দেৱী in the Linga Purana

বত্ৰিশ গুণে সংযুক্ত, সৰ্বদিশামুখী ঈশ্বৰীক সেই মহাতেজস্বীয়ে দেখিলে; তেওঁক দেখি তেওঁক মহাদেৱী, পৰম মাহেশ্বৰী বুলি জানিলে।

“আহা, আহা, হে মহাদেৱী!” বুলি কৈ তেওঁ বিভুৰ সন্মুখত কৰযোৰে থিয় হৈ ক’লে: “যোগে বিশ্ব আৱৃত কৰি সমগ্ৰ জগতক বশ কৰ।”

লোকসমূহে নমস্কৃত মহাদেৱীৰ জপ কৰি, ব্ৰহ্মাই ধ্যানযুক্ত চিত্তে মহাদেৱৰ শৰণ ল’লে।

অম্বিকাধিপতিক নমঃ; উমাৰ পতিকে নমঃ। হে হিৰণ্যবাহু, তোমাক নমস্কাৰ; হে হেমৰেতস, তোমাক নমঃ।

সেই সময়ৰ পৰা সকলো লোকত লিঙ্গাৰ্চনা সুপ্ৰতিষ্ঠিত হ’ল। লিঙ্গবেদী স্বয়ং মহাদেৱী, আৰু লিঙ্গ সাক্ষাৎ মহেশ্বৰৰ প্ৰত্যক্ষ স্বৰূপ।

“হে বিভো ৰুদ্ৰ, হে মহামায়া! আপোনাৰ ইচ্ছাৰে আপোনেই এই দুজনক গঢ়িলে।” তেওঁলোকৰ কথা শুনি তেওঁ সন্তুষ্ট হৈ অনুমোদন কৰি সন্মান জনালে।

সেয়ে ব্ৰহ্মা প্ৰকাশ পালে; মহাদেৱীৰ পৰাও। হৰিও অংশৰূপে জন্মিল। তেওঁ ‘অণ্ডজ’ ‘পদ্মজ’ বুলিও কোৱা হয়—ভৱ (শিৱ)ৰ অংগৰ পৰা উদ্ভূত।

মই বামা শক্তি, ৰৌদ্ৰী, মহামায়া, পদ্মনয়না বৈষ্ণৱী, সকলো দিশলৈ কিৰণ বিকিৰণ কৰা কলা আৰু পদ্মবাসিনী কালীক আহ্বান কৰোঁ। এই সকলো শক্তি পতি শিৱৰ সৈতে অভিন্ন—ধ্যেয়।

তেতিয়া সেই যক্ষ দৃষ্টিৰ পৰা অদৃশ্য হৈ গ’ল। সেই মুহূর্ততেই শুভমুখী হেমৱতী অম্বিকা—উমা—বহু মঙ্গল অলংকাৰৰে দীপ্ত হৈ প্ৰকট হ’ল।

সেই যক্ষ উমা-অম্বিকাই আৰু ইন্দ্ৰিয়গোচৰ নহয় বুলি শুনি, শক্ৰসহ দেৱসকলে তেখেতক প্ৰণাম কৰিলে— সিংহিণীৰ গতি-সমা, অজন্মা উমাক; ৰক্ত-শ্বেত-কৃষ্ণ বৰ্ণপ্ৰভাৰে দীপ্ত তেখেতক।

ক্ৰোধবশে বৰাঙ্গনা মহামায়াই ৰাক্ষসগণ জন্ম দিলে; তদ্ৰূপে ৰুদ্ৰগণো সৃষ্টি কৰিলে—সেই শ্ৰেষ্ঠা দেবী গাই আৰু মহিষী-ৰূপে প্ৰকাশিত।

সেই মহাবলবান আৰু মহাতেজস্বী; নিশ্চয়েই অন্তৰাত্মা। তেওঁ মৃগালয়—প্ৰাণীৰ মাজত অধিষ্ঠান কৰা, সকলো জীৱৰ অধিপতি। লম্বিত ওষ্ঠবিশিষ্ট, অচল নিষ্ঠাবান, তেওঁ মহামায়া আৰু সৰ্বপ্ৰবাহৰ সমুদ্ৰ-নিধি।

পূৰ্বে কোৱা সেই মহাদেৱী ইয়াত স্ত্ৰীৰূপে সঁচাকৈয়ে সতী হ’ল। জগতৰ হিতাৰ্থে পুৰাকালত দক্ষে সেই দেবীৰ আৰাধনা কৰিছিল।

সেই খ্যাতি আৰু প্ৰজ্ঞা; মহাভাগ্যা, যি লোকত ‘গৌৰী’ বুলি বিশ্ৰুত। সেই গণাম্বিকা, মহাদেৱী—নন্দিনী আৰু জাতবেদসী।

দ্বাপৰযুগৰ অন্ত-সন্ধিক্ষণত, হে সুব্ৰতা, তেখেতৰ এই নামসমূহ—কালৰাত্ৰি, মহামায়া, ৰেৱতী আৰু ভূতনায়িকা; ভূতগণৰ অধিষ্ঠাত্ৰী আৰু নেত্ৰী।

মহাদেৱীৰ শক্তিত দুটা প্রধান কলা কোৱা হৈছে—প্ৰজ্ঞা আৰু শ্ৰী। এই দুয়োটাৰ দ্বাৰাই দেৱীৰ সহস্ৰ ৰূপে সমগ্ৰ জগত ব্যাপ্ত।

হে বিভু! কেৱল আপোনাৰ দৃষ্টিমাত্ৰে আপুনি ত্ৰিপুৰ আৰু ত্ৰিলোক দগ্ধ কৰিবলৈ সক্ষম। সঁচাকৈ, লীলালসা অম্বিকাই এক ক্ষণতে বাণ দগ্ধ কৰিলে; তাৰপাছত সেয়া মুক্ত (নিক্ষিপ্ত) হ’ল।

ৰুদ্ৰৰ ওপৰত মহাদেৱ—প্ৰণৱ (ওঁ) নামে প্ৰসিদ্ধ সদাশিৱ। আৰু মহাদেৱীয়েই লিঙ্গবেদী; তেওঁ ত্ৰিগুণময়ী, ত্ৰিময়ী অম্বিকা।

আগফালে তমোমূৰ্তি ৰাখিব, মধ্যত দেৱী অম্বিকাক স্থাপন কৰিব। দক্ষিণ (সোঁ) ফালে পঞ্চমহাভূত আৰু তন্মাত্ৰাৰ পঞ্চক বিন্যাস কৰিব লাগে।

ভুক্তি আৰু মুক্তি প্ৰদানকাৰিণী সেই দিব্য মহাদেৱী—যি ভক্তক অপ্রয়াসে এই ফল দিয়ে—সাক্ষাৎ সেই দেৱীয়ে মোৰ পাপ শীঘ্ৰ অপসাৰণ কৰক।