Avadhuta

Verse 1

अथ ह सांकृतिः भगवन्तम् अवधूतं दत्तात्रेयं परिसमेत्य पप्रच्छ—भगवन्, कोऽवधूतस्य? का स्थितिः? किं लक्ष्म? किं संसरणम्? इति। तं होवाच भगवो दत्तात्रेयः परमकारुणिकः॥१॥

បន្ទាប់មក សាងក្រឹតី បានចូលទៅជិតព្រះបរមគ្រូ ដត្តាត្រេយៈ អវធូត ហើយសួរ​ថា «បពិត្រព្រះអម្ចាស់ អ្នកណាហៅថា អវធូត? ស្ថានភាពរបស់គាត់យ៉ាងដូចម្តេច? សញ្ញាសម្គាល់អ្វី? ហើយរបៀបប្រព្រឹត្ត ឬការចរចារ​របស់គាត់យ៉ាងដូចម្តេច?» ព្រះដត្តាត្រេយៈ អ្នកមានមហាករុណា បានឆ្លើយតប។

Verse 2

अक्षरत्वाद्वरेण्यत्वाद्धृतसंसारबन्धनात् । तत्त्वमस्यादिलक्ष्यत्वादवधूत इतीर्यते॥२॥

ដោយសារតែបានដឹងច្បាស់អក្សរៈ (អមរភាព) ដោយសារតែគួរជ្រើសរើសជាអធិឋានខ្ពស់បំផុត ដោយសារតែបានបោះចោលចំណងសង្សារ និងដោយសារតែជាគោលន័យដែលមហាវាក្យៈដូចជា «តត់ ត្វំ អសិ» ចង្អុលបង្ហាញ—ហេតុនេះហើយគេហៅថា អវធូត។

Verse 3

यो विलङ्घ्याश्रमान्वर्णानात्मन्येव स्थितः सदा । अतिवर्णाश्रमी योगी अवधूतः स कथ्यते॥३॥

អ្នកណាដែលបានឆ្លងកាត់អាស្រមទាំងបួន និងវណ្ណៈទាំងបួន ហើយនៅតែតាំងស្ថិតជានិច្ចក្នុងអាត្មានតែប៉ុណ្ណោះ—យោគីដែលលើសវណ្ណៈ និងអាស្រមនោះ គេហៅថា អវធូត។

Verse 4

तस्य प्रियं शिरः कृत्वा मोदो दक्षिणपक्षकः । प्रमोद उत्तरः पक्ष आनन्दो गोष्पदायते॥४॥

ដោយយក «ព្រីយៈ» ជាក្បាល «មោទៈ» ជាស្លាបស្តាំ និង «ប្រមោទៈ» ជាស្លាបឆ្វេង នោះ «អានន្ទៈ» សម្រាប់គាត់ ក្លាយដូចស្នាមជើងគោ គឺតូចបំផុត។

Verse 5

गोपालसदृशां शीर्षे नापि मध्ये न चाप्यधः । ब्रह्मपुच्छं प्रतिष्ठेति पुच्छाकारेण कारयेत्॥५॥

មិននៅខាងលើ មិននៅកណ្ដាល ហើយក៏មិននៅខាងក្រោមដែរ—គួរតែសមាធិលើ «កន្ទុយព្រហ្មន៍» ជាមូលដ្ឋាននៃការតាំងស្ថិត ហើយគួររៀបចំការសមាធិនោះឲ្យមានរាងដូចកន្ទុយ។

Verse 6

एवं चतुष्पथं कृत्वा ते यान्ति परमां गतिम् । न कर्मणा न प्रजया धनेन त्यागेनैके अमृतत्वमानशुः ॥६॥

ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីបានធ្វើឲ្យពេញលេញនូវផ្លូវបួនប្រការ ពួកគេឈានទៅស្ថានភាពអតិបរមា។ មិនមែនដោយកម្មពិធី មិនមែនដោយកូនចៅ មិនមែនដោយទ្រព្យសម្បត្តិ—ដោយការលះបង់ (tyāga) តែប៉ុណ្ណោះ មនុស្សខ្លះបានឈានដល់អមតភាព (amṛtatva)។

Verse 7

स्वैरं स्वैरविहरणं तत्संसरणम् । सांबरा वा दिगंबरा वा । न तेषां धर्माधर्मौ न मेध्यामेधौ । सदा सांग्रहण्येष्ट्यश्वमेधान्तयागं यजते । स महामखो महायोगः ॥७॥

ការធ្វើដំណើររបស់ពួកគេមានសេរីភាព; ចលនារបស់ពួកគេគឺការលំហែដើរលេងដោយខ្លួនឯង។ ពាក់សម្លៀកបំពាក់ក៏បាន ឬជា digambara (អាកាសជាសម្លៀកបំពាក់/អាក្រាត) ក៏បាន។ សម្រាប់ពួកគេ មិនមានប្រភេទធម៌ និងអធម៌ មិនមានសុទ្ធ និងមិនសុទ្ធ។ គាត់ធ្វើយជ្ញជានិច្ច ដល់កំពូលគឺ Aśvamedha និងការថ្វាយចុងក្រោយ; គាត់ជាមហាមខៈ និងមហាយោគី។

Verse 8

कृत्स्नमेतच्चित्रं कर्म । स्वैरं न विगायेत् तन्महाव्रतम् । न स मूढवल्लिप्यते ॥८॥

សកម្មភាពទាំងមូលនេះ គ្រាន់តែជាការបង្ហាញពណ៌ស្រស់ចម្រុះ។ មិនគួរច្រៀងឬប្រកាសវាតាមចិត្តចង់ទេ—នោះហើយជាមហាវ្រត (ពាក្យសច្ចាធំ)។ គាត់មិនត្រូវបានបំពុលដូចមនុស្សល្ងង់វង្វេងឡើយ។

Verse 9

यथा रविः सर्वरसान् प्रभुङ्क्ते हुताशनश्चापि हि सर्वभक्षः । तथैव योगी विषयान् प्रभुङ्क्ते न लिप्यते पुण्यपापैश्च शुद्धः ॥९॥

ដូចព្រះអាទិត្យស្រូបយកសារធាតុរសទាំងអស់ និងដូចភ្លើងដែលជាអ្នកញ៉ាំគ្រប់យ៉ាង ដូច្នោះដែរ យោគីប្រើប្រាស់វត្ថុអារម្មណ៍ទាំងឡាយ; ព្រោះគាត់សុទ្ធសាធ គាត់មិនត្រូវបានប៉ះពាល់ដោយបុណ្យ (puṇya) ឬបាប (pāpa) ឡើយ។

Verse 10

आपूर्यमाणम् अचलप्रतिष्ठं समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत् । तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ॥१०॥

ដូចទឹកហូរចូលសមុទ្រ ដែលទោះបីកំពុងពេញក៏ដោយ ក៏នៅតែមានមូលដ្ឋានមិនរអិលរអួល ដូច្នោះដែរ បំណងប្រាថ្នាទាំងអស់ចូលមកក្នុងគាត់; គាត់ទទួលបានសន្តិភាព (śānti)—មិនមែនអ្នកដែលប្រាថ្នាបំណងប្រាថ្នាទេ។

Verse 11

न निरोधो न चोत्पत्तिर्न बद्धो न च साधकः । न मुमुक्षुर्न वै मुक्त इत्येषा परमार्थता॥११॥

មិនមានការរលត់ និងមិនមានការកើតឡើង; មិនមានអ្នកត្រូវចង និងមិនមានអ្នកអនុវត្តសាធនា។ មិនមានអ្នកស្វែងរកមោក្សៈ និងមិនមានអ្នករួចផុតដោយពិត—នេះហើយជាបរមត្ថសច្ចៈ។

Verse 12

ऐहिकामुष्मिकव्रातसिद्धै मुक्तेश्च सिद्धये । बहुकृत्यं पुरा स्यान्मे तत्सर्वमधुना कृतम्॥१२॥

ដើម្បីសម្រេចបាននូវសិទ្ធិជាច្រើនទាំងក្នុងលោកនេះ និងលោកក្រោយ ហើយដើម្បីសម្រេចមោក្សៈ កាលមុនដូចជាមានកិច្ចការច្រើនដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើ; ឥឡូវនេះទាំងអស់នោះបានធ្វើរួចហើយ។

Verse 13

तदेव कृतकृत्यत्वं प्रतियोगिपुरःसरम् । अनुसन्दधदेवायमेवं तृप्यति नित्यशः॥१३॥

នោះតែប៉ុណ្ណោះហើយជាក្រឹតក្រឹត្យត្វ (ភាពជាអ្នកបានធ្វើរួចសព្វ) ដែលមានអ្វីៗផ្ទុយជាគូប្រកួតនាំមុខ; ដោយពិចារណាដូច្នេះ មនុស្សនេះពេញចិត្តជានិច្ច។

Verse 14

दुःखिनोऽज्ञाः संसरन्तु कामं पुत्राद्यपेक्षया । परमानन्दपूर्णोऽहं संसरामि किमिच्छया॥१४॥

សូមឲ្យអ្នកល្ងង់ខ្លៅដែលទុក្ខទ្រាំ វិលវល់ក្នុងសំសារ តាមចិត្តពួកគេ ដោយពឹងផ្អែកលើកូនប្រុសជាដើម។ ខ្ញុំពេញលេញដោយបរមានន្ទ; តើដោយបំណងអ្វីខ្ញុំត្រូវវិលវល់?

Verse 15

अनुतिष्ठन्तु कर्माणि परलोकयियासवः । सर्वलोकात्मकः कस्मादनुतिष्ठामि किं कथम्॥१५॥

សូមឲ្យអ្នកដែលប្រាថ្នាទៅលោកក្រោយ អនុវត្តកម្មចុះ។ ខ្ញុំមានសភាពជាអាត្មានៃលោកទាំងអស់; ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវធ្វើកម្ម ដើម្បីអ្វី និងដោយរបៀបណា?

Verse 16

व्याचक्षतां ते शास्त्राणि वेदानध्यापयन्तु वा । येऽत्राधिकारिणो मे तु नाधिकारोऽक्रियत्वतः ॥१६॥

សូមឲ្យអ្នកដែលមានសិទ្ធិ និងសមត្ថភាពនៅទីនេះ បកស្រាយសាស្ត្រ ឬសូម្បីបង្រៀនវេដៈចុះ។ តែសម្រាប់ខ្ញុំ មិនមានសិទ្ធិនោះទេ ព្រោះខ្ញុំលើសពីភាពជាអ្នកធ្វើ និងការធ្វើកម្ម។

Verse 17

निद्राभिक्षे स्नानशौचे नेच्छामि न करोमि च । द्रष्टारश्चेत्कल्पयन्तु किं मे स्यादन्यकल्पनात् । गुञ्जापुञ्जादि दह्येत नान्यारोपितवह्निना । नान्यारोपितसंसारधर्मा नैवमहं भजे ॥१७॥

ការគេង និងការសុំទាន ការងូតទឹក និងភាពបរិសុទ្ធ—ខ្ញុំមិនប្រាថ្នា ហើយក៏មិនធ្វើដែរ។ បើអ្នកមើលឃើញស្រមៃផ្សេងទៀត តើអ្វីទៅជារបស់ខ្ញុំពីការស្រមៃរបស់អ្នកដទៃ? គំនរគ្រាប់ guñjā និងអ្វីៗដូច្នោះ មិនអាចឆេះដោយភ្លើងដែលត្រូវបានដាក់បន្ថែមដោយការស្រមៃប៉ុណ្ណោះទេ។ ខ្ញុំមិនចូលរួមនឹងលក្ខណៈសំសារៈដែលអ្នកដទៃដាក់បន្ថែមលើខ្ញុំឡើយ។

Verse 18

शृण्वन्त्वज्ञाततत्त्वास्ते जानन्कस्माञ्छृणोम्यहम् । मन्यन्तां संशयापन्ना न मन्येऽहमसंशयः ॥१८॥

សូមឲ្យអ្នកដែលមិនទាន់ស្គាល់សច្ចៈ ស្តាប់ចុះ។ ខ្ញុំបានដឹងហើយ តើហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវស្តាប់ទៀត? សូមឲ្យអ្នកដែលធ្លាក់ក្នុងសង្ស័យ គិតចុះ; ខ្ញុំមិនគិតទេ—ខ្ញុំគ្មានសង្ស័យ។

Verse 19

विपर्यस्तो निदिध्यासे किं ध्यानमविपर्यये । देहात्मत्वविपर्यासं न कदाचिद्भजाम्यहम् ॥१९॥

អ្នកដែលវិបរីតក្នុងកំហុស ទើបអនុវត្ត nididhyāsana; សម្រាប់អ្នកដែលមិនវិបរីត តើមានសមាធិអ្វីទៀត? ខ្ញុំមិនដែលយកការវិបរីតដែលចាត់ទុករាងកាយជាអាត្មានឡើយ។

Verse 20

अहं मनुष्य इत्यादिव्यवहारो विनाप्यमुम् । विपर्यासं चिराभ्यस्तवासनातोऽवकल्पते ॥२०॥

ទោះបីគ្មានកំហុសនោះក៏ដោយ ការប្រើប្រាស់តាមសមមតិដូចជា “ខ្ញុំជាមនុស្ស” ក៏អាចមានបាន; ព្រោះការវិបរីតនោះកើតពី vāsanā គឺស្នាមចងចាំលាក់លៀមដែលបានស្ទាក់ស្ទើរយូរមកហើយ។

Verse 21

आरब्धकर्मणि क्षीणे व्यवहारो निवर्तते । कर्मक्षये त्वसौ नैव शाम्येद्ध्यानसहस्रतः ॥२१॥

ពេលកម្មដែលបានចាប់ផ្តើមឲ្យផល (ប្រារាប់ធ) អស់ទៅ កិច្ចប្រតិបត្តិការនៃលោកិយក៏រលត់។ តែប្រារាប់ធមិនរលត់ដោយសមាធិរាប់ពាន់ដងទេ; វាស្ថិតចប់តែដោយការអស់ទៅនៃកម្មប៉ុណ្ណោះ។

Verse 22

विरलत्वं व्यवहृतेरिष्टं चेद्ध्यानमस्तु ते । बाधिकर्मव्यवहृतिं पश्यन्ध्यायाम्यहं कुतः ॥२२॥

បើអ្នកប្រាថ្នាឲ្យសកម្មភាពស្តើងចុះ សូមឲ្យមានធ្យានសម្រាប់អ្នក។ តែខ្ញុំ—ឃើញការប្រតិបត្តិការនៃកម្មត្រូវបានលុបបំបាត់ហើយ—តើខ្ញុំនឹងធ្វើធ្យានពីណា?

Verse 23

विक्षेपो नास्ति यस्मान्मे न समाधिस्ततो मम । विक्षेपो वा समाधिर्वा मनसः स्याद्विकारिणः । नित्यानुभवरूपस्य को मेऽत्रानुभवः पृथक् ॥२३॥

ព្រោះសម្រាប់ខ្ញុំមិនមានវិក្សេប (ការរំខាន/រំភើបចិត្ត) ដូច្នេះសម្រាប់ខ្ញុំក៏មិនមានសមាធិដែរ។ វិក្សេបឬសមាធិជាកម្មសិទ្ធិរបស់ចិត្តដែលប្រែប្រួល។ សម្រាប់ខ្ញុំដែលមានសភាពជាបទពិសោធន៍អចិន្ត្រៃយ៍ តើនៅទីនេះមាន ‘បទពិសោធន៍’ ដាច់ដោយឡែកអ្វីទៀត?

Verse 24

कृतं कृत्यं प्रापणीयं प्राप्तमित्येव नित्यशः । व्यवहारो लौकिको वा शास्त्रीयो वान्यथापि वा । ममाकर्तुरलेपस्य यथारब्धं प्रवर्तताम् ॥२४-२५॥

“អ្វីដែលត្រូវធ្វើ បានធ្វើរួច; អ្វីដែលត្រូវឈានដល់ បានឈានដល់រួច”—ដូច្នេះជានិច្ច។ សម្រាប់ខ្ញុំដែលមិនមែនជាអ្នកប្រព្រឹត្ត និងមិនជាប់លាប សូមឲ្យប្រតិបត្តិការ—លោកិយ ឬតាមសាស្ត្រ ឬយ៉ាងណាក៏ដោយ—ដំណើរការតាមប្រារាប់ធដែលបានចាប់ផ្តើមរួចហើយ។

Verse 25

कृतं कृत्यं प्रापणीयं प्राप्तमित्येव नित्यशः । व्यवहारो लौकिको वा शास्त्रीयो वान्यथापि वा । ममाकर्तुरलेपस्य यथारब्धं प्रवर्तताम् ॥२४-२५॥

“អ្វីដែលត្រូវធ្វើ បានធ្វើរួច; អ្វីដែលត្រូវឈានដល់ បានឈានដល់រួច”—ដូច្នេះជានិច្ច។ សម្រាប់ខ្ញុំដែលមិនមែនជាអ្នកប្រព្រឹត្ត និងមិនជាប់លាប សូមឲ្យប្រតិបត្តិការ—លោកិយ ឬតាមសាស្ត្រ ឬយ៉ាងណាក៏ដោយ—ដំណើរការតាមប្រារាប់ធដែលបានចាប់ផ្តើមរួចហើយ។

Verse 26

अथवा कृतकृत्येऽपि लोकानुग्रहकाम्यया । शास्त्रीयेणैव मार्गेण वर्तेऽहं मम का क्षतिः ॥२६॥

ឬម្យ៉ាងទៀត ទោះបីខ្ញុំជាអ្នកបានបំពេញកិច្ចដែលគួរបំពេញរួចហើយ ក៏ដោយចិត្តប្រាថ្នាចង់អនុគ្រោះដល់លោក ខ្ញុំដើរតាមមាគ៌ាដែលសាស្ត្រាបានបង្ហាញតែប៉ុណ្ណោះ; តើខ្ញុំមានខាតបង់អ្វី?

Verse 27

देवार्चनस्नानशौचभिक्षादौ वर्ततां वपुः । तारं जपतु वाक् तद्वत् पठत्वाम्नायमस्तकम् ॥२७॥

សូមឲ្យកាយប្រព្រឹត្តក្នុងការបូជាទេវតា ការងូតទឹកបរិសុទ្ធ ការរក្សាសោចភាព ការសុំទាន និងអ្វីៗដូច្នោះ។ សូមឲ្យវាចាជបមន្ត្រា តារកៈ ហើយដូចគ្នានោះ សូមឲ្យសូត្រអម្នាយជាកំពូលនៃវេដៈ គឺសារសំខាន់នៃព្រះវេដ។

Verse 28

विष्णुं ध्यायतु धीः यद्वा ब्रह्मानन्दे विलीयताम् । साक्ष्यहं किंचिदप्यत्र न कुर्वे नापि कारये ॥२८॥

សូមឲ្យបញ្ញាធ្វើសមាធិលើព្រះវិṣṇu; ឬម្យ៉ាងទៀត សូមឲ្យវាលាយចូលទៅក្នុងអានន្ទៈនៃព្រហ្ម។ ខ្ញុំជាសាក្សី; នៅទីនេះ ខ្ញុំមិនធ្វើអ្វីសោះ ហើយក៏មិនបណ្តាលឲ្យអ្នកដទៃធ្វើដែរ។

Verse 29

कृतकृत्यतया तृप्तः प्राप्तप्राप्यतया पुनः । तृप्यन्नेवं स्वमनसा मन्यतेऽसौ निरन्तरम् ॥२९॥

ពេញចិត្តដោយស្ថានភាពដែលបានធ្វើអ្វីដែលគួរធ្វើរួចហើយ ហើយម្តងទៀតពេញចិត្តដោយស្ថានភាពដែលបានឈានដល់អ្វីដែលគួរឈានដល់ ដូច្នេះដោយចិត្តស្ងប់សុខ គាត់គិតដោយមនសិការរបស់ខ្លួនជានិច្ច។

Verse 30

धन्योऽहं धन्योऽहं नित्यं स्वात्मानमञ्जसा वेद्मि । धन्योऽहं धन्योऽहं ब्रह्मानन्दो विभाति मे स्पष्टम् ॥३०॥

ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ; ខ្ញុំដឹងអាត្មានរបស់ខ្ញុំដោយផ្ទាល់ជានិច្ច។ ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ; អានន្ទៈនៃព្រហ្មភ្លឺច្បាស់សម្រាប់ខ្ញុំ។

Verse 31

धन्योऽहं धन्योऽहं दुःखं सांसारिकं न वीक्षेऽद्य । धन्योऽहं धन्योऽहं स्वस्याज्ञानं पलायितं क्वापि ॥३१॥

ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ; ថ្ងៃនេះខ្ញុំមិនឃើញទុក្ខលោកិយទេ។ ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ; អវិជ្ជារបស់ខ្ញុំបានរត់គេចទៅឆ្ងាយ somewhere។

Verse 32

धन्योऽहं धन्योऽहं कर्तव्यं मे न विद्यते किंचित् । धन्योऽहं धन्योऽहं प्राप्तव्यं सर्वमत्र सम्पन्नम् ॥३२॥

ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ; សម្រាប់ខ្ញុំ មិនមានកាតព្វកិច្ចអ្វីឡើយ។ ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ; អ្វីៗដែលគួរត្រូវសម្រេច បានសម្រេចរួចនៅទីនេះ។

Verse 33

धन्योऽहं धन्योऽहं तृप्तेर्मे कोपमा भवेल्लोके । धन्योऽहं धन्योऽहं धन्यो धन्यः पुनः पुनर्धन्यः ॥३३॥

ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ; ក្នុងលោកនេះ តើមានអ្វីអាចប្រៀបបាននឹងសេចក្តីពេញចិត្តរបស់ខ្ញុំ? ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ ខ្ញុំជាអ្នកមានពរ—មានពរ មានពរ មានពរឡើងវិញម្តងហើយម្តងទៀត។

Verse 34

अहो पुण्यमहो पुण्यं फलितं फलितं दृढम् । अस्य पुण्यस्य सम्पत्तेरहो वयमहो वयम् ॥३४॥

អូ ពុណ្យកុសល! អូ ពុណ្យកុសល! វាបានផ្លែហើយ—បានផ្លែហើយ—យ៉ាងមាំមួន។ ចំពោះសម្បត្តិនៃពុណ្យនេះដែលបានសម្រេច—អូ យើង! អូ យើង!

Verse 35

अहो ज्ञानमहो ज्ञानमहो सुखमहो सुखम् । अहो शास्त्रमहो शास्त्रमहो गुरुरहो गुरुः ॥३५॥

អូ ជ្ញាន—ចំណេះដឹងវិញ្ញាណ! អូ ជ្ញាន! អូ សុខ! អូ សុខ! អូ សាស្ត្រ—គម្ពីរ! អូ សាស្ត្រ! អូ គុរុ! អូ គុរុ!

Verse 36

इति य इदमधीते सोऽपि कृतकृत्यो भवति। सुरापानात्पूतो भवति। स्वर्णस्तेयात्पूतो भवति। ब्रह्महत्यात्पूतो भवति। कृत्याकृत्यात्पूतो भवति। एवं विदित्वा स्वेच्छाचारपरो भूयाद् ॐ सत्यमित्युपनिषत्॥३६॥

ដូច្នេះ អ្នកណាដែលសិក្សា (ព្រះបន្ទូល) នេះ នឹងក្លាយជាអ្នកដែលបានបំពេញកិច្ចដែលគួរបំពេញរួចហើយ។ គាត់ត្រូវបានបរិសុទ្ធពីអំពើបាបនៃការផឹកស្រាមេរោគ; បរិសុទ្ធពីការលួចមាស; បរិសុទ្ធពីការសម្លាប់ព្រាហ្មណ៍; បរិសុទ្ធពីអំពើបាបដែលកើតពីមន្តអាគម និងពីអំពើដែលមិនគួរធ្វើ។ ដឹងដូច្នេះហើយ គួរតែឧស្សាហ៍ក្នុងការប្រព្រឹត្តតាមឆន្ទៈរបស់ខ្លួន។ អោម—សច្ចៈ: នេះហើយជាឧបនិសដ។