Prakarana 2

Verse 24 (दोहा/सोरठा)

पुनि प्रभु हरषि सत्रुहन भेंटे हृदयँ लगाइ। लछिमन भरत मिले तब परम प्रेम दोउ भाइ।।5।।

puni prabhu haraṣi satruhana bheṇṭe hṛdayã lagāi. lachimana bharata mile taba parama prema dou bhāi..5..

তেতিয়া প্ৰভু, আনন্দিত হৈ শত্ৰুঘ্নক আলিংগন কৰিলে আৰু হৃদয়ত সাৱটি ধৰিলে। তাৰ পিছত লক্ষ্মণ আৰু ভৰতো লগ পালে, দুই ভ্ৰাতা পৰম প্ৰেমত একত্ৰিত হ'ল।

Verse 25 (चौपाई)

भरतानुज लछिमन पुनि भेंटे। दुसह बिरह संभव दुख मेटे।। सीता चरन भरत सिरु नावा। अनुज समेत परम सुख पावा।। प्रभु बिलोकि हरषे पुरबासी। जनित बियोग बिपति सब नासी।। प्रेमातुर सब लोग निहारी। कौतुक कीन्ह कृपाल खरारी।। अमित रूप प्रगटे तेहि काला। जथाजोग मिले सबहि कृपाला।। कृपादृष्टि रघुबीर बिलोकी। किए सकल नर नारि बिसोकी।। छन महिं सबहि मिले भगवाना। उमा मरम यह काहुँ न जाना।। एहि बिधि सबहि सुखी करि रामा। आगें चले सील गुन धामा।। कौसल्यादि मातु सब धाई। निरखि बच्छ जनु धेनु लवाई।।

bharatānuja lachimāna puni bheṇṭe. dusaha biraha saṁbhava dukha meṭe.. sītā carana bharata siru nāvā. anuj sameta parama sukha pāvā.. prabhu biloki haraṣe purabāsī. janita biyoga bipati saba nāsī.. prema-ātura saba loga nihārī. kautuka kīnha kṛpāla kharārī.. amita rūpa pragaṭe tehi kālā. jathāyoga mile sabahi kṛpālā.. kṛpā-dṛṣṭi raghubīra bilokī. kie sakala nara nāri bisokī.. chana mahĩ sabahi mile bhagavānā. umā marama yaha kāhũ na jānā.. ehi bidhi sabahi sukhī kari rāmā. āgẽ cale sīla guna dhāmā.. kausalyādi mātu saba dhāī. nirakhi baccha janu dhenu lavāī..

ভৰতৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতা লক্ষ্মণে পুনৰ তেওঁক আলিংগন কৰিলে আৰু বিচ্ছেদৰ পৰা উৎপন্ন অসহ্য দুখ মচি গ'ল। ভৰতে সীতাৰ পদত মূৰ নমাই প্ৰণাম কৰিলে আৰু কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃসকলৰ সৈতে পৰম আনন্দ লাভ কৰিলে। প্ৰভুক দেখি নগৰবাসীয়ে আনন্দ কৰিলে; দীৰ্ঘ বিচ্ছেদৰ পৰা উৎপন্ন প্ৰতিটো বিপদ নাশ হ'ল। সকলোৱে প্ৰেমত ব্যাকুল হৈ চাই থাকিল; কৰুণাময় খৰ বধকে এক অলৌকিক কাণ্ড ঘটালে। সেই মুহূৰ্তত অপৰিমেয় ৰূপ প্ৰকট হ'ল আৰু দয়ালু প্ৰভুৱে প্ৰত্যেককে যেনেদৰে উচিত সেইদৰে লগ পালে। ৰঘুবীৰৰ কৰুণাৰ দৃষ্টিৰে প্ৰতিটো পুৰুষ আৰু নাৰী শোকমুক্ত হ'ল। এক মুহূৰ্তত প্ৰভুৱে সকলোকে লগ পালে, হে উমা, এই ৰহস্য কোনেও বুজি নাপায়। এইদৰে ৰামে সকলোকে সুখী কৰি আগুৱাই গ'ল, শীল আৰু গুণৰ ধাম। তাৰ পিছত কৌশল্যা আৰু অন্য মাতৃসকল দৌৰি আহিল; সন্তানক দেখি তেওঁলোক গাইৰ দৰে বাছৰ মাত মাতিলে।

Verse 26 (छंद)

जनु धेनु बालक बच्छ तजि गृहँ चरन बन परबस गईं। दिन अंत पुर रुख स्त्रवत थन हुंकार करि धावत भई। अति प्रेम सब मातु भेटीं बचन मृदु बहुबिधि कहे। गइ बिषम बियोग भव तिन्ह हरष सुख अगनित लहे॥

janu dhenu bālaka baccha taji gṛhã carana bana parabasa gaī̃. dina anta pura rukha stravata thana huṅkāra kari dhāvata bhaī.. ati prema saba mātu bheṭī̃ bacana mṛdu bahubidhi kahe. gaī biṣama biyoga bhava tinh haraṣa sukha aganita lahe..

যেনেকৈ গাই এজনীক বাছৰ পৰা আৰু ঘৰৰ পৰা বনত চৰিবলৈ বলপূৰ্বক আঁতৰাই নিয়া হয়, দিনৰ শেষত চহৰৰ ফালে ঘূৰে, তাইৰ থনৰ পৰা গাখীৰ টপকি থাকে, আৰু উচ্চ শব্দত ডাকি দৌৰি আহে, তেনেদৰে সকলো মাতৃয়েও অতিশয় প্ৰেমত সন্তানক আলিংগন কৰিলে আৰু বহু প্ৰকাৰে কোমল কথা ক'লে। বিচ্ছেদৰ পৰা উৎপন্ন নিষ্ঠুৰ যন্ত্ৰণা আঁতৰি গ'ল আৰু তেওঁলোকে অপৰিমেয় আনন্দ আৰু সুখ লাভ কৰিলে।

Verse 27 (दोहा/सोरठा)

भेटेउ तनय सुमित्राँ राम चरन रति जानि। रामहि मिलत कैकेई हृदयँ बहुत सकुचानि।।6(क)।। लछिमन सब मातन्ह मिलि हरषे आसिष पाइ। कैकेइ कहँ पुनि पुनि मिले मन कर छोभु न जाइ।।6।।

bheṭeu tanaya sumitrā̃ rāma carana rati jāni. rāmahi milata kaikeī hṛdayã bahuta sakucāni..6(ka).. lachimāna saba mātanhi mili haraṣe āsiṣa pāi. kaikei kahã puni puni mile mana kara chobhu na jāi..6..

