দেৱী in the Mudgala Purana

তুমি মহামায়া আৰু মই মায়াধাৰী, ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই। তুমি ইয়াতে মুনি আৰু দেৱতাসকলক সৃষ্টি কৰা, মই ইয়াতেই যজ্ঞ কৰিম।

মহাত্মা পুৰুষে মহামাৰাক নিৰীক্ষণ কৰিলে; তেওঁ তাত ভক্তিভাৱেৰে হাব-ভাৱযুক্ত হৈ অৱস্থান কৰিছিল।

তোমাক শক্তি আৰু মহামায়া বুলি কোৱা হ'ব, ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই। তুমি দুই প্ৰকাৰে মোহ প্ৰদান কৰা, যি ভোগ আৰু মুক্তিৰ ভ্ৰমস্বৰূপ।

মই তোমাক ভালদৰে সোঁৱৰাই দিলোঁ, হে শুচিস্মিতে, সকলো স্মৰণ কৰা। তুমি নিজেই মহামায়া, তোমাৰ হৃদয়ত গণেশক দৰ্শন কৰা।

এইদৰে কৈ কৰুণানিধি শংকৰ মৌন হ’ল। তেতিয়া জগত্ময়ী মহাদেৱীয়ে তেওঁক পুনৰ এইদৰে ক’লে।

প্ৰথমে তেওঁ ঢুণ্ঢিক পূজা কৰিলে, তাৰ পিছত বিশ্বেশ্বৰক, তাৰ পিছত জগদম্বা, কাশী আৰু মণিকৰ্ণিকাক।

হে দক্ষ, মহামায়াৰ আশ্ৰয়ত থকা সেই তেজঃপুঞ্জত নিষ্কাম শক্তিভক্ত যোগীসকল গমন কৰে।

গাণেশ, নাৰদীয়, নৰসিংহ, কপিল, নন্দিকেয়, বাৰুণ্য, দুৰ্বাসা আৰু অম্বিকা।

মদই ক’লে— সকলো শক্তিৰে সমৃদ্ধ হে মহামায়া, মই তোমাক প্ৰণাম জনাইছোঁ। এই সকলোবোৰ তোমাৰ ওপৰতে আধাৰিত আৰু শক্তিৰে পৰিচালিত।

দেৱতাসকলৰ পক্ষ লোৱাৰ বাবে মহামাায়া তেওঁলোকৰ সৈতে অহা নাই, বৰঞ্চ হে দানৱসকল, আমাক বধ কৰিবলৈহে আহিছে।

যদি মহামায়া শক্তিয়ে আমাৰ পক্ষ লয়, তেন্তে আমি তেওঁক কুলদেৱতা হিচাপে আদৰেৰে পূজা কৰিম।

তেওঁ তাৰকক ক’লে— হে মহাবলশালী, দেৱীৰ ওচৰলৈ যোৱা। হে মহাসুৰ, তুমি সোনকালে মহামায়াক শান্তিপূৰ্ণ কথা কোৱা।

সেই দুষ্ট অসুৰ তাৰকাই মহামাৰী শক্তিক প্ৰণাম কৰি হাত যোৰ কৰি মধুৰ বচনেৰে ক’বলৈ ধৰিলে।

তাৰকাসুৰে ক’লে— হে মহামাৰী শক্তি, শুনক, সেই মদাসুৰ আপোনাক দৰ্শন কৰিবলৈ আহিছে আৰু তেৱেঁই মোক এতিয়া আপোনাৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছে।

শক্তিয়ে ক’লে। বেদত মোৰ নাম জগদম্বা বুলি প্ৰকাশ পাইছে। হে দৈত্যেশ্বৰ, মই কোনটো পথেৰে এটা পক্ষ ল’ম?

তাৰ পিছত দেৱতাসকলে হাহাকাৰ কৰি যুদ্ধত ত্ৰাসিত হৈ জগতজননীৰ শৰণাপন্ন হ’ল।

দানৱৰ এই অভূতপূৰ্ব কৰ্মৰ কথা শুনি মহামাায়া ক্ৰোধিত হৈ যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ যাত্ৰা কৰিলে।

জগতজননী অহা বুলি জানি মদাসুৰে নিজৰ পুত্ৰ, মন্ত্ৰী আৰু বীৰসকলৰ সৈতে আগবাঢ়ি আহিল।

মহাদানৱ অহা বুলি জানি ক্ৰোধিত জগতজননীয়ে যুদ্ধক্ষেত্ৰত ধনু সাজু কৰিলে।

অসহায় আৰু ভয়ত ব্যাকুল হৈ কালী আদি শক্তিসমূহ পলাই গৈ মহামায়াৰ ওচৰত থিয় হৈ নিজৰ কাহিনী ক’লে।