Adhyaya 44

Verse 1

अर्जुन उवाच । दिव्यप्राकारमिच्छामि श्रोतुं चाहं मुनीश्वर । कथं कार्याणि कानीह स्फुटं यैः पुण्यपापकम्

ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರಾ! ದಿವ್ಯಪರೀಕ್ಷೆಯ ವಿಧಿಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು, ಅವುಗಳಿಂದ ಪುಣ್ಯಪಾಪಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗುವುವು?

Verse 2

नारद उवाच । शपषाः पोशघटकौ विषाग्न तप्तमाषकौ । फलं च तंदुलं चैव दिव्यान्यष्टौ विदुर्बुधाः

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಶಪಷಾ, ಪೋಷ, ಘಟಕ; ವಿಷ, ಅಗ್ನಿ; ತಪ್ತಮಾಷಕ; ಹಾಗೆಯೇ ಫಲ ಮತ್ತು ತಂಡುಲ—ಇವೆ ಎಂಟು ‘ದಿವ್ಯ’ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 3

असाक्षिकेषु चार्थेषु मिथो विवदमानयोः । राजद्रोहाभिशापेषु साहसेषु तथैव च

ಸಾಕ್ಷಿಗಳಿಲ್ಲದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಪರಸ್ಪರ ವಾದಿಸಿದಾಗ; ರಾಜದ್ರೋಹದ ಆರೋಪಗಳಲ್ಲಿ; ಶಾಪ ಮತ್ತು ಆಕ್ಷೇಪಗಳಲ್ಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಹಸ/ಹಿಂಸಾಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ—ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯಪರೀಕ್ಷೆ ಪ್ರಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 4

अविदस्तत्त्वतः सत्यं शपथेनाभिलंघयेत् । महर्षिभिश्च देवैश्च सत्यार्थाः शपथाः कृताः

ತತ್ತ್ವತಃ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯದವನು ಶಪಥದ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ದೇವರೂ ಸತ್ಯರಕ್ಷಣಾರ್ಥವೇ ಶಪಥಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು।

Verse 5

जवनो नृपतिः क्षीणो मिथ्याशपथमाचरेत् । वसिष्ठाग्रे वर्षमध्ये सान्वयः किल भारत

ಹೇ ಭಾರತ! ಜವನನೆಂಬ ನೃಪತಿ ಕ್ಷೀಣನಾಗಿ, ವರ್ಷದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ವಸಿಷ್ಠರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ—ತನ್ನ ವಂಶಸಹಿತ—ಮಿಥ್ಯಾಶಪಥವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನೆಂದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ।

Verse 6

अंधः शत्रुगृहं गच्छेद्यो मिथ्याशपथांश्चरेत् । रौरवस्य स्वयं द्वारमुद्धाटयति दुर्मतिः

ಮಿಥ್ಯಾಶಪಥಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನು ಅಂಧನಂತೆ ಶತ್ರುಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗುವನು; ಆ ದುರ್ಮತಿ ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದಲೇ ರೌರವ ನರಕದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 7

मन्यंते वै पापकृतो न कश्चितपश्यतीति नः । तांश्च देवाः प्रपश्यंति स्वस्यैवांतरपौरुषाः

ಪಾಪ ಮಾಡುವವರು ‘ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾರೂ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ದೇವತೆಗಳು ಅವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಒಳಗಿನ ಕರ್ಮಗಳಿಗೂ ಗುಪ್ತ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೂ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು।

Verse 8

आदित्यचंद्रावनिलोऽनलश्च द्यौर्भूमिरापो हृदयं यमश्च । अहश्च रात्रिश्च उभे च संध्ये धर्मो हि जानाति नरस्य वृत्तम्

ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರು, ವಾಯು ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿ, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ, ಜಲಗಳು, ಒಳಗಿನ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಯಮ; ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಹಾಗೂ ಎರಡೂ ಸಂಧ್ಯೆಗಳು—ಧರ್ಮನು ಮನುಷ್ಯನ ವೃತ್ತವನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 9

एवं तस्मादभिज्ञाय सत्यर्थशपथांश्चरेत् । वृथा हि शपथान्कुर्वन्प्रेत्य चेह विनश्यति

ಆದುದರಿಂದ ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಸತ್ಯಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಶಪಥ ಮಾಡಬೇಕು; ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಶಪಥ ಮಾಡುವವನು ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಮರಣಾನಂತರವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 10

इदं सत्यं वदामीति ब्रुवन्साक्षी भवान्यतः । शुभाशुभफलं देहि शुचिः पादौ रवेः स्वृशेत्

‘ಇದು ಸತ್ಯವೆಂದು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ದಿವ್ಯಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಭಾವಿಸಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಬೇಕು; ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಸೂರ್ಯನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು—‘ನನ್ನ ಸತ್ಯಾನುಸಾರ ಶುಭ ಅಥವಾ ಅಶುಭ ಫಲವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು।’

Verse 11

अथ शास्त्रस्य विप्रोऽपि शस्त्रस्यापि च क्षत्रियः । मां संस्पृशंस्तथा वैश्यः शुद्रः स्वगुरुमेव च

ಅನಂತರ ಶಾಸ್ತ್ರವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ಶಪಥವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು; ಶಸ್ತ್ರವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯನು. ಹಾಗೆಯೇ ವೈಶ್ಯನು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಶೂದ್ರನು ತನ್ನ ಗುರುವನ್ನೇ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಶಪಥ ಮಾಡಲಿ.