সুমিত্ৰাই নিজৰ পুত্ৰক লগ পালে, তেওঁৰ হৃদয়ৰ ৰামৰ পদৰ প্ৰতি ভক্তি জানি। কিন্তু কৈকেয়ীয়ে ৰামক লগ পাওঁতে হৃদয়ত গভীৰ লাজ অনুভৱ কৰিলে। লক্ষ্মণে সকলো মাতৃকে একেলগে লগ পালে আৰু আনন্দিত হৈ তেওঁলোকৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰিলে; তথাপি কৈকেয়ীৰ ওচৰত তেওঁ বাৰে বাৰে লগ পালে আৰু তেওঁৰ হৃদয়ৰ অশান্তি শান্ত নহ'ল।

Verse 28 (चौपाई)

सासुन्ह सबनि मिली बैदेही। चरनन्हि लागि हरषु अति तेही।। deहिं असीस बूझि कुसलाता। होइ अचल तुम्हार अहिवाता।। सब रघुपति मुख कमल बिलोकहिं। मंगल जानि नयन जल रोकहिं।। कनक थार आरति उतारहिं। बार बार प्रभु गात निहारहिं।। नाना भाँति निछावरि करहीं। परमानंद हरष उर भरहीं।। कौसल्या पुनि पुनि रघुबीरहि। चितवति कृपासिंधु रनधीरहि।। हृदयँ बिचारति बारहिं बारा। कवन भाँति लंकापति मारा।। अति सुकुमार जुगल मेरे बारे। निसिचर सुभट महाबल भारे।।

sāsunhaṁ sabani milī baidehī | carananhi lāgi haraṣu ati tehī || dehiṁ asīsa būjhi kusalātā | hoi acala tumhār ahi-vātā || saba raghupati mukha-kamala bilokahiṁ | maṅgala jāni nayana-jala rokahiṁ || kanaka thāra ārati utārahiṁ | bāra-bāra prabhu gāta nihārahiṁ || nānā bhāँti nichāvari karahīṁ | paramānanda haraṣa ura bharahīṁ || kausalya puni-puni raghubīrahi | citavati kṛpā-siṁdhu raṇadhīrahi || hṛdayaṁ bicārati bārahiṁ-bārā | kavan bhāँti laṅkāpati mārā || ati sukumāra jugala mere bāre | nisicara subhaṭa mahābala bhāre ||

সকলো বয়স্কা মহিলা (শাহুৱেকৰ ফালৰ) একেলগে হৈ বৈদেহীক লগ পাবলৈ আহিল; তাই তেওঁলোকৰ পদত প্ৰণাম কৰিলে আৰু তেওঁলোক অত্যধিক আনন্দত পৰিপূৰ্ণ হ'ল। তেওঁলোকে আশীৰ্বাদ দিলে আৰু তাইৰ মঙ্গলৰ বিষয়ে সুধিলে: "তোমাৰ শুভ বিবাহিত ভাগ্য চিৰকাল অক্ষুণ্ণ থাকক।" সকলোৱে ৰঘুপতিৰ পদ্মমুখ চাই থাকিল; ইয়াক শুভ ভাগ্যৰ চিন বুলি চিনাক্ত কৰি তেওঁলোকে চকুলো ৰোধ কৰিব নোৱাৰিলে। তেওঁলোকে সোণৰ থালৰে আৰতি কৰিলে আৰু বাৰে বাৰে প্ৰভুৰ অংগ চাই থাকিল। বহু প্ৰকাৰে তেওঁলোকে প্ৰেমময় প্ৰসাদনত নৈবেদ্য আগবঢ়াই তেওঁলোকৰ হৃদয় পৰম আনন্দৰে পূৰ্ণ কৰিলে। কৌশল্যাই বাৰে বাৰে ৰঘুবীৰক চালে, কৰুণাৰ সাগৰ, যুদ্ধৰ বীৰ। তেওঁৰ হৃদয়ত তেওঁ বাৰে বাৰে বিচাৰ কৰিলে: "কি ধৰণে তেওঁ লংকাপতিক বধ কৰিলে? মোৰ যুটি ইমান কোমল আৰু সূক্ষ্ম, আনহাতে ৰাক্ষস-যোদ্ধাসকল পৰাক্ৰমী আৰু শক্তিশালী আছিল।"

Verse 29 (दोहा/सोरठा)

लछिमन अरु सीता सहित प्रभुहि बिलोकति मातु। परमानंद मगन मन पुनि पुनि पुलकित गातु।।7।।

lachimana aru sītā sahita prabhahi bilokati mātu | paramānanda magana mana puni-puni pulakita gātu ||7||

মাতৃয়ে লক্ষ্মণ আৰু সীতাসহ প্ৰভুক দেখি পৰমানন্দত নিমগ্ন হ’ল; বাৰে বাৰে তেওঁৰ সমগ্ৰ দেহ ৰোমাঞ্চে কঁপি উঠিল।

Verse 30 (चौपाई)

लंकापति कपीस नल नीला। जामवंत अंगद सुभसीला।। हनुमदादि सब बानर बीरा। धरे मनोहर मनुज सरीरा।। भरत सनेह सील ब्रत नेमा। सादर सब बरनहिं अति प्रेमा।। देखि नगरबासिन्ह कै रीती। सकल सराहहि प्रभु पद प्रीती।। पुनि रघुपति सब सखा बोलाए। मुनि पद लागहु सकल सिखाए।। गुर बसिष्ट कुलपूज्य हमारे। इन्ह की कृपाँ दनुज रन मारे।। ए सब सखा सुनहु मुनि मेरे। भए समर सागर कहँ बेरे।। मम हित लागि जन्म इन्ह हारे। भरतहु ते मोहि अधिक पिआरे।। सुनि प्रभु बचन मगन सब भए। निमिष निमिष उपजत सुख नए।।

laṅkāpati kapīsa nala nīlā | jāṁvanta aṅgada subhasīlā || hanumadādi saba bānara bīrā | dhare manohara manuja sarīrā || bharata saneha sīla brata nemā | sādara saba baranahiṁ ati premā || dekhi nagara-bāsinhi kai rītī | sakala sarāhahi prabhu pada prītī || puni raghupati saba sakhā bolāe | muni pada lāgahu sakala sikhāe || guru basiṣṭha kula-pūjya hamāre | inha kī kṛpāँ danuja rana māre || e saba sakhā sunahu muni mere | bhae samara-sāgara kahaँ bere || mama hita lāgi janma inha hāre | bharatahu te mohi adhika piāre || suni prabhu bacana magana saba bhae | nimiṣa nimiṣa upajata sukha nae ||

