Adhyaya 136

Verse 1

इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपव॑के अन्तर्गत सम्भवपर्वमें अस्त्रदर्शविषयक एक सौ चौंतीसवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ १३४ ॥। (दाक्षिणात्य अधिक पाठके १६ श्लोक मिलाकर कुल ३३३ “लोक हैं) भस्न्ैमा+ () अिमनने पज्चत्रिशर्दाधिकशततमो< ध्याय: कर्णका रंगभूमिमें प्रवेश तथा राज्याभिषेक वैशम्पायन उवाच दत्तेडवकाशे पुरुषैर्विस्मयोत्फुल्ललोचनै: । विवेश रछ्ूं विस्तीर्ण कर्ण: परपुरंजय:

ไวศัมปายนกล่าวว่า—โอ้ชนเมชยะ! เมื่อเหล่าผู้ดูแลซึ่งเบิกตากว้างด้วยความพิศวงได้เปิดทางให้แล้ว กรรณะผู้พิชิตนครศัตรูก็ย่างเข้าสู่มณฑปสนามประลองอันกว้างใหญ่

Verse 2

सहजं कवचं बिश्रत्‌ कुण्डलोद्योतितानन: । सभरनुर्बद्धनिस्त्रिंश: पादचारीव पर्वत:

เขาสวมเกราะทิพย์ซึ่งบังเกิดมาพร้อมกำเนิด; ตุ้มหูที่หูทั้งสองทำให้พักตร์ของเขาสุกสว่าง. มือถือคันศร เอวคาดดาบ วีรบุรุษนั้นปรากฏดุจภูผาที่เดินได้ด้วยเท้า—ใหญ่โต เรืองรอง และน่าเกรงขาม.

Verse 3

कन्यागर्भ: पृथुयशा: पृथाया: पृथुलोचन: । तीक्ष्णांशोर्भास्करस्यांश: कर्णोडरिगणसूदन:

ปฤถา (กุนตี) เมื่อยังเป็นสาวพรหมจารี ได้ตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรโดยปกปิดไว้. เขาเลื่องลือไปทั่ว มีดวงตาใหญ่ และเป็นผู้ปราบหมู่ศัตรู—กรรณะ ผู้เป็นส่วนหนึ่งแห่งภาสกร ผู้มีรัศมีคมกล้า ดุจอวตารแห่งสุริยะ.

Verse 4

सिंहर्षभगजेन्द्राणां बलवीर्यपराक्रम: । दीप्तिकान्तिद्युतिगुणै: सूर्येन्दुज्वलनोपम:

เขามีกำลังดุจราชสีห์ มีพลังชายชาตรีดุจโคอุสุภ และมีเดชกล้าดุจจอมคชสาร. ด้วยรัศมีเขาดุจสุริยะ ด้วยความงามเขาดุจจันทรา และด้วยคุณแห่งพลังอันลุกโชนเขาดุจอัคคี.

Verse 5

प्रांश:ः कनकतालाभ: सिंहसंहननो युवा । असंख्येयगुण: श्रीमान्‌ भास्करस्यात्मसम्भव:

เขาสูงใหญ่ยิ่งนัก ประหนึ่งต้นตาลสีทอง. สรีระแน่นหนาดุจสิงห์. เปี่ยมด้วยคุณความดีนับมิถ้วน อยู่ในวัยหนุ่มอันฮึกเหิม และทรงศรี; เพราะกำเนิดจากภาสกร จึงเรืองรองด้วยสง่าราศีทิพย์.

Verse 6

स निरीक्ष्य महाबाहु: सर्वतो रड्भजमण्डलम्‌ । प्रणाम द्रोणकृपयोर्नात्यादृतमिवाकरोत्‌

ครั้นแล้วกรรณะผู้มีพาหาใหญ่ทอดพระเนตรมณฑลสนามไปโดยรอบ แล้วถวายบังคมแด่โทรณและกฤปะ; ทว่าอาการบังคมนั้นดูประหนึ่งมิได้มีความเคารพยำเกรงอย่างแท้จริงในดวงใจ.

Verse 7

स समाजजन: सर्वो निश्चल: स्थिरलोचन: । को<यमित्यागतक्षोभ: कौतूहलपरो5भवत्‌

ผู้คนทั้งปวงที่ชุมนุมอยู่ ณ ที่นั้นยืนนิ่ง ดวงตาจ้องแน่วแน่ไม่ไหวติง แต่ในใจกลับสะท้านด้วยคำถามว่า “ผู้นี้คือผู้ใด?” ครั้นถูกความใคร่รู้ครอบงำ ทุกคนก็ยิ่งทวีความกระหายจะรู้ให้แจ้ง

Verse 8

सो<ब्रवीन्मेघगम्भीरस्वरेण वदतां वर: । भ्राता भ्रातरमज्ञातं सावित्र: पाकशासनिम्‌

ครั้นนั้น กรรณะ โอรสแห่งสุริยะ ผู้เลิศในหมู่นักวาจา ได้กล่าวด้วยเสียงกังวานลึกดุจเมฆคำราม ต่อพี่น้องของตนเองซึ่งยังไม่รู้จักกัน—อรชุน โอรสแห่งอินทรา ผู้ปราบปากะ

Verse 9

पार्थ यत्‌ ते कृतं कर्म विशेषवदहं ततः । करिष्ये कह | मा55तमना विस्मयं गम:

“โอ้ ปารถะ! กิจที่เจ้ากระทำต่อหน้าผู้ชมทั้งหลายนี้นับว่าวิเศษยิ่ง แต่เราจักกระทำกิจที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่านั้นให้ประจักษ์ ดังนั้น โอรสแห่งกุนตี อย่าหลงยโสในเดชานุภาพของตน”

Verse 10

असमाप्ते ततस्तस्य वचने वदतां वर । यन्त्रोत्क्षिप्त इवोत्तस्थी क्षिप्रं वै सर्वती जन:

“โอ้ ชนเมชยะ ผู้เลิศในหมู่นักวาจา! ก่อนที่ถ้อยคำของเขาจะสิ้นสุด ผู้คนรอบด้านก็ผุดลุกขึ้นพร้อมกันโดยฉับพลัน ราวกับถูกกลไกเดียวกันยกขึ้น”

Verse 11

प्रीतिश्च मनुजव्याप्र दुर्योधनमुपाविशत्‌ । द्वीक्ष क्रोधश्ष॒ बीभत्सुं क्षणेनान्‍वाविवेश ह

“โอ้ พยัคฆ์ในหมู่มนุษย์! ในขณะนั้นเอง ความยินดีได้เข้าสู่ดวงใจทุรโยธน์ แต่เพียงชั่วพริบตา ความละอายและความพิโรธก็พลันบังเกิดในจิตของบีภัตสุ (อรชุน)”

Verse 12

ततो द्रोणाभ्यनुज्ञातः कर्ण: प्रियरण: सदा । यत्‌ कृतं तत्र पार्थेन तच्चकार महाबल:

ครั้นแล้ว กรรณะผู้รักศึกเสมอ ครั้นได้รับอนุญาตจากโทรณะแล้ว ก็สำแดงฝีมือเชิงอาวุธทั้งปวงให้เหมือนดังที่ปารถะ (อรชุน) ได้แสดงไว้ ณ ที่นั้น

Verse 13

अथ दुर्योधनस्तत्र भ्रातृभि: सह भारत । कर्ण परिष्वज्य मुदा ततो वचनमत्रवीत्‌,भारत! तदनन्तर भाइयोंसहित दुर्योधनने वहाँ बड़ी प्रसन्नताके साथ कर्णको हृदयसे लगाकर कहा

ครั้งนั้น ทุรโยธนะ โอเชื้อสายภารตะ อยู่ ณ ที่นั้นพร้อมด้วยพี่น้อง ได้โอบกอดกรรณะด้วยความยินดี แล้วจึงกล่าววาจาดังนี้

Verse 14

दुर्योधन उवाच स्वागतं ते महाबाहो दिष्ट्या प्राप्तोडसि मानद | अहं च कुरुराज्यं च यथेष्टमुपभुज्यताम्‌

ทุรโยธนะกล่าวว่า “ยินดีต้อนรับท่าน ผู้มีพาหาอันเกรียงไกร โอผู้ประทานเกียรติ เป็นสิริมงคลยิ่งที่ท่านมาถึง ณ ที่นี้ ทั้งเราและราชอาณาจักรกุรุนี้ จงให้ท่านเสวยตามปรารถนาเถิด”

Verse 15

कर्ण उवाच कृतं सर्वमहं मन्ये सखित्वं च त्वया वृणे । डन्ड्ययुद्धं च पार्थेन कर्तुमिच्छाम्यहं प्रभो

กรรณะกล่าวว่า “ข้าแต่พระองค์ ข้าพเจ้าเห็นว่าทุกถ้อยคำที่พระองค์ตรัสนั้นสำเร็จแล้ว ข้าพเจ้าขอเลือกสหายภาพกับพระองค์ และปรารถนาจะทำยุทธท้าดวลกับปารถะ (อรชุน) โอพระผู้เป็นเจ้า”

Verse 16

दुर्योधन उवाच भुड्क्ष्य भोगान्‌ मया सार्ध बन्धूनां पियकृद्‌ भव । दुर्हदां कुरु सर्वेषां मूर्थ्नि पादमरिंदम

ทุรโยธนะกล่าวว่า “โอผู้ปราบศัตรู จงเสวยสุขทั้งหลายร่วมกับเรา จงเป็นที่รักของญาติพี่น้อง และโอผู้ข่มขวัญข้าศึก จงเหยียบย่ำลงบนเศียรของผู้ใดก็ตามที่ยืนหยัดขัดขวางท่าน”

Verse 17

वैशम्पायन उवाच ततः क्षिप्तमिवात्मानं मत्वा पार्थो5 भ्यभाषत । कर्ण भ्रातृसमूहस्य मध्येडचलमिव स्थितम्‌

Vaiśampāyana said: Then Pārtha (Arjuna), feeling as though he had been slighted by Karṇa, addressed Karṇa—who stood firm and unmoving in the midst of the band of brothers (Duryodhana and the rest). The moment highlights how perceived insult and pride can sharpen speech and escalate rivalry within a courtly, dharma-sensitive setting.

Verse 18

अजुन उवाच अनाहूतोपसृष्टानामनाहूतोपजल्पिनाम्‌ । ये लोकास्तान्‌ हत:ः कर्ण मया त्वं प्रतिपत्स्यसे

Arjuna said: “Karna, those who intrude without being summoned and those who speak without being invited are said to fall into blameworthy realms. When you are slain by me, you will attain those very worlds.”

Verse 19

कर्ण उवाच रड्रो5यं सर्वसामान्य: किमत्र तव फाल्गुन । वीर्यश्रेष्ठाश्न॒ राजानो बल॑ धर्मोडनुवर्तते

Karna said: “O Phalguna (Arjuna), this arena is common to all—what special claim do you have here? Those who are foremost in valor are the ones fit to be called kings; and dharma, too, follows the lead of strength.”

Verse 20

कि क्षेपैर्दुर्बलायासै: शरै: कथय भारत । गुरो: समक्ष यावत्‌ ते हराम्यद्य शिर: शरै:

Karna said: “What is the use of taunts—such efforts are for the weak. If you have courage, speak with arrows. Even here, in the very presence of your teacher, I will today sever your head from your body with my shafts.” The verse frames martial valor as action rather than insult, revealing Karna’s fierce pride and the escalating ethic of kṣatriya contest where honor is claimed through prowess, not words.

Verse 21

वैशम्पायन उवाच ततो द्रोणाभ्यनुज्ञातः पार्थ: परपुरंजय: । भ्रातृभिस्त्वरया55श्लिपष्टो रणायोपजगाम तम्‌

Vaiśampāyana said: Then Pārtha (Arjuna), the conqueror of enemy strongholds, having received Droṇa’s permission, quickly embraced his brothers and advanced toward him (Karna) for battle. The passage underscores disciplined warfare: even in haste and hostility, action proceeds under the teacher’s sanction and with fraternal solidarity.

Verse 22

ततो दुर्योधनेनापि स भ्रात्रा समरोद्यत: । परिष्वक्त: स्थित: कर्ण: प्रगृह्मा सशरं धनु:,तब भाइयोंसहित दुर्योधनने भी धनुष-बाण ले युद्धके लिये तैयार खड़े हुए कर्णका आलिंगन किया

ครั้นแล้วทุรโยธนะก็พร้อมด้วยเหล่าพี่น้อง ลุกขึ้นเตรียมเข้าสู่ศึก เขาโอบกอดกรรณะ แล้วตั้งมั่นยืนอยู่ ถือคันศรพร้อมลูกศร แสดงความแน่วแน่และความเป็นหนึ่งเดียว

Verse 23

ततः सविद्युत्स्यनितै: सेन्द्रायुधपुरोगमै: । आवृतं गगन मेघैर्बलाकापड्क्तिहासिभि:

แล้วท้องฟ้าทั้งผืนก็ถูกเมฆปกคลุม มีแสงฟ้าแลบและเสียงฟ้าร้อง พร้อมทั้งรุ้งกินน้ำปรากฏนำหน้า ส่วนฝูงนกกระเรียนเรียงแถวราวกับแฝงเร้นความขบขันอ่อนโยน โปรยเสน่ห์ให้บรรยากาศยิ่งขับเน้น

Verse 24

तत:ः स्नेहाद्धरिहयं दृष्टवा रड्भरावलोकिनम्‌ | भास्करो>5प्यनयन्नाशं समीपोपगतान्‌ घनान्‌

ต่อมา ด้วยความเอ็นดู เมื่อเห็นพระอินทร์ผู้ทรงม้าสีทองเป็นพาหนะกำลังทอดพระเนตรสนามประลอง พระสุริยเทพก็ทรงขับไล่หมู่เมฆที่มาชุมนุมใกล้ ๆ ให้สลายไป

Verse 25

मेघच्छायोपगूढस्तु ततो5दृश्यत फाल्गुन: । सूर्यातपपरिक्षिप्त: कर्णोडपि समदृश्यत,तब अर्जुन मेघकी छायामें छिपे हुए दिखायी देने लगे और कर्ण भी सूर्यकी प्रभासे प्रकाशित दीखने लगा

ครั้นนั้นฟาลคุนะ (อรชุน) ปรากฏดุจซ่อนอยู่ใต้เงาเมฆ ส่วนกรรณะก็ปรากฏเด่นชัด ถูกล้อมด้วยความร้อนและแสงเจิดจ้าของสุริยะ

Verse 26

धार्तराष्ट्रा यत: कर्णस्तस्मिन्‌ देशो व्यवस्थिता: । भारद्वाज: कृपो भीष्मो यतः पार्थस्ततो5भवन्‌

เหล่าบุตรของธฤตราษฏระเข้าประจำฝ่ายที่กรรณะยืนอยู่ ส่วนฝ่ายที่ปารถะ (อรชุน) อยู่นั้น มีภารทวาชะ (โทรณะ) กฤปะ และภีษมะยืนประจำอยู่

Verse 27

द्विधा रंग: समभवत्‌ स्त्रीणां द्वैधमजायत । कुन्तिभोजसुता मोहं विज्ञातार्था जगाम ह

ไวศัมปายนะกล่าวว่า— ลานประลองแบ่งออกเป็นสองฝ่าย แม้ในหมู่สตรีก็เกิดความเห็นแตกต่างกัน กุนตี ธิดาแห่งกุนตีโภชะ รู้ความหมายอันแท้จริงของเหตุการณ์ที่กำลังคลี่คลาย จึงถูกความสับสนและความปั่นป่วนในใจครอบงำจนเป็นลมหมดสติ

Verse 28

तां तथा मोहमापचन्नां विदुर: सर्वधर्मवित्‌ । कुन्तीमाश्चवासयामास प्रेष्याभिश्चन्दनोदकै:

ครั้นเห็นกุนตีนอนหมดสติอยู่เช่นนั้น วิดุระผู้รู้ทั่วธรรมะจึงสั่งนางรับใช้ให้พรมน้ำอบกลิ่นจันทน์ แล้วปลอบประโลมเพื่อให้กุนตีกลับคืนสติ

Verse 29

ततः प्रत्यागतप्राणा तावुभौ परिदंशितौ । पुत्री दृष्टवा सुसम्भ्रान्ता नान्वपद्यत किंचन

แล้วกุนตีก็ได้สติคืนมา แต่ครั้นเห็นบุตรทั้งสองสวมเกราะยืนพร้อมจะประลองยุทธ์ นางก็หวาดหวั่นตระหนกยิ่งนัก ในห้วงทุกข์นั้นนางไม่อาจคิดหาหนทางใดเพื่อยับยั้งพวกเขาได้เลย

Verse 30

तावुद्यतमहाचापौ कृप: शारद्वतोडब्रवीत्‌ डन्दरयुद्धसमाचारे कुशल: सर्वधर्मवित्‌

ครั้นเห็นทั้งสองยกคันศรใหญ่ขึ้นเตรียมพร้อม กฤปะ บุตรแห่งศารทวตะ ผู้ชำนาญในจารีตแห่งการประลองเดี่ยวและรู้ทั่วธรรมะ จึงกล่าวดังนี้

Verse 31

अयं पृथायास्तनय: कनीयान्‌ पाण्डुनन्दन: । कौरवो भवता सार्ध द्वन्डयुद्धं करिष्यति

“ผู้นี้คือโอรสองค์เยาว์ของปฤถา (กุนตี) คืออรชุน บุตรแห่งปาณฑุ—แก้วแห่งวงศ์กุรุ—จะประลองเดี่ยวกับท่าน. โอ้กรรณะ ท่านก็ควรประกาศเช่นกันถึงมารดาบิดาและเชื้อสายของตน และกล่าวนามพระราชาทั้งหลายซึ่งราชวงศ์ของท่านได้ทำให้รุ่งเรืองเกียรติยศ.”

Verse 32

त्वमप्येवं महाबाहो मातरं पितरं कुलम्‌ । कथयस्व नरेन्द्राणां येषां त्वं कुलभूषणम्‌

ไวศัมปายนะกล่าวว่า “โอ้ผู้มีพาหาอันเกรียงไกร ท่านก็ควรประกาศมารดา บิดา และวงศ์สกุลของตนเช่นกัน และจงบอกนามบรรดากษัตริย์ผู้มีราชวงศ์ซึ่งได้รับเกียรติยศเพราะท่านเป็นเครื่องประดับแห่งตระกูลนั้น”

Verse 33

ततो विदित्वा पार्थस्त्वां प्रतियोत्स्यति वा न वा । वृथाकुलसमाचारैर्न युध्यन्ते नृपात्मजा:

เมื่อรู้ความจริงนี้แล้ว จึงจะตัดสินได้ว่าปารถะ (อรชุน) จะออกสู้กับท่านหรือไม่; เพราะเหล่าโอรสกษัตริย์ไม่ทำศึกกับผู้มีชาติกำเนิดต่ำและความประพฤติอันทราม

Verse 34

वैशम्पायन उवाच एवमुक्तस्य कर्णस्य व्रीडावनतमाननम्‌ | बभौ वर्षाम्बुविक्लिन्नं पच्ममागलितं यथा

ไวศัมปายนะกล่าวว่า “โอ้ชนเมชยะ เมื่อกรรณะถูกกล่าวเช่นนั้น ใบหน้าของเขาก็ก้มต่ำด้วยความละอาย ราวดอกบัวที่ชุ่มน้ำฝนแล้วเอนโรยและเหี่ยวเฉา”

Verse 35

दुर्योधन उवाच आचार्य त्रिविधा योनी राज्ञां शास्त्रविनिश्षये | सत्कुलीनश्नव शूरश्न यश्व सेनां प्रकर्षति

ทุรโยธนะกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ตามข้อยุติแห่งคัมภีร์ ศาสตราว่าด้วยราชธรรม กษัตริย์มี ‘กำเนิดแห่งราชภาวะ’ สามประการ คือ ผู้เกิดในตระกูลสูง ผู้เป็นวีรบุรุษพิสูจน์ตนแล้ว และผู้สามารถนำทัพให้รุ่งเรืองถึงความเป็นเลิศ (แม่ทัพ)”

Verse 36

यद्ययं फाल्गुनो युद्धे नाराज्ञा योद्धुमिच्छति । तस्मादेषो5ड्भविषये मया राज्येडभिषिच्यते

ทุรโยธนะกล่าวว่า “หากฟาลคุนะ (อรชุน) ไม่ประสงค์จะรบในสนามกับผู้ที่มิใช่กษัตริย์ ด้วยเหตุนั้นเอง ข้าจึงประกอบพิธีอภิเษกตั้งผู้นี้ขึ้นครองราชย์แห่งแคว้นอังคะ ณ บัดนี้”

Verse 37

वैशम्पायन उवाच (ततो राजानमामन्त्र्य गाड़ेयं च पितामहम्‌ । अभिषेकस्य सम्भारान्‌ समानीय द्विजातिभि: ।।

ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ครั้นแล้ว ทุรโยธนะได้ลาราชาธฤตราษฏระและปิตามหะภีษมะโอรสแห่งคงคา แล้วให้เหล่าทวิชะ (พราหมณ์) จัดเตรียมเครื่องประกอบพิธีอภิเษกให้พร้อม ในกาลนั้นเอง กรรณะผู้มีกำลังยิ่ง มหารถะ ได้ถูกเชิญให้นั่งเหนือราชบัลลังก์ทองคำ; พราหมณ์ผู้รู้มนตร์ได้ใช้น้ำจากหม้อทองคำซึ่งประดับด้วยข้าวคั่วและดอกไม้ ทำพิธีอภิเษกสถาปนาเขาเป็นกษัตริย์แห่งแคว้นอังคะ ครั้นแล้ว เมื่อทรงมงกุฎ สร้อยคอ พาหุรัด กำไล องคท และเครื่องหมายราชอิสริยยศพร้อมเครื่องประดับมงคลอื่น ๆ ท่ามกลางฉัตร พัดจามระ และเสียงโห่ร้องชัย เขาก็รุ่งเรืองด้วยพระสิริแห่งราชสมบัติ.

Verse 38

अभिषिक्तो$डूराज्ये स श्रिया युक्तो महाबल: । (समौलिहारकेयूरै: सहस्ताभरणाडूदै: । राजलिड्जैस्तथान्यैश्न भूषितो भूषणै: शुभे: ।।

ไวศัมปายนะกล่าวว่า—เมื่อได้รับอภิเษกเป็นกษัตริย์แห่งอังคะแล้ว กรรณะผู้มีกำลังยิ่งก็เปี่ยมด้วยสิริราชสมบัติ ทรงมงกุฎและพวงมาลัย พาหุรัดและกำไล แหวนและองคท พร้อมเครื่องหมายราชอิสริยยศและเครื่องประดับมงคลอื่น ๆ เขาก็รุ่งเรืองนัก มีฉัตร พวงมาลัย และพัดจามระ พร้อมเสียงโห่ร้องชัย เขาปรากฏเด่นในพระเดชแห่งการครองแผ่นดิน.

Verse 39

(सभाज्यमानो विधप्रैश्न प्रदत्त्वा ह्यमितं वसु ।) उवाच कौरवं राजन्‌ वचनं स वृषस्तदा । अस्य राज्यप्रदानस्य सदृशं कि ददानि ते

ไวศัมปายนะกล่าวว่า—เมื่อได้รับการยกย่องจากพราหมณ์และถูกซักถามตามพิธีแล้ว วฤษภะ (กรรณะ) ก็ถวายทรัพย์สินอย่างหาประมาณมิได้ จากนั้นเขากล่าวแก่กุรุวงศ์คือทุรโยธนะว่า “ข้าแต่มหาราช ของกำนัลใดเล่าที่ข้าพเจ้าควรถวายแก่ท่านให้สมกับราชอาณาจักรที่ท่านประทานแก่ข้าพเจ้า? โปรดตรัสเถิด—ท่านบัญชาอย่างไร ข้าพเจ้าจะกระทำตามนั้น.”

Verse 40

प्रत्रुहि राजशार्दूल कर्ता हास्मि तथा नृप । अत्यन्तं सख्यमिच्छामीत्याह तं॑ स सुयोधन:

ไวศัมปายนะกล่าวว่า—กรรณะกล่าวว่า “โปรดตรัสเถิด โอ้พยัคฆ์แห่งหมู่กษัตริย์; ข้าแต่นฤปะ ข้าพเจ้าจะกระทำตามนั้น.” แล้วสุโยธนะจึงกล่าวตอบว่า “เราปรารถนามิตรภาพกับท่าน—แน่นแฟ้นยิ่งและยั่งยืนไม่สิ้นสุด.”

Verse 41

एवमुक्तस्तत: कर्णस्तथेति प्रत्युवाच तम्‌ । हर्षाच्चोभौ समाश्लिष्य परां मुदमवापतु:

ไวศัมปายนะกล่าวว่า—เมื่อได้ยินดังนั้น กรรณะก็ตอบว่า “ตถาสตุ—ขอให้เป็นเช่นนั้น” และรับคำขอไว้ ด้วยความยินดี ทั้งสองจึงโอบกอดกันและบรรลุความปลื้มปีติยิ่ง.

Verse 135

इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि सम्भवपर्वणि कर्णाभिषेके पज्चत्रिंशदधिकशततमो<ध्याय:

ดังนี้ ในศรีมหาภารตะ ภาคอาทิปर्व ภายในสัมภวปर्व บทว่าด้วยพิธีอภิเษกของกรรณะ บทที่หนึ่งร้อยสามสิบห้าได้สิ้นสุดลง