দেৱী in the Padma Purana

শালিগ্ৰামত তেওঁ মহাদেৱী; শিৱলিঙ্গত জলপ্ৰিয়া। মায়াপুৰীত তেওঁ নিশ্চয় কুমাৰী, আৰু সন্তান-কাৰ্যত তেওঁ ললিতা বুলিয়েই।

হে বৰাননে, পুণ্য নগৰসমূহত আৰু আশ্ৰমসমূহতো, হে মহাদেৱী, তোমাৰ বাস আছে; বন আৰু উপবনতো তোমাৰ নিবাস।

সেই স্থানতেই বুদ্ধিমান জনে ব্ৰহ্মা, শিৱ আৰু বিষ্ণুক স্থাপন কৰিব; লগতে বিনায়ককো বিন্যাস কৰি, কমলা আৰু অম্বিকাকো তদ্ৰূপে স্থাপন কৰিব।

ৰুদ্ৰই সেই দেৱীক ক’লে— “তোমাৰ কিহৰ কাৰ্য ক’বলৈ ইচ্ছা? কোৱা, হে মহামায়া দেবি, তোমাৰ মনত যি আছে।”

তেওঁ স্পৰ্শ কৰি ক’লে, “জগতবন্দ্যে জগন্মাতা!” আৰু প্ৰণাম কৰিলে। তাৰ পাছত সেই দেবীয়ে নিজৰ চৰণ সোঁহাৰি লৈ নিজ হাতে হৰিৰ হাত দুটা ধৰি ল’লে।

কুণ্ডৱাপীত তেওঁ শুভাঙ্গ; সাৰণ্যাত তক্ষক। অক্ষোটেত তেওঁ পাপহা; আৰু অম্বিকাত তেওঁ সুদৰ্শন নামে প্ৰকাশিত।

তেতিয়া মায়াই মহামায়াক সৃষ্টি কৰিলে; আৰু মূৰৱৰ পৰা উৎপন্ন অগ্নিৰে সেই তামসী শক্তিক দগ্ধ কৰি, যুগান্তত উদ্ভাসিত জ্যোতিৰ জননীক প্ৰকাশ কৰিলে।

হে ভগৱতী, স্থিৰ ভক্তজনৰ আশ্ৰয়, মই তোমাৰ চৰণাশ্ৰয়লৈ আহিলোঁ। মোৰ সকলো ইন্দ্ৰিয়-সমূহ ইয়াত তোমাৰ লীলা-প্ৰকাশ শুনা আৰু সাক্ষাৎ অনুভৱ কৰাত নিবিষ্ট হওক।

“মোৰ বৰৰ ফলত তোমাৰ লিঙ্গ মেষৰ অণ্ডকোষ সদৃশ হ’ব।” এইদৰে কৈ জগত-মাতা তাতেই অন্তৰ্ধান হ’ল।

হে মহাদেৱী, হে ভাগীৰথী! অমৃতৰ দ্বাৰা মোক পবিত্ৰ কৰা। যি জনে এই তিনিটা উৎকৃষ্ট শ্লোক জপি জাহ্নৱী (গঙ্গা)ৰ জলে স্নান কৰে, সি শুদ্ধ হয়।

সেই পাতত মহাদেৱীয়ে মাৰ্কণ্ডেয়ক স্থাপন কৰিলে। কেশৱ শুই থাকিলেও, ইয়াত তোমাৰ কোনো ভয় নাই।

“পুৰাণসমূহত তাইক মহামায়া বুলি কোৱা হয়, যিয়ে জগতক মোহিত কৰে।” এই বুলি কৈ দেৱী গুচি গ’ল আৰু অন্তৰ্ধান হ’ল; সঁচাকৈ পিপ্পল (অশ্বত্থ) গছৰ ওচৰত অদৃশ্য হ’ল।

তীৰ্থ-মাতা মহাদেৱী, পাপৰ ৰাশি বিনাশিনী—তাঁৰ দুয়ো কূলৰ মাজত য’তে-ত’তে যি নৰ বাস কৰে, সি তাতেই সুখী হয়।

শ্ৰী মহাদেৱ ক’লে: “এৱমস্তু, হে মহাদেৱী। মই তোমাক নন্দন দেখুৱাম, য’ত দেৱতাসকলৰ ভিৰ—পবিত্ৰ, আৰু সিদ্ধ মুনি তথা পূজনীয় দ্বিজসকলৰ দ্বাৰা সেবিত।”

তাৰ পাছত নিদ্ৰা—মহামায়া—তাঁৰ অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গত বিচৰণ কৰে; হৃদয়ত, কণ্ঠত, মুখত আৰু নাসিকাৰ অগ্ৰভাগত স্থিতি লয়।

কামবাণে পীড়িত সেই পাপী দানৱে আগতে দেখা বিষ্ণুৰ মহামায়াক পুনৰ স্মৰণ কৰিলে।

তাত ভিঘ্নেশক পূজা কৰিব, আৰু দেৱতাসকলৰ অধীশ্বৰী শাৰদাকো; লগতে জাতবেদা, মহামায়া, চণ্ডিকা আৰু সেই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰৰ নায়ক-ৰক্ষককো পূজা কৰিব।

তেওঁৰ পত্নী মহাদেৱী আছিল, আৰু নামত তেওঁক অনৌপম্যা—অতুলনীয়—বুলি কোৱা হৈছিল।

দেৱে ক’লে— “হে মহাদেৱী, তুমি নাজানা; ই ক্ৰোধৰ প্ৰেৰণাৱশত কৰা হৈছে। মই তোমাক যথাৰ্থ সত্য দেখুৱাম, আৰু তোমাৰ প্ৰিয় কথাও মই কৰিম।”

তাত, হে মহাদেৱী, ভক্তিৰে মোৰ ব্ৰত গ্ৰহণ কৰি মহাত্মাসকলে বাস কৰে—সৰ্বোচ্চ নিয়ম-ধৰ্মত দৃঢ়ভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত হৈ।