Shloka 5
जतुगृहदाहः — The Burning of the Lac House and the Pāṇḍavas’ Concealed Escape
प्रांश:ः कनकतालाभ: सिंहसंहननो युवा । असंख्येयगुण: श्रीमान् भास्करस्यात्मसम्भव:,उसका शरीर बहुत ऊँचा था, अतः वह सुवर्णमय ताड़के वृक्ष-सा प्रतीत होता था। उसके अंगोंकी गठन सिंह-जैसी जान पड़ती थी। उसमें असंख्य गुण थे। उसकी तरुण अवस्था थी। वह साक्षात् भगवान् सूर्यसे उत्पन्न हुआ था, अतः (उन्हींके समान) दिव्य शोभासे सम्पन्न था
vaiśampāyana uvāca |
prāṃśaḥ kanakatālābhaḥ siṃhasaṃhanano yuvā |
asaṅkhyeyaguṇaḥ śrīmān bhāskarasyātmasambhavaḥ ||
เขาสูงใหญ่ยิ่งนัก ประหนึ่งต้นตาลสีทอง. สรีระแน่นหนาดุจสิงห์. เปี่ยมด้วยคุณความดีนับมิถ้วน อยู่ในวัยหนุ่มอันฮึกเหิม และทรงศรี; เพราะกำเนิดจากภาสกร จึงเรืองรองด้วยสง่าราศีทิพย์.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical ideal of kṣatriya excellence: outer strength and beauty are presented as reflections of inner guṇas (virtues) and noble origin. It suggests that true radiance is not merely physical but grounded in character and the dharmic stature implied by divine lineage.
Vaiśampāyana is describing a heroic figure’s appearance and qualities—his exceptional height, lion-like physique, youthful vigor, innumerable virtues, and divine brilliance—emphasizing that he is born from Bhāskara (the Sun), which explains his extraordinary splendor.