দেৱী in the Narada Purana

কিছুমানে তেওঁক ‘উমা’ বুলি কয়; আন কিছুমানে ‘শক্তি’ আৰু কিছুমানে ‘লক্ষ্মী’ বুলি কয়। কিছুমানে ‘ভাৰতী’ নামে স্তৱ কৰে, আৰু আন কিছুমানে ‘গিৰিজা’ ‘অম্বিকা’ নামেও পূজে।

যাৰ শক্তি মহামায়া, যি জগতৰ বিস্তাৰ ধাৰণ কৰে; বিশ্বোৎপত্তিৰ কাৰণ হোৱাৰ বাবে জ্ঞানীসকলে তাক ‘প্ৰকৃতি’ বুলি কয়।

বেদতুল্য আৰু হৰিভক্তি-বর্ধিনী সেই ভাগৱতী শাস্ত্ৰখন, নিবৃত্তিত নিৰত পুত্ৰ শুককো তেওঁ অধ্যয়ন কৰালে।

সদাশিৱ-স্বৰূপ, পৰাশক্তিযুক্ত গুৰুদেৱলৈ প্ৰণাম—যি সহস্ৰাৰ মহাপদ্মত অধিষ্ঠিত, নাদ-বিন্দুৰ দ্বয়তত্ত্বে সমন্বিত।

সংৱৰ্তকালত তেৱেঁই লক্ষ্মী-যুক্ত ‘লকুলীশ’, ব্যাপিনী-যুক্ত ‘শিৱেশ’; আৰু ‘শ্ৰীকণ্ঠ-মাতৃকা’ নামে কথিত ‘মহামায়া’ বুলি ঘোষিত।

যমক আশ্ৰয় কৰি জগতক সদায় মোহিত কৰা মহামায়া প্ৰৱৰ্তে; সেয়ে হে পৰমেশ্বৰ, আপোনাৰ বাবে এই উত্তৰীয় (উপৰি বসন) মই নিবেদন কৰোঁ।

প্ৰণৱ (ওঁ)সহ আৰু ভুৱনেশানীৰ স্ব-বীজত সমাপ্ত এই নৱাৰ্ণ মন্ত্ৰ। ইয়াক “হস্তী” আৰু “পিশাচী” শব্দৰ সৈতে, আৰু “অগ্ৰিং-সুন্দৰী”সহ লিখিব লাগে।

এই মন্ত্রৰ বাবেও ধ্যান, পূজা আৰু প্ৰয়োগ আদি ক্ৰম পূৰ্ববৎ সাজিব লাগে। প্ৰথমে প্ৰণৱ ‘ওঁ’ৰ সৈতে ঙে (দত্তি) বিভক্তি যোগ কৰি, তাৰপিছত ‘ভগৱতী’ পদ উচ্চাৰণ কৰিব; তাৰপিছত ‘ধৰণি’ৰ দুটা অক্ষৰ, আৰু শেষত ‘হৰে’ৰ দুটা অক্ষৰ ক’ব।

পাঞ্চৰাত্ৰ প্ৰয়োগত “দিতিজ” শব্দৰ পিছত “-বিনিধন” প্ৰত্যয় যোগে “কৰেতি” ৰূপ সিধ হয়। তদ্ৰূপ “মহামায়া”ৰ পিছত “-অমোঘ” প্ৰত্যয়, আৰু “দৰ্যং”ৰ পিছত “দৈত্যেন্দ্ৰ” শব্দ সিধ হয়—এই সকলো শব্দ-প্ৰমাণত নিৰ্ভৰ।

ষড়্ দীৰ্ঘস্বৰযুক্ত শক্তি-বীজেৰে অঙ্গন্যাস স্থাপন কৰিব লাগে। তাৰপিছত ত্ৰৈলোক্যপূজিতা মহাদেৱী সীতাৰ ধ্যান কৰিব লাগে।

তেওঁ ভদ্ৰা, ভগৱতী, শান্তা, কুমুদা, সুন্দৰী আৰু প্ৰিয়া; শ্ৰীকৃষ্ণ-ৰতি-যুক্তা আৰু সদায় শ্ৰীকৃষ্ণৰ সহচাৰিণী।

যি কৃষ্ণদাত্ৰী, প্ৰেম পোষণকাৰিণী, স্বৰ্ণদেহী আৰু মনোহৰা; যি পৰ্বতধাৰিণী আৰু যশধাৰিণী—সেই মহাদেৱী শুভংকৰী।

তাত অৱস্থিত জগন্মাতা তপ আৰু নিয়মত দৃঢ় হৈ, ত্ৰিকালত নিৰন্তৰ নিজৰ নানা অৱতাৰ প্ৰকাশ কৰে।

একাক্ষৰী বীজমন্ত্ৰৰ ঋষি ‘শক্তি’ বুলি ঘোষণা কৰা হৈছে; ছন্দ গায়ত্ৰী; আৰু অধিষ্ঠাত্রী দেৱতা ভুবনেশ্বৰী।

বেদ তেওঁৰ আদিৰূপ; গিৰিজা আৰু পদ্মা তেওঁৰ ৰূপ; ভৃগুক তেওঁৰ হৃদয় বুলি মানা হয়। হে ভগৱতী মাহেশ্বৰী, হে অন্নপূর্ণা, হে অগ্নিদেৱৰ প্ৰিয়ে—আমাৰ বাক্য আৰু ক্ৰিয়াত সদা সন্নিধান হওক।

‘বেদ-বিন্দু’স্থানত চাৰিগৰাকী শক্তি স্মৃত—পৰা, ভুবনেশ্বৰী, কমলা আৰু সুভগা। ব্ৰাহ্মী আদি ৰূপে তেওঁলোকে অষ্টদল পদ্মত অধিষ্ঠিতা।

হালধীয়া ফুলে দেৱীৰ পূজা কৰিব আৰু হালধীৰে গাঁথা মালাৰে জপ কৰিব। পীতবৰ্ণা ভগৱতীৰ ধ্যান কৰি, গাখীৰৰ মাজত আসীন হৈ দহ হাজাৰ জপ কৰিব।

‘মায়া’ যুগলক অস্ত্ৰ-মন্ত্রৰ অঙ্গ কৰি, প্ৰণৱ ‘ওঁ’ আদি আৰু ‘স্বাহা’ অন্ত মন্ত্রসমূহক বিভিন্ন অঙ্গ-ন্যাস ৰূপে বিধান কৰি—তাৰ পাছত ভক্তিসহ অম্বিকাৰ ধ্যান কৰিব।

এইদৰে ভৈৰৱী কোৱা হ’ল। এতিয়া আন এটা অৱতাৰ শুনা—হে ভগৱতী! বাঙ্মায়া, কমলা, তাৰা—তোমাক নমস্কাৰ।

জগদম্বা দুৰ্গাৰ বিষয়ে পুনৰ কি সুধিবলৈ ইচ্ছা কৰিছা?