The Greatness of Viṣṇu
Viṣṇor Māhātmya
इति भूपवचः श्रुत्वा वीतिहोत्रो द्विजोत्तमः । अनन्ततुष्टिमापन्नो हरिपूजापरोऽभवत् ॥ ४७ ॥
iti bhūpavacaḥ śrutvā vītihotro dvijottamaḥ | anantatuṣṭimāpanno haripūjāparo'bhavat || 47 ||
Al oír las palabras del rey, Vītihotra—el más excelso entre los dos veces nacidos—quedó colmado de satisfacción sin límite y se consagró al culto de Hari (Vishnú).
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It highlights inner transformation: simply hearing dharmic counsel can awaken deep contentment and turn one toward single-minded worship of Hari, showing bhakti as a natural outcome of right understanding.
Bhakti is shown as arising from śravaṇa (hearing): Vītihotra listens to the king’s words, attains profound satisfaction, and becomes absorbed in Hari-pūjā—indicating devotion grounded in receptive learning and conviction.
The practical emphasis is not a specific Vedanga technique but the discipline of śravaṇa and dharma-upadeśa (authoritative instruction), which in Purāṇic practice supports correct ritual orientation—here, directing one toward Hari worship.