দেৱী in the Brahmanda Purana

মই মহাতেজস্বী অগ্নি; এই সোম মোৰ অম্বিকা। মই অগ্নি আৰু সোম; প্ৰকৃতিৰ দ্বাৰা স্বয়ং পুৰুষ।

ৰুক্মিণীনাথ, বেদান্তজ্ঞানী প্ৰভুলৈ নমস্কাৰ। হে মহাদেৱী! এই মন্ত্ৰ দিন-ৰাতি জপ কৰি থাক।

ত্রিলোকৰ ঐশ্বৰ্যৰ মদত মত্ত হৈ তুমি তাক অপমান কৰিলা— যি মালা মহাদেৱীয়ে ধাৰণ কৰে আৰু যাক ব্ৰহ্মা আদি সকলেও পূজা কৰে।

পূৰ্বকালত জগতক উজীৱিত কৰিবলৈ উন্মুখ ভগৱতী মায়াই সকলো দেৱতা, তদ্ৰূপ অসুৰ আৰু মানুহক সৃষ্টি কৰিলে।

যি শুদ্ধচিত্তে ‘অম্বিকা-হৃদয়’ মন্ত্ৰ জপ কৰে, সি মানুহ পবিত্ৰ হয়। ত্ৰিবৰ্ণৰ ভিতৰত ক্ষত্ৰিয়ৰ বাবে দ্বিজৰ জপৰ তুলনাত ক্ৰমে আধা বা তাৰো আধা জপ বিধেয়।

কৃত সকলো পাপৰ—জানিও বা অজানিতে—এই প্ৰায়শ্চিত্ত কোৱা হৈছে: পৰাশক্তিৰ পদস্মৰণ।

যি অধমে পৰাশক্তিৰ পূজা নকৰাকৈ মদ্য পান কৰে, সি ৰৌৰৱ নৰকত বিন্দুৰ সংখ্যাৰ সমান বছৰ বাস কৰে।

পৰাশক্তিৰ অৰ্চনা, যম-নিয়ম পালন, চান্দ্ৰায়ণ আৰু দিন-সংখ্যা অনুসাৰে কৰা কৃচ্ছ্ৰ দ্বাৰা—বুদ্ধিপূৰ্বক হোৱা দ্বিগুণ দোষৰ পৰাও ব্ৰাহ্মণ শুদ্ধ হয়।

হে সৰলজন! শত্ৰুৰ উদয়ৰ আগতেই আৰাধনা কৰা; আৰাধিতা সেই ভগৱতী দেৱী তোমালোকৰ মঙ্গলেই বিধান কৰিব।

তাৰ মধ্যৰ পৰা এক অনুত্তম চক্রাকাৰ ৰূপ উদ্ভৱ হ’ল; আৰু সেই চক্রৰ মাজতেই উদয় সূৰ্যৰ দৰে প্ৰভাযুক্ত মহাদেৱী প্ৰকাশিত হ’ল।

সেই মহাদেৱীক দেখি, ইন্দ্ৰসহ সকলো দেৱতা আনন্দিতচিত্তে, অখিলাত্মিকা দেৱীক পুনঃ পুনঃ প্ৰণাম কৰিলে।

দেৱীৰ দৃষ্টিমাত্ৰতেই তেওঁলোক সকলোৱে তৎক্ষণাৎ জ্বৰমুক্ত হ’ল। তেওঁলোকৰ অংগ-প্ৰত্যংগ সম্পূৰ্ণ, দেহ বজ্ৰসম দৃঢ় আৰু মহাবলশালী হ’ল। তাৰপিছত তেওঁলোকে সৰ্বাৰ্থদায়িনী মহাদেৱী অম্বিকাৰ স্তৱ কৰিলে।

জয় শ্ৰীকণ্ঠদয়িতে, জয় শ্ৰীললিতা অম্বিকে। জয় শ্ৰীবিজয়ে দেৱী, বিজয়-শ্ৰী-সমৃদ্ধিদে।

হে অম্বিকে! চন্দ্ৰ, সূৰ্য আৰু অগ্নি তোমাৰ দৃষ্টি; দিশাসমূহ তোমাৰ বাহু। মৰুত তোমাৰ নিশ্বাস, আৰু সকলো শ্ৰুতি তোমাৰ বাণী।

যি স্বলীলা দ্বাৰা নাম-ৰূপৰ বিভাগ কৰে, আৰু সিহঁতক অধিষ্ঠান কৰি থাকিও তাত আসক্ত নহয়—সেইয়ে অৰ্থ আৰু কামনা দান কৰে। সেই মহাদেৱী, সৰ্বশক্তিক পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ।

এইদৰে মহাদেৱীক স্তৱ কৰি, ইন্দ্ৰসহ সকলো দেৱতাই পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ কৰি সৰলভাৱে তেওঁৰ শৰণলৈ গ’ল।

নাৰদ আদি দেৱর্ষিসকল মহেশ্বৰীৰ ওচৰলৈ সমবেত হ’ল; আৰু অপ্সৰাসকলৰ সকলো গণো সেই মহাদেৱীৰ ওচৰলৈ আহিল।

তেওঁ অমৰপুৰীৰ দৰে এক দিব্য নগৰ নিৰ্মাণ কৰিলে; তাৰপিছত সকলো মন্ত্ৰৰ অধিদেৱী ভগৱতী দুৰ্গা প্ৰকাশ পেলাল।

বিদ্যাৰ অধিদেৱী শ্যামা অম্বিকাৰ ওচৰলৈ আহিল; ব্ৰাহ্মী আদি মাতৃকাসকলো নিজ নিজ ভূতগণেৰে আৱৃত হৈ উপস্থিত হ’ল।

মহাগণেশ্বৰ স্কন্দ, বটুক আৰু বীৰভদ্ৰও আহিল; তেতিয়া তেওঁলোকে প্ৰণাম কৰি মহাদেৱীৰ স্তৱ গাইলে।