The Greatness of Viṣṇu (Viṣṇor Māhātmya)

Verse 1

सनक उवाच । भूयः शृणुष्व विप्रेन्द्र माहात्म्यं परमेष्ठिनः । सर्वपापहरं पुण्यं भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणाम् 1. ॥ १ ॥

Sanaka dijo: Oh el mejor de los brāhmaṇas, escucha de nuevo la grandeza de Parameṣṭhin; es sagrada, destruye todos los pecados y concede a los hombres tanto el goce mundano como la liberación.

Verse 2

अहो हरिकथालोके पापघ्न पुण्यदायिनी । शृण्वतां वदतां चैव तद्भक्तानां विशेषतः ॥ २ ॥

¡Ah! En este mundo, la Harikathā—los relatos divinos de Hari—destruye el pecado y otorga mérito; especialmente a Sus bhaktas que la escuchan y también la proclaman.

Verse 3

हरिभक्तिरसास्वादमुदिता ये नरोत्तमाः । नमस्करोम्यहं तेभ्यो यत्सङ्गान्मुक्तिभाग्नरः ॥ ३ ॥

Me postro ante esos mejores de los hombres que se alegran al saborear el néctaroso rasa de la bhakti a Hari; pues por su compañía uno llega a participar de la liberación (mukti).

Verse 4

हरिभक्तिपरा ये तु हरिनामपरायणाः । दुर्वृत्ता वा सुवृत्ता वा तेभ्यो नित्यं नमो नमः ॥ ४ ॥

Pero a quienes están entregados a la bhakti de Hari y se refugian por completo en el Nombre de Hari—sea mala o buena su conducta—ante ellos me inclino siempre, una y otra vez.

Verse 5

संसारसागरं तर्तुं य इच्छेन्मुनिपुङ्गव । स भजेद्धरिभक्तानां भक्तान्वै पापहारिणः ॥ ५ ॥

¡Oh, el mejor de los sabios! Quien desee cruzar el océano del saṃsāra debe honrar y servir a los bhaktas de Hari, esos devotos que en verdad eliminan el pecado.

Verse 6

दृष्टः स्मृतः पूजितो वा ध्यातः प्रणमितोऽपि वा । समुद्धरति गोविन्दो दुस्तराद्भवसागरात् ॥ ६ ॥

Sea que se le vea, se le recuerde, se le adore, se medite en Él o incluso se le rinda una reverencia, Govinda eleva y libera del difícil océano del devenir (bhava-sāgara).

Verse 7

स्वपन् भुञ्जन् व्रजंस्तिष्ठन्नतिष्ठंश्च वदंस्तथा । चिन्तयेद्यो हरेर्नाम तस्मै नित्यं नमो नमः ॥ ७ ॥

Ya sea durmiendo o comiendo, caminando o de pie, reposando o hablando—quienquiera que contemple sin cesar el Nombre de Hari, ante esa persona me inclino una y otra vez, por siempre.

Verse 8

अहो भाग्यमहो भाग्यं विष्णुभक्तिरतात्मनाम् । येषां मुक्तिः करस्थैव योगिनामपि दुर्लभा ॥ ८ ॥

¡Oh dicha, oh dicha verdadera, la de aquellos cuyo ser entero se deleita en la bhakti a Viṣṇu! Pues la liberación parece reposar en la palma de su mano, aunque aun para los yoguis sea difícil de alcanzar.

Verse 9

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । वदतां शृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ९ ॥

Aquí también se cita esta antigua historia sagrada; para quienes la recitan y para quienes la escuchan, ella destruye todos los pecados.

Verse 10

आसीत् पुरा महीपालः सोमवंशसमुद्भवः । जयध्वज इति ख्यातो नारायणपरायणः ॥ १० ॥

En tiempos antiguos hubo un protector de la tierra, nacido del linaje lunar, el Somavaṃśa; era célebre con el nombre de Jayadhvaja, enteramente entregado a Nārāyaṇa.

