দেৱী in the Devi Bhagavatam

ॐ। আমি সেই আদ্যা বিদ্যাৰ ধ্যান কৰোঁ যি সৰ্বজনীন চেতনাৰ স্বৰূপ। তেওঁ আমাৰ বুদ্ধিক প্ৰেৰণা দিয়ক।

হে ব্ৰাহ্মণসকল! যোগীসকলক মুক্তি প্ৰদান কৰা, ব্ৰহ্মা আদিৰ দ্বাৰা সেৱিত আৰু স্তুতিপৰায়ণ মুনিৰাজসকলৰ দ্বাৰা সদায় ধ্যেয় সেই সুন্দৰ পদপঙ্কজত প্ৰণাম জনাই, মই এতিয়া ভক্তিৰে সকলো ৰসৰ আধাৰ, ভগৱতী নামেৰে প্ৰসিদ্ধ এই শ্ৰীমদ্ভাগৱত পুৰাণ…

যি গৰাকীক বেদত 'বিদ্যা' বুলি কোৱা হয়, যি সনাতন পৰম আদ্যা শক্তি, সৰ্বজ্ঞানী, সংসাৰৰ বন্ধন ছেদন কৰাত নিপুণ, সকলোৰে হৃদয়ত বিৰাজমান, দুৰাত্মাসকলৰ বাবে দুৰ্জ্ঞেয়, মুনিসকলৰ ধ্যানৰ গোচৰ আৰু যি ইয়াত প্ৰত্যক্ষ হয়, সেই ভগৱতীয়ে আমাক সদায়…

ভগৱতীৰ নামযুক্ত সেই পুৰাণ প্ৰকাশ কৰক, যিটো সকলো গুণৰ একমাত্ৰ আধাৰ, পবিত্ৰ, নিখিল বিশ্বমাতৃৰ নৃত্যৰ দৰে বিচিত্ৰ, যি সকলো পাপ বিনাশ কৰে আৰু কামনা পূৰণৰ মূল।

এজন মহাপাপী, বেদধৰ্মহীন আৰু দুৰাচাৰী লোকেও যদি কোনো ছলেৰে এই উত্তম শ্ৰীমদ্ভাগৱত পুৰাণ শুনে, তেন্তে তেওঁ ইয়াত বিপুল ভোগ লাভ কৰি দেহান্তত ভগৱতীৰ নামেৰে চিহ্নিত সেই সুন্দৰ আৰু অটল পদ লাভ কৰে, যিটো যোগীসকলৰ বাবেও দুৰ্লভ।

হে দেৱ! মোৰ কাণৰ মলৰ পৰা জন্ম হোৱা সেই দুজন দুষ্ট, অহংকাৰী দানৱ মধু আৰু কৈটভক অৱশেষত দেৱীৰ কৃপাতেহে বধ কৰা হৈছিল।

...নিঃসন্দেহে আপোনাৰ হৃদকমলত দেৱীৰ পাদপদ্ম ভজনা কৰক। সেই দেৱীয়ে আপোনাৰ যি ইচ্ছা তাকেই সকলো প্ৰদান কৰিব।

সনাতনী বিদ্যাদেৱী মহামায়াক ধ্যান কৰক। তেওঁ, যি পৰম নিৰ্গুণ প্ৰকৃতি, আমাৰ কাৰ্য সিদ্ধি কৰিব।

ব্ৰহ্মাই ক’লে: পৰম দেৱী, সনাতনী ব্ৰহ্মবিদ্যা, নিগূঢ় মহামায়াক স্তুতি কৰক, যি সকলো কাৰ্য সিদ্ধি কৰে।

তেওঁৰ কথা শুনি সুন্দৰ শৰীৰধাৰী বেদসমূহে জ্ঞানৰ দ্বাৰা লভ্য, জগতৰ আধাৰ মহামায়াক স্তুতি কৰিলে।

বেদসমূহে ক’লে: হে দেৱী মহামায়া, বিশ্বৰ সৃষ্টিকাৰিণী শিৱা! আপোনাক নমস্কাৰ। হে নিৰ্গুণা মাতৃ, সৰ্বভূতৰ ঈশ্বৰী, যি শংকৰৰ ইচ্ছা পূৰণ কৰে!

হে ভগৱতী! দেৱতাসকলৰ মাজতো এজনেও আপোনাৰ অনন্ত বিভূতি নাজানে। আপুনি এই বিশ্বৰ একমাত্ৰ জননী। আপুনি কেনেকৈ অকলে এই সমগ্ৰ বিশ্ব সৃষ্টি কৰে যিটো শেষত মায়াময় (মিথ্যা)? এই ক্ষেত্ৰত হে দেৱী, বেদৰ বাক্যই একমাত্ৰ প্ৰমাণ।

আপুনি নিস্পৃহ (ইচ্ছাহীন), তথাপিও আপুনি সকলো জগতৰ কাৰণ! অহো! আপোনাৰ চৰিত্ৰ আচৰিত, হে ভগৱতী, ই আমাৰ মনক বিমোহিত কৰে। আপোনাৰ মহিমা আৰু গুণবোৰ কেনেকৈ বৰ্ণনা কৰিব পাৰি, যিবোৰ সকলো বেদৰ অগম্য, যিহেতু আপুনি নিজেও আপোনাৰ পৰম স্বৰূপ সম্পূৰ্ণৰূপে…

হে ভগৱতী! নে যুদ্ধত পৰাজিত দৈত্যবোৰে তপস্যা কৰি আপোনাৰ পৰা বৰ লাভ কৰি বিষ্ণুৰ মূৰটো অন্তৰ্ধান কৰিলে? নে বাসুদেৱক বিনাশীৰ দেখি আপুনি আনন্দ পাইছে?

তেতিয়া তেওঁ যি ধৰণৰ ধ্যান কৰিছিল, সেই তামসী ৰূপ ধাৰণ কৰি মই তেওঁক দৰ্শন দিবলৈ তাত উপস্থিত হৈছিলোঁ।

সিংহৰ ওপৰত বহি দয়াৰে মই তেওঁক ক’লোঁ— হে মহাভাগ্যৱান! হে সুব্ৰত! বৰ খুজি লোৱা, মই তোমাক বৰ দিম।

দেৱীৰ এই কথা শুনি দানৱজনে প্ৰেমেৰে ভৰি পৰি লগে লগে তেওঁক প্ৰদক্ষিণ কৰি প্ৰণাম কৰিলে।

মোৰ ৰূপ দেখি ভক্তিৰে তেওঁৰ চকু মেল খাই গ’ল আৰু আনন্দৰ চকুলোৰে ভৰি তেওঁ মোৰ স্তুতি কৰিবলৈ ধৰিলে।

হয়গ্ৰীৱই ক’লে— সৃষ্টি, স্থিতি আৰু বিনাশৰ কাৰণ মহামায়া দেৱীক নমস্কাৰ! হে ভক্তক অনুগ্ৰহ কৰাত নিপুণ, কামনা আৰু মোক্ষ প্ৰদানকাৰী শিৱা!

দেৱীয়ে ক’লে: তোমাৰ অভীষ্ট বৰ কি? কোৱা তুমি কি বিচাৰা, মই তাকেই দিম। তোমাৰ ভক্তি আৰু এই অদ্ভুত তপস্যাত মই পৰম সন্তুষ্ট হৈছোঁ।