜູ້ທີ່ມີ “ຄວາມຫວັງ” ເປັນເຄື່ອງນຸ່ງ—ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍສິ່ງທີ່ມາເອງໂດຍບໍ່ຮ້ອງຂໍ. ສຳລັບທ່ານ ບໍ່ມີນະມັດສະການ, ບໍ່ມີພິທີສະວະທາ (svadhā) ຖວາຍແກ່ບັນພະບຸລຸດ, ບໍ່ມີການຕຳນິ ແລະບໍ່ມີການສັນລະເສີນ. ທ່ານຢູ່ຕາມຢັດຣິຈສາ (yadṛcchā) ຄືຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນເອງ. ສຳລັບທ່ານ ບໍ່ມີການເຊີນເທວະ ແລະການສົ່ງກັບ, ບໍ່ມີມັນຕຣາ, ບໍ່ມີທະຍານ, ບໍ່ມີອຸປາສະນາ; ບໍ່ມີເປົ້າໝາຍ, ບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາ; ບໍ່ແມ່ນ “ແຍກອອກ” ແລະບໍ່ແມ່ນ “ບໍ່ແຍກ”; ບໍ່ແມ່ນ “ຂ້ອຍ” ບໍ່ແມ່ນ “ເຈົ້າ” ບໍ່ແມ່ນ “ທັງໝົດ”. ພິກຂຸຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມໄຮ້ເຮືອນເປັນຫຼັກ. ທ່ານບໍ່ຄວນຮັບຄຳ ແລະສິ່ງຄ້າຍກັນ; ບໍ່ຄວນມອງໂລກ ແລະບໍ່ຄວນມອງດ້ວຍຄວາມໂລບ. ຖ້າຖາມວ່າ “ຜູ້ຂັດຂວາງແມ່ນໃຜ?”—ຜູ້ຂັດຂວາງມີຢູ່ແທ້: ເພາະຖ້າພິກຂຸມອງຄຳດ້ວຍຄວາມລິ້ມລອງ ຈະເປັນຜູ້ຂ້າພຣະພຣະຫມັນ (Brahman); ແລະຖ້າຮັບຄຳດ້ວຍຄວາມລິ້ມລອງ ຈະເປັນຜູ້ຂ້າອາດມັນ (Ātman). ດັ່ງນັ້ນ ພິກຂຸບໍ່ຄວນມອງຄຳດ້ວຍຄວາມຢິນດີ, ບໍ່ຄວນແຕະຕ້ອງ, ແລະບໍ່ຄວນຮັບເອົາ. ກາມທັງປວງທີ່ເຂົ້າໃນໃຈ ຍ່ອມຖອຍກັບ. ໃນທຸກຂ໌ ທ່ານບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ; ໃນສຸກ ທ່ານບໍ່ໂຫຍຫາ; ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ຄວາມຍຶດຕິດກໍມີຕະຍາກ (tyāga) ຄືການສະລະ. ທຸກແຫ່ງ ບໍ່ເກາະກ່ຽວທັງມົງຄຸນແລະອະມົງຄຸນ; ບໍ່ກຽດ ແລະບໍ່ເລີງລະເຮີງ. ເມື່ອການເຄື່ອນໄຫວຂອງອິນທຣີຍທັງປວງດັບສົງົບ ທ່ານພັກຢູ່ໃນອາດມັນແຕ່ຜູ້ດຽວ; ນັ້ນແມ່ນຄວາມເຕັມພ້ອມ—ອານັນດະ—ສະຕິຮູ້ອັນດຽວ: “ຂ້ອຍແມ່ນພຣະພຣະຫມັນ.” ດັ່ງນີ້ ທ່ານກາຍເປັນຜູ້ສຳເລັດສິ່ງທີ່ຄວນສຳເລັດແລ້ວ, ສຳເລັດແລ້ວ.
Moksha (sannyāsa/paramahaṃsa ideal) grounded in Atman–Brahman identity and vairāgya (dispassion)Ask anything about the Paramahansa Upanishad
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Upanishads in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.