লংকাপতি, বানৰৰ অধিপতি, নল আৰু নীল, জাম্বৱন্ত আৰু মহান অংগদ; হনুমান আৰু অন্য সকলো বীৰ বানৰ, মনোৰম মানৱ ৰূপ ধাৰণ কৰি, ভৰতে প্ৰেম, গুণ, ব্ৰত আৰু অনুশাসনৰ সৈতে শ্ৰদ্ধাৰে সকলোকে বৰ্ণনা কৰিলে। নগৰবাসীৰ আচৰণ দেখি সকলোৱে প্ৰভুৰ পদৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ প্ৰেমৰ প্ৰশংসা কৰিলে। তাৰ পিছত ৰঘুপতিয়ে সকলো সঙ্গীক মাতি তেওঁলোকক উপদেশ দিলে: "মুনিৰ পদত প্ৰণাম কৰক।" "গুৰু বশিষ্ঠ আমাৰ পৰিয়ালৰ পূজনীয় গুৰু; তেওঁৰ কৃপাতে যুদ্ধত ৰাক্ষস বধ হ'ল। হে বন্ধুসকল, মোৰ মুনিৰ কথা শুনক: তোমালোক কেতিয়া যুদ্ধৰ সাগৰ হ'লা? মোৰ কল্যাণৰ বাবে তোমালোকে নিজৰ জন্ম ব্যয় কৰিছা; মোৰ বাবে তোমালোক ভৰততকৈও অধিক প্ৰিয়।" প্ৰভুৰ কথা শুনি সকলো আনন্দত মগ্ন হ'ল; প্ৰতি মুহূৰ্তত নতুন সুখ জন্মিল।

Verse 31 (दोहा/सोरठा)

कौसल्या के चरनन्हि पुनि तिन्ह नायउ माथ।। आसिष दीन्हे हरषि तुम्ह प्रिय मम जिमि रघुनाथ।।8(क)।। सुमन बृष्टि नभ संकुल भवन चले सुखकंद। चढ़ी अटारिन्ह देखहिं नगर नारि नर बृंद।।8(ख)।।

kausalya ke carananhi puni tinh nāyu mātha | āsisa dīnhe haraṣi tumha priya mama jimi raghunātha ||8(ka)|| sumana bṛṣṭi nabha saṅkula bhavana cale sukhakaṁda | caṛhī aṭārinhi dekha-hiṁ nagara nāri nara bṛṁda ||8(kha)||

পুনৰ তেওঁলোকে কৌশল্যাৰ চৰণত মূৰ নোৱালে। আনন্দে তেওঁ আশীৰ্বাদ দিলে: “তোমালোক মোৰ বাবে ৰঘুনাথ স্বয়ং যেন প্ৰিয়।” ফুলৰ বৰষুণে আকাশ ঘন কৰি তুলিলে; আনন্দৰ উৎস প্ৰভু ৰাজপ্ৰাসাদলৈ আগবাঢ়িলেন। নগৰৰ দৃশ্য চাবলৈ নৰ-নাৰী দলে দলে অট্টালিকাৰ চাতলৈ উঠিল।

Verse 32 (चौपाई)

कंचन कलस बिचित्र सँवारे। सबहिं धरे सजि निज निज द्वारे।। बंदनवार पताका केतू। सबन्हि बनाए मंगल हेतू।। बीथीं सकल सुगंध सिंचाई। गजमनि रचि बहु चौक पुराई।। नाना भाँति सुमंगल साजे। हरषि नगर निसान बहु बाजे।। जहँ तहँ नारि निछावर करहीं। देहिं असीस हरष उर भरहीं।। कंचन थार आरती नाना। जुबती सजें करहिं सुभ गाना।। करहिं आरती आरतिहर कें। रघुकुल कमल बिपिन दिनकर कें।। पुर सोभा संपति कल्याना। निगम सेष सारदा बखाना।। तेउ यह चरित देखि ठगि रहहीं। उमा तासु गुन नर किमि कहहीं।।

kaṁcana kalasa bicitra saṁvāre | sabahiṁ dhare saji nija-nija dvāre || baṁdanavāra patākā ketū | sabanhi banāe maṅgala hetū || bīthīṁ sakala sugandha siṁcāī | gajamani raci bahu cauka purāī || nānā bhāँti sumaṅgala sāje | haraṣi nagara nisāna bahu bāje || jahaँ-tahaँ nāri nichāvari karahīṁ | dehiṁ asīsa haraṣa ura bharahīṁ || kaṁcana thāra āratī nānā | jubatī sajaṁ kara-hiṁ subha gānā || karahiṁ āratī ārati-hara keṁ | raghukula kamala bipina dinakara keṁ || pura sobhā saṁpati kalyānā | nigama seṣa sāradā bakhānā || teu yaha carita dekhi ṭhagi rahahīṁ | umā tāsu guna nara kimi kahahīṁ ||

তেওঁলোকে অদ্ভুত সোণৰ পাত্ৰ সজাই যথাযথভাৱে প্ৰস্তুত কৰি নিজ নিজ দুৱাৰত থ'লে। তেওঁলোকে তোৰণ, পতাকা আৰু বেনাৰ নিৰ্মাণ কৰিলে, প্ৰত্যেকটো শুভতাৰ বাবে। সকলো গলি-পথত সুগন্ধি ছটিয়াই বহু চোতাল আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ মেজৰ ডিজাইনেৰে পূৰ্ণ কৰা হ'ল। বিভিন্ন ধৰণে তেওঁলোকে শুভ সজ্জা সজাই আনন্দত চহৰত বহু সাংস্কৃতিক ঢোল বাজিল। ইফালে-সিফালে মহিলাসকলে নৈবেদ্য আগবঢ়াই আশীৰ্বাদ দিলে, তেওঁলোকৰ হৃদয় আনন্দৰে পূৰ্ণ। সোণৰ থালৰে তেওঁলোকে বহু প্ৰকাৰৰ আৰতি কৰিলে; সজ্জিতা যুৱতীসকলে শুভ গীত গালে। তেওঁলোকে দুখ নাশকাৰীক, ৰঘুবংশৰ পদ্ম-উপবনৰ সূৰ্যক আৰতি আগবঢ়ালে। চহৰৰ সৌন্দৰ্য, সমৃদ্ধি আৰু কল্যাণ, এনে বেদ, শেষ আৰু সাৰদাইও ঘোষণা কৰে। এই পৱিত্ৰ পৰ্ব দেখি তেওঁলোকো আশ্চৰ্যত ৰৈ গ'ল; হে উমা, সাধাৰণ মানুহে তেওঁৰ সকলো গুণ কেনেকৈ বৰ্ণনা কৰিব?

Verse 33 (दोहा/सोरठा)

नारि कुमुदिनीं अवध सर रघुपति बिरह दिनेस। अस्त भएँ बिगसत भईं निरखि राम राकेस।।9(क)।। होहिं सगुन सुभ बिबिध बिधि बाजहिं गगन निसान। पुर नर नारि सनाथ करि भवन चले भगवान।।9(ख)।।

nāri kumudinīṁ avadha-sara raghupati biraha dinesa | asta bhaeṁ bigasata bhaīṁ nirakhi rāma rākesa ||9(ka)|| hohiṁ saguna subha bibidha bidhi bājahiṁ gagana nisāna | pura nara nāri sa-nātha kari bhavana cale bhagavāna ||9(kha)||

অযোধ্যাৰ নাৰীসকল নগৰৰ সৰোবৰত থকা কুমুদিনী যেন আছিল; ৰঘুনাথৰ বিচ্ছেদ-সূৰ্য অস্ত গ’ল, আৰু ৰাম-চন্দ্ৰক দেখি তেওঁলোকে বিকশিত হ’ল। নানা প্ৰকাৰ শুভ লক্ষণ প্ৰকাশ পালে; আকাশত দেবদুন্দুভি বাজিল। নগৰৰ নৰ-নাৰীসকলক পুনৰ আশ্ৰয়-নিশ্চয় আৰু নিজ অধিকাৰ-স্বামীৰ অনুভৱ দান কৰি, ভগৱান প্ৰাসাদৰ দিশে আগবাঢ়িলেন।

Verse 34 (चौपाई)

प्रभु जानी कैकेई लजानी। प्रथम तासु गृह गए भवानी।। ताहि प्रबोधि बहुत सुख दीन्हा। पुनि निज भवन गवन हरि कीन्हा।। कृपासिंधु जब मंदिर गए। पुर नर नारि सुखी सब भए।। गुर बसिष्ट द्विज लिए बुलाई। आजु सुघरी सुदिन समुदाई।। सब द्विज देहु हरषि अनुसासन। रामचंद्र बैठहिं सिंघासन।। मुनि बसिष्ट के बचन सुहाए। सुनत सकल बिप्रन्ह अति भाए।। कहहिं बचन मृदु बिप्र अनेका। जग अभिराम राम अभिषेका।। अब मुनिबर बिलंब नहिं कीजे। महाराज कहँ तिलक करीजै।।

prabhu jānī kaikēī lajanī | prathama tāsu gṛha gae bhavānī || tāhi prabodhi bahuta sukha dīnhā | puni nija bhavana gavana hari kīnhā || kṛpāsiṁdhu jaba maṁdira gae | pura nara nāri sukhī saba bhae || gura basiṣṭha dvija liē bulāī | āju sugharī sudina samudāī || saba dvija dehu haraṣi anusāsana | rāmacandra baiṭhahiṁ siṁghāsana || muni basiṣṭha ke bacana suhāe | sunata sakala bipranha ati bhāe || kahahiṁ bacana mṛdu bipra anekā | jaga-abhirāma rāma abhiṣekā || aba munibara bilaṁba nahiṁ kīje | mahārāja kahaṁ tilaka karīje ||

প্ৰভু জানি কৈকেয়ী লজানী। প্ৰথম তাসু গৃহ গেল ভৱানী। তাহি প্ৰবোধি বহুত সুখ দীন্হা। পুনি নিজ ভৱন গৱন হৰি কীন্হা। কৃপাসিংহু যব মন্দিৰ গেল। পুৰ নৰ নাৰি সুখী সব ভেল। গুৰু বসিষ্ট দ্বিজ লিয়ে বুলাই। আজু সুঘৰী সুদিন সমুদাই। সব দ্বিজ দেহু হৰষি অনুসাসন। ৰামচন্দ্ৰ বৈঠহিং সিংহাসন। মুনি বসিষ্ট কে বচন সুহায়ে। সুনত সকল বিপ্ৰন্হ অতি ভায়ে। কহহিং বচন মৃদু বিপ্ৰ অনেকা। জগ অভিৰাম ৰাম অভিষেকা। অব মুনিবৰ বিলম্ব নহিং কীজে। মহাৰাজ কহং তিলক কৰীজৈ।

Verse 35 (दोहा/सोरठा)

तब मुनि कहेउ सुमंत्र सन सुनत चलेउ हरषाइ। रथ अनेक बहु बाजि गज तुरत सँवारे जाइ।।10(क)।। जहँ तहँ धावन पठइ पुनि मंगल द्रब्य मगाइ। हरष समेत बसिष्ट पद पुनि सिरु नायउ आइ।।10(ख)।।

taba muni kaheu sumaṁtra sana sunata caleu haraṣāi | ratha aneka bahu bāji gaja turata saṁvāre jāi ||10(ka)|| jahaṁ-tahaṁ dhāvana paṭhaī puni maṁgala drabya magāi | haraṣa sameta basiṣṭha pada puni siru nāyu āi ||10(kha)||

তব মুনি কহেউ সুমন্ত্ৰ সন সুনত চলেউ হৰষাই। ৰথ অনেক বহু বাজি গজ তুৰত সংবাৰে জাই। জহং তহং ধাবন পঠই পুনি মংগল দ্ৰব্য মগাই। হৰষ সমেত বসিষ্ট পদ পুনি সিৰু নায়উ আই।

Verse 36 (चौपाई)

अवधपुरी अति रुचिर बनाई। देवन्ह सुमन बृष्टि झरि लाई।। राम कहा सेवकन्ह बुलाई। प्रथम सखन्ह अन्हवावहु जाई।। सुनत बचन जहँ तहँ जन धाए। सुग्रीवादि तुरत अन्हवाए।। पुनि करुनानिधि भरतु हँकारे। निज कर राम जटा निरुआरे।। अन्हवाए प्रभु तीनिउ भाई। भगत बछल कृपाल रघुराई।। भरत भाग्य प्रभु कोमलताई। सेष कोटि सत सकहिं न गाई।। पुनि निज जटा राम बिबराए। गुर अनुसासन मागि नहाए।। करि मज्जन प्रभु भूषन साजे। अंग अनंग देखि सत लाजे।।

avadhapurī ati rucira banāī | devanha sumana bṛṣṭi jhari lāī || rāma kahā sevakanha bulāī | prathama sakhanha anhavāvahu jāī || sunata bacana jahaṁ-tahaṁ jana dhāe | sugrīvādi turata anhavāe || puni karunānidhi bharatu haṁkāre | nija kara rāma jaṭā nirūāre || anhavāe prabhu tīniu bhāī | bhagata bachala kṛpāla raghurāī || bharata bhāgya prabhu komalatāī | seṣa koṭi sata sakahiṁ na gāī || puni nija jaṭā rāma bibarāe | gura anusāsana māgi nahāe || karī majjana prabhu bhūṣana sāje | aṁga anaṁga dekhi sata lāje ||

অৱধপুৰী অতি ৰুচিৰ বনাই। দেৱন্হ সুমন বৃষ্টি ঝৰি লাই। ৰাম কহা সেৱকন্হ বুলাই। প্ৰথম সখন্হ অন্হবাবহু জাই। সুনত বচন জহং তহং জন ধায়ে। সুগ্ৰীবাদি তুৰত অন্হবায়ে। পুনি কৰুণানিধি ভৰতু হংকাৰে। নিজ কৰ ৰাম জটা নিৰুৱাৰে। অন্হবায়ে প্ৰভু তিনিউ ভাই। ভগত বছল কৃপাল ৰঘুৰাই। ভৰত ভাগ্য প্ৰভু কোমলতাই। শেষ কোটি সত সকহিং ন গাই। পুনি নিজ জটা ৰাম বিবৰায়ে। গুৰু অনুসাসন মাগি নহায়ে। কৰি মজ্জন প্ৰভু ভূষণ সাজে। অংগ অনংগ দেখি সত লাজে।

Verse 37 (दोहा/सोरठा)

सासुन्ह सादर जानकिहि मज्जन तुरत कराइ। दिब्य बसन बर भूषन अँग अँग सजे बनाइ।।11(क)।। राम बाम दिसि सोभति रमा रूप गुन खानि। देखि मातु सब हरषीं जन्म सुफल निज जानि।।11(ख)।। सुनु खगेस तेहि अवसर ब्रह्मा सिव मुनि बृंद। चढ़ि बिमान आए सब सुर देखन सुखकंद।।11(ग)।।

sāsunha sādara jānakihi majjana turata karāi | dibya basana bara bhūṣana aṁga-aṁga saje banāi ||11(ka)|| rāma bāma disi sobhati ramā rūpa guna khāni | dekhi mātu saba haraṣīṁ janma suphala nija jāni ||11(kha)|| sunu khagesa tehi avasara brahmā siva muni bṛṁda | caṛhi bimāna āe saba sura dekhana sukhakaṁda ||11(ga)||

শাশুন্হ সাদৰ জানকিহি মজ্জন তুৰত কৰাই। দিব্য বসন বৰ ভূষণ অংগ অংগ সজে বনাই। ৰাম বাম দিশি সোভতি ৰমা ৰূপ গুণ খানি। দেখি মাতু সব হৰষীং জন্ম সুফল নিজ জানি। সুনু খগেস তেহি অৱসৰ ব্ৰহ্মা শিৱ মুনি বৃন্দ। চঢ়ি বিমান আয়ে সব সুৰ দেখন সুখকন্দ।

Verse 38 (चौपाई)

प्रभु बिलोकि मुनि मन अनुरागा। तुरत दिब्य सिंघासन मागा।। रबि सम तेज सो बरनि न जाई। बैठे राम द्विजन्ह सिरु नाई।। जनकसुता समेत रघुराई। पेखि प्रहरषे मुनि समुदाई।। बेद मंत्र तब द्विजन्ह उचारे। नभ सुर मुनि जय जयति पुकारे।। प्रथम तिलक बसिष्ट मुनि कीन्हा। पुनि सब बिप्रन्ह आयसु दीन्हा।। सुत बिलोकि हरषीं महतारी। बार बार आरती उतारी।। बिप्रन्ह दान बिबिध बिधि दीन्हे। जाचक सकल अजाचक कीन्हे।। सिंघासन पर त्रिभुअन साई। देखि सुरन्ह दुंदुभीं बजाईं।।

prabhu biloki muni mana anurāgā | turata dibya siṅghāsana māgā || rabi sama teja so barani na jāī | baiṭhe rāma dvijanha siru nāī || janakasutā sameta raghurāī | pekhi praharaṣe muni samudāī || beda maṃtra taba dvijanha ucāre | nabha sura muni jaya jayati pukāre || prathama tilaka basiṣṭha muni kīnhā | puni saba bipranha āyasu dīnhā || suta biloki haraṣīṃ mahatārī | bāra bāra āratī utārī || bipranha dāna bibidha bidhi dīnhe | jācaka sakala ajācaka kīnhe || siṅghāsana para tribhuana sāī | dekhi suranha duṃdubhī bajāīṃ ||

প্ৰভু বিলোকি মুনি মন অনুৰাগা। তুৰত দিব্য সিংহাসন মাগা। ৰবি সম তেজ সো বৰণি ন জাই। বৈঠে ৰাম দ্বিজন্হ সিৰু নাই। জনকসুতা সমেত ৰঘুৰাই। পেখি প্ৰহৰষে মুনি সমুদাই। বেদ মন্ত্ৰ তব দ্বিজন্হ উচাৰে। নভ সুৰ মুনি জয় জয়তি পুকাৰে। প্ৰথম তিলক বসিষ্ট মুনি কীন্হা। পুনি সব বিপ্ৰন্হ আয়সু দীন্হা। সুত বিলোকি হৰষীং মহতাৰী। বাৰ বাৰ আৰতী উতাৰী। বিপ্ৰন্হ দান বিবিধ বিধি দীন্হে। যাচক সকল অজাচক কীন্হে। সিংহাসন পৰ ত্ৰিভুৱন সাই। দেখি সুৰন্হ দুন্দুভীং বজাই।

Verse 39 (छंद)

नभ दुंदुभीं बाजहिं बिपुल गंधर्ब किंनर गावहीं। नाचहिं अपछरा बृंद परमानंद सुर मुनि पावहीं।। भरतादि अनुज बिभीषनांगद हनुमदादि समेत ते। गहें छत्र चामर ब्यजन धनु असि चर्म सक्ति बिराजते।।1।। श्री सहित दिनकर बंस बूषन काम बहु छबि सोहई। नव अंबुधर बर गात अंबर पीत सुर मन मोहई।। मुकुटांगदादि बिचित्र भूषन अंग अंगन्हि प्रति सजे। अंभोज नयन बिसाल उर भुज धन्य नर निरखंति जे।।2।।

nabha duṃdubhīṃ bājahiṃ bipula gaṃdharba kiṃnara gāvahīṃ | nācahiṃ apacharā bṛṃda paramānanda sura muni pāvahīṃ || bharatādi anuj bibhīṣana aṅgada hanumadādi sameta te | gahẽ chatra cāmara byajana dhanu asi carma sakti birājate ||1|| śrī sahita dinakara baṃsa būṣana kāma bahu chabi sohāī | nava aṃbudhara bara gāta aṃbara pīta sura mana mohāī || mukuṭāṅgadādi bicitra bhūṣana aṅga aṅganhi prati saje | aṃbhoja nayana bisāla ura bhuja dhanya nara nirakhaṃti je ||2||

নভ দুন্দুভীং বাজহিং বিপুল গন্ধৰ্ব কিন্নৰ গাবহী। নাচহিং অপ্সৰা বৃন্দ পৰমানন্দ সুৰ মুনি পাবহী। ভৰতাদি অনুজ বিভীষণাংগদ হনুমদাদি সমেত তে। গহেং ছত্ৰ চামৰ ব্যজন ধনু অসি চৰ্ম শক্তি বিৰাজতে। শ্ৰী সহিত দিনকৰ বংস ভূষণ কাম বহু ছবি সোহাই। নৱ অম্বুধৰ বৰ গাত অম্বৰ পীত সুৰ মন মোহাই। মুকুটাংগদাদি বিচিত্ৰ ভূষণ অংগ অংগন্হি প্ৰতি সজে। অম্ভোজ নয়ন বিশাল উৰ ভুজ ধন্য নৰ নিৰখন্তি যে।

Verse 40 (दोहा/सोरठा)

वह सोभा समाज सुख कहत न बनइ खगेस। बरनहिं सारद सेष श्रुति सो रस जान महेस।।12(क)।। भिन्न भिन्न अस्तुति करि गए सुर निज निज धाम। बंदी बेष बेद तब आए जहँ श्रीराम।। 12(ख)।। प्रभु सर्बग्य कीन्ह अति आदर कृपानिधान। लखेउ न काहूँ मरम कछु लगे करन गुन गान।।12(ग)।।

vaha sobhā samāja sukha kahata na banai khagesa | baranahiṃ sārad seṣa śruti so rasa jāna mahesa ||12(ka)|| bhinna bhinna astuti kari gae sura nija nija dhāma | baṃdī beṣa beda taba āe jahã śrīrāma ||12(kha)|| prabhu sarbagya kīnha ati ādara kṛpānidhāna | lakheu na kāhū̃ marama kachu lage karana guna gāna ||12(ga)||

বহ সোভা সমাজ সুখ কহত ন বনই খগেস। বৰণহিং শাৰদ শেষ শ্ৰুতি সো ৰস জান মহেশ। ভিন্ন ভিন্ন অস্তুতি কৰি গেল সুৰ নিজ নিজ ধাম। বন্দী বেষ বেদ তব আয়ে জহং শ্ৰীৰাম। প্ৰভু সৰ্বগ্য কীন্হ অতি আদৰ কৃপানিধান। লখেউ ন কাহূং মৰম কছু লগে কৰন গুণ গান।

Verse 41 (छंद)

जय सगुन निर्गुन रूप रूप अनूप भूप सिरोमने। दसकंधरादि प्रचंड निसिचर प्रबल खल भुज बल हने।। अवतार नर संसार भार बिभंजि दारुन दुख दहे। जय प्रनतपाल दयाल प्रभु संजुक्त सक्ति नमामहे।।1।। तव बिषम माया बस सुरासुर नाग नर अग जग हरे। भव पंथ भ्रमत अमित दिवस निसि काल कर्म गुननि भरे। जे नाथ करि करुना बिलोके त्रिबिधि दुख ते निर्बहे। भव खेद छेदन दच्छ हम कहुँ रच्छ राम नमामहे।।2।। जे ग्यान मान बिमत्त तव भव हरनि भक्ति न आदरी। ते पाइ सुर दुर्लभ पदादपि परत हम देखत हरी। बिस्वास करि सब आस परिहरि दास तव जे होइ रहे। जपि नाम तव बिनु श्रम तरहिं भव नाथ सो समरामहे।।3।। जे चरन सिव अज पूज्य रज सुभ परसि मुनिपतिनी तरी। नख निर्गता मुनि बंदिता त्रेलोक पावनि सुरसरी। ध्वज कुलिस अंकुस कंज जुत बन फिरत कंटक किन लहे। पद कंज द्वंद मुकुंद राम रमेस नित्य भजामहे।।4।। अब्यक्तमूलमनादि तरु त्वच चारि निगमागम भने। षट कंध साखा पंच बीस अनेक पर्न सुमन घने। फल जुगल बिधि कटु मधुर बेलि अकेलि जेहि आश्रित रहे। पल्लवत फूलत नवल नित संसार बिटप नमामहे।।5।। जे ब्रह्म अजमद्वैतमनुभवगम्य मनपर ध्यावहीं। ते कहहुँ जानहुँ नाथ हम तव सगुन जस नित गावहीं। करुनायतन प्रभु सदगुनाकर देव यह बर मागहीं। मन बचन कर्म बिकार तजि तव चरन हम अनुरागहीं।।6।।

jaya saguna nirguna rūpa rūpa anūpa bhūpa siromane | dasakaṃdharādi pracaṃḍa nisicara prabala khala bhuja bala hane || avatāra nara saṃsāra bhāra bibhaṃji dāruna dukha dahe | jaya pranatapāla dayāla prabhu saṃjukta sakti namāmahe ||1|| tava biṣama māyā basa surāsura nāga nara aga jaga hare | bhava paṃtha bhramata amita divasa nisi kāla karma gunani bhare | je nātha kari karunā biloke tribidhi dukha te nirbahe | bhava kheda chedana daccha hama kahũ raccha rāma namāmahe ||2|| je gyāna māna bimattta tava bhava harani bhakti na ādarī | te pāi sura durlabha padādapi parata hama dekhata harī | bisvāsa kari saba āsa parihari dāsa tava je hoi rahe | japi nāma tava binu śrama tarahiṃ bhava nātha so samarāmahe ||3|| je carana siva aja pūjya raja subha parasi munipatinī tarī | nakha nirgata muni baṃditā treloka pāvani surasarī | dhvaja kulisa aṃkusa kaṃja juta bana phirata kaṃṭaka kina lahe | pada kaṃja dvaṃda mukuṃda rāma rameśa nitya bhajāmahe ||4|| abhyaktamūlamanādi taru tvaca cāri nigamāgama bhane | ṣaṭ kaṃdha sākhā paṃca bīsa aneka parna sumana ghane | phala jugala bidhi kaṭu madhura beli akeli jehi āśrita rahe | pallavata phūlata navala nita saṃsāra biṭapa namāmahe ||5|| je brahma ajamadvaītamanubhavagamya manapara dhyāvahīṃ | te kahahũ jānahũ nātha hama tava saguna jasa nita gāvahīṃ | karuṇāyatana prabhu sadguṇākara deva yaha bara māgahīṃ | mana bacana karma bikāra taji tava carana hama anurāgahīṃ ||6||

জয় সগুণ নিৰ্গুণ ৰূপ ৰূপ অনূপ ভূপ সিৰোমনে। দশকন্ধৰাদি প্ৰচণ্ড নিশিচৰ প্ৰবল খল ভুজ বল হনে। অৱতাৰ নৰ সংসাৰ ভাৰ বিভংজি দাৰুণ দুখ দহে। জয় প্ৰনতপাল দয়াল প্ৰভু সংযুক্ত শক্তি নমামহে। তৱ বিষম মায়া বস সুৰাসুৰ নাগ নৰ অগ জগ হৰে। ভৱ পন্থ ভ্ৰমত অমিত দিবস নিশি কাল কৰ্ম গুণনি ভৰে। যে নাথ কৰি কৰুণা বিলোকে ত্ৰিবিধি দুখ তে নিৰ্বহে। ভৱ খেদ ছেদন দক্ষ হম কহং ৰক্ষ ৰাম নমামহে। যে জ্ঞান মান বিমত্ত তৱ ভৱ হৰণি ভক্তি ন আদৰী। তে পাই সুৰ দুৰ্লভ পদাদপি পৰত হম দেখত হৰী। বিশ্বাস কৰি সব আস পৰিহৰি দাস তৱ যে হোই ৰহে। জপি নাম তৱ বিনু শ্ৰম তৰহিং ভৱ নাথ সো সমৰামহে। যে চৰণ শিৱ অজ পূজ্য ৰজ শুভ পৰসি মুনিপতিনী তৰী। নখ নিৰ্গতা মুনি বন্দিতা ত্ৰেলোক পাবনি সুৰসৰী। ধ্বজ কুলিস অংকুস কংজ যুত বন ফিৰত কণ্টক কিন লহে। পদ কংজ দ্বন্দ্ব মুকুন্দ ৰাম ৰমেশ নিত্য ভজামহে। অব্যক্তমূলমনাদি তৰু ত্বচ চাৰি নিগমাগম ভনে। ষট কন্ধ শাখা পঞ্চ বিশ অনেক পৰ্ণ সুমন ঘনে। ফল যুগল বিধি কটু মধুৰ বেলি অকেলি যেহি আশ্ৰিত ৰহে। পল্লৱত ফূলত নৱল নিত সংসাৰ বিটপ নমামহে। যে ব্ৰহ্ম অজমদ্বৈতমনুভৱগম্য মনপৰ ধ্যাবহীং। তে কহহু জানহু নাথ হম তৱ সগুণ যস নিত গাবহীং। কৰুণায়তন প্ৰভু সদগুণাকৰ দেৱ যহ বৰ মাগহীং। মন বচন কৰ্ম বিকাৰ তজি তৱ চৰণ হম অনুৰাগহীং।

Verse 42 (दोहा/सोरठा)

सब के देखत बेदन्ह बिनती कीन्हि उदार। अंतर्धान भए पुनि गए ब्रह्म आगार।।13(क)।। बैनतेय सुनु संभु तब आए जहँ रघुबीर। बिनय करत गदगद गिरा पूरित पुलक सरीर।।13(ख)।।

saba ke dekhata bedanha binatī kīnhi udāra | antardhāna bhae puni gae brahma āgāra ||13(ka)|| bainateya sunu saṃbhu taba āe jahã raghubīra | binaya karata gadagada girā pūrita pulaka sarīra ||13(kha)||

সব কে দেখত বেদন্হ বিনতী কীন্হি উদাৰ। অন্তৰ্ধান ভয়ে পুনি গেল ব্ৰহ্ম আগাৰ। বৈনতেয় সুনু সম্ভু তব আয়ে জহং ৰঘুবীৰ। বিনয় কৰত গদগদ গিৰা পূৰিত পুলক শৰীৰ।

Verse 43 (छंद)

जय राम रमारमनं समनं। भव ताप भयाकुल पाहि जनं।। अवधेस सुरेस रमेस बिभो। सरनागत मागत पाहि प्रभो।।1।। दससीस बिनासन बीस भुजा। कृत दूरि महा महि भूरि रुजा।। रजनीचर बृंद पतंग रहे। सर पावक तेज प्रचंड दहे।।2।। महि मंडल मंडन चारुतरं। धृत सायक चाप निषंग बरं।। मद मोह महा ममता रजनी। तम पुंज दिवाकर तेज अनी।।3।। मनजात किरात निपात किए। मृग लोग कुभोग सरेन हिए।। हति नाथ अनाथनि पाहि हरे। बिषया बन पावँर भूलि परे।।4।। बहु रोग बियोगन्हि लोग हए। भवदंघ्रि निरादर के फल ए।। भव सिंधु अगाध परे नर ते। पद पंकज प्रेम न जे करते।।5।। अति दीन मलीन दुखी नितहीं। जिन्ह के पद पंकज प्रीति नहीं।। अवलंब भवंत कथा जिन्ह के।। प्रिय संत अनंत सदा तिन्ह कें।।6।। नहिं राग न लोभ न मान मदा।। तिन्ह कें सम बैभव वा बिपदा।। एहि ते तव सेवक होत मुदा। मुनि त्यागत जोग भरोस सदा।।7।। करि प्रेम निरंतर नेम लिएँ। पद पंकज सेवत सुद्ध हिएँ।। सम मानि निरादर आदरही। सब संत सुखी बिचरंति मही।।8।। मुनि मानस पंकज भृंग भजे। रघुबीर महा रनधीर अजे।। तव नाम जपामि नमामि हरी। भव रोग महागद मान अरी।।9।। गुन सील कृपा परमायतनं। प्रनमामि निरंतर श्रीरमनं।। रघुनंद निकंदय द्वंद्वघनं। महिपाल बिलोकय दीन जनं।।10।।

jaya rāma ramā-ramaṇaṁ samanaṁ | bhava-tāpa bhayākula pāhi janaṁ || avadheśa sureśa rameśa vibho | śaraṇāgata māgata pāhi prabho ||1|| daśaśīsa bināsana bīsa bhujā | kṛta dūri mahā mahi bhūri rujā || rajanīcara bṛnda pataṅga rahe | sara pāvaka teja pracaṇḍa dahe ||2|| mahi-maṇḍala maṇḍana cārutaraṁ | dhṛta sāyaka cāpa niṣaṅga baraṁ || mada moha mahā mamatā rajanī | tama puñja divākara teja anī ||3|| manajāta kirāta nipāta kiye | mṛga-loka kubhoga sareṇa hiye || hati nātha anāthani pāhi hare | viṣayā bana pāṁvara bhūli pare ||4|| bahu roga biyoganha loka hae | bhavad-aṅghri nirādara ke phala e || bhava-sindhu agādha pare nara te | pada-paṅkaja prema na je karate ||5|| ati dīna malīna dukhī nitahīṁ | jinha ke pada-paṅkaja prīti nahīṁ || avalaṁba bhavaṁta kathā jinha ke | priya saṁta anaṁta sadā tinh keṁ ||6|| nahiṁ rāga na lobha na māna madā | tinh keṁ sama baibhava vā bipadā || ehi te tava sevaka hota mudā | muni tyāgata joga bharosa sadā ||7|| kari prema niraṁtara nema liyeṁ | pada-paṅkaja sevata suddha hiyeṁ || sama māni nirādara ādarahī | saba saṁta sukhī bicaranti mahī ||8|| muni mānasa paṅkaja bhṛṅga bhaje | raghubīra mahā raṇadhīra aje || tava nāma japāmi namāmi harī | bhava-roga mahāgada māna arī ||9|| guṇa śīla kṛpā paramāyatanaṁ | praṇamāmi niraṁtara śrī-ramaṇaṁ || raghu-naṁda nikaṁdaya dvaṁdva-ghanaṁ | mahipāla bilokaya dīna janaṁ ||10||

জয় ৰাম ৰমাৰমণং সমনং। ভৱ তাপ ভয়াকুল পাহি জনং। অৱধেশ সুৰেশ ৰমেশ বিভো। শৰণাগত মাগত পাহি প্ৰভো। দশশীস বিনাসন বিশ ভুজা। কৃত দূৰি মহা মহি ভূৰি ৰুজা। ৰজনীচৰ বৃন্দ পতংগ ৰহে। সৰ পাবক তেজ প্ৰচণ্ড দহে। মহি মণ্ডল মণ্ডন চাৰুতৰং। ধৃত সায়ক চাপ নিষংগ বৰং। মদ মোহ মহা মমতা ৰজনী। তম পুঞ্জ দিবাকৰ তেজ অনী। মনজাত কিৰাত নিপাত কিয়ে। মৃগ লোগ কুভোগ সৰেন হিয়ে। হতি নাথ অনাথনি পাহি হৰে। বিষয়া বন পাবৰ ভুলি পৰে। বহু ৰোগ বিয়োগন্হি লোগ হয়ে। ভৱদংঘ্ৰি নিৰাদৰ কে ফল এ। ভৱ সিন্ধু অগাধ পৰে নৰ তে। পদ পংকজ প্ৰেম ন যে কৰতে। অতি দীন মলীন দুখী নিতহীং। জিন্হ কে পদ পংকজ প্ৰীতি নহীং। অৱলম্ব ভৱন্ত কথা জিন্হ কে। প্ৰিয় সন্ত অনন্ত সদা তিন্হ কেং। নহিং ৰাগ ন লোভ ন মান মদা। তিন্হ কেং সম বৈভৱ বা বিপদা। এহি তে তৱ সেৱক হোত মুদা। মুনি ত্যাগত যোগ ভৰোস সদা। কৰি প্ৰেম নিৰন্তৰ নেম লিয়েং। পদ পংকজ সেৱত শুদ্ধ হিয়েং। সম মানি নিৰাদৰ আদৰহী। সব সন্ত সুখী বিচৰন্তি মহী। মুনি মানস পংকজ ভৃংগ ভজে। ৰঘুবীৰ মহা ৰণধীৰ অজে। তৱ নাম জপামি নমামি হৰী। ভৱ ৰোগ মহাগদ মান অৰী। গুণ শীল কৃপা পৰমায়তনং। প্ৰনমামি নিৰন্তৰ শ্ৰীৰমনং। ৰঘুনন্দ নিকন্দয় দ্বন্দ্বঘনং। মহিপাল বিলোকয় দীন জনং।

Verse 44 (दोहा/सोरठा)

बार बार बर मागउँ हरषि देहु श्रीरंग। पद सरोज अनपायनी भगति सदा सतसंग।।14(क)।।

bāra bāra bara māgaũ harakhi dehu śrīraṅga | pada-saroja anapāyanī bhagati sadā sat-saṅga ||14(ka)||

বাৰে বাৰে এই বৰ মই ভিক্ষা কৰোঁ—হে শ্ৰীৰ পতি প্ৰভু, আনন্দেৰে দান কৰা: তোমাৰ পদ্মচৰণত অচঞ্চল ভক্তি, আৰু সদায় সাধু-সন্তৰ সঙ্গ। (১৪ক)