Verse 12

मातरं पितरं पूज्यं स्पृशेत्साधारणं त्विदम् । कोशस्य रूपं पूर्वं ते व्याख्यातं पांडुनंदन

ತಾಯಿ, ತಂದೆ ಅಥವಾ ಪೂಜ್ಯನಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಹುದು—ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಧಿ. ಹೇ ಪಾಂಡುನಂದನ, ‘ಕೋಶ’ದ ರೂಪವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹಿಂದೆಯೇ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 13

विप्रवर्ज्यं तथा केशं वर्णिनां दापयेन्नृपः । यो यो यद्देवताभक्तः पाययेत्तस्य तं नरम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಇತರ ವರ್ಣಿಗಳ ಕೇಶವನ್ನು (ಶಪಥ-ಸ್ಪರ್ಶಾರ್ಥ) ರಾಜನು ಕೊಡಿಸಬೇಕು. ಯಾರು ಯಾವ ದೇವತೆಯ ಭಕ್ತನೋ, ಅವನಿಗೆ ಆ ದೇವತೆಯ ನಾಮದಲ್ಲಿ ಜಲವನ್ನು ಕುಡಿಸಿ ಶಪಥ ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

Verse 14

समभक्तं च देवानामादित्यस्यैव पाययेत् । सर्वेषां चोग्रदेवानां स्नापयेदायुधास्त्रकम्

ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸಮಭಾಗವಾಗಿ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಜಲತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಉಗ್ರದೇವತೆಗಳ ಆಯುಧ-ಅಸ್ತ್ರಗಳಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 15

स्नानोदकं वा संकल्पं गृहीत्वा पाययेन्नवम् । त्रिसप्तरात्रमध्ये च फलं कोशस्य निर्दिशेत्

ಸ್ನಾನೋದಕವೋ ಅಥವಾ ಸಂಕಲ್ಪವೋ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಹೊಸ ಜಲವನ್ನು ಕುಡಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತು ಮೂರು ಸಪ್ತರಾತ್ರಿಗಳ (ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ರಾತ್ರಿಗಳು) ಒಳಗೆ ‘ಕೋಶ’ಸಂಬಂಧಿತ ಫಲವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿ ಘೋಷಿಸಬೇಕು.

Verse 16

अतः परं महादिव्यविधानं श्रृणु यद्भवेत् । संशयच्छेदि सर्वेषां धार्ष्ट्यत्तद्दिव्यमेव च

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಇರುವ ಮಹಾದಿವ್ಯ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕೇಳು. ಇದು ಎಲ್ಲರ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಛೇದಿಸುತ್ತದೆ; ತನ್ನ ಧೈರ್ಯನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ನಿಜಕ್ಕೂ ದಿವ್ಯವೇ.

Verse 17

सशिरस्कंप्रदातव्यमिति ब्रह्मा पुराब्रवीत् । महोग्राणां च दातव्यमशिरस्कमपि स्फुटम्

‘ಶಿರಸ್ಸೊಡನೆ (ಅಂದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ) ನೀಡಬೇಕು’ ಎಂದು ಬ್ರಹ್ಮನು ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದನು. ಆದರೆ ಮಹೋಗ್ರ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಶಿರಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ಕೂಡ ನೀಡಬೇಕು ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 18

साधूनां वर्णिनां राजा न शिरस्कं प्रदापयेत् । न प्रवातेधटं देयं नोष्णकाले हुताशनम्

ಸಾಧುಸ್ವಭಾವದ ವರ್ಣಿನರು (ದೀಕ್ಷಿತ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳು)ಗಾಗಿ ರಾಜನು ‘ಶಿರ’ ದಾನವನ್ನು ಮಾಡಿಸಬಾರದು. ಗಾಳಿಯಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ‘ಧಟ’ ಅರ್ಪಿಸಬಾರದು; ಅತಿಯಾದ ಬಿಸಿಲಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 19

वर्णिनां च तथा कालं तंदुलं मुखरोगिणाम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ವರ್ಣಿನರಿಗೆ ‘ಕಾಲ’ (ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ದ್ರವ್ಯ/ಮಾತ್ರೆ) ನೀಡಬೇಕು; ಮುಖರೋಗಿಗಳಿಗಾಗಿ ತಂಡುಲ (ಅಕ್ಕಿದಾಣ) ನೀಡಬೇಕು.

Verse 20

कुष्ठपित्तार्दितानां च ब्राह्मणानां च नो विषम् । तप्तमाषकमर्हंति सर्वे धर्म्यं निरत्ययम्

ಕುಷ್ಠ ಹಾಗೂ ಪಿತ್ತವಿಕಾರದಿಂದ ಬಳಲುವವರಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಕೂಡ, ವಿಷ (ಪ್ರಯೋಗ/ದಾನ) ಮಾಡಬಾರದು. ಎಲ್ಲರೂ ತಪ್ತ ಮಾಷಕ (ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ತಯಾರಿ/ಮಾತ್ರೆ) ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಅರ್ಹರು; ಅದು ಧರ್ಮ್ಯವೂ ನಿರಪಾಯವೂ ಆಗಿದೆ.

Verse 21

न व्याधिमरके देशे शपथान्कोशमेव च । दिव्यान्यासुरकैर्मंत्रैः स्तंभयंतीह केचन

ರೋಗಮರಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತವಾದ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಶಪಥಗಳನ್ನೂ ಕೋಶಪರೀಕ್ಷೆ (ದಿವ್ಯಪರೀಕ್ಷೆ)ಯನ್ನೂ ಪ್ರಯೋಗಿಸಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಆಸುರ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಆ ದಿವ್ಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಂಭಗೊಳಿಸಿ ತಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 22

प्रतिघातविदस्तेषां योजयेद्धर्मवत्सलान् । दिव्यानां स्तभकाञ्ज्ञात्वा पापान्नित्यं महीपतिः

ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರತಿಘಾತ (ಪ್ರತಿಕಾರ) ತಿಳಿದ ಧರ್ಮಪ್ರಿಯ ಪರಿಣಿತರನ್ನು ರಾಜನು ನೇಮಿಸಬೇಕು. ದಿವ್ಯಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಂಭಗೊಳಿಸುವ ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ದೇಶಾಧಿಪತಿ ನಿತ್ಯವೂ ಅವರ ಮೇಲೆ ದಂಡವನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಬೇಕು।

Verse 23

विवासयेत्स्वकाद्राष्ट्रात्ते हि लोकस्य कंटकाः । तेषामन्वेषणे यत्नं राजा नित्यं समाचरेत्

ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಜನರಿಗೆ ಮುಳ್ಳಿನಂತೆ. ಅವರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾಜನು ನಿತ್ಯವೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು।

Verse 24

ते हि पापसमाचारास्तस्करेभ्योऽपि तस्कराः । प्राग्दृष्टदोषान्स्वल्पेषु दिव्येषु विनियोजयेत्

ಇವರು ಪಾಪಾಚಾರಿಗಳು; ಕಳ್ಳರಿಗಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡ ಕಳ್ಳರು. ಮೊದಲೇ ದೋಷ ಕಂಡವರನ್ನು, ಹಿಂದೆ ಕಂಡ ದೋಷದಂತೆ, ರಾಜನು ಸಣ್ಣ ದಿವ್ಯಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲೇ ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು।

Verse 25

महत्स्वपि न चार्थेषु धर्मज्ञान्धर्मवत्सलान् । न मिथ्यावचनं येषां जन्मप्रभृति विद्यते

ಮಹಾ ಸಂಪತ್ತಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಧರ್ಮಜ್ಞರು, ಧರ್ಮಪ್ರಿಯರು ಚಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರಲ್ಲಿ ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ಸುಳ್ಳು ಮಾತು ಇರುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 26

श्रद्दध्यात्पार्थिवस्तेषां वचना देव भारत । ज्ञात्वा धर्मिष्ठतां राजा पुरुषस्य विचक्षणः

ಹೇ ದೇವಸಮಾನ ಭಾರತ! ಅಂಥ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜನು ಶ್ರದ್ಧೆ ಇಡಬೇಕು. ಪುರುಷನ ಧರ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ವಿವೇಕಿ ನೃಪನು ಅವನನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕು.

Verse 27

क्रोधाल्लोभात्कारयंश्च स्वयमेव प्रदुष्यति । तस्मात्पापिषु दिव्यं स्यात्तत्रादौ प्रोच्यते धटे

ಕ್ರೋಧ ಮತ್ತು ಲೋಭದಿಂದ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನು ತನ್ನ ಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ತಾನೇ ಕಲుషಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪಾಪಿಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯಪರೀಕ್ಷೆ ಇರಬೇಕು; ಇಲ್ಲಿ ಮೊದಲಾಗಿ ‘ಧಟ’ ಅಂದರೆ ತೂಲಾ-ದಿವ್ಯವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 28

सुसमायां पृथिव्यां च दिग्भागे पूर्वदक्षिणे । यज्ञियस्य तु वृक्षस्य स्थाप्यं स्यान्मुंडकद्वयम्

ಸಮಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಆಗ್ನೇಯ ದಿಕ್ಕಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ವೃಕ್ಷದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಎರಡು ‘ಮುಂಡಕ’ಗಳು (ಕಂಬ/ಗುಂಡು ತುಂಡುಗಳು) ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 29

स्तंभकस्य प्रमाणं च सप्तहस्तं प्रकीर्तितम् । द्वौ हस्तौ निखनेत्काष्ठं दृश्यं स्याद्धस्तपंचकम्

ಸ್ತಂಭದ ಪ್ರಮಾಣ ಏಳು ಹಸ್ತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಕಾಷ್ಠವನ್ನು ಎರಡು ಹಸ್ತ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೂತು, ಐದು ಹಸ್ತ ಭಾಗ ದೃಶ್ಯವಾಗಿರುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 30

अंतरं तु तयोः कार्यं तथा हस्तचतुष्टयम् । मुंडकोपरि काष्ठं च दृढं कुर्याद्विचक्षणः

ಆ ಎರಡರ ಮಧ್ಯದ ಅಂತರವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಹಸ್ತವಾಗಿರಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ವಿವೇಕಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮುಂಡಕಗಳ ಮೇಲೆಗೆ ಕಾಷ್ಠದ ಅಡ್ಡದಂಡ/ಬೀಮ್ ಅನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 31

चतुर्हस्तं तुलाकाष्ठमव्रणं कारयेत्स्थिरम् । खदिरार्जुनवृक्षाणां शिंशपाशालजं त्वथ

ನಾಲ್ಕು ಹಸ್ತ ಪ್ರಮಾಣದ, ಸ್ಥಿರವಾದ, ದೋಷರಹಿತ ತೂಲಾಕಾಷ್ಠವನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಕು; ಅದು ಖದಿರ ಅಥವಾ ಅರ್ಜುನ ಮರದ ಕಾಷ್ಠದಿಂದ, ಇಲ್ಲವೇ ಶಿಂಶಪಾ ಅಥವಾ ಶಾಲ ಕಾಷ್ಠದಿಂದಲೂ ಆಗಬಹುದು।

Verse 32

तुलाकाष्ठे तु कर्तव्यं तथा वै शिक्यकद्वयम् । प्राङ्मुखो निश्चलः कार्यः शुचौ देशे धटस्तथा

ತೂಲಾಕಾಷ್ಠದ ಮೇಲೆ ಹಾಗೆಯೇ ಎರಡು ಶಿಕ್ಯಗಳು (ಚೀಲ/ಕೂಡೆ) ಮಾಡಬೇಕು. ಧಟನು ಪೂರ್ವಮುಖಿಯಾಗಿ ನಿಶ್ಚಲನಾಗಿರಲಿ; ವಿಧಿ ಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿ।

Verse 33

पाषाणस्यापि जायेत् स्तंभेषु च धटस्तथा । वणिक्सुवर्णकारो वा कुशलः कांस्यकारकः

ಸ್ತಂಭಗಳು ಕಲ್ಲಿನದ್ದಾಗಿಯೂ ಇರಬಹುದು; ಆಗಲೂ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಧಟ-ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ನಿರ್ಮಾಣ/ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಕುಶಲನಾದ ವಣಿಕ್, ಸ್ವರ್ಣಕಾರ ಅಥವಾ ಸಮರ್ಥ ಕಾನ್ಸ್ಯಕಾರನನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಬಹುದು।

Verse 34

तुलाधारधरः कार्यो रिपौ मित्रे च यः समः । श्रावयेत्प्राड्विवाकोऽपि तुलाधारं विचक्षणः

ತೂಲಾಧಾರಧರನಾಗಿ ಶತ್ರು–ಮಿತ್ರರ ಮೇಲೆ ಸಮಭಾವ ಹೊಂದಿರುವ ನಿರಪೇಕ್ಷನನ್ನು ನೇಮಿಸಬೇಕು. ವಿವೇಕಿಯಾದ ಪ್ರಾಡ್ವಿವಾಕ (ನ್ಯಾಯಾಧೀಶ) ಕೂಡ ತೂಲಾಧಾರನಿಗೆ ವಿಧಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿ ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 35

ब्रह्मघ्ने ये स्मृता लोका ये च स्त्रीबालघातके । तुलाधारस्य ते लोकास्तुलां धारयतो मृषा

ಬ್ರಹ್ಮಘ್ನನಿಗೆ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಲೋಕಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ತ್ರೀ–ಬಾಲಘಾತಕನಿಗೆ ಇರುವ ಲೋಕಗಳು—ಅದೇ ಲೋಕಗಳು ತೂಲೆಯನ್ನು ಮೃಷಾ (ವಂಚನೆಯಿಂದ) ಧರಿಸುವ ತೂಲಾಧಾರನಿಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ।

Verse 36

एकस्मिंस्तोलयेच्छिक्ये ज्ञातं सूपोषितं नरम् । द्वितीये मृत्तिकां शुभ्रां गौरां तु तुलयेद्बुधः

ತೂಗಿನ ಒಂದು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ, ಸುಪೋಷಿತನಾದ ಪುರುಷನನ್ನು ತೂಗಬೇಕು; ಇನ್ನೊಂದು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಶುದ್ಧ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಗೌರವರ್ಣ ಮಣ್ಣನ್ನು ತೂಗಲಿ.

Verse 37

इष्टिकाभस्मपाषाणकपालास्थीनि वर्जयेत् । तोलयित्वा ततः पूर्वं तस्मात्तमवतारयेत्

ಇಟ್ಟಿಗೆ, ಭಸ್ಮ, ಕಲ್ಲು, ಮಡಕೆಚೂರುಗಳು, ಎಲುಬುಗಳು—ಇವುಗಳನ್ನು (ಪ್ರತಿಭಾರವಾಗಿ) ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ತೂಗಿ, ನಂತರ ಅವನನ್ನು ತೂಗಿನಿಂದ ಇಳಿಸಬೇಕು.

Verse 38

मूर्ध्नि पत्रं ततो न्यस्य न्यस्तपत्रं निवेशयेत् । पत्रे मंत्रस्त्वयं लेख्यो यः पुरोक्तः श्वयंभुवा

ನಂತರ ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಎಲೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಇಟ್ಟ ಎಲೆಯನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಆ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ, ಹಿಂದೆ ಸ್ವಯಂಭೂ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಹೇಳಿದ ಅದೇ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು.

Verse 39

ब्रह्मणस्त्वं सुता देवी तुलानाम्नेति कथ्यते । तुकारो गौरवे नित्यं लकारो लघुनि स्मृतः

‘ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರಿ; ನಿನ್ನನ್ನು “ತುಲಾ” ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. “ತು” ಅಕ್ಷರವು ನಿತ್ಯವೂ ಗುರುತ್ವ (ಭಾರ) ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ; “ಲಾ” ಅಕ್ಷರವು ಲಘುತ್ವವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.’

Verse 40

गुरुलाघवसंयोगात्तुला तेन निगद्यसे । संशयान्मोचयस्वैनमभिशस्तं नरं शुभे

‘ಗುರುತ್ವ ಮತ್ತು ಲಘುತ್ವಗಳ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ನೀನು “ತುಲಾ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತೀ. ಹೇ ಶುಭೇ, ಈ ಆರೋಪಿತ ಪುರುಷನನ್ನು ಸಂಶಯದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸು.’

Verse 41

भूय आरोपयेत्तं तु नरं तस्मिन्सपत्रकम् । तुलितो यदि वर्धेत शुद्धो भवति धर्मतः

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಆ ಪತ್ರದೊಡನೆ ಮತ್ತೆ ತ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ತೂಕಮಾಡಿದಾಗ ಅವನ ತೂಕ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ, ಧರ್ಮಪ್ರಕಾರ ಅವನು ಶುದ್ಧನು (ನಿರ್ದೋಷಿ) ಎಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 42

हीयमानो न शुद्धः स्यादिति धर्मविदो विदुः । शिक्यच्छेदे तुलाभंगे पुनरारोपयेन्नरम्

ಧರ್ಮವಿದ್ವಾಂಸರು ಹೇಳುವಂತೆ—ಅವನ ತೂಕ ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ಅವನು ಶುದ್ಧನಲ್ಲ. ತ್ರಾಸಿನ ಪಲ್ಲೆಯ ಕಯಿರು ಕತ್ತರಿಸಿದರೆ ಅಥವಾ ತ್ರಾಸು ಮುರಿದರೆ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅದರಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು.

Verse 43

एवं निःसंशयं ज्ञानं यच्चान्यायं न लोपयेत् । एतत्सर्वं रवौ वारे कार्यं संपूज्य भास्करम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಂಶಯರಹಿತ ಜ್ಞಾನ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಅನ್ಯಾಯವು ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಪಡೆಯಲು ಬಿಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಾನುವಾರ, ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು (ಸೂರ್ಯದೇವನನ್ನು) ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 44

अथातः संप्रवक्ष्यामि विषदिव्यं श्रृणुष्व मे

ಈಗ ನಾನು ವಿಷ-ದಿವ್ಯ (ವಿಷಪರೀಕ್ಷೆ)ಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 45

द्विप्रकारं च तत्प्रोक्तं घटसर्पविषं तथा । शृंगिणो वत्सनाभस्य हिमशैलभवस्य वा

ಅದು (ವಿಷ-ದಿವ್ಯ) ಎರಡು ವಿಧವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಘಟ-ಸರ್ಪ-ವಿಷ ಮತ್ತು ಶೃಂಗಿಯ ವಿಷ; ಅದು ವತ್ಸನಾಭ (ಅತಿವಿಷ/ಅಕೋನೈಟ್)ದಿಂದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಹಿಮಶೈಲ (ಹಿಮಾಲಯ)ದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪನ್ನವಾದದ್ದಾಗಲಿ ಇರಬಹುದು.

Verse 46

यवाः सप्त प्रदातव्या अथवा षड्घृतप्लुताः । मूर्ध्नि विन्यस्तपत्रस्य पत्रे चैवं निवेशयेत्

ಏಳು ಯವಕಣಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಬೇಕು; ಅಥವಾ ತುಪ್ಪದಲ್ಲಿ ತೋಯಿಸಿದ ಆರು ಕಣಗಳು. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಎಲೆ ಇಡಲ್ಪಟ್ಟವನಿಗೆ, ಆ ಎಲೆಯಲ್ಲೇ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವನ್ನು ಇಂತೆ ಇಡಬೇಕು.

Verse 47

त्वं विष ब्रह्मणः पुत्र सत्यधर्मे व्यवस्थितः । त्रायस्वैनं नरं पापात्सत्येनास्य भवामृतम्

ಹೇ ವಿಷವೇ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನೇ, ಸತ್ಯಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದವನೇ—ಈ ನರನನ್ನು ಪಾಪದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸು; ಸತ್ಯಬಲದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ನೀನು ಅಮೃತವಾಗು, ಮರಣವಲ್ಲ.

Verse 48

येन वेगैर्विना जीर्णं छर्दिमूर्च्छाविवर्जितम् । तं तु शुद्धं विजानीयादिति धर्मविदो विदुः

ಅದು ಯಾವುದೇ ತೀವ್ರ ವೇಗವಿಲ್ಲದೆ ಜೀರ್ಣವಾಗಿ, ವಾಂತಿ ಹಾಗೂ ಮೂರ್ಚ್ಛೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಧರ್ಮವಿದ್ವಾಂಸರು ಅವನನ್ನು ಶುದ್ಧ (ನಿರ್ದೋಷ) ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 49

क्षुधितं क्षुधितः सर्पं घटस्थं प्रोच्य पूर्ववत् । संस्पृशेत्तालिकाः सप्त न दशेच्छुध्यतीति सः

ಹಾವು ಹಸಿದಿರುವಾಗ, ಸಾಧಕನೂ ಹಸಿದೆಯೇ ಇದ್ದು, ಘಟದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಹಾವನ್ನು ಪೂರ್ವವಿಧವಾಗಿ ಸಂಬೋಧಿಸಬೇಕು. ಏಳು ಬಾರಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೆ ಅದು ಕಚ್ಚದು—ಹೀಗೆ ಅವನು ಶುದ್ಧನೆಂದು ಪರಿಗಣಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 50

अग्निदिव्यं यथा प्राह विरंचिस्तच्छृणुष्व मे । सप्तमंडलकान्कुर्याद्देवस्याग्रे रवेस्तथा

ವಿರಂಚಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಹೇಳಿದಂತೆ ಅಗ್ನಿದಿವ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕೇಳು. ದೇವತೆಯ ಮುಂದೆ ಹಾಗೂ ಅದೇ ರೀತಿ ಸೂರ್ಯನ ಮುಂದೆ ಏಳು ಮಂಡಲಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 51

मंडलान्मंडलं कार्यं पूर्वेणेति विनिश्चयः । षोडशांतुलकं कार्यं मंडलात्तावदं तरम्

ಮಂಡಲದ ನಂತರ ಮಂಡಲವನ್ನು, ಹಿಂದಿನ ಮಂಡಲವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಮಾಡಬೇಕು—ಇದೇ ನಿಶ್ಚಯ. ಒಂದು ಮಂಡಲದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಂಡಲದವರೆಗೆ ಷೋಡಶ ಅಂಗುಲಗಳ ಅಂತರವನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕು।

Verse 52

आर्द्रवाससमाहूय तथा चैवाप्युपोपितम् । कारयेत्सर्वदिव्यानि देवब्राह्मणसंनिधौ

ತೇವವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದವನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನನ್ನೂ ಕರೆತಂದು; ದೇವತೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ದಿವ್ಯಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು।

Verse 53

प्रत्यक्षं कारयेद्दिव्यं राज्ञो वाधिकृतस्य वा । ब्राह्मणानां श्रुतवतां प्रकृतीनां तथैव च

ದಿವ್ಯಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ನಡೆಸಬೇಕು—ರಾಜನ ಮುಂದೆ ಅಥವಾ ಅವನ ನಿಯುಕ್ತ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಮುಂದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರುತಿವಂತರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆ (ಸಾಕ್ಷಿಗಳು) ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಡ।

Verse 54

पश्चिमे दिनकाले हि प्राङ्मुखः प्राञ्जलिः शुचिः । चतुरस्रे मंडलेऽन्ये कृत्वा चैव समौ करौ

ದಿನಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ (ಪಶ್ಚಿಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ) ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಪೂರ್ವಮುಖನಾಗಿ ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧನಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ನಂತರ ಬೇರೆ ಚತುರಸ್ರ ಮಂಡಲವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಸಮವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 55

लक्षयेयुः कृतादीनि हस्तयोस्तस्य हारिणः । सप्ताश्वत्थस्य पत्राणि भध्नीयुः करयोस्ततः

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಎರಡೂ ಕೈಗಳ ಮೇಲಿನ ಕೃತಾದಿ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು (ರೇಖೆ-ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ) ಗಮನಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಅವನ ಕೈಗಳ ಮೇಲೆ ಅಶ್ವತ್ಥ (ಅರಳಿ) ಮರದ ಏಳು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕು।

Verse 56

नवेन कृतसूत्रेण कार्पासेन दृढं यथा । ततस्तु सुसमं कृत्वा अष्टांगुलमथायसम्

ಹೊಸಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಹತ್ತಿ ದಾರದಿಂದ ಅದನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಕಟ್ಟಬೇಕು. ನಂತರ ಅದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಮವಾಗಿ, ಸೌಷ್ಠವವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಎಂಟು ಅಂಗುಲ ಪ್ರಮಾಣದ ಕಬ್ಬಿಣದ ತುಂಡನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು॥

Verse 57

पिंडं हुताशसंतप्तं पंचाशत्पलिकं दृढम् । आदौ पूजां रवेः कृत्वा हुताशस्याथ कारयेत्

ಐವತ್ತು ಪಲ ತೂಕದ ದೃಢವಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ತಾಪಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲು ಸೂರ್ಯನ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಕರ್ಮವನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು॥

Verse 58

रक्तचंदनधूपाभ्यां रक्तपुष्पैस्तथैव च । अभिशस्तस्य पत्रं च बध्नीयाच्चैव मूर्धनि

ಕೆಂಪು ಚಂದನ ಮತ್ತು ಧೂಪದಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಂಪು ಹೂಗಳಿಂದ; ಅಭಿಶಸ್ತ (ಆರೋಪಿತ/ಪೀಡಿತ) ವ್ಯಕ್ತಿಯ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಎಲೆಯನ್ನೂ ಕಟ್ಟಬೇಕು॥

Verse 59

मंत्रेणानेन संयुक्तं ब्राह्मणाभिहितेन च । त्वमग्ने वेदाश्चत्वारस्त्वं च यज्ञेषु हूयसे

ಈ ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಉಚ್ಚರಿಸಿದಂತೆ: ‘ಹೇ ಅಗ್ನೇ! ನೀನೇ ನಾಲ್ಕು ವೇದಗಳು; ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಹವಿಸ್ಸನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವವನು’॥

Verse 60

पापं पुनासि वै यस्मात्तस्मात्पावक उच्यसे । त्वं मुखं सर्वदेवानां त्वं मुखं ब्रह्मवादिनाम्

ನೀ ಪಾಪವನ್ನು ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ‘ಪಾವಕ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ನೀ ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳ ಮುಖ; ನೀ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳ (ವೇದಜ್ಞ ಋಷಿಗಳ) ಮುಖವೂ ಹೌದು॥

Verse 61

जठरस्थोऽसि भूतानां ततो वेत्सि शुभाशुभम् । पापेषु दर्शयात्मानमर्चिष्मान्भव पावक

ನೀನು ಸರ್ವ ಭೂತಗಳ ಜಠರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಶುಭಾಶುಭವನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವೆ. ಪಾಪದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸು—ಹೇ ಪಾವಕ, ಜ್ವಾಲಾಮಯನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸು।

Verse 62

अथवा शुद्धभावेषु शीतो भवमहाबल । ततोऽभिशस्तः शनकैर्मंडलानि परिक्रमेत्

ಅಥವಾ ಶುದ್ಧಭಾವಿಗಳಿಗಾಗಿ ಶೀತಲನಾಗು, ಹೇ ಮಹಾಬಲ. ನಂತರ ಅಭಿಶಸ್ತನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಂಡಲಗಳನ್ನು ಪರಿಕ್ರಮಿಸಬೇಕು।

Verse 63

परिक्रम्य शनैर्जह्याल्लोहपिंडं ततः क्षितौ । विपत्रहस्तं तं पश्चात्कारयेद्व्रीहिमर्दनम्

ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪರಿಕ್ರಮಿಸಿ ನಂತರ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗುಂಡನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಎಸೆಯಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಕೈಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನಿಂದ ಅಕ್ಕಿದಾಣಗಳನ್ನು ಮರ್ಧನ (ಒರೆಸುವುದು) ಮಾಡಿಸಬೇಕು।

Verse 64

निर्विकारौ करौ दृष्ट्वा शुद्धो भवति धर्मतः । भयाद्वा पातयेद्यस्तु तदधो वा विभाव्यते

ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಕೈಗಳು ನಿರ್ವಿಕಾರ (ಅಕ್ಷತ)ವಾಗಿ ಕಂಡರೆ, ಧರ್ಮತಃ ಅವನು ಶುದ್ಧನೆಂದು ಗಣ್ಯನು. ಆದರೆ ಭಯದಿಂದ ಅದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಅದರಿಂದಲೇ ಅಧಃ (ದೋಷಿ/ಪತಿತ) ಎಂದು ಭಾವ್ಯನು।

Verse 65

पुनस्त्वाहारयेल्लोहं विधिरेष प्रकीर्तितः । अथातः संप्रऐवक्ष्यामि तप्तमाषविधिं श्रृणु

ನಂತರ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಕಬ್ಬಿಣವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು—ಈ ವಿಧಿ ಪ್ರಕಟಿತವಾಗಿದೆ. ಈಗ ನಾನು ತಪ್ತಮಾಷ (ಬಿಸಿಮಾಡಿದ ಮಾಷ) ವಿಧಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕೇಳು।

Verse 66

कारयेदायसं पात्रं ताम्रं वा षोडशांगुलम् । चतुरंगुलखातं तु मृन्मयं वापि कारयेत्

ಹಣಿಗೆಯಾದರೂ ತಾಮ್ರವಾದರೂ ಹದಿನಾರು ಅಂಗುಲ ಪ್ರಮಾಣದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಅಂಗುಲ ಆಳದ ಕುಳಿಯನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕು; ಇಲ್ಲವೆ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿಸಬಹುದು.

Verse 67

पूरयेद्घृततैलाभ्यां पलैर्विशतिभिस्ततः । सुतप्ते निक्षिपेत्तत्र सुवर्णस्य तु माषकम्

ನಂತರ ಇಪ್ಪತ್ತು ಪಲ ಪ್ರಮಾಣದ ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಎಣ್ಣೆಯಿಂದ ಆ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ತುಂಬಬೇಕು. ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಪ್ತವಾದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಒಂದು ಮಾಷಕವನ್ನು ಹಾಕಬೇಕು.

Verse 68

वह्न्युक्तं विन्यसेन्मंत्रमभिशस्तस्य मूर्धनि । अंगुष्ठांगुलियोगेन तप्तमाषं समुद्धरेत्

ಅಗ್ನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ವಿಧಿಸಲಾದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಆರೋಪಿತನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಅಂಗುಷ್ಟ ಮತ್ತು ಬೆರಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ತಪ್ತವಾದ ಮಾಷಕವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 69

शुद्धं ज्ञेयमसंदिग्धं विस्फोटादिविवर्जितम् । फालशुद्धिं प्रवक्ष्यामि तां श्रृणु त्वं धनंजय

ಬುಳ್ಳೆಗಳು ಮುಂತಾದ ದೋಷಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಶುದ್ಧವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಈಗ ನಾನು ಫಾಲಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹೇ ಧನಂಜಯ, ನೀನು ಕೇಳು.

Verse 70

आयसं द्वादशपलं घटितं फालमुच्यते । अष्टांगुलमदीर्घं च चतुरंगुलविस्तृतम्

ಕಬ್ಬಿಣದಿಂದ ರೂಪಿಸಿದ ಹನ್ನೆರಡು ಪಲ ತೂಕದದ್ದೇ ಫಾಲವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅದು ಎಂಟು ಅಂಗುಲ ಉದ್ದ ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕು ಅಂಗುಲ ಅಗಲ ಹೊಂದಿರಬೇಕು.

Verse 71

वह्न्युक्तं विन्यसेन्मंत्रमभिशस्तस्य मूर्धनि । त्रिःपरावर्तयेज्जिह्वा लिहन्नस्मात्षडंगुलम्

ಅಗ್ನಿಸಂಬಂಧವಾಗಿ ವಿಧಿಸಲಾದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಅಭಿಶಸ್ತನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಅವನು ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಮೂರ ಬಾರಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿ, ಈ (ತಪ್ತ ಸಾಧನ)ದಿಂದ ಆರು ಅಂಗುಲ ಪ್ರಮಾಣ ಲೇಹಿಸಬೇಕು.

Verse 72

गवां क्षीरं प्रदातव्यं जिह्वाशोधनमुत्तमम् । जिह्वापरीक्षणं कुर्याद्दग्धा चेन्न तु विमोच्यते

ಹಸುವಿನ ಹಾಲನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು—ಅದು ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಉಪಾಯ. ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕು; ಅದು ಸುಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಅವನನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 73

तं विशुद्धं विजानीयाद्विशुद्धा चेत्तु जायते । तंदुलस्याथ वक्ष्यामि विधिधर्मं सनातनम्

ನಿಜವಾಗಿ ಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾದರೆ ಅವನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಶುದ್ಧನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಈಗ ನಾನು ತಂಡುಲ (ಅಕ್ಕಿ ಕಣಗಳು) ಕುರಿತು ಸನಾತನ ವಿಧಿ-ಧರ್ಮವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 74

चौर्ये तु तंदुला देया न चान्यत्र कथंचन । तंदुलानुदके सिक्त्वा रात्रौ तत्रैव स्थापयेत्

ಕಳ್ಳತನದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ತಂಡುಲ (ಅಕ್ಕಿ ಕಣಗಳು) ಮಾತ್ರ ಕೊಡಬೇಕು; ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ. ತಂಡುಲಗಳನ್ನು ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಪಡಿಸಿ, ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇಡಬೇಕು.

Verse 75

प्रभाते कारिणे देया भक्षणाय न संशयः । त्रिःकॉत्वः प्राङ्मुखश्चैव पत्रे निष्ठीवयेत्ततः

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವನ್ನು ಕರ್ತನಿಗೆ (ಸಂಬಂಧಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ) ಭಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಪೂರ್ವಮುಖನಾಗಿ, ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂರ ಬಾರಿ ತುಪ್ಪಬೇಕು.

Verse 76

पिप्पलस्याथ भूर्जस्य न त्वन्यस्य कथंचन । तांस्तु वै कारयेच्छुद्धांस्तंदुलाञ्छालिसंभवान्

ಪಿಪ್ಪಲ (ಅಶ್ವತ್ಥ) ಅಥವಾ ಭೂರ್ಜ (ಭೋಜಪತ್ರ) ಎಲೆಗಳನ್ನೇ ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು; ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಶಾಲಿ ಧಾನ್ಯದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ತಂದುಳಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 77

मृन्मये भाजने कृत्वा सवितुः पुरतः स्थितः । तन्दुलान्मंत्रयेच्छुद्धान्मन्त्रेणानेन धर्मतः

ಅವುಗಳನ್ನು ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಸವಿತೃ (ಸೂರ್ಯ)ನ ಎದುರು ನಿಂತು, ಧರ್ಮಪ್ರಕಾರ ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಶುದ್ಧ ತಂದುಳಗಳನ್ನು ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಬೇಕು.

Verse 78

दीयसे धर्मतत्त्वज्ञैर्मानुषाणां विशोधनम् । स्तुतस्तन्दुल सत्येन धर्मतस्त्रातुमर्हसि

ಮಾನವರ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಧರ್ಮತತ್ತ್ವಜ್ಞರು ನಿನ್ನನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಓ ತಂದುಳಾ! ಸತ್ಯದಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನೇ, ಧರ್ಮಪ್ರಕಾರ ರಕ್ಷಿಸಲು ನೀನು ಯೋಗ್ಯನು.

Verse 79

निष्ठीवने कृते तेषां सवितुः पुरतः स्थिते । शोणितं दृश्यते यस्य तमशुद्धं विनिर्दिशेत्

ನಿಷ್ಠೀವನ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಸವಿತೃ (ಸೂರ್ಯ)ನ ಎದುರು ನಿಂತಾಗ, ಯಾರ ಉಗುಳಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಕಾಣಿಸಿದರೆ, ಅವನನ್ನು ಅಶುದ್ಧನೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು.

Verse 80

एवमष्टविधं दिव्यं पापसंशयच्छेदनम् । भट्टादित्यस्य पुरतो जायते कुरुनंदन

ಈ ರೀತಿ ಪಾಪಸಂಶಯವನ್ನು ಛೇದಿಸುವ ಈ ಅಷ್ಟವಿಧ ದಿವ್ಯ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಓ ಕುರುನಂದನ, ಭಟ್ಟಾದಿತ್ಯನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 81

जलदिव्यं तथा प्राहुर्द्विप्रकारं पुराविदः । जलहस्तं स्मृतं चैकं मज्जनं चापरं विदुः

ಪುರಾತನ ಪಂಡಿತರು ‘ಜಲದಿವ್ಯ’ವನ್ನು ಎರಡು ವಿಧವೆಂದು ಹೇಳಿದರು—ಒಂದು ‘ಜಲಹಸ್ತ’ (ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕೈ ಪರೀಕ್ಷೆ), ಮತ್ತೊಂದು ‘ಮಜ್ಜನ’ (ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸುವ ಪರೀಕ್ಷೆ) ಎಂದು ತಿಳಿದರು।

Verse 82

बाणक्षेपस्तथादानं यावद्वीर्यवता कृतम् । तावत्तं मज्जयेज्जीवेत्तथा तच्छुद्धिमादिशेत्

ಶಕ್ತಿವಂತನು ಬಾಣವನ್ನು ಎಸೆದು ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಅವನನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿ ಇರಿಸಬೇಕು; ಅವನು ಜೀವಂತನಿದ್ದರೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವನ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಘೋಷಿಸಬೇಕು।

Verse 83

एवंविधमिदं स्थानं भट्टादित्यस्य भारत । ममैव कृपया भानोर्जातमेतन्महीतले

ಹೇ ಭಾರತ! ಇದು ಭಟ್ಟಾದಿತ್ಯನ ಇಂತಹ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳ. ನನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ಭಾನು (ಸೂರ್ಯ)ನ ಈ ಪ್ರಕಟನೆ ಭೂಮಿತಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದೆ।