Adhyaya 34

Verse 1

नारद उवाच । ततस्तृतीयलिंगस्य चिकीर्षु स्थापनं गुहम् । ब्रह्मा प्राहास्य प्रीत्यर्थं स्वयमन्यं प्रकुर्महे

Sinabi ni Nārada: Pagkaraan, nang naisin ni Guha na itatag ang ikatlong liṅga, nagsalita si Brahmā: “Upang siya’y masiyahan, tayo mismo ang magtatayo ng isa pang (liṅga).”

Verse 2

यद्यप्येतच्छुभं लिंगं सर्वदोषविवर्जितम् । तथाप्यन्यत्करिष्येऽहं सर्वश्रेष्ठतमं हि यत्

(Wika ni Brahmā:) “Bagaman ang mapalad na liṅga na ito’y walang anumang kapintasan, gagawa pa rin ako ng isa pa—yaong tunay na pinakadakila sa lahat.”

Verse 3

ततो ब्रह्मा सर्वदोषविमुक्तं निर्ममे स्वयम् । दृष्टिकांतं मनःकांतं फलकांतं सुलिंगकम्

Pagkaraan, si Brahmā mismo ang humubog ng isang mapalad na Śiva-liṅga, malaya sa lahat ng kapintasan—kaaya-ayang pagmasdan, nakalulugod sa isip, at marikit sa mga bungang (biyayang espirituwal) na ipinangako nito.

Verse 4

तत्र स्कंदस्य प्रीत्यर्थं सर्वदेवैर्निनिर्मितम् । सरः सुरम्यं तीर्थानि तत्र ते निदधुस्तथा

Doon, upang ikalugod ni Skanda, nilikha ng lahat ng mga diyos ang isang lubhang marikit na lawa; at sa mismong pook na iyon ay itinatag din nila ang mga tīrtha, mga banal na pook ng paliligo.

Verse 5

गंगादिकानि तीर्थानि यानि प्रोचुर्दिवौकसः । इदं यावत्सरस्तावत्सर्वैरत्र समुष्यताम्

“Nawa’y ang mga banal na tīrtha, mula sa Gaṅgā at iba pa na binabanggit ng mga diyos, ay manatiling nagkakatipon dito habang nananatili ang lawang ito.”

Verse 6

एवमस्त्विति तान्यूचुः प्रीत्यर्थं शरजन्मनः । ततो ब्रह्मा स्वयं तत्र रौद्रैर्मंत्रैर्हुताशनम् । गाधिपुत्रादिभिर्विप्रैस्तर्पयामास संयुतः

“Mangyari nawa,” wika nila, upang bigyang-lugod ang Panginoong isinilang sa mga tambo (Skanda). Pagkaraan, si Brahmā mismo roon ay naghandog upang mapawi at mapuspos ang Banal na Apoy (Agni) sa pamamagitan ng mga mantra ni Rudra, kasama ang mga brāhmaṇa gaya ng anak ni Gādhi at iba pa.

Verse 7

ततो वैशाखमासस्य चतुर्द्दश्यां शुभे दिने । प्रतिष्ठां चक्रिरे लिंगे चिरं विप्रमुका द्विजाः

Pagkaraan, sa mapalad na ika-labing-apat na araw ng buwang Vaiśākha, ang mga dvija (dalawang ulit na isinilang), sa pangunguna ng mga brāhmaṇa, ay nagsagawa ng pratiṣṭhā—ang taimtim na pagtatalaga ng liṅga.

Verse 8

जगुर्गंधर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः । ततः स्कंदः प्रीतियुक्तः स्नात्वा सरसि शोभने

Umawit ang mga panginoon ng Gandharva, at sumayaw ang mga pangkat ng Apsaras. Pagkaraan, si Skanda, puspos ng galak, ay naligo sa marilag na lawang iyon.

Verse 9

सर्वतीर्थोदकैः स्नाप्य तल्लिंगं भक्तिसंयुतः । विविधैः पूजयामास पुष्पैर्मंत्रैश्च पंचभिः

Sa debosyon, pinaliguan niya ang liṅga na iyon ng mga tubig mula sa lahat ng tīrtha, at sinamba ito sa maraming paraan—naghandog ng mga bulaklak at bumigkas ng limang mantra.

Verse 10

पूजाकाले स्वयं तत्र लिंगमध्येस्थितो हरः । जंगमा जंगमैः सार्धं स्वयं जग्राह पूजनम्

Sa oras ng pagsamba, si Hara (Śiva) mismo ay naroon, nananahan sa pinakasentro ng liṅga; kasama ng mga nilalang na gumagalaw (mga debotong may buhay), personal Niyang tinanggap ang pagsamba.

Verse 11

ततस्तं पूजयन्प्राह स्कंदो भक्तिपरिप्लुतः । केन केनोपहारेण त्वयि दत्तेन किं फलम्

Pagkaraan, si Skanda, na lubos na nilulunod ng debosyon habang sumasamba sa Kanya, ay nagtanong: “Sa alay na ibinibigay sa Iyo, alin ang nagbubunga ng anong gantimpala?”

Verse 12

श्रीमहादेव उवाच । मम यः स्थापयेल्लिंगं शुभं सद्म च कारयेत् । मल्लोके वसतेऽसौ च वावच्चंद्रदिवाकरौ

Wika ni Śrī Mahādeva: “Sinumang magtatag ng aking liṅga at magpagawa ng isang mapalad na dambana, mananahan siya sa aking daigdig hangga’t nananatili ang buwan at ang araw.”

Verse 13

मम सद्म सुधाशुभ्रं यावत्संख्यं करोति यः । तावंत्येव च जन्मानि यशसासौ विराजते

Sinumang gumawa (o magpagawa) ng aking tahanan—maputi at maningning na parang amṛta—sa anumang sukat, sa gayong bilang ng mga kapanganakan siya’y magniningning na may dangal at katanyagan.

Verse 14

ध्वजभूतो ध्वजं दत्त्वा विपापः स्यात्पताकया । विधाय चित्रविन्यास गंधर्वैः सह मोदते

Ang nag-aalay ng bandila (dhvaja) ay wari’y nagiging sagisag ng dangal; ang nagbibigay ng watawat (patākā) ay napapawi ang kasalanan. At sa pag-aayos ng mariringal na palamuti, siya’y nagagalak kasama ng mga Gandharva.

Verse 15

रजःसंशोधनं कृत्वा नरो रोगैः प्रमुच्यते । प्राप्नोति देहं हार्दं च सुरसद्मानुलेपनात्

Sa paglilinis ng alikabok at dumi, ang tao’y napapalaya sa mga karamdaman. At sa paglalagay ng palitada o pag-aanyo sa banal na tahanan ng mga diyos (templo), nakakamit din niya ang katawang kaaya-aya at minamahal.

Verse 16

पुष्पक्षीरादि भिर्दत्तैस्तिलाभोऽक्षतदर्भकैः । शंभोः शिरसि दत्त्वार्घ्य दिवि वर्षायुतं वसेत्

Sa pag-aalay ng mga bulaklak at gatas, kasama ang linga, bigas na buo (akṣata), at damong darbha, at sa paglalagay ng arghya (handog na pagpupugay) sa ulo ni Śambhu, mananahan siya sa langit sa loob ng sampung libong taon.

Verse 17

घृतेन हतपापः स्यान्मधुना सुभगो भवेत् । विरोगो दधिदुग्धाभ्यां लिंगं संस्नाप्य जायते

Sa pagpapaligo sa Liṅga ng ghee, napapawi ang kasalanan; sa pulot, nagiging mapalad at kaakit-akit. At sa pagpapaligo sa Liṅga ng yogurt (dadhi) at gatas, nagiging malaya sa karamdaman.

Verse 18

पानीयदधिदुग्धाद्यैः क्रमाद्दशगुणं फलम् । मासं संस्नाप्य वै भक्त्या पिष्टाद्यैश्च विरूक्षयेत्

Sa tubig, yogurt, gatas at mga katulad—sunod-sunod—ang bunga ng kabutihan ay nagiging sampung ulit. Pagkatapos paliguan (ang Liṅga) nang isang buwan nang may debosyon, nararapat ding wisikan o budburan ng harina at mga kahalintulad.

Verse 19

कपिलापंचगव्येन सुरसिंधुजलेन वा । मां च संस्नाप्य चाभ्यच्च मल्लोकमधिगच्छति

Ang sinumang magpaligo sa Akin (ang Liṅga) ng limang kaloob ng kayumangging baka, o ng tubig mula sa banal na ilog, at sumamba sa Akin, ay makararating sa Aking daigdig.

Verse 20

कुशोदकाद्गंधजलं तस्मात्तीर्थोदकं वरम् । तीर्थेभ्यश्च जलं दर्शे महीसागरसंभवम्

Mabuti ang tubig na may kuśa, ngunit higit na mainam ang mabangong tubig; higit pa roon ang tubig mula sa tīrtha (banal na tawiran). At higit pa sa karaniwang tubig-tīrtha ang tubig na lumilitaw sa araw ng bagong buwan, isinilang mula sa lupa at dagat.

Verse 21

कपिलां दत्त्वा यदाप्नोति तत्फलं कलशे पृथक् । मृत्ताम्ररौप्यसौवर्णैः क्रमाच्छतगुणं फलम्

Ang bungang nakukuha sa pag-aalay ng kayumangging baka—yaon ding bunga ay nakukuha rin nang hiwalay sa pag-aalay ng kalaśa (banga ng tubig). At sa mga banga na luwad, tanso, pilak, at ginto, ayon sa pagkakasunod, ang bunga’y nagiging sandaang ulit sa pag-akyat ng antas.

Verse 22

श्रीखंडागरुकाश्मीरशशिनः क्रमशोऽधिकाः । मां च तैश्च समालभ्य स्याच्छ्रीमान्सुभगः सुखी

Ang sandalwood (śrīkhaṇḍa), agaru, saffron ng Kāśmīra, at kamper ay pawang higit na marangal ayon sa pagkakasunod. Sa pagpapahid din sa Akin ng mga ito, ang tao’y nagiging masagana, mapalad, at masaya.

Verse 23

प्रशस्तो गुग्लुलो धूपस्तस्माच्चंद्रोऽगरुर्वरः । धूपानेतान्नरो दत्त्वा सुखं स्वर्गमवाप्नुयात्

Pinupuri ang insenso ng guggulu; at higit pa rito ang mababangong handog gaya ng candana at ang dakilang agaru. Ang taong nag-aalay ng gayong mga insenso ay madaling makakamtan ang ligaya ng langit.

Verse 24

दीपदः कीर्तिमाप्नोति चक्षुरुत्तममेव च । नैवेद्यस्य प्रदानेन नरो मृष्टाशनो भवेत्

Ang nag-aalay ng ilawan ay nagkakamit ng dangal at ng napakahusay na paningin. Sa pag-aalay ng naivedya (handog na pagkain), ang tao’y nagiging tagatamasa ng masarap, malinis, at masustansiyang pagkain.

Verse 25

पुष्पेण हेमकर्णस्य प्रबद्धेन द्विसंगुणम् । फलमाप्नोति पुरुषः सत्यसंधश्च जायते

Sa pag-aalay ng isang bulaklak na maayos ang pagkakatali kay Hemakarṇa, ang lalaki’y nagkakamit ng bunga ng kabutihan na doble, at nagiging matatag sa katotohanan.

Verse 26

अखंडैर्बिल्वपत्रैश्च पुष्पैर्वा विविधैरपि । लिंगं प्रपूरणं कृत्वा लक्ष्मेकं वसेद्दिवि

Ang sinumang lubos na nag-aadorno sa Liṅga ng mga buo at di-sirang dahon ng bilva, o ng sari-saring bulaklak, ay mananahan sa langit na may saganang kasaganaan at biyaya.

Verse 27

यस्तु पुष्पगृहं कुर्यान्नरः शुद्धाशयो भवेत् । पुष्पकेण विमानेन दिवि संक्रीडते चिरम्

Ngunit ang taong nagtatayo ng bahay-bulaklak (pabilyong bulaklak para sa pagsamba) ay nagiging dalisay ang layon; at sa langit, siya’y maglilibang nang matagal sa makalangit na sasakyang panghimpapawid na ‘Puṣpaka’.

Verse 28

भूषणांबरदानेन नरो भवति भोगभाक् । सच्चामरप्रदानेन जायते पार्थिवो नरः

Sa pag-aalay ng mga palamuti at kasuotan, ang tao’y nagiging tagatamasa ng ginhawa at kasaganaan. Sa pag-aalay ng marangal na cāmara (pamaypay na buntot-yak), ang lalaki’y isinisilang bilang pinunò sa lupa.

Verse 29

रम्यं वितानं यो दद्याच्छत्रुभिर्नाभूयते । गीतं वाद्यं प्रनृत्यं च कृत्वा शुद्धो व्रजेत्स माम्

Ang sinumang maghandog ng marikit na vitāna, isang banal na kanopi, ay hindi mapagwawagi ng mga kaaway. At sa pag-aalay ng awit, tugtugin, at sayaw sa pagsamba, siya’y nalilinis at nakararating sa Akin.

Verse 30

शंखघंटाप्रदानेन विद्वान्भवति शब्दवान् । विधाय रथयात्रां च चिरं शोकैः प्रमुच्यते

Sa pag-aalay ng śaṅkha (kabibe) at kampana, ang tao’y nagiging marunong at pinagkakalooban ng malakas na tinig. At sa pagdaraos ng prusisyon ng karwahe (ratha-yātrā), siya’y napapalaya sa dalamhati sa mahabang panahon.

Verse 31

नमस्कारं प्रणामं च कृत्वा जायेन्महाकुले । वाचयंश्चाग्रतः शास्त्रं मम ज्ञानी प्रजायते

Sa paggawa ng mapitagang pagbati at pagpapatirapa, ang tao’y isisilang sa dakilang angkan. At sa pagbigkas nang malakas ng mga śāstra sa harap Ko, siya’y nagiging nakakakilala sa Akin—isang marunong na deboto.

Verse 32

विमुच्यते मनोमोहैर्भक्त्या स्तुत्वा च मां नरः । गोदानफलमाप्नोति निर्माल्यस्फेटनान्मम

Ang pumupuri sa Akin nang may bhakti ay napapalaya sa mga pagkalito ng isip. At sa pag-aalis ng Aking nirmālya (mga ginamit na garland at handog), nakakamit niya ang kapala na katumbas ng pag-aalay ng isang baka.

Verse 33

आरार्तिकं भ्रामयित्वा अर्तिहीनः प्रजायते । कृत्वा शीतलिकां तापैर्मुच्यते दोष संभवैः

Sa pag-ikot ng ārārtika (pag-aalay ng ilawan), ang tao’y nagiging walang pighati at karamdaman. Sa pagsasagawa ng ritong Śītalikā, siya’y napapalaya sa naglalagablab na pagdurusa at sa mga pagkukulang na pinagmumulan ng sakit.

Verse 34

नत्वा दत्त्वाथ शक्त्या च दानं लिंगस्य संनिधौ । फलं शतगुणं प्राप्य इह चामुत्र मोदते

Pagkaraang yumukod at magpatirapa, at magbigay ng kawanggawa ayon sa kakayahan sa harap ng Liṅga, matatamo ang gantimpalang sandaang ulit at magagalak sa daigdig na ito at sa susunod.

Verse 35

प्रणामात्पंचदश च स्नानाद्विंशतिं पूजया । शतं यथाप्रोक्तविधेरपराधानहं क्षमे

Sa pagpapatirapa ay (napapawi) ang labinlima (pagkakasala), sa paliligo ay dalawampu, at sa pagsamba ay sandaang—kapag ang ritwal ay isinagawa ayon sa itinakdang paraan, pinatatawad Ko ang mga paglabag.

Verse 36

एतत्सर्वं यथोद्दिष्टं कुमारात्र भविष्यति । ये मां प्रपूजयिष्यंति कुमारेश्वर संस्थितम्

Ang lahat ng ito ay tunay na magaganap sa banal na lupain ng Kumāra, ayon sa ipinahayag—para sa mga sasamba sa Akin, na nananahan dito bilang Kumāreśvara.

Verse 37

वाराणस्यां यथा वत्स विश्वनाथोऽस्मि संस्थितः

Gaya ng sa Vārāṇasī, mahal kong anak, Ako’y itinatag bilang Viśvanātha,

Verse 38

गुप्तक्षेत्रे तथा स्थास्ये कुमारेश्वरमध्यतः

Gayundin, sa Guptakṣetra, Ako’y mananatili sa pinakagitna ng Kumāreśvara.

Verse 39

श्रुत्वेति वचनं रुद्राद्देवानां श्रृण्वतां गुहः । विस्मितः प्रणिपत्यैनं तुष्टाव गिरिजापतिम्

Nang marinig ni Guha ang mga salitang iyon mula kay Rudra habang nakikinig ang mga diyos, siya’y namangha, nagpatirapa, at nagpuri sa Panginoon, ang Asawa ni Girijā (Pārvatī).

Verse 40

नमः शिवायास्तु निरामयाय नमः शिवायास्तु मनोमयाय । नमः शिवायास्तु सुरार्चिताय तुभ्यं सदा भक्तकृपापराय

Pagpupugay kay Śiva, ang nag-aalis ng karamdaman; pagpupugay kay Śiva, ang lumulukob sa isipan. Pagpupugay kay Śiva, na sinasamba ng mga diyos—sa Iyo na laging nakatuon sa habag para sa mga deboto.

Verse 41

नमो भवायास्तु भवोद्भवाय नमोस्तु ते ध्वस्तमनोभवाय । नमोऽस्तु ते गूढमहाव्रताय नमोऽस्तु मायगहनाश्रयाय

Pagpupugay kay Bhava, pinagmumulan ng lahat ng pag-iral; pagpupugay sa Iyo na winasak ang diyos ng pagnanasa, si Kāma. Pagpupugay sa Iyo na ang dakilang panata ay nakatago; pagpupugay sa Iyo, sandigan ng malalim na hiwaga ng Māyā.

Verse 42

नमोस्तु शर्वाय नमः शिवाय नमोस्तु सिद्धाय पुरातनाय । नमोस्तु कालाय नमः कलाय नमोऽस्तु ते कालकलातिगाय

Pagpupugay kay Śarva; pagpupugay kay Śiva; pagpupugay sa Ganap, ang Sinauna. Pagpupugay kay Kāla, ang Panahon; pagpupugay kay Kalā, ang banal na kapangyarihan/bahagi. Pagpupugay sa Iyo na lumalampas sa Panahon at sa mga hati nito.

Verse 43

नमो निसर्गात्मकभूतिकाय नमोऽस्त्वमेयोक्षमहर्द्धिकाय । नमः शरण्याय नमोऽगुणाय नमोऽस्तु ते भीमगुणानुगाय

Pagpupugay sa Iyo na ang mismong katawan ay ang nahayag na kaayusan ng kalikasan at pag-iral. Pagpupugay sa Di-masusukat, sa maringal na Panginoong may bandilang Toro. Pagpupugay sa Kanlungan ng lahat; pagpupugay sa Walang-katangian, ang Ganap. Pagpupugay sa Iyo na, bagama’t lampas sa mga katangian, ay kumikilos ayon sa mga kakila-kilabot na kapangyarihang banal.

Verse 44

नमोऽस्तु नानाभुवनाधिकर्त्रे नमोऽस्तु भक्ताभिमतप्रदात्रे । नमोऽस्तु कर्मप्रसावाय धात्रे नमः सदा ते भगवन्सुकर्त्रे

Pagpupugay sa Iyo, ang Kataas-taasang Lumikha ng maraming daigdig. Pagpupugay sa Iyo, ang Tagapagkaloob ng minimithi ng mga deboto. Pagpupugay sa Iyo, ang Tagapagtaguyod na nagpapabunga ng karma. Magpakailanman, pagpupugay sa Iyo, O Mapalad na Panginoon, ang ganap na gumaganap ng lahat ng gawa.

Verse 45

अनंतरूपाय सदैव तुभ्यमसह्यकोपाय सदैव तुभ्यम् । अमेयमानाय नमोस्तु तुभ्यं वृषेंद्रयानाय नमोऽस्तु तुभ्यम्

Magpakailanman, pagpupugay sa Iyo—na may walang-hanggang mga anyo. Magpakailanman, pagpupugay sa Iyo—na ang poot ay di-matiis ng kasamaan. Pagpupugay sa Iyo, na di-masukat ang kadakilaan. Pagpupugay sa Iyo, na nakasakay sa marangal na Toro, ang panginoon ng mga toro.

Verse 46

नमः प्रसिद्धाय महौषधाय नमोऽस्तु ते व्याधिगणापहाय । चराचरायाथ विचारदाय कुमारनाथाय नमः शिवाय

Pagpupugay sa Iyo, na tanyag bilang Dakilang Gamot. Pagpupugay sa Iyo, ang nag-aalis ng mga pangkat ng karamdaman. Pagpupugay sa Iyo, Panginoon ng lahat ng gumagalaw at di-gumagalaw, na nagbibigay ng malinaw na pag-unawa. Pagpupugay kay Śiva, ang Panginoon ni Kumāra.

Verse 47

ममेश भूतेश महेश्वरोसि कामेश वागीश बलेश धीश । क्रोधेश मोहेश परापरेश नमोस्तु मोक्षेश गुहशयेश

Ikaw ang aking Panginoon—Panginoon ng mga nilalang, ang Dakilang Diyos. Panginoon ng pagnanasa, Panginoon ng pananalita, Panginoon ng lakas, Panginoon ng pag-unawa. Panginoon ng poot at pagkalito, Panginoon ng mas mataas at mas mababang katotohanan—pagpupugay sa Iyo, Panginoon ng kalayaan (moksha), ang nananahan sa yungib ng puso.

Verse 48

इति संस्तूय वरदं शूलपाणिमुमापतिम् । प्रणिपत्य उमापुत्रो नमोनम उवाच ह

Matapos purihin nang gayon ang Panginoong mapagkaloob ng biyaya—si Śūlapāṇi, ang may hawak na trisula, ang kabiyak ni Umā—yumukod ang anak ni Umā at paulit-ulit na nagsabi: “Pagpupugay, pagpupugay.”

Verse 49

एवं भक्तिपराक्रांतमात्मयोग्यं स्तवं शिवः । अभिनन्द्य चिरं कालमिदं वचनमब्रवीत्

Kaya nga, si Śiva—na matagal nang nalulugod—ay nagpuri sa himnong iyon, na puspos ng debosyon at karapat-dapat sa Kanya, at saka nagsalita ng ganitong mga salita.

Verse 50

त्वया दुःखं न संचिंत्यं मम भक्तवधात्मकम् । कर्मणानेन श्लाघ्योऽसि मुनीनामपि पुत्रक

Anak ko, huwag kang magbabad sa dalamhati dahil sa gawa kong ito na may kinalaman sa pagpatay sa isang deboto. Sa gawaing ito, karapat-dapat kang purihin—maging sa hanay ng mga pantas.

Verse 51

ये च सायं तथा प्रातस्त्वत्कृतेन स्तवेन माम् । स्तोष्यंति परया भक्त्या श्रुणु तेषां च यत्फलम्

At yaong mga sa dapithapon at sa bukang-liwayway ay pupuri sa Akin sa pamamagitan ng stava na iyong nilikha, na may sukdulang debosyon—pakinggan mo ang bunga na matatamo nila.

Verse 52

न व्याधिर्न च दारिद्र्यं न चैवेष्टवियोजनम् । भुक्त्वा भोगान्दुर्लभांश्च मम यास्यंति सद्म ते

Para sa kanila, walang karamdaman, walang karalitaan, at walang pagkawalay sa minamahal. Matapos tamasahin maging ang bihirang mga ligaya, sila’y tutungo sa Aking tahanan.

Verse 53

तथान्यानपि दास्यामि वरान्परमदुर्लभान् । भक्त्या तवातितुष्टोऽहं प्रीत्यर्थं तव पुत्रक

Bukod pa rito, ipagkakaloob Ko rin sa iyo ang iba pang mga biyaya—mga biyayang lubhang mahirap makamtan. Anak ko, labis Akong nalulugod sa iyong debosyon, at ibinibigay Ko ito para sa iyong kagalakan.

Verse 54

महीसा गरकूले तु ये मां स्तोष्यंति पूजया । तेषां दतक्षयं सर्वं वैशाख्यां दानपूजनम्

Yaong mga nasa pampang ng ilog Mahī sa Garakūla na nagpapalugod sa akin sa pamamagitan ng pagsamba—ang bawat gawa ng pagkakawanggawa at pagsamba na ginagawa nila sa buwan ng Vaiśākha ay nagiging di-nasisira at hindi nasasayang.

Verse 55

सरस्यत्र च ये स्नानं प्रकरिष्यंति मानवाः । सर्वतीर्थफला वाप्तिर्वैशाख्यां प्रभविष्यति

At ang mga taong maliligo sa lawa rito, sa buwan ng Vaiśākha ay tatanggap ng bunga na katumbas ng pagligo sa lahat ng banal na tawiran (tīrtha).

Verse 56

कुमारेशं तु मां भक्त्या महीसागरसंगमे । स्नात्वा संपूजयेन्नित्यं तस्य जातिस्मृतिर्भवेत्

Ngunit sinumang may debosyon na maligo sa tagpuan ng ilog Mahī at ng karagatan, at pagkatapos ay araw-araw akong sambahin bilang Kumāreśvara—magkakamit siya ng jātismṛti, ang pag-alaala sa mga naunang kapanganakan.

Verse 57

जातिस्मृतिरियं पुत्र यस्यां जातौ प्रजायते । स्मरतेऽस्याः प्रकर्तव्यं श्रेयोरूपं सुदुर्लभम्

Anak ko, ang jātismṛti na ito—kapag sumibol sa isang nilalang sa alinmang kapanganakan—sa sandaling maalaala, dapat niyang isagawa ang nararapat na humahantong sa pinakamataas na kabutihan, na napakahirap makamtan.

Verse 58

यस्मिन्काले ह्यनावृष्टिर्जायते कृत्तिकासुत । स्नापयेद्विधिवन्मां च कलशैर्विविधैः शुभैः

O anak ng mga Kṛttikā, tuwing dumarating ang tagtuyot, ayon sa wastong tuntunin ay dapat paliguan ang aking anyo sa pamamagitan ng maraming mapalad na banga ng tubig (kalaśa) na iba’t iba ang uri.

Verse 59

एकरात्रं त्रिरात्रं वा पञ्चरात्रं च सप्त वा । स्नापयेद्गंधतोयेन कुंकुमेन विलेपयेत्

Sa isang gabi, o tatlong gabi, o limang gabi, o maging pitong gabi, dapat paliguan ang Diyos ng mabangong tubig at pahiran Siya ng safron.

Verse 60

करवीरै रक्तपुष्पैर्जपापुष्पैस्तथैव च । अर्चयेत्पुष्पमालाभिः परिधायारुणवाससी

Dapat sambahin sa pamamagitan ng mga bulaklak na karavira (oleander), mga pulang bulaklak, at gayundin ng hibiscus; at mag-alay ng mga kuwintas ng bulaklak habang nakasuot ng mapulang kasuotan.

Verse 61

भोजयेद्ब्रह्णांश्चैव तापसाञ्छंसिवव्रतान् । लक्षहोमं प्रकुर्वीत शिवहोमं ग्रहादिकम्

Dapat pakainin ang mga Brahmana at mga ascetic na tapat sa kanilang mga panata. Dapat isagawa ang lakṣa-homa, ang sandaang libong handog sa banal na apoy, at gayundin ang Śiva-homa at mga ritwal para sa pagpapayapa ng mga kapinsalaan mula sa mga planeta at iba pa.

Verse 62

भूमिदानं ततः कुर्यात्तत्तो दद्याद्गवाह्निकम् । आघोषयेच्छिवां शांतिं रुद्रजाप्यं हि कारयेत्

Pagkaraan nito, dapat magbigay ng kaloob na lupa; at pagkatapos ay maghandog ng mga baka (bilang arawang kaloob/ritwal). Dapat ipahayag ang mapalad na kapayapaan ni Śiva, at ipagawa ang Rudra-japa.

Verse 63

अनेनैव विधानेन कृतेन तु द्विजोत्तमैः । आगर्भितास्तदा मेघा वर्षते नात्र संशयः

Kapag ang ritwal na ito ay naisagawa nang wasto ayon sa paraang ito ng mga pinakadakilang Brahmana, ang mga ulap ay mapupuno ng ulan at tiyak na uulan—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 64

विविधैः पूर्यते धान्यः शाद्वलैश्च वसुन्धरा । आरोग्यं हि भवेच्चैव जने गोपकुले तथा

Sumasagana ang butil sa sari-saring uri, at ang lupa’y natatakpan ng sariwang luntiang damo; tunay ngang sumisibol ang kalusugan sa mga tao, gayundin sa mga pamayanan ng mga pastol.

Verse 65

धर्मयुक्तो भवेद्राजा परचक्रैर्न पीड्यते । गृतेन स्नापयेन्मां च अर्कक्रांतौ नरोऽत्र यः

Ang hari ay matatatag sa dharma at hindi pahihirapan ng mga hukbong kaaway. At ang taong dito, sa sandali ng paglipat ng Araw, ay nagpapaligo sa Diyos gamit ang ghee, ay magkakamit ng mga bungang ito.

Verse 66

कन्यादान फलं तस्य नात्र कार्या विचारणा । क्षीरेण स्नापयेद्देवं तथा पंचामृतेन यः

Nakakamit niya ang bunga ng pag-aalay ng dalaga sa pag-aasawa—hindi na kailangan ng pag-aalinlangan. Ang sinumang nagpapaligo sa Panginoon sa gatas, at gayundin sa pañcāmṛta, ay tatamo ng gayong kabutihan.

Verse 67

अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं तस्योपजायते । कुमारेश्वरतीर्थेयः प्राणत्यागं करोति हि

Nakakamit niya ang bunga ng paghahandog na Agniṣṭoma—yaong tunay na nag-aalay ng buhay sa banal na tīrtha ng Kumāreśvara.

Verse 68

रुद्रलोके वसेत्तावद्यावदाभूतसंप्लवम् । अयने विषुवे चैव ग्रहणे चंद्रसूर्ययोः

Mananahan siya sa daigdig ni Rudra hanggang sa pagkalusaw ng sansinukob. (Lalo na) sa mga solstice, sa equinox, at sa mga eklipse ng Buwan at ng Araw.

Verse 69

पौर्णमास्याममावास्यां संक्रांतौ वैधृते तथा । कुमारेशं नरः स्नात्वा महीसागरसंगमे

Sa araw ng kabilugan ng buwan, sa araw ng bagong buwan, sa saṅkrānti (paglipat ng Araw), at gayundin sa Vaidhṛti-yoga—ang sinumang maligo nang banal sa Kumāreśa, sa tagpuan ng lupa at dagat—ay magkakamit ng dakilang gantimpala.

Verse 70

भक्त्या योभ्यर्चयेन्मां च तस्य पुण्यफलं श्रृणु । यन्महीतलतीर्थेषु स्नाने स्यात्तु महत्फलम्

Pakinggan ang bunga ng kabutihan ng sumasamba sa akin nang may debosyon: yaon ding dakilang bunga na nakukuha sa pagligo sa mga tīrtha sa buong daigdig.

Verse 71

यच्चर्चितेषु लिंगेषु सर्वेषु स्यात्फलं च तत् । आरोग्यं पुत्रलाभं च धनलाभं सुखंसुतम्

Ang bungang nakukuha sa pagsamba sa lahat ng iginagalang na liṅga ay natatamo rin dito: kalusugan, pagkakaloob ng mga anak na lalaki, pagkamit ng yaman, at ligaya, O anak.

Verse 72

निश्चितं लभते मर्त्यः कुमारेश्वरसेवया । ब्रह्मचारी शुचिर्भूत्वा यस्तिष्ठेदत्र तापसः

Tiyak na nakakamit ng tao ang (pinakamataas na bunga) sa paglilingkod kay Kumāreśvara. Ang ascetic na naninirahan dito bilang brahmacārī, na naging dalisay, ay tiyak na makakamtan iyon.

Verse 73

परं पाशुपतं योगं प्राप्य याति लयं मयि । पापात्मनां च मर्त्यानां सद्योऽस्मि फलदर्शकः

Pagkamit ng sukdulang Pāśupata-yoga, ang isa ay nalulusaw at naglalaho sa Akin. At para sa mga mortal na may kasalanang loob, Ako ang nagpapakita ng bunga nang agad-agad.

Verse 74

दिव्येनाष्टविधेनात्र कोशः साधारणोऽत्र च । अघोराद्यैः पंचमंत्रैः स्नाप्य लिंगं महोज्जवलम्

Dito, inihahanda ang banal na sisidlan (kośa) ayon sa kaugalian, gamit ang walong makalangit na sangkap. Pagkaraan, paliliguan ang Liṅga na lubhang maningning sa limang mantra na nagsisimula sa Aghora, at natutupad ang ritwal.

Verse 75

अघोरेणैव तत्तोयं दद्याद्दिव्यस्य कारणे । पिबेदेतदुदीर्या प्रसृतित्रयमेव च

Sa pamamagitan lamang ng mantra na Aghora, ihandog ang tubig na iyon para sa banal na ritwal. Habang binibigkas ang mantra, inumin din iyon—tumpak na tatlong dakot.

Verse 76

यदि धर्मस्तथा सत्यमीश्वरोऽत्र जगत्त्रये । कोशपानात्फलं सद्यो द्रक्ष्याम्यस्मि शुभा शुभम्

Kung ang Dharma at Katotohanan ay tunay na nananaig, at kung ang Panginoon ay naghahari sa tatlong daigdig—kung gayon, sa pag-inom ng tubig ng kośa, agad kong makikita ang bunga, mabuti man o masama.

Verse 77

यास्ये चेति कुलं हन्याद्गमने च कुटुम्बकम् । दर्शने च शुभं पाने हन्याद्देहं च मिथ्यया

“Ako’y pupunta”—sa ganitong kasinungalingan, winawasak ang sariling angkan; “ako’y pupunta”—sa gayong panlilinlang, sinasaktan ang sambahayan. “Nakita ko na”—sinisira ang mabuting kapalaran; at sa pagsisinungaling sa pag-inom (ng tubig ng kośa), winawasak maging ang sariling katawan.

Verse 78

त्रिभिर्दिनैस्त्रिभिः पक्षैस्त्रिभिर्मासैस्त्रिभिः समैः । अत्युग्रपुण्यपापानां मानेन फलमश्नुते

Sa loob ng tatlong araw, tatlong kalahating-buwan, tatlong buwan, o tatlong taon—ayon sa tindi ng napakalakas na kabutihan o kasalanan—tinatanggap ng tao ang bunga.

Verse 79

एते वरामया लिंगे दत्तात्रं स्थापिते त्वया । तव प्रीत्यभिवृद्ध्यर्थं ब्रूहि भूयोऽप्युमात्मज

Ang mga biyayang ito ay ipinagkaloob Ko rito, sa pook na iyong pinagtayuan ng Liṅga. Ngayon ay magsalita kang muli, O anak ni Umā, upang lalo pang lumago ang iyong galak at kasiyahan.

Verse 80

स्कन्द उवाच । कृतकृत्यो वरैर्दत्तैस्त्वया चैतैर्महेश्वर । नमोनमो नमस्तेस्तु नात्र त्याज्यं त्वया विभो

Wika ni Skanda: Sa mga biyayang ipinagkaloob Mo, O Maheśvara, natupad na ang aking layon. Pagpupugay sa Iyo nang paulit-ulit—O Panginoon, huwag Kang lumisan dito, O Makapangyarihan.

Verse 81

एवं प्रणम्य देवं स मातरं प्रणतोऽब्रवीत् । त्वयापि मातर्नैवात्र त्याज्यं मम प्रियेप्सया

Pagkaraang yumukod sa Diyos, siya’y nagpatirapa rin sa ina at magalang na nagsabi: “Ina, huwag mo ring lisanin ang pook na ito, dahil sa pag-ibig mo sa akin.”

Verse 82

त्वामप्यत्र स्थापयिष्ये वरदा भव पर्वति

Ikaw man ay itatatag ko rito; maging tagapagkaloob ng biyaya, O Pārvatī.

Verse 83

श्रीदेव्युवाच । यत्र शर्वः स्वभावेन तत्र तिष्ठाम्यहं सुत

Wika ng Diyosa: “Anak, saanman nananahan si Śarva (Śiva) ayon sa Kanyang likas na kalagayan, naroon din Ako.”

Verse 84

तव भक्त्या विशेषेण स्थास्ये स्त्रीणां वरप्रदा । युद्धेषु तवकर्माणि रुद्रभक्तेषु ते कृपाम्

Dahil sa iyong natatanging debosyon, mananatili Ako bilang Tagapagkaloob ng mga biyaya sa mga kababaihan. Sa mga digmaan, ang iyong mga gawa ay susuportahan, at ang Aking habag ay mananahan sa mga deboto ni Rudra (Śiva).

Verse 85

पश्यंति पुत्रिणां मुख्या प्रीणिता च भृशं त्वया । गर्भक्लेशः स्त्रियो मन्ये साफल्यं भजते तदा

Kung magkagayon, ang mga pangunahing ina sa mga may anak ay masisilayan ang mukha ng kanilang mga supling, lubhang nagagalak dahil sa iyo; at ang hirap ng pagdadalantao, sa aking palagay, ay nagkakaganap kapag natamo ang gayong bunga.

Verse 86

सुतो यदा रुद्रभक्तः सानंदं सद्भिरीर्यते । भव तस्मात्प्रियार्थाय तिष्ठाम्यत्र षडानन

Kapag ang isang anak na lalaki ay deboto ni Rudra at masayang pinupuri ng mga mabubuti, kung gayon—upang matupad ang minamahal na hangarin—alamin mong Ako’y nananatili rito, O Anim-ang-Mukha (Ṣaḍānana).

Verse 87

स्त्रीभिराराधिता दास्ये सौभाग्यं सुपतिं सुतान् । चैत्रे चापि तृतीयायां स्नात्वा शीतेन वारिणा

Kapag sinamba Ako ng mga kababaihan, ipagkakaloob Ko ang mabuting kapalaran—isang marangal na asawa at mga anak na lalaki. At sa ikatlong araw (tṛtīyā) ng buwan ng Caitra, matapos maligo sa malamig na tubig…

Verse 88

अर्चयिष्यंति मां याश्च पुष्पैर्धूपैर्विलेपनैः । दास्यामि चाष्टसौभाग्यं या नारी भक्तितत्परा

Yaong mga babaeng sumasamba sa Akin sa pamamagitan ng mga bulaklak, insenso, at mga pabango—sinumang babae na taimtim sa pananampalataya—ipagkakaloob Ko sa kanya ang walong pagpapalang mapalad (aṣṭa-saubhāgya).

Verse 89

पितरौ श्वशुरौ पुत्रान्पतिं सौभाग्यसंपदः । कुंकुमं पुष्पश्रीखंडं तांबूलांजनमिक्षवः

(Makakamtan niya) ang mga magulang at mga biyenan, mga anak na lalaki, isang asawa, at yaman ng mapalad na kapalaran—kasama pa ang mga biyaya tulad ng kumkuma (pulang bermilyon), mga bulaklak, mabangong pahid na sandal, nganga (tambūla), kohl na pampahid sa mata, at tubo.

Verse 90

सप्तमं लवणं प्रोक्तमष्टमं च सुजीरकम् । तोलयेत्तुलया वापि सांघ्रिश्च तुलिता भवेत्

Ang ikapito ay sinasabing asin, at ang ikawalo ay mainam na kumin (su-jīraka). Timbangin ito sa timbangan; sa gayon, ang magkaparis ay nasusukat nang wasto.

Verse 91

सुवर्मेनाथ सौगन्ध्यद्रव्यैः शुभफलैरपि । भुंक्ते वा लवणं पश्चान्नासौ वै विधवा भवेत्

Kasama ang ginto, mga mababangong sangkap, at mga bungang mapalad—kung pagkatapos ay kumain siya ng asin, tunay na hindi siya magiging balo.

Verse 92

माघे वा कार्तिके वापि चैत्रे स्नात्वार्चयेत् माम् । दौर्भाग्यदुःखदारिद्र्यैर्न सा संयोगमाप्नुयात्

Maging sa Māgha, o sa Kārttika, o sa Caitra—pagkatapos maligo, sambahin ako. Hindi siya mapapabilang sa kamalasan, pighati, o karalitaan.

Verse 93

श्रुत्वेति गिरिजावाचं सानंदः पार्वतीसुतः । स्थापयित्वा गिरिसुतां कपर्दिनमथाब्रवीत्

Nang marinig ang mga salitang sinabi ni Girijā (Pārvatī), nagalak ang anak ni Pārvatī. Matapos maitatag nang wasto ang Anak na Dalaga ng Bundok bilang banal na presensya, saka niya kinausap si Kapardin (Śiva).

Verse 94

पुष्पैर्धूपैर्मोदकैश्च पूर्वमभ्यर्च्य त्वां प्रभो । पुजयंति कुमारेशं तेषां विघ्नहरो भव

O Panginoon, matapos Ka munang sambahin sa mga bulaklak, insenso, at matatamis na handog (modaka), saka nila sinasamba si Kumāreśa. Para sa kanila, maging Tagapag-alis Ka ng mga hadlang.

Verse 95

कपर्द्युवाच । भ्रातस्त्वया स्थापितेऽस्मिंल्लिंगे भक्ताश्च ये नराः । न तेषां मम विघ्नानि मम वागनुगामिनी

Wika ni Kapardin (Śiva): O kapatid, yaong mga taong may debosyon at sumasamba sa liṅga na ito na itinindig mo—walang anumang hadlang mula sa akin ang darating sa kanila; ang aking salita ay tiyak na matutupad.

Verse 96

एवमुक्ते विघ्नराज्ञा प्रतीतेऽस्थापयच्च तम् । तस्मादसौ सदाभ्यर्च्यश्चतुर्थ्यां च विशेषतः

Nang magsalita nang gayon si Vighnarāja at pumayag, itinindig niya ang (diyos) na iyon. Kaya dapat itong sambahin palagi—lalo na sa Caturthī, ang ikaapat na araw ng buwan.

Verse 97

एवं स्थाप्य कुमारेशं लब्ध्वा चैतान्वराञ्छिवात् । मनसा कृतकृत्यं चात्मानं मेने षडाननः

Sa gayon, matapos itatag si Kumāreśa at tanggapin ang mga biyayang ito mula kay Śiva, ang Panginoong May Anim na Mukha (Ṣaḍānana) ay nadama sa puso na ganap na ang kanyang layon.

Verse 98

तस्थावंशेन तत्रैव कुमारेश्वरसंनिधौ । अत्र स्थितं कुमारं ये पश्यन्ति स्वामियात्रिमः

Nanatili siya roon din, sa tabi mismo ng presensya ni Kumāreśvara. Ang mga debotong manlalakbay ng Svāmiyātrā na nakakakita kay Kumāra na nananatili rito—

Verse 99

सफला स्वामियात्रा च तेषां भवति भारत । कार्तिक्यां च विशेषेण कार्तिकेयं समर्चयेत्

O Bhārata, nagiging mabunga ang kanilang Svāmiyātrā. Lalo na sa buwan ng Kārtika, nararapat sambahin si Kārtikeya nang may natatanging debosyon.

Verse 100

यत्फलं स्वामियात्रायां तत्फलं समावाप्नुयात् । एवंविधमिदं पार्थ महीसागरसंगमम्

Anumang bunga na nakamit sa Svāmiyātrā, yaon ding bunga ang matatamo nang ganap. Ganyan, O Pārtha, ang pagtatagpo ng lupa at karagatan na ito.

Verse 101

निमित्तीकृत्य चात्मानं साध्वर्थे लिंगमर्चितम् । रोगाभिभूतो रोगैर्वा नाम्नामष्टोत्तरं शतम्

Gawin ang sarili bilang dahilan at sa layuning banal, sambahin ang liṅga. Ang sinumang dinadapuan ng karamdaman—anumang sakit—ay dapat bigkasin ang isang daan at walong pangalan.

Verse 102

जप्त्वा शुचिर्ब्रह्मचारी मासं मुच्येत पातकात् । एतदाराध्य संजाता रजिरामादयः पुरा

Pagkatapos magsagawa ng japa, na may kalinisan at pagtalima sa brahmacarya, sa loob ng isang buwan ay napapalaya sa kasalanan. Sa pagsamba rito, noong unang panahon ay lumitaw sina Rajirāma at iba pa bilang mga huwaran.

Verse 103

शतसंख्याबलं राज्यं रुद्रलोक च भेजिरे । जामदग्न्यस्त्विदं लिंगमाराध्य च समायुतम्

Nakamtan nila ang kahariang pinalakas nang sandaang ulit, at narating din ang daigdig ni Rudra. Ngunit si Jāmadagnya (Paraśurāma), sa pagsamba sa liṅga na ito, ay napuspos ng ganap na kapangyarihan at kasaganaan.

Verse 104

लेभे कुठारमुज्जह्ने येनार्जुनभुजान्युधि । अग्रतो देवदेवस्य ज्ञात्वा तीर्थे महागुणान्

Natamo niya ang palakol na ginamit niyang putulin ang mga bisig ni Arjuna sa digmaan—matapos munang humarap sa Diyos ng mga diyos at maunawaan ang dakilang mga kagalingan ng banal na tīrtha na iyon.

Verse 105

रामेश्वरमिति ख्यातं स्थापितं लिंगमुत्तमम् । तच्च योऽभ्यर्चयेद्भक्त्या रुद्रलोकं स गच्छति

Itinatag ang pinakamataas na liṅga at sumikat sa pangalang “Rāmeśvara.” Sinumang sumamba rito nang may debosyon ay makararaos sa daigdig ni Rudra.

Verse 106

प्रीतः स्यात्तस्य रामश्च कुमारेशश्च फाल्गुन । इति संक्षेपतः प्रोक्तं कुमारेशस्य वर्णनम्

O Phālguna, malulugod kayong gayon din si Rāma at si Kumāreśa sa taong iyon. Kaya, sa maikling sabi, naipahayag na ang salaysay tungkol kay Kumāreśa.

Verse 107

कुमारेशस्य माहात्म्यं कीर्तयेद्यस्तदग्रतः । ये च श्रृण्वंत्यनुदिनं रुद्रलोके वसंति ते

Sinumang magpahayag ng kadakilaan ni Kumāreśa sa mismong harapan niya—at yaong nakikinig nito araw-araw—tunay na nananahan sa daigdig ni Rudra.

Verse 108

अस्य लिंगस्य माहात्म्यं श्राद्धकाले तु यः पठेत् । पितॄणामक्षयं जायते नात्र संशयः

Sinumang bumigkas ng kadakilaan ng liṅga na ito sa panahon ng śrāddha ay nagdudulot ng di-nauubos na kapakinabangan para sa mga ninuno—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 109

अस्य लिंगस्य माहात्म्यं गुर्विणीं श्रावयेद्यदि । गुणवाञ्जायते पुत्रः कन्या चापि पतिव्रता

Kapag ipinarinig sa isang buntis ang kadakilaan ng liṅga na ito, isisilang ang isang anak na lalaki na may kabutihang-asal; at ang anak na babae rin ay magiging tapat sa asawa, matatag sa dharma ng pag-aasawa.

Verse 110

एतत्पुण्यं पापहरं धर्म्यं चाह्लादकारकम् । पठतां चापि सर्वाभीष्टफल प्रदम्

Ito ay banal na kabutihan, pumapawi ng kasalanan, kaayon ng dharma at nagdudulot ng kagalakan. Sa mga bumibigkas nito, ipinagkakaloob ang katuparan ng lahat ng ninanais na bunga.