নাৰদ

তেতিয়া নাৰদ তালৈ উপস্থিত হ'ল, জগতসমূহ দৰ্শন কৰাৰ ইচ্ছাৰে। সেই মুনি - বৈষ্ণৱসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ, বিধাতৃৰ পুত্ৰ - আগমন কৰোঁতে দেখি (ৰজাই লক্ষ্য কৰিলে)।

জৈমিনিয়ে ক'লে: ব্ৰহ্মাৰ পুত্ৰ নাৰদৰ পৰা ভগৱানৰ প্ৰতি পৰম ভক্তিৰ বিষয়ে এইদৰে শুনি, ইন্দ্ৰদ্যুম্নও গভীৰ আনন্দেৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ তেওঁক ক'লে।

এতিয়া উদ্যানত বাস কৰা পদ্মাৱতীৰ ওচৰত নাৰদৰ আগমন হ'ল। ধৰণীয়ে ক'লে: 'ভগৱানে সেই আকাশপুত্ৰৰ নাম কৈছে; কিন্তু অযোনিজা কন্যাৰ নাম তেওঁ তেতিয়া কি দিছিল?'

নাৰদে ক’লে: ‘সি বিবস্বান (সূৰ্য)ৰ দৰে তেজস্বী, বিচাৰত বৃহস্পতিসম, বীৰত্বত মহেন্দ্ৰ (ইন্দ্ৰ)ৰ দৰে, আৰু পৃথিৱীৰ দৰে ক্ষমাশীল।’

তাৰ পাছত পৰ্বতে তপস্যাৰ অন্তর্দৃষ্টি আৰু তাৰ আচৰণ লক্ষ্য কৰি সেই কথা বুজিলে। কামত কাতৰ নাৰদক দেখি তেওঁ ক্ৰুদ্ধ হৈ উঠি, তাৰ ওপৰত অতি কঠোৰ শাপ উচ্চাৰণ কৰিলে।

নাৰদে ক’লে: হে প্ৰভু! আজি মোৰ তপস্যা, যম-নিয়ম আৰু আচাৰ-অনুশাসনৰ তৎক্ষণাৎ ফল নিশ্চয় লাভ হ’ল, কিয়নো মই ভগৱানৰ দৰ্শন কৰিলোঁ।

ঋষিসকলে ক'ল: হে সূত, তুমি দীৰ্ঘজীৱী হও, হে সাধু। তোমাৰ অত্যন্ত কৰুণাময় স্বভাৱেৰে তুমি এক অদ্ভুত সংবাদ বৰ্ণনা কৰিলা—যি নাৰদ আৰু শিৱৰ মাজত হৈছিল।

ইতিমধ্যে, নিজৰ কাৰ্য সিদ্ধ কৰিবলৈ তৎপৰ শক্ৰ (ইন্দ্ৰ)য়ে দেৱসকলৰ মাজত সমাদৃত দেৱঋষি নাৰদক স্মৰণ কৰিলে।

পাৰ্বতীয়ে ক’লে: হে প্ৰভু, বৃন্দাবনৰ ৰহস্য বহু ধৰণে ব্যাখ্যা কৰা হৈছে। নাৰদ কোন বিশেষ পুণ্যৰ বাবে নিজৰ প্ৰকৃত স্বৰূপত উপনীত হ’ল?

নাৰদৰ মায়া-দময়ন্তীৰ সৈতে বিবাহৰ বৰ্ণনা। নাৰদে ক’লে: ধাই মাকৰ মুখৰ পৰা কন্যাৰ কথা শুনি, ৰজাই তেতিয়া ওচৰতে থকা সুন্দৰী পত্নী কৈকেয়ীক ক’লে।

নাৰদে ক’লে: হে মুনিশ্ৰেষ্ঠ, মই কোৱা এই উত্তম কথা শুনক। মায়াৰ বল যোগীসকলৰ বাবেও দুৰ্জ্ঞেয়।

ব্যাসদেৱে ক’লে: মোৰ এই কথা শুনি পৰমাৰ্থতত্ত্ববিদ নাৰদে হাঁহি মাৰি মোহৰ কাৰণ সোধা মোক এইদৰে ক’লে।