Verse 11

विष्णोर्देवालये नित्यं सम्मार्जनपरायणः । दीपदानरतश्चैव सर्वभूतदयापरः ॥ ११ ॥

Siempre entregado a limpiar el templo de Viṣṇu, gozoso en la ofrenda de lámparas y lleno de compasión hacia todos los seres—tal es quien permanece firme en la devoción justa.

Verse 12

स कदाचिन्महीपालो रेवातीरे मनोरमे । विचित्रकुसुमोपेतं कृतवान्विष्णुमन्दिरम् ॥ १२ ॥

Una vez, aquel rey edificó un templo del Señor Viṣṇu en la hermosa ribera del Revā, adornándolo con flores de muchas clases.

Verse 13

स तत्र नृपशार्दूलः सदा सम्मार्जने रतः । दीपदानपरश्चैव विशेषेण हरिप्रियः ॥ १३ ॥

Allí, aquel tigre entre los reyes se ocupaba siempre de limpiar el lugar sagrado, era devoto de la ofrenda de lámparas y, de modo especial, se volvió querido para Hari (Viṣṇu).

Verse 14

हरिनामपरो नित्यं हरिसंसक्तमानसः । हरिप्रणामनिरतो हरिभक्तजनप्रियः ॥ १४ ॥

Siempre entregado al Nombre de Hari, con la mente continuamente absorta en Hari; constante en postrarse ante Hari, y amado por la comunidad de los devotos de Hari.

Verse 15

वीतिहोत्र इति ख्यातो ह्यासीत्तस्य पुरोहितः । जयध्वजस्य चरितं दृष्ट्वा विस्मयमागतः ॥ १५ ॥

Su sacerdote familiar era célebre con el nombre de Vītihotra. Al ver las hazañas de Jayadhvaja, quedó sobrecogido de asombro.

Verse 16

कदाचिदुपविष्टं तं राजानं विष्णुतत्परम् । अपृच्छद्वीतिहोत्रस्तु वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १६ ॥

Una vez, cuando el rey, firmemente entregado a Viṣṇu, estaba sentado, Vītihotra—versado en los Vedas y los Vedāṅgas—le hizo una pregunta.

Verse 17

वीतिहोत्र उवाच । राजन्परमधर्मज्ञ हरिभक्तिपरायण । विष्णुभक्तिमतां पुंसां श्रेष्ठोऽसि भरतर्षभ ॥ १७ ॥

Dijo Vītihotra: Oh rey, supremo conocedor del dharma, enteramente entregado a la bhakti de Hari; oh toro entre los Bharatas, tú eres el más excelso entre los hombres devotos de Viṣṇu.

Verse 18

सम्मार्जनपरो नित्यं दीपदानरतस्तथा । तन्मे वद महाभाग किं त्वया विदितं फलम् ॥ १८ ॥

Siempre dedicado a barrer y purificar (el lugar sagrado) y asimismo entregado al don de las lámparas, dime, oh muy afortunado: ¿qué fruto has llegado a conocer de ello?

Verse 19

संपादनेन वर्त्तीनां तैल संपादनेन च । संयुक्तोऽसि सदा भद्र यद्विष्णोर्गृहमार्जने ॥ १९ ॥

Oh buen hombre, siempre estás ocupado en preparar las mechas y en procurar el aceite, y en limpiar la morada del Señor Viṣṇu.

Verse 20

कर्माण्यन्यानि सन्त्येव विष्णोः प्रीतिकराणि च । तथापि किं महाभाग एतयोः सततोद्यतः ॥ २० ॥

Existen, en verdad, otras acciones que complacen a Viṣṇu. Y aun así, oh muy afortunado, ¿por qué te empeñas constantemente sólo en estas dos prácticas?

Verse 21

सर्वात्मना महापुण्यं नरेश विदितं च यत् । तद् ब्रूहि मे गुह्यतमं प्रीतिर्मयि तवास्ति चेत् ॥ २१ ॥

Oh rey, aquello supremamente meritorio que conoces con todo tu ser, dímelo: revela para mí esa enseñanza más secreta, si en verdad me tienes afecto.

Verse 22

पुरोधसैवमुक्तस्तु प्रहसन्स जयध्वजः । विनयावनतो भूत्वा प्रोवाचेदं कृताञ्जलि ॥ २२ ॥

Así interpelado por su sacerdote real, Jayadhvaja sonrió; luego, inclinándose con modestia y uniendo las palmas en reverencia, pronunció estas palabras.

Verse 23

जयध्वज उवाच । शृणुष्व विप्रशार्दूल मयैवाचरितं पुरा । जातिस्मरत्वाज्जानामि श्रोतॄणां विस्मयप्रदम् ॥ २३ ॥

Jayadhvaja dijo: «Escucha, oh tigre entre los brahmanes, lo que yo mismo realicé en tiempos antiguos. Por poseer memoria de nacimientos pasados, lo conozco: será motivo de asombro para quienes lo oigan».

Verse 24

आसीत्पुरा कृतयुगे ब्रह्मन्स्वारोचिषेऽन्तरे । रैवतो नाम विप्रेन्द्रो वेदवेदाङ्गपारगः ॥ २४ ॥

Oh brahmán, en tiempos remotos—en el Kṛta Yuga, durante el Manvantara de Svārociṣa—vivió un brahmán eminente llamado Raivata, consumado en los Vedas y en todos los Vedāṅgas.

Verse 25

अयाज्ययाजकश्चैव सदैव ग्रामयाजकः । पिशुनो निष्ठुरश्चैव ह्यपण्यानां च विक्रयी ॥ २५ ॥

También es censurable quien oficia sacrificios para quienes no son dignos de ser sacrificados, quien por lucro actúa siempre como sacerdote de aldea, quien es calumniador y cruel, y quien vende lo que no debe venderse.

Verse 26

निषिद्धकर्माचरणात्परित्यक्तः स बन्धुभिः । दरिद्रो दुःखितश्चैव शीर्णाङ्गो व्याधितोऽभवत् ॥ २६ ॥

Por practicar actos prohibidos, fue abandonado por sus parientes; cayó en la pobreza y la aflicción, y su cuerpo quedó consumido y enfermo.

Verse 27

स कदाचिद्धनार्थं तु पृथिव्यां पर्यटन् द्विजः । ममार नर्मदातीरे श्वासकासप्रपीडितः ॥ २७ ॥

Una vez, aquel dos veces nacido, vagando por la tierra en busca de riqueza, murió en la ribera del Narmadā, atormentado por la falta de aliento y la tos.

Verse 28

तस्मिन्मृते तस्य भार्या नाम्ना बन्धुमती मुने । कामचारपरा सा तु परित्यक्ता च बन्धुभिः ॥ २८ ॥

Cuando él murió, oh sabio, su esposa, llamada Bandhumatī, se entregó a vivir según su capricho; y fue repudiada por sus propios parientes.

Verse 29

तस्यां जातोऽस्मि चण्डालो दण्डकेतुरिति श्रुतः । महापापरतो नित्यं ब्रह्मद्वेषपरायणः ॥ २९ ॥

En ese linaje nací yo como un caṇḍāla, conocido por el nombre de Daṇḍaketu. Siempre inclinado al gran pecado, permanecía constantemente entregado al odio contra los brāhmaṇas y el orden sagrado.

Verse 30

परदारपरद्र व्यलोलुपो जन्तुहिंसकः । गावश्च विप्रा बहवो निहता मृगपक्षिणः ॥ ३० ॥

Codicioso de la esposa ajena y de la riqueza ajena, se vuelve asesino de seres vivos; muchas vacas y muchos brāhmaṇas son muertos, y también innumerables ciervos y aves.

Verse 31

मेरुतुल्यसुवर्णानि बहून्यपहृतानि च । मद्यपानरतो नित्यं बहुशो मार्गरोधकृत् ॥ ३१ ॥

También ha robado mucho oro—oro tan inmenso como el monte Meru—y está siempre entregado a beber licor; una y otra vez bloquea los caminos públicos.

Verse 32

पशुपक्षिमृगादीनां जन्तूनामन्तकोपमः । कदाचित्कामसन्तप्तो गन्तुकामो रतिं स्त्रियः ॥ ३२ ॥

Era como la misma Muerte para los seres vivos—ganado, aves, ciervos y los demás. Sin embargo, una vez, abrasado por el deseo, partió, anhelando buscar el placer carnal con mujeres.

Verse 33

शून्यं विष्णुगृहं दृष्ट्वा प्रविष्टश्च स्त्रिया सह । निशि रामोपभोगार्थं शयितं तत्र कामिना ॥ ३३ ॥

Al ver vacío el templo de Viṣṇu, el hombre dominado por la lujuria entró junto con una mujer; y de noche, con intención de goce sexual, se tendió allí.

Verse 34

ब्रह्मन्स्ववस्त्रप्रान्तेन कियद्देशः प्रमार्जितः । यावन्त्यः पांशुकणिकास्तत्र सम्मार्जिता द्विज ॥ ३४ ॥

Oh brāhmaṇa, con el borde de tu propia vestidura, ¿cuánta porción de suelo has limpiado? ¿Y cuántos diminutos granos de polvo se han barrido allí, oh dos veces nacido?

Verse 35

तावज्जन्मकृतं पापं तदैव क्षयमागतम् । प्रदीपः स्थापितस्तत्र सुरतार्थं द्विजोत्तम ॥ ३५ ॥

Todo el pecado acumulado desde el nacimiento se consumó en ese mismo instante, oh el mejor de los dos veces nacidos, cuando allí se colocó una lámpara para el culto de la Deidad.

Verse 36

तेनापि मम दुष्कर्म निःशेषं क्षयमागतम् । एवं स्थिते विष्णुगृहे ह्यागताः पुरपालकाः ॥ ३६ ॥

Por ese mismo acto, mi mal karma también quedó destruido por completo. Estando así las cosas en la casa de Viṣṇu, llegaron los guardias de la ciudad.

Verse 37

जारोऽयमिति मां तां च हतवन्तः प्रसह्य वै । आवां निहत्य ते सर्वे निवृत्ताः पुररक्षकाः ॥ ३७ ॥

Gritando: «¡Es un amante ilícito!», los guardias de la ciudad nos mataron violentamente a ella y a mí. Tras darnos muerte, todos aquellos protectores de la ciudad se retiraron.

Verse 38

यदा तदैव सम्प्राप्ता विष्णुदूताश्चतुर्भुजाः । किरीटकुण्डलधरा वनमालाविभूषिताः ॥ ३८ ॥

En ese mismo instante llegaron los mensajeros de Viṣṇu: de cuatro brazos, con coronas y pendientes, adornados con guirnaldas de flores del bosque.

Verse 39

तैस्तु स्रंपेरितावावां विष्णुदूतैरकल्मषैः । दिव्यं विमानमारुह्य सर्वभोगसमन्वितम् ॥ ३९ ॥

Impulsados por aquellos inmaculados mensajeros de Viṣṇu, los dos subimos a un vimāna divino, colmado de todos los goces celestiales.

Verse 40

दिव्यदेहधरौ भूत्वा विष्णुलोकमुपागतौ । तत्र स्थित्वा ब्रह्मकल्पशतं साग्रं द्विजोत्तम ॥ ४० ॥

Habiendo asumido cuerpos divinos, los dos alcanzamos el mundo de Viṣṇu. Permaneciendo allí, oh el mejor de los nacidos dos veces, nos quedamos un poco más de cien kalpas de Brahmā.

Verse 41

दिव्यभोगसमायुक्तौ तावत्कालं दिवि स्थितौ । ततश्च भूभिभागेषु देवयोगेषु वै क्रमात् ॥ ४१ ॥

Dotados de goces divinos, permanecimos en el cielo durante ese tiempo; después, en debido orden, pasamos a las regiones de la tierra mediante las conexiones (yogas) dispuestas con los dioses.

Verse 42

तेन पुण्यप्रभावेण यदूनां वंशसंभवः । तेनैव मेऽच्युता संपत्तथा राज्यमकण्टकम् ॥ ४२ ॥

Por el poder de ese mérito nació el linaje de los Yadus; y por ese mismo mérito, oh Acyuta, obtuve una prosperidad inagotable y un reino sin espinas, libre de obstáculos y enemigos.

Verse 43

ब्रह्मन्कृत्वोपभोगार्थमेवं श्रेयो ह्यवाप्तवान् । भक्त्या कुर्वन्ति ये सन्तस्तेषां पुण्यं न वेद्म्यहम् ॥ ४३ ॥

Oh brahmán, obrando así por el deseo de goce mundano, uno alcanza en verdad cierta medida de bienestar. Pero en cuanto a los santos que actúan con bhakti, no conozco el límite de su mérito.

Verse 44

तस्मात्संमार्जने नित्यं दीपदाने च सत्तम । यतिष्ये परया भक्त्या ह्यहं जातिस्मरो यतः ॥ ४४ ॥

Por eso, oh el mejor de los virtuosos, me esforzaré siempre—con devoción suprema—en la limpieza constante del lugar sagrado y en la ofrenda de lámparas; pues por estas prácticas he llegado a recordar mis nacimientos pasados.

Verse 45

यः पूजयेज्जगन्नाथमेकाकी विगतस्पृहः । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमं पदम् ॥ ४५ ॥

Quien adore a Jagannātha en soledad, libre de anhelo, queda liberado de todos los pecados y alcanza la Morada suprema.

Verse 46

अवशेनापि यत्कर्म कृत्वेमां श्रियमागतः । भक्तिमद्भिः प्रशान्तैश्च किं पुनः सम्यगर्चनात् ॥ ४६ ॥

Si incluso realizando alguna acción sin intención se alcanza esta prosperidad, ¿qué decir entonces del fruto de la adoración correcta, hecha debidamente por devotos serenos y llenos de fe?

Verse 47

इति भूपवचः श्रुत्वा वीतिहोत्रो द्विजोत्तमः । अनन्ततुष्टिमापन्नो हरिपूजापरोऽभवत् ॥ ४७ ॥

Al oír las palabras del rey, Vītihotra—el más excelso entre los dos veces nacidos—quedó colmado de satisfacción sin límite y se consagró al culto de Hari (Vishnú).

Verse 48

तस्माच्छृणुष्व विप्रेन्द्र देवो नारायणोऽव्ययः । ज्ञानतोऽज्ञानतो वापि पूजकानां विमुक्तिदः ॥ ४८ ॥

Por eso, oh mejor de los brahmanes, escucha: el imperecedero Señor Nārāyaṇa concede la liberación a Sus adoradores, ya sea que Lo veneren con conocimiento o incluso sin conocimiento.

Verse 49

अनित्या बान्धवाः सर्वे विभवो नैव शाश्वतः । नित्यं सन्निहितो मृत्युः कर्तव्यो धर्मसङ्ग्रहः ॥ ४९ ॥

Todos los parientes son transitorios, y la prosperidad no es eterna. La muerte está siempre cercana; por ello, debe uno acumular y practicar el Dharma con constancia.

Verse 50

अज्ञो लोको वृथा गर्वं करिष्यति महोद्धतः । कायः सन्निहितापायो धनादीनां किमुच्यते ॥ ५० ॥

El mundo ignorante, altivo y engreído, se entrega en vano al orgullo. Si el propio cuerpo está siempre al borde de perecer, ¿qué necesidad hay de hablar de la riqueza y de lo demás?

Verse 51

जन्मकोटिसहस्रेषु पुण्यं यैः समुपार्जितम् । तेषां भक्तिर्भवेच्छुद्धा देवदेवे जनार्दने ॥ ५१ ॥

En aquellos que han acumulado mérito a lo largo de miles de crores de nacimientos, surge la devoción pura hacia Janārdana, el Dios de los dioses.

Verse 52

सुलभं जाह्नवीस्नानं तथैवातिथिपूजनम् । सुलभाः सर्वयज्ञाश्च विष्णुभक्तिः सुदुर्लभा ॥ ५२ ॥

Fácil es bañarse en la Jāhnavī (Gaṅgā), y fácil también honrar al huésped. Aun realizar todos los sacrificios es alcanzable; mas la devoción al Señor Viṣṇu es sumamente rara.

Verse 53

दुर्लभा तुलसीसेवा दुर्लभः सङ्गमः सताम् । सर्वभूतदया वापि सुलभा यस्य कस्यचित् ॥ ५३ ॥

Raro es el servicio a Tulasī; rara también es la compañía de los virtuosos. Pero la compasión hacia todos los seres, para alguna persona u otra, es relativamente fácil de practicar.

Verse 54

सत्सङ्गस्तुलसीसेवा हरिभक्तिश्च दुर्लभा ॥ ५४ ॥

El satsaṅga, el servicio a Tulasī y la devoción al Señor Hari: todo ello es difícil y raro de obtener.

Verse 55

दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं न तथा गमयेद् बुधः । अर्चयेद्धि जगन्नाथं सारमेतद् द्विजोत्तम ॥ ५५ ॥

Habiendo alcanzado el raro nacimiento humano, el sabio no debe dejarlo pasar en vano. Antes bien, ha de adorar a Jagannātha, el Señor del universo. Ésta es, en verdad, la esencia, oh el mejor de los dos veces nacidos.

Verse 56

तर्त्तुं यदीच्छति जनो दुस्तरं भवसागरम् । हरिभक्तिपरो भूयादेतदेव रसायनम् ॥ ५६ ॥

Si alguien desea cruzar el océano del saṃsāra, difícil de atravesar, que se consagre a la bhakti de Hari; sólo esto es el verdadero rasāyana, el elixir supremo.

Verse 57

भ्रातराश्रय गोविन्दं मा विलम्बं कुरु प्रिय । आसन्नमेव नगरं कृतान्तस्य हि दृश्यते ॥ ५७ ॥

Hermano, acógete a Govinda—no te demores, amado. Pues la ciudad de Kṛtānta (la Muerte) se ve, en verdad, muy cercana.

Verse 58

नारायणं जगद्योनिं सर्वकारणकारणम् । समर्चयस्व विप्रेन्द्र यदि मुक्तिमभीप्ससि ॥ ५८ ॥

Oh el mejor de los brahmanes, si anhelas la liberación, adora a Nārāyaṇa—matriz del universo, causa de todas las causas.

Verse 59

सर्वाधारं सर्वयोनिं सर्वान्तर्यामिणं विभुम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्ते कृतार्था न संशयः ॥ ५९ ॥

Las grandes almas que se han refugiado en el Señor—sostén de todo, fuente de todo, Morador interior en todos, Supremo que todo lo penetra—han cumplido de veras el fin de la vida; no hay duda.

Verse 60

ते वन्द्यास्ते प्रपूज्याश्च नमस्कार्या विशेषतः । येऽचयन्ति महाविष्णुं प्रणतार्तिप्रणाशनम् ॥ ६० ॥

Ellos son dignos de reverencia, de honor y de adoración, y muy especialmente de salutación: quienes veneran a Mahāviṣṇu, destructor de las aflicciones de los que se postran ante Él.

Verse 61

ये विष्णुभक्ता निष्कामा यजन्ति परमेश्वरम् । त्रिःसप्तकुलसंयुक्तास्ते यान्ति हरिमन्दिरम् ॥ ६१ ॥

Los devotos de Viṣṇu que, libres de deseo egoísta, adoran al Señor Supremo—junto con sus tres veces siete (veintiuna) generaciones familiares—alcanzan la morada de Hari.

Verse 62

विष्णुभक्ताय यो दद्यान्निष्कामाय महात्मने । पानीयं वा फलं वापि स एव भगवत्प्रियः ॥ ६२ ॥

Quien ofrezca—aunque sea agua o un fruto—a un gran alma, devoto de Viṣṇu y libre de deseo egoísta, ése solo es verdaderamente amado por el Bhagavān.

Verse 63

विष्णुभक्तिपराणां तु शुश्रूषां कुर्वते तु ये । ते यान्ति विष्णुभुवनं यावदाभूतसंप्लवम् ॥ ६३ ॥

Pero quienes prestan servicio devoto (śuśrūṣā) a los que están por entero consagrados a la bhakti de Viṣṇu, alcanzan la morada de Viṣṇu y allí permanecen hasta la disolución cósmica de los elementos.

Verse 64

ये यजन्ति स्पृहाशून्या हरिभक्तान् हरिं तथा । त एव भुवनं सर्वं पुनन्ति स्वाङिघ्रपांशुना ॥ ६४ ॥

Quienes, libres de anhelo, veneran a los devotos de Hari y también a Hari mismo, sólo ellos purifican el universo entero con el polvo de sus propios pies.

Verse 65

देवपूजापरो यस्य गृहे वसति सर्वदा । तत्रैव सर्वदेवाश्च तिष्ठन्ति श्रीहरिस्तथा ॥ ६५ ॥

En la casa de quien vive siempre dedicado al culto de la Deidad, allí mismo moran todos los dioses, y también Śrī Hari habita allí.

Verse 66

पूज्यमाना च तुलसी यस्य तिष्ठति वेश्मनि । तत्र सर्वाणि श्रेयांसि वर्द्धन्त्यहरहर्द्विज ॥ ६६ ॥

Oh dos veces nacido, en el hogar donde mora Tulasī y es debidamente venerada, todas las bendiciones auspiciosas y las verdaderas prosperidades crecen día tras día.

Verse 67

शालग्रामशिलारूपी यत्र तिष्ठति केशवः । न बाधन्ते ग्रहास्तत्र भूतवेतालकादयः ॥ ६७ ॥

Donde Keśava mora en la forma de la piedra sagrada Śālagrāma, allí no afligen las influencias maléficas de los planetas; tampoco dañan los espíritus, los vetālas y semejantes.

Verse 68

शालग्रामशिला यत्र तत्तीर्थं तत्तपोवनम् । यतः सन्निहितस्तत्र भगवान्मधुसूदनः ॥ ६८ ॥

Allí donde está presente la piedra sagrada Śālagrāma, ese lugar es en verdad un tīrtha y un tapovana, pues allí permanece en íntima cercanía el Bienaventurado Señor Madhusūdana (Viṣṇu).

Verse 69

यद् गृहे नास्ति देवर्षे शालग्रामशिलार्चनम् । श्मशानसदृशं विद्यात्तद् गृहं शुभवर्जितम् ॥ ६९ ॥

Oh sabio divino, la casa en la que no hay adoración de la Śālagrāma-śilā debe saberse semejante a un crematorio; ese hogar está privado de toda auspiciosidad.

Verse 70

पुराणन्यायमीमांसाधर्मशास्राणि च द्विज । साङ्गा वेदास्तथा सर्वे विष्णो रूपं प्रकीर्तितम् ॥ ७० ॥

Oh dos veces nacido, los Purāṇas, el Nyāya, la Mīmāṃsā y los Dharmaśāstras; y asimismo todos los Vedas con sus miembros auxiliares, son proclamados como manifestaciones de Viṣṇu.

Verse 71

भक्त्या कुर्वन्ति ये विष्णोः प्रदक्षिणचतुष्टयम् । तेऽपि यान्ति परं स्थानं सर्वकर्मनिबर्हणम् ॥ ७१ ॥

Quienes, con devoción, realizan cuatro pradakṣiṇā en torno al Señor Viṣṇu, ellos también alcanzan la morada suprema, destructora de todos los residuos kármicos.

Verse 72

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे विष्णुमाहात्म्यंनामैकोनचत्वारिंशोऽध्यायः ॥ ३९ ॥

Así concluye el capítulo trigésimo noveno, llamado «La grandeza de Viṣṇu», en el Primer Pāda del Pūrva-bhāga del Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